Μια πραγματική μέρα ακόμα!……

 

Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα. Μια μέρα που πρέπει να αναμετρηθείς με το παρελθόν αλλά και με το παρόν σου. Και να είσαι έτοιμος να χάσεις. Γιατί θα χάσεις σίγουρα. Μια μέρα που δεν θέλεις να έρθει, που θέλεις να περάσει γρήγορα αλλά που την αποζητάς. Προσπαθείς να αποφύγεις τις αναμνήσεις, τι ζωή που σου θυμίζουν γιατί δεν είσαι αυτός που ήσουν, γιατί δεν υπάρχουν στην ορατή σου απόσταση αυτοί που σε έκαναν αυτό που είσαι.

Σήμερα, 20 Οκτωβρίου, είναι τα γενέθλια της Μητέρας μου αλλά και η μέρα που ο Πατέρας μου έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο. Μία και μια επέτειος που τις ζούμε χωριστά αλλά που μας συνδέουν μέχρι να έρθουν άλλες το ίδιο ή λιγότερο συγκυριακές που δεν θα αφορούν μόνο εσένα, μόνο εκείνους, αλλά και άλλους με άλλες αναφορές και εσένα σε μια άλλη κατάσταση.

 

Αυτή την μέρα όταν καταφέρω να μην την πνίξω με το συναίσθημα μου. Όταν  αποφύγω να μην την σχετίσω με τις αναμνήσεις μου. Όταν σταματήσω να απορώ, να ψάχνω τα γιατί, να μην με νοιάζει για όσα ειπώθηκαν ή για όσα δεν πρόλαβα να ειπωθούν. Θα καταλάβω πως είναι μια γιορτή. Μια γιορτή στην αληθινή διάσταση της ζωής. Πως είναι γενέθλια κανονικά στην ουράνια πραγματικότητα και για τους δύο γονείς μου-μας. Πως είναι πανηγύρι κανονικό, λειτουργία με κοινωνία την σάρκα της αλήθειας στην αναστημένη ανθρωπότητα. Πως είναι περηφάνια αληθινή για τους ανθρώπους που σε ανάστησαν και που τους προσδοκάς και εσύ τώρα αναστημένους σε μια ζωή που γνωρίζει μόνο τη χαρά.

 

Αλλά είναι μια ακόμα μέρα. Μια μέρα που θα περάσει και θα προσπαθήσω να μην μου αφήσει τίποτα αν και δεν θα το αποφύγω. Τι είναι αυτό αλήθεια που με φοβίζει; Είναι αυτό που πάντα προσδοκούσα ως βιαστικός έφηβος. Να είμαι εγώ η αναφορά της ζωής μου. Ένα «ανήκω σε εμένα» που το τραγουδάς εύκολα, που το ζητάς επαναστατικά, που το διεκδικείς με πείσμα αλλά και που καταλαβαίνεις ότι θέλεις να το αρνηθείς όταν το αποκτάς. Γιατί όταν φεύγουν οι γονείς σου -  σου λείπουν πολλά αλλά σε φοβίζει ένα. Τώρα πια είσαι εσύ η αναφορά. Τώρα πια είναι απροστάτευτη η πλάτη σου και τα βέλη δικά σου. Τώρα πια είσαι εσύ  ο Μπαμπάς η Μαμά, η αγκαλιά, ο σταυρός, η προστασία. Τώρα πια δεν είσαι παιδί και δεν καθορίζεις εσύ την ζωή σου αλλά ένας άλλος που κάπως σου μοιάζει και που εύχεσαι ή απεύχεσαι να γίνει Εσύ. Τώρα φοβάσαι περισσότερο!....

Αλλά στην ανθρώπινη διάσταση γιατί πάντα εκεί επιστρέφεις είναι μια μέρα που θα ήθελες να τους έχεις λίγο ακόμα. Έστω και με σιωπές, χωρίς να σκεφτείς τίποτα. Για να νιώσεις πάλι την πλάτη σου καλυμμένη….

 Γιατί αυτό το συναίσθημα ζητάς, μια πραγματική μέρα ακόμα!...

 

Κώστας Ζουρδός

*Για τους συγγενείς και τους αγαπημένους φίλους που γνωριζόμαστε οικογενειακά:

Φωτογραφία 1: Η Μητέρα μας και ο Πατέρας μας στα γενέθλια της αδελφής μου Μαρίας με το στοργικό βλέμμα της Θείας μου Θεοδώρας (μητέρας της Μοναχής Μαρκέλλας) και τα παιχνιδιάρικα ανυπόμονα βλέμματα του αδερφού μου Γιάννη και της ξαδέρφης μου Μαρίνας.

Φωτογραφία 2:   Η φωτογραφία αυτή είναι από το "μήνα" του μέλιτος των γονέων μας στην Τήνο. Η Μητέρα μου πάντα έλεγε χαριτολογώντας πως είναι η μόνη νύφη (είναι η μόνη;) που πήγε τον μήνα του μέλιτος με την πεθερά της Μαρία και με τον αγαπημένο της ανιψιό Κώστα.

Φωτογραφία 3:  Ο Πατέρας μας σε νεαρή ηλικία.

Φωτογραφία 4: Η Μητέρα μας σε νεαρή ηλικία.

Φωτογραφία 5: Με την Μητέρα μου σε παρέλαση 28ης Οκτωβρίου στον Πειραιά.