Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Πανήγυρης του Καθεδρικού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς, 30-31 Μαΐου 2004…


Με εξαιρετική λαμπρότητα και τη συμμετοχή πλήθους πιστών από τον Πειραιά και την ευρύτερη περιοχή της Αττικής πανηγύρισε ο Καθεδρικός Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Πειραιώς. Το πρωί της Κυριακής τελέσθηκε Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Καλλίνικου, μετά το πέρας της οποίας τελέσθηκε ο Εσπερινός της Γονυκλισίας. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας εψάλη ο μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας κ. Νικολάου, του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Καλλινίκου και  του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Χριστιανουπόλεως κ. Σεραφείμ. Το θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος. Τη Δευτέρα, ημέρα κατά την οποία πανηγύριζε ο Μητροπολιτικός Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας τελέσθηκε Θεία Λειτουργία   προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Καλλινίκου και συνιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας κ. Νικολάου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Χριστιανουπόλεως κ. Σεραφείμ ο οποίος κήρυξε και τον Θείο Λόγο.



Κώστας Ζουρδός

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Η τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Πειραιά...


Σήμερα έγινε, σε κλίμα συναισθηματικά φορτισμένο, η τελευταία συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εργαζομένων του Δήμου Πειραιά, στο οποίο έχω την τιμή να συμμετέχω. Δύο και πλέον χρόνια, διαφωνήσαμε, συγκρουστήκαμε, πήγαμε σε πολλά ενωμένοι αν και από διαφορετικό μετερίζι, για το καλό των εργαζομένων του Δήμου Πειραιά. Κάτι καταφέραμε, πολλά περισσότερα θα μπορούσαμε. Ο χρόνος και η ιστορία θα τα αναδείξει.

Και μια που ο λόγος είναι στην ιστορία. Δύο χρόνια πριν στελέχη της Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας που πρόσκειται στο Π.ΑΜ.Ε. του Κ.ΚΕ. με επισκέφθηκαν στο γραφείο και μου ζήτησαν να είμαι μαζί τους υποψήφιος. Τους εξήγησα ότι εγώ δεν είμαι μέλος του κόμματος ασχέτως αν με ελκύουν πολλές από τις ιδεολογικές θέσεις και στάσεις της αληθινής αριστεράς. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι με επέλεξαν για το ήθος και την ακεραιότητα που είχα δείξει σαν συνάδελφος. Εκλέχθηκα και τους ζήτησα αν ήθελαν να τους παραδώσω την έδρα. Το αρνήθηκαν. Δύο χρόνια δεν μου πέρασαν  κομματική γραμμή και με άφησαν ελεύθερο να πράξω όπως πίστευα. Δεν με υποχρέωσαν ποτέ να συμμετάσχω σε κάποια κομματική εκδήλωση. Πήγα ελεύθερα σε μια. Μιλούσε ένα κομματικό στέλεχος γνωστό και με ιδιαίτερα σημαντικό λόγο. Στο τέλος της ομιλίας με πλησίασε και όσο και αν σας φαίνεται παράξενο σχηματίσαμε ένα πηγαδάκι και συζητούσαμε για ώρες περί Θεού, Εκκλησίας και μετά θάνατον ζωή. Αυτοί που πιστεύουμε για άθρησκους.

Θέλω να ευχαριστήσω τους συναδέλφους που με ψήφισαν και ελπίζω να τους εκπροσώπησα ικανοποιητικά με τις φτωχές μου δυνάμεις. Να ευχαριστήσω τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εργαζομένων του Δήμου Πειραιά για την συνεργασία όσο δύσκολη και συγκρουσιακή ήταν μερικές φορές. Χρωστάω ευγνωμοσύνη στην Επικεφαλής της Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας Βούλα Αργυροπούλου, μέλος του Κ.Κ.Ε., για την εμπιστοσύνη της. Και κάτι ακόμα. Η συνεδρίαση ήταν η τελευταία γιατί πάμε σε εκλογές. Ταλαντεύτηκα αλλά ήταν τελικά μονόδρομος. Συνεχίζω ως συνεργαζόμενος με την Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία του Κ.Κ.Ε. Ο λόγος και πάλι στους εκλογείς...

Κώστας Ζουρδός

Στον Άγνωστο Άστεγο Αυτόχειρα Αμαχητί...



Γιάννη είμαι η Κλειώ απ’ το σχολείο κι εσύ μάλλον ένα παράδειγμα για να μας δείξουν, (εννοεί τη Βουλή), τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει. Ένα ζωντανό παράδειγμα νεκρό. Δεν είμαι η γυναίκα σου, δεν είμαι η κόρη, η μάνα ή η αδερφή σου, δε με είχες ποτέ γκόμενα κι ούτε ξέρω πως έζησες· είδα όμως γιατί πεθαίνεις. Αν δοκιμάσω να το πω δε θα με πιστέψουν, δε μ’ ακούνε, οι πιο δικοί μας δεν ακούν, ένα κορμί μόνο τους μένει να κλάψουν κι ένα κορμί δε διαβάζεται αν δεν είσαι καλός γιατρός ή τρυφερός αγαπημένος. Ούτε πρόκειται ποτέ να μιλήσει για τον φόβο, τη δειλία, την περηφάνια ή την ντροπή που το κατοικούσε τόσα χρόνια, ο Γιάννης, όλοι το ’λέγαν, έτρωγε πόρτα παντού, πρώτα έμεινε χωρίς δουλειά και τώρα πάλι έφαγε πόρτα, την πόρτα έξω απ’το πατρικό του. -Πήρε δάνειο; -Όχι δεν πήρε δάνειο -Το χάνει από την Τράπεζα; -Όχι απ’ την Εφορία.

«Μονάχα ο Θεός έχει το δικαίωμα να με ξυπνήσει».

Γράμμα Τελευταίο

Αγαπητέ Θεέ,
Εκατόν δέκα. Πολύ δεν είναι; Νομίζω πως αρχίζω να πεθαίνω.
Όσκαρ
 
Αγαπητέ Θεέ,
Το αγοράκι πέθανε.
Θα συνεχίσω να είμαι μια ροζ κυρία, αλλά δε θα ξαναείμαι ποτέ θεία Ροζ. Θεία Ροζ ήμουν μόνο για τον Όσκαρ.
Ξεψύχησε σήμερα το πρωί, τη μισή ώρα που οι γονείς του κι εγώ είχαμε πάει για να πιούμε έναν καφέ. Το ’κανε όταν λείπαμε. Νομίζω ότι περίμενε τη συγκεκριμένη στιγμή για να μας απαλλάξει. Σαν να ’θελε να μάς προστατέψει από το να τον δούμε, να φεύγει. Βλέπεις, τελικά εκείνος πρόσεχε εμάς.
Η καρδιά μου είναι βαριά, σφιγμένη. Ο Όσκαρ μένει στην καρδιά μου και δεν μπορώ να τον διώξω. Πρέπει να κρατηθώ και να μην κλάψω ως το βράδυ, γιατί ο πόνος μου δε συγκρίνεται με τον αξεπέραστο των γονιών του.
Σ’ ευχαριστώ που μού γνώρισες τον Όσκαρ. Χάρη στον Όσκαρ έλεγα αστεία, έφτιαχνα ιστορίες, γινόμουν ακόμα και παλαίστρια. Χάρη στον Όσκαρ γέλασα και γνώρισα τη χαρά. Με βοήθησε να πιστέψω σε σένα. Είμαι γεμάτη αγάπη, φλέγομαι από αγάπη, μου ’δωσε τόσο πολλή, που θα έχω για όλη μου τη ζωή.

Τα ξαναλέμε σύντομα,
Θεία Ροζ.

Υ. Γ. Τις τρεις τελευταίες μέρες, ο Όσκαρ είχε βάλει μια καρτέλα πάνω στο κομοδίνο του. Νομίζω ότι σε αφορά. Είχε γράψει: «Μονάχα ο Θεός έχει το δικαίωμα να με ξυπνήσει».

Έρικ Εμανουέλ Σμιτ

Προσκυνηματικές εκδρομές στους Αγίους Τόπους από την Μητρόπολη Πειραιώς, 27 Μαΐου 1993…



Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι δύο προσκυνηματικές εκδρομές της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στους Αγίους Τόπους με την πρώτη εκδρομή να αρχίζει από 27 Μαΐου έως και 5 Ιουνίου και την δεύτερη από 10 έως και 19 Ιουνίου. Οι 290 προσκυνητές επισκέφθηκαν το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, την Ιερά Μονή Σινά, προσκυνήματα στα Ιεροσόλυμα, τον Πανάγιο Τάφο, τη Βηθλεέμ, την Αγία Σιών, και πολλά άλλα σπουδαίο προσκυνήματα. Η ωφέλεια και από τις δύο εκδρομές υπήρξε μεγάλη και αποτέλεσε για τους προσκυνητές ένας πνευματικός αναβαπτισμός με αλησμόνητες πνευματικές εμπειρίες.

Κώστας Ζουρδός

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Προσπάθησα να εξηγήσω στους γονείς μου ότι η ζωή είναι ένα περίεργο δώρο

Γράμμα Δωδέκατο





Αγαπητέ Θεέ,

Σήμερα είμαι εκατό χρονών. Όσο και η θεία Ροζ. Κοιμάμαι πολύ, αλλά αισθάνομαι καλά.
Προσπάθησα να εξηγήσω στους γονείς μου ότι η ζωή είναι ένα περίεργο δώρο. Στην αρχή, το υπερεκτιμάμε αυτό το δώρο: πιστεύουμε ότι αποκτήσαμε την αιώνια ζωή. Μετά, το υποτιμάμε: το βρίσκουμε χάλια, πολύ μικρό, είμαστε σχεδόν έτοιμοι να το πετάξουμε. Στο τέλος, καταλαβαίνουμε ότι δεν ήταν δώρο, αλλά δάνειο. Και τότε, προσπαθούμε να το αξιοποιήσουμε. Το λέω εγώ, που ξέρω τι λέω, γιατί έχω πατήσει τα εκατό. Όσο γερνάμε, τόσο πρέπει να δείχνουμε ότι έχουμε το χάρισμα να εκτιμήσουμε τη ζωή. Πρέπει να εκλεπτυνόμαστε, να γινόμαστε καλλιτεχνικές φύσεις. Κάθε κρετίνος μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή στα δέκα ή στα είκοσι, αλλά στα εκατό, όταν δεν μπορεί πια να κουνηθεί, πρέπει να χρησιμοποιεί την εξυπνάδα του.
Δεν ξέρω αν τους έπεισα.
Κάν’ τους μια επίσκεψη. Άρχισες μια δουλειά;
Τέλειωσε την. Εγώ είμαι λίγο κουρασμένος.

 Τα λέμε. Φιλάκια,
Όσκαρ.

Έρικ Εμανουέλ Σμίτ

Τιμητική εκδήλωση από το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, στον Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο, 28 Μαίου 1998.



Το Πανεπιστήμιο Πειραιώς με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 20 χρόνων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Καλλίνικου στο πηδάλιο της  Πειραϊκής Εκκλησίας οργάνωσε την 28η Μαΐου 1998 μεγάλη τιμητική εκδήλωση στο Αμφιθέατρο της Σχολής « Αθανάσιος Κανελλόπουλος ».

Ευχαριστώ που ήρθες.Ήμουν μόνος πάνω στη Γη....

 Γράμμα Ενδέκατο

Αγαπητέ Θεέ,
Ευχαριστώ που ήρθες.
Διάλεξες την καλύτερη στιγμή, γιατί είχα τα χάλια μου. Ίσως και να σε πείραξε το χτεσινό μου γράμμα...
Όταν ξύπνησα, αναλογίστηκα ότι ήμουν ενενήντα χρονών, κι έστρεψα το κεφάλι προς το παράθυρο για να δω το χιόνι.
Και τότε κατάλαβα ότι ερχόσουν. Ήταν πρωί. Ήμουν μόνος πάνω στη Γη. Ήταν τόσο νωρίς, που τα πουλάκια ακόμα κοιμόνταν, που η νυχτερινή νοσοκόμα, η κυρία Ντικρί, έπαιρνε ακόμα τον υπνάκο της, που εσύ προσπαθούσες να φτιάξεις το ξημέρωμα. Ζοριζόσουν, αλλά επέμενες. Ο ουρανός ξεθώριαζε. Γέμιζες την ατμόσφαιρα με άσπρο, με γκρίζο, με γαλάζιο, έδιωχνες τη νύχτα, ξυπνούσες τον κόσμο. Χωρίς σταματημό. Και τότε κατάλαβα σε τι διαφέρεις απ’ όλους εμάς! είσαι ακατάβλητος! Είσαι αυτός που δεν κουράζεται ποτέ. Πάντα στη δουλειά. Και να η μέρα! Και να η νύχτα! Και να η άνοιξη! Και να ο χειμώνας! Και να η Πέγκι Μπλου! Και να ο Όσκαρ! Και να η θεία Ροζ! Τι υγεία!
Κατάλαβα ότι ήσουν εδώ· ότι μού ’λεγες το μυστικό σου! Κοίτα κάθε μέρα τον κόσμο σαν να ’ταν η πρώτη φορά.
Ε λοιπόν, την ακολούθησα τη συμβουλή σου: Σαν να ’ταν η πρώτη φορά. Κοίταζα το φως, τα χρώματα, τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα. Ένιωθα τον αέρα να περνάει μέσα απ’ τα ρουθούνια μου, να εισπνέω. Άκουγα τις φωνές που έρχονταν απ’ το διάδρομο σαν απ’ το θόλο μιας εκκλησίας. Ζούσα. Ριγούσα από χαρά. Η ευτυχία της ύπαρξης. Ήμουν μαγεμένος.
Σ’ ευχαριστώ, Θεέ, που το ’κανες αυτό για χάρη μου. Αισθανόμουν ότι με είχες πάρει από το χέρι και με οδηγούσες στην καρδιά του μυστηρίου για ν’ αντικρίσω το μυστήριο. Ευχαριστώ.
Τα λέμε. Φιλάκια,
Όσκαρ.
Υ.Γ. Η σημερινή χάρη που σού ζητάω: αυτό το κόλπο με την «πρώτη φορά», μήπως μπορείς να το ξανακάνεις στους γονείς μου; Η θεία Ροζ, νομίζω ότι το ξέρει ήδη. Και μετά, αν έχεις χρόνο, και στην Πέγκι...

Έρικ Εμανουέλ Σμίτ

Χειροτονία του π. Νεκτάριου Τσίλη , 27 Μαΐου 1995…



 Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγία η Χρυσοπηγή, χειροτόνησε στο Μοναστήρι τον αδερφό της μονής διάκονο π. Νεκτάριο Τσίλη. Κατά την χειροτονία του ο π. Νεκτάριος στην ομιλία του ανέφερε: « Οριακή στιγμή που συγκλονίζει την ύπαρξη μου αποτελεί για μένα αυτή η ιερή και φρικτή ώρα, που δια των χειρών σας, Σεβασμιώτατε Γέροντα, το Πνεύμα του Άγιον θα «μερίσει» και σε μένα τον ανάξιο, το ιερατικό αξίωμα του Κυρίου καθιστώντας με πρεσβύτερο και ιερέα της αγίας του Εκκλησίας. Δια των τιμίων χειρών σας θα λάβω εντός ολίγου την δωρεάν «παρεστάναι αμέμπτως το θυσιαστήριο» του Θεού, «κηρύσσειν το ευαγγέλιον της βασιλείας Του», «προσφέρειν το Θεό δώρα και θυσίας πνευματικάς, ανακαινίζειν τον λαόν του Θεού διά της του λουτρού παλιγγενεσίας». Και ως παρακαταθήκη θα μου εγχειρίσετε το Σώμα του Κυρίου, αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το κατ’ εξοχήν ιερατικό λειτούργημα. Και η σκέψη μόνο ότι ένας χοϊκός άνθρωπος στέκεται μπροστά στον φύση καθαρό και Πανάγιο Θεό, και ότι τα χέρια του θα διαμελίσουν το Άγιο Σώμα του, προκαλεί αγωνία στην ψυχή και δάκρια και αναγκάζει το νου  και την γλώσσα να εκζητήσει την παροχή του θείου ελέους και της πατρικής ευσπλαχνίας. Η στιγμή αυτή δεν οφείλεται στη δική μου προσωπική ψυχική καθαρότητα ούτε στη δική μου αξιότητα, αλλά στη φωνή και στην κλίση του Κυρίου μας, που πάντοτε ηχούσε στα ώτα της ψυχής μου και σε καθοριστικές στιγμές του βίου μου καθοδηγούσε τα βήματα μου. Άλλωστε το έργο τούτο, όπως και κάθε δωρεά του Θεού, είναι αποτέλεσμα «ου του θέλοντος ουδέ του τρέχοντος, αλλά του ελεούντος Θεού». Η στιγμή αυτή δεν θα γινόταν πραγματικότητα και δεν θα έσπευδα ακόμη, να βαδίσω τον τραχύ δρόμο της ιερατικής αφιερώσεως, αν δεν γνώριζα πως σε αυτήν την πορεία δεν είμαι μόνος, αλλά έχω την ξεχωριστή ευλογία να έχω, εσας Σεβασμιώτατε Γέροντα, χειραγωγό και έμπειρο οδηγώ και συνοδοιπόρους εκλεκτούς πνευματικούς αδερφούς. Ευχαριστώ τον πανάγαθο Θεό εκ βάθους καρδίας, που οδήγησε τα βήματα μου κοντά σας και με αξίωσε να συναριθμηθώ στην εν Χριστό αδελφότητα σας και να γίνω πνευματικό τέκνο σας. Στο πρόσωπο σας ο Θεός μου χάρισε τον αληθινό, μεγαλόκαρδο και μακρόθυμο πνευματικό πατέρα, που δεν αρνήθηκε και δεν κουράστηκε να σηκώσει στους ώμους του το βάρος και της δικής μου αμαρτωλής ψυχής και να αναλάβει, ως άλλος Μωυσής, το βαρύ καθήκον να με εξαγάγει από την Αίγυπτο, την αμαρτία αυτού εδώ του κόσμου, και να με εισαγάγει στην Χαναάν της αιωνίου Βασιλείας του εσφαγμένου αρνίου, τον σοφό Ποιμενάρχη που αγαπά και πάσχει για το ποίμνιο του, τον εμπνευσμένο και θερμουργό διδάσκαλο των θείων αληθειών, αλλά και τον ζηλωτή αγωνιστή, που πρώτος αυτός αγωνίζεται «γνωσθήναι τε υπό του Θεού και φίλος γενέσθαι αυτό».

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Μιά αγκαλιά....

Σε αυτή την φωτογραφία υπάρχουν πολλά αγαπημένα πρόσωπα από την ενορία μας, τον Άγιο Βασίλειο. Μέσα από την φωτογραφία και κοιτάζοντας την προσεκτικά μπορεί να αναγνωρίσεις το πρόσωπο σου στην πρώτη νιότη ή τα πρόσωπα αγαπημένων φίλων. Αυτό είναι το προφανές. Αν είσαι πιο διεισδυτικός θα παρατηρήσεις κάτι συγκλονιστικό. Μια ανθρώπινη αλυσίδα αγκαλιάς. Βλέπουμε από αριστερά τον Βασίλη να ακουμπάει στον Δημήτρη, την Μαρία στον Νίκο, εκείνος στην Άρτεμη....και η αγκαλιά τους διατρέχει όλους. Αυτό είναι η Εκκλησία, μια αγκαλιά για όλους....

Κώστας Ζουρδός

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Αγαπητέ Θεέ, σήμερα δεν σ’ αγαπώ πια....

Γράμμα Δέκατο

Αγαπητέ Θεέ,

Η Πέγκι Μπλου έφυγε. Γύρισε σπίτι της. Δεν είμαι χαζός... ξέρω πολύ καλά πως δε θα την ξαναδώ.
Δε θα σού γράψω, γιατί είμαι πολύ στενοχωρημένος. Η Πέγκι κι εγώ περάσαμε μαζί μια ολόκληρη ζωή, και τώρα να ’μαι πάλι μόνος, φαλακρός, ξεκούτης, κουρασμένος στο κρεβάτι μου. Είναι άσχημα τα γηρατειά.

Σήμερα δεν σ’ αγαπώ πια.
Όσκαρ

Έρικ Εμανουέλ Σμίτ

Πανήγυρης του Ιερού Ησυχαστηρίου Αναστάντος Χριστού 26 Μαΐου 1998…



Με σεμνότητα τελέστηκε η πανήγυρης κατά την απόδοση του Πάσχα του Ιερού Ησυχαστηρίου Αναστάντος Χριστού Παλαιάς Κοκκινιάς Πειραιώς. Πλήθος πιστών συμμετείχε στις ακολουθίες με μεγάλη κατάνυξη. Κατά τον Εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Καλλίνικος ο οποίος και μίλησε στους ευλαβείς προσκυνητές.

Κώστας Ζουρδός

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Θεέ. Εσένα, όμως, ακόμα σε περιμένω. Έλα. Μη διστάζεις.

Γράμμα Ένατο

Αγαπητέ Θεέ,
Σήμερα έγινα ογδόντα χρονών και σκέφτηκα πάρα πολύ.
Πρώτα απ’ όλα, χρησιμοποίησα το χριστουγεννιάτικο δώρο της θείας Ροζ. Σού μίλησα ποτέ γι’ αυτό; Δε θυμάμαι. Είναι ένα φυτό της Σαχάρας που ζει μόνο μία μέρα. Μόλις ο σπόρος πιει νερό, μπουμπουκιάζει, γίνεται μίσχος, βγάζει φύλλα, πετάει ένα λουλούδι, παράγει σπόρους, μαραίνεται, και χοπ, το βράδυ, τέλος. Καταπληκτικό δώρο — σ’ ευχαριστώ που το δημιούργησες. Σήμερα το πρωί, στις επτά, το ποτίσαμε η θεία Ροζ, οι γονείς μου κι εγώ (δεν ξέρω αν σ’ το ’χω πει! οι γονείς μου αυτόν τον καιρό μένουν στης θείας Ροζ γιατί το σπίτι της είναι πιο κοντά στο νοσοκομείο) κι έτσι μπόρεσα να παρακολουθήσω όλη του τη ζωή. Συγκινήθηκα. Δε λέω, το λουλούδι είναι μάλλον καχεκτικό και λίγο αστείο, δεν είναι σαν το μπαομπάμπ, αλλά τη δουλειά του την κάνει μια χαρά, σαν μεγάλο φυτό, μπροστά στα μάτια μας και μέσα σε μια μέρα.
Παρέα με την Πέγκι Μπλου διαβάσαμε το Λεξικό Ιατρικών Όρων. Είναι το αγαπημένο της βιβλίο. Έχει πάθος με τις αρρώστιες κι αναρωτιέται τι αρρώστια μπορεί να της έρθει μετά. Εγώ έψαξα για τις λέξεις που μ’ ενδιέφεραν! «Ζωή», «Θάνατος», «Πίστη», «Θεός». Ε, θέλεις με πιστεύεις, θέλεις δε με πιστεύεις, δεν υπήρχαν! Τι σημαίνει αυτό; Να σού πω τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει ότι ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος, ούτε η πίστη, ούτε εσύ είστε αρρώστιες, κάτι που μάλλον είναι καλό νέο. Από την άλλη, όμως, δε θα ’πρεπε, σ’ ένα τόσο σοβαρό βιβλίο, να υπάρχουν και απαντήσεις στις πιο σοβαρές ερωτήσεις;
«Θεία Ροζ, μου φαίνεται ότι στο Λεξικό Ιατρικών Όρων υπάρχουν μόνο ειδικά θέματα και απαντήσεις σε προβλήματα που μπορούν να συμβούν στον καθένα μας χωριστά, αλλά δεν υπάρχουν θέματα που μας αφορούν όλους! η Ζωή, ο Θάνατος, η Πίστη, ο Θεός.»
«Ίσως θα ’πρεπε να πάρεις ένα φιλοσοφικό λεξικό, Όσκαρ. Ωστόσο, ακόμα κι αν βρεις τις ιδέες που ψάχνεις, και πάλι κινδυνεύεις να απογοητευτείς. Το λεξικό προτείνει πολλές και διάφορες ερμηνείες για κάθε έννοια.»
«Πώς γίνεται αυτό;»

Τιμητική εκδήλωση για τα 20 χρόνια του Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικου, 17 Μάιου 1998…



Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ενοριακού Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού Καστέλας και ο Σύλλογος Ενοριτών Προφήτου Ηλιού πραγματοποίησαν τιμητική εκδήλωση με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 20ετούς ποιμαντορίας στην Μητρόπολη Πειραιώς του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου. Στην συγκινητική εκδήλωση μίλησαν ο Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου Πρωτοπρεσβύτερος π Εμμανουήλ Ραπτάκης και ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ενοριτών κ Ιωάννης Παναγιωτάκης, οι οποίοι και προσέφεραν στον Σεβασμιώτατο τιμητική πλακέτα και επιστήθιο σταυρό.

Κώστας Ζουρδός

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Δε σου γράφω πια πολλά, γιατί το στιλό μού πέφτει λίγο βαρύ...

 Γράμμα Όγδοο

Αγαπητέ Θεέ,
Έχω περάσει τα εξήντα και πληρώνω για όλες τις καταχρήσεις που έκανα χτες βράδυ. Δεν ήμουν σε μεγάλη φόρμα σήμερα.
Χάρηκα που γύρισα σπίτι... θέλω να πω, στο νοσοκομείο. Έτσι γίνεται όταν γερνάς! δε σ’ αρέσουν πια οι μετακινήσεις. Είναι σίγουρο ότι δε θέλω πια να φύγω.
Αυτό που δεν σού είπα στο χτεσινό γράμμα μου, είναι ότι στο σπίτι της θείας Ροζ, πάνω σε μια εταζέρα, στη σκάλα, είδα ένα άγαλμα της Πέγκι Μπλου. Στ’ ορκίζομαι. Ολόιδια, γύψινη, με το ίδιο γλυκό πρόσωπο, το ίδιο μπλε χρώμα στα ρούχα και στο δέρμα. Η θεία Ροζ λέει ότι είναι η Παναγία (η μητέρα σου, απ’ ό,τι κατάλαβα) κι ότι έφτασε στα χέρια της από γενιά σε γενιά. Δέχτηκε να μου τη χαρίσει. Την έβαλα πάνω στο κομοδίνο μου. Έτσι κι αλλιώς, μια μέρα θα ξαναπάει στην οικογένεια της θείας Ροζ, αφού την έχω υιοθετήσει.
Η Πέγκι Μπλου πάει καλύτερα. Ήρθε και με είδε με το καροτσάκι. Δε συμφώνησε μαζί μου ότι είναι εκείνη στο άγαλμα, αλλά περάσαμε ωραία μαζί. Κρατιόμασταν χέρι-χεράκι κι ακούγαμε τον Καρυοθραύστη, κι αυτό μάς θύμισε ωραίες εποχές.
Δε σού γράφω πια πολλά, γιατί το στιλό μού πέφτει λίγο βαρύ. Εδώ, όλος ο κόσμος είναι άρρωστος, ακόμα κι ο γιατρός Ντίσελντορφ. Φταίνε οι σοκολάτες, τα φουαγκρά, τα μαρόν-γκλασέ και οι σαμπάνιες που πρόσφεραν οι γονείς στο νοσηλευτικό προσωπικό. Πολύ θα ’θελα να μού κάνεις μια επίσκεψη.

Φιλάκια. Τα λέμε,
Όσκαρ.

Έρικ Εμανουέλ Σμίτ

Στελέχη της Μητροπόλεως Πειραιώς στο Κίεβο, 28 Δεκεμβρίου 1994-4 Ιανουαρίου 1995…



Προσκεκλημένοι του Ιδρύματος των Παιδιών του Κιέβου από 29 Δεκεμβρίου έως και 4 Ιανουαρίου, 44 επιστήμονες, φοιτητές και κληρικοί της Μητροπόλεως Πειραιώς με επικεφαλής τον Πρωτοσύγκελο Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο Γεωργακόπουλο, επισκέφθηκαν το Κίεβο. Η Μητρόπολη Πειραιώς είχε φιλοξενήσει το περασμένο καλοκαίρι στις κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις στην Παιανία και στο Πολυδένδρι, 250 παιδιά από το Κίεβο, τη Μαριούπολη και το Τσερνομπίλ. Τα στελέχη της  Μητροπόλεως επισκέφθηκαν την Λαύρα των Σπηλαίων, ένα φυτώριο του Μοναχισμού του Βορρά με καρποφορία εκατοντάδων αγίων, την Αγία Σοφία του Κιέβου με τα περίφημα ψηφιδωτά, το Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου στον οποίο φυλάσσεται το λείψανο της Αγίας Βαρβάρας, το γυναικείο Μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, το Υπουργείο Θρησκευμάτων και Μειονοτήτων και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Αξιοσημείωτο είναι πως τα στελέχη της Μητροπόλεως Πειραιώς παρουσιάσθηκαν στο βραδινό δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης και αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων και στους στενούς δεσμούς φιλίας μεταξύ Ουκρανίας και Ελλάδος. Η παρουσία των επιστημόνων, φοιτητών και κληρικών της Μητροπόλεως Πειραιώς και του Πρωτοσύγκελου Ιγνάτιου Γεωργακόπουλου, υπήρξε μια μαρτυρία της Ορθόδοξης Ελλάδος στους ορθόδοξους Ουκρανούς. Η Πρόεδρος του Ιδρύματος Προστασίας Παιδιών του Κιέβου κ. Νίνα Σέμενιουκ και οι συνεργάτες της, φρόντισαν για την άψογη φιλοξενία.


Κώστας Ζουρδός

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

7η Γιορτή Νεολαίας της Μητροπόλεως Πειραιώς, 17-18 Μαΐου 1986…



Σε πρωτοφανή πανηγυρική ατμόσφαιρα και ξεπερνώντας κάθε άλλη χρονιά σε συμμετοχή νέων και λαού, πραγματοποιήθηκε για έβδομη συνεχή χρονιά το Σάββατο και την Κυριακή, 17-18 Μαΐου, η μεγάλη γιορτή νεολαίας της Μητροπόλεως Πειραιώς στο Βεάκειο θέατρο. Ξεπέρασαν τις 10.000 αυτοί που παρακολούθησαν και τις δύο ημέρες το εορταστικό πρόγραμμα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι τη δεύτερη μέρα πολλοί ήταν αυτοί που δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στο θέατρο που είχε κατακλυστεί πολύ πριν από την ώρα έναρξης και για αυτό υποχρεώθηκαν να αποχωρίσουν.

Η Γενοκτονία των Ποντίων, συνέντευξη του κ. Βλάση Αγτζίδη….Μάιος 2004…



Η Γενοκτονία των Ποντίων: Ένα μεγάλο Ελληνικό Ολοκαύτωμα στην καθ’ ημάς Ανατολή!
Συνέντευξη του Ιστορικού κ Βλάση Αγτζίδη στον Νίκο Ζαμπαζιώτη για το Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία.

Το Μάιο τιμήσαμε για άλλη μια φορά τη γενοκτονία των Ποντίων. Μπορείτε κ. Αγτζίδη να μας κάνετε μια ιστορική αναδρομή;
Στις 19 Μαΐου συμπληρώθηκαν 85 χρόνια από τη στιγμή που ο Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ο οποίος ονομάσθηκε Ατατούρ, δηλαδή, «Πατέρας των Τούρκων», αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου για να οργανώσει τον εθνικιστικό στρατό και να ολοκληρώσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που είχαν αρχίσει οι Νεότουρκοι σύντροφοι του. Τόσο η γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού, όσο και η γενοκτονία στην υπόλοιπη Μικρά Ασία, αποτελούν τα δραματικά αποτελέσματα της προσπάθειας του τουρκικού εθνικισμού για μετατροπή του πολυεθνικού οθωμανικού χώρου σε εθνικό τουρκικό. Η πορεία του Κεμάλ Ατατούρκ που άρχισε στις 19 Μαΐου του 1919, ολοκληρώθηκε με την καταστροφή της Σμύρνης-της «γκιαούρ Ιζμίρ»-στις 14 Σεπτεμβρίου 1922. η απόφαση για εθνικές εκκαθαρίσεις των χριστιανικών εθνών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο βίαιος μετασχηματισμός της σε εθνικό κράτος πάρθηκε αμέσως μετά την άνοδο των Νεότουρκων στην εξουσία το 1908. η πολιτική του τουρκικού εθνικισμού κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και πρόσφυγες στις χριστιανικές εθνότητες της Αυτοκρατορίας, κυρίως στους Έλληνες και στους Αρμένιους.

Ή μήπως δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν παρά μόνο έναν Όσκαρ υγιή;

Γράμμα Έβδομο

Αγαπητέ Θεέ,

Στις οκτώ σήμερα το πρωί είπα στην Πέγκι Μπλου ότι την αγαπώ, ότι μόνο αυτήν αγαπώ κι ότι δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου μακριά της. Έβαλε τα κλάματα και μου εξομολογήθηκε ότι την είχα στενοχωρήσει πολύ, γιατί κι αυτή μόνο εμένα αγαπάει και δεν πρόκειται ποτέ να βρει άλλον, ιδίως τώρα που έχει γίνει ροζ.Και τότε—τι περίεργο!— βρεθήκαμε κι οι δυο να κλαίμε με αναφιλητά, αλλά το χαιρόμασταν! Έχει πλάκα η έγγαμη ζωή· ειδικά μετά τα πενήντα, όταν το ζευγάρι έχει περάσει δοκιμασίες. Στις δέκα η ώρα κατάλαβα ότι ήταν Χριστούγεννα, ότι δε θα μπορούσα να μείνω με την Πέγκι, γιατί είχε φτάσει στο δωμάτιο της ολόκληρη η οικογένεια της (αδέρφια, θείοι, ανίψια, ξαδέρφια), κι ότι ήμουν υποχρεωμένος να υποστώ τους γονείς μου. Τι δώρο θα μου ’καναν πάλι; Ένα παζλ με δεκαοκτώ χιλιάδες κομμάτια; Βιβλία στα κουρδικά; Ένα κουτί με οδηγίες χρήσεως; Μια φωτογραφία μου απ’ όταν ήμουν καλά; Έχοντας να κάνω με δύο κρετίνους, που είναι τόσο έξυπνοι όσο μια σακούλα σκουπιδιών, έβλεπα μιαν απειλή να διαγράφεται στον ορίζοντα, κι ενώ φοβόμουν τα πάντα, ένα ήταν σίγουρο: ότι θα περνούσα μια τελείως χαζή μέρα.
Αποφάσισα στα γρήγορα να την κοπανήσω, κι άρχισα να οργανώνομαι. Λίγο μοίρασμα: τα παιχνίδια μου στον Αϊνστάιν, τον υπνόσακο μου στον Μπέικον, τις καραμέλες μου στον Ποπ Κορν. Λίγη παρακολούθηση: η θεία Ροζ, πριν φύγει, περνούσε πάντα από την γκαρνταρόμπα. Λίγη πρόβλεψη: οι γονείς μου δεν επρόκειτο να εμφανιστούν πριν το μεσημέρι. Όλα πήγαν καλά: στις εντεκάμιση, η θεία Ροζ με φίλησε, μου ευχήθηκε να περάσω όμορφα τα Χριστούγεννα με τους γονείς μου, κι ύστερα τράβηξε για την γκαρνταρόμπα. Σφύριξα. Ο Ποπ Κορν, ο Αϊνστάιν και ο Μπέικον μ’ έντυσαν στα γρήγορα και με πήγαν σηκωτό ως την γκρανκάσα της θείας Ροζ, ένα αυτοκίνητο πιο παλιό απ’ τη λάσπη. Ο Ποπ Κορν, που είναι σαΐνι στο ν’ ανοίγει κλειδαριές, μια και είχε την τύχη να μεγαλώσει σε μια υποβαθμισμένη πόλη, παραβίασε την πίσω πόρτα, και με πέταξαν στο πάτωμα, ανάμεσα στα μπροστινά και τα πίσω καθίσματα. Μετά επέστρεψαν στο κτίριο, ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Μετά από αρκετή ώρα, η θεία Ροζ μπήκε στο αυτοκίνητο της, γύρισε το κλειδί καμιά δεκαπενταριά φορές ώσπου να το βάλει μπρος, και ξεκίνησε σπινάροντας. Είναι φοβερή η φασαρία που κάνουν αυτά τ’ αμάξια, άσε που έχεις την εντύπωση ότι τρέχουν του σκοτωμού και ταρακουνιέσαι όπως στα αυτοκινητάκια στα πανηγύρια.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

23η Γιορτή Νεολαίας της Μητροπόλεως Πειραιώς, 15 και 16 Μαΐου 2004…


Το Σάββατο 15 και την Κυριακή 16 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η 23η Γιορτή Νεολαίας στο Βεάκειο θερινό θέατρο του Πειραιά με τη συμμετοχή εκατοντάδων παιδιών και νέων από όλες τις ενορίες της Μητροπόλεως Πειραιώς. Η Γιορτή Νεολαίας αποτελεί το αποκορύφωμα των δραστηριοτήτων που επιτελούνται στις ενορίες του Πειραιά και σηματοδοτεί το τέλος της ιεραποστολικής περιόδου ενώ συγχρόνως αποτελεί ευκαιρία για τα παιδιά και τους νέους της Πειραϊκής Εκκλησίας να παρουσιάσουν μέρος από τη δουλειά που συντελείται στα Πνευματικά Κέντρα των ενοριών στήνοντας ένα ενθουσιώδες πανηγύρι.

Αύριο, Θεέ, είναι Χριστούγεννα. Δε μου ’χε περάσει απ’ το μυαλό ότι είναι τα γενέθλια σου


Γράμμα Έκτο

Αγαπητέ Θεέ,
Σήμερα πέρασα τη δεκαετία των σαράντα, κι έκανα τη μία βλακεία μετά την άλλη.
Σου τα λέω γρήγορα γρήγορα, γιατί δεν αξίζει ν’ ασχοληθώ για περισσότερο. Η Πέγκι Μπλου είναι καλά, αλλά ο Ποπ Κορν, που δε με χωνεύει πια, της έστειλε την Κινέζα για να με καρφώσει ότι την είχα φιλήσει στο στόμα.
Ύστερα απ’ αυτό, η Πέγκι μού είπε ότι είχαμε τελειώσει εμείς οι δυο. Διαμαρτυρήθηκα, της είπα ότι αυτό που είχε γίνει με την Κινέζα ήταν ένα νεανικό σφάλμα, ότι ήταν πολύ πριν τη γνωρίσω, ότι δεν μπορούσα να πληρώνω μια ζωή το παρελθόν μου.
Εκείνη δεν έλεγε ν’ ακούσει κουβέντα. Έγινε και φίλη με την Κινέζα για να με τσαντίσει, και τις άκουσα να χασκογελάνε παρέα.
Κι έτσι, όταν η Μπριζίτ, το «μογγολάκι» (που κολλάει σ’ όλο τον κόσμο γιατί τα «μογγολάκια», είναι γνωστό αυτό, τρελαίνονται για χάδια), ήρθε στο δωμάτιο μου να μου πει καλημέρα, την άφησα να με φιλήσει παντού. Έκανε σαν παλαβή από τη χαρά της’ σαν σκυλί που κάνει χαρές στ’ αφεντικό του. Το πρόβλημα είναι ότι ο Αϊνστάιν ήταν στο διάδρομο. Κι ο Αϊνστάιν, μπορεί να ’χει νερό στο κεφάλι του, αλλά στραβός δεν είναι. Τα είδε όλα και τα είπε χαρτί και καλαμάρι στην Γϊέγκι και την Κινέζα. Τώρα, κι ας μην έχω κουνήσει απ’ το δωμάτιο μου, όλος ο όροφος με φωνάζει γυναικά.
«Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε με την Μπριζίτ, θεία Ροζ...»
«Η τρέλα της μέσης ηλικίας, Όσκαρ. Έτσι είναι όλοι οι άντρες μεταξύ σαράντα και πενήντα! θέλουν να σιγουρευτούν ότι μπορούν ν’ αρέσουν και α άλλες γυναίκες εκτός απ’ αυτές που αγαπούν.»
«Εντάξει! είμαι φυσιολογικός. Κάνω και χαζομάρες, όμως, ε;»
«Ναι! είσαι απολύτως φυσιολογικός.»
«Τι πρέπει να κάνω;»
«Ποιαν αγαπάς;»
«Την Πέγκι — μόνο την Πέγκι.»
«Πες της το, λοιπόν. Η σχέση δύο ανθρώπων είναι ευαίσθητη, κλονίζεται, αλλά, αν υπάρχει αγάπη, αξίζει να αγωνιστεί κανείς για να τη διατηρήσει.»
Αύριο, Θεέ, είναι Χριστούγεννα. Δε μου ’χε περάσει απ’ το μυαλό ότι είναι τα γενέθλια σου. Φρόντισε να τα ξαναφτιάξω με την Πέγκι, γιατί, δεν ξέρω αν φταίει αυτό, απόψε είμαι πολύ λυπημένος και δεν έχω δύναμη για τίποτα.
Τα λέμε. Φιλάκια,
Όσκαρ.
Υ.Γ. Τώρα που είμαστε φιλαράκια, τι δώρο θέλεις για τα γενέθλια σου;



Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Ο Τραμπάκουλας δεν μένει πια εδώ….



Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 κάνει την εμφάνιση του ο αφελής Έλληνας της υπαίθρου που όλα του φαίνονται πιθανά και σίγουρα με μια έμφυτη κληρονομική ευφάνταστη μυθική διήγηση. Την φιγούρα αυτή όπως και άλλες πολλές ενσαρκώνει ο μοναδικός ηθοποιός Χάρρυ Κλυνν, ένας μοναδικός σατυρικός καλλιτέχνης που άφησε το δικό του στίγμα στον πολιτισμό μας. Ο Χάρρυ Κλυνν ήταν η επιτομή του σατυρικού πρωτοποριακού λόγου, δρώντας κυρίως την δεκαετία του 1980, την περίοδο της Αλλαγής την εποχή δηλαδή που o Έλληνας της επαρχίας έγινε ο Έλληνας των κοινοτικών κονδυλίων, την εποχή που μας προέκυψε η εικόνα του νεόπλουτου νεοέλληνα των σκυλάδικων και των υπερβολών αλλά και την εποχή της οξείας πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στη ΝΔ  και στο ΠΑΣΟΚ. Μέσα από τους διάφορους ρόλους του περιέγραψε μια κοινωνία που μετατράπηκε από την εποχή της ανάγκης στην εποχή της επιθυμίας. Ένα φτωχόπαιδο προσφυγόπουλο από τον Πόντο με τεράστια ευφυΐα και μεγάλο ταλέντο και υποκριτική δεινότητα που σφράγισε με τον σατυρικό του λόγο την πολιτική και πνευματική μας στασιμότητα και που προφήτευσε την μελλοντική μας κατάντια μέσα από τον έκλυτο και ανεξέλεγκτο βίο του πολιτικού προσωπικού και του κιμπάρι αεριτζή νεοέλληνα νεόπλουτου. Θεωρώ πως το ταλέντο του ήταν μεγαλύτερο από το έργο του αλλά εγκλωβίστηκε σε ένα και μόνο ουσιαστικά θεατρικό είδος στερώντας μας τις τεράστιες πτυχές της υποκριτικής του δεινότητας. Θυμάμαι ακόμα τις κασέτες με τα έργα που ακούγαμε πιτσιρικάδες από το μοναδικό κασετόφωνο αποσβολωμένοι στην κουζίνα του σπιτιού μας εγώ και ο αδερφός μου ο Γιάννης που του είχε τρελή αδυναμία στα μικρά μας χρόνια.

«Μπουτάραμε» και πάλι….



Θα ήθελα από την αρχή να ομολογήσω ότι με πολλές απόψεις  του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη διαφωνώ και απορώ με την ευκολία που τις διατυπώνει. Υπάρχουν και άλλες, λίγες που είναι ενδιαφέρουσες και βγαίνουν μέσα από την στάση ζωής του που δεν αποδέχομαι αλλά κατανοώ. Δεν γνωρίζω επίσης αν ο κ. Μπουτάρης είναι καλός Δήμαρχος γιατί δεν ζω στη Θεσσαλονίκη και δεν έχω προσωπική άποψη. Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω είναι πως ο Δήμαρχος μιας πόλης δεν έχει στο πλαίσιο της ευθύνης του την αρμοδιότητα να διαφωτίσει τους πολίτες για θέματα ιστορίας, να διδάξει την ιστορία πόσο μάλλον να επιχειρήσει να την ξαναγράψει. Στο σημείο που μπαίνει σε θέματα ιστορίας που αφορούν ευαίσθητα θέματα του ελληνισμού όταν δεν είναι αστείος και απλουστευτικός γίνεται επικίνδυνος. Από την άλλη εκείνο που πρέπει όλοι μας να διαφυλάξουμε είναι το δικαίωμα στον Γιάννη Μπουτάρη να λέει ελεύθερα ότι πιστεύει χωρίς τα λεγόμενα του να λογίζονται ως αλήθειες του ελληνισμού αλλά ως προσωπικές απόψεις που στις περισσότερες φορές δεν αγγίζουν αλλά αποστρέφουν την κοινή γνώμη. Και το σπουδαιότερο στα λεγόμενα του κ. Μπουτάρη πρέπει να απαντάμε μόνο με επιχειρήματα και θέσεις που καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς του. Όσα έγιναν την ημέρα μνήμης τη Γενοκτονίας των Ποντίων στη Θεσσαλονίκη είναι απαράδεκτα και καταδικαστέα. Πρέπει όμως πέρα από το γεγονός να στηλιτεύσουμε κάποια πράγματα που φαίνονται δευτερεύοντα αλλά έχουν σπουδαία σημασία.

Captain, my captain

 Χρήστος Μιχαηλίδης
Σε μια άκρη του κοιμητηρίου στάθηκα πλάι σε δύο κυβερνήτες της Aegean. Ο ένας πέταξε επάνω στο φέρετρο, που ήταν ήδη σκεπασμένο από λευκά άνθη, το πηλίκιό του. Ο άλλος, έβγαλε από το σακάκι την καρφίτσα με τα φτερά της εταιρείας, και μαζί με το πηλίκιο και αυτός, τα παρέδωσε στον πραγματικό καπετάνιο του, τον Θεόδωρο Βασιλάκη
Είδα ένα στεφάνι που τα λόγια επάνω στη κορδέλα μου φάνηκαν υπερβολικά: «Καλό ταξίδι, με τα φτερά της Aegean». Υπογραφή, ένας φίλος του. Αυτό, στην αρχή της κηδείας του Θεόδωρου Βασιλάκη, Σάββατο μεσημέρι, στη Κηφισιά.
Το ξέχασα, ώσπου είδα έξω από την πλαϊνή πόρτα της εκκλησίας στο Κεφαλάρι καμιά εικοσαριά πιλότους της εταιρείας να λένε στους ανθρώπους του γραφείου τελετών: «Εμείς θα μεταφέρουμε το φέρετρο». «Θέλουμε έξι», τους είπαν οι επαγγελματίες και δεν έμεινε ένας που να μην πει «εγώ».
Φορούσαν τη στολή τους και πλαισιώνονταν και από άλλα μέλη του πληρώματος. Ήταν οικογένεια.
«Για μας ήταν προσωπική απώλεια», μου είπε ο Δημήτρης Γερογιάννης, Διευθύνων Σύμβουλος της Aegean. «Είναι σαν να έχασα τον πατέρα μου», μού είπε ένα στέλεχος της εταιρείας, σε μια άκρη του κοιμητηρίου, λίγα λεπτά μετά την ταφή.
Εκεί, στάθηκα πλάι σε δύο κυβερνήτες που έτυχε να γνωρίσω το 2016 σε ένα ταξίδι παραλαβής ακόμη ενός καινούργιου αεροσκάφους της Aegean στη Τουλούζη. Ο ένας πέταξε επάνω στο φέρετρο, που ήταν ήδη σκεπασμένο από λευκά άνθη, το πηλίκιό του. Ο άλλος, έβγαλε από το σακάκι την καρφίτσα με τα φτερά της εταιρείας, και μαζί με το πηλίκιο και αυτός, τα παρέδωσε στον πραγματικό καπετάνιο του.
Τότε, ξαναθυμήθηκα τα λόγια επάνω στην κορδέλα του στεφανιού ενός φίλου του. Και εκ των υστέρων λέω πως αν υπάρχει πράγματι ταξίδι μετά θάνατον, ο Θόδωρος Βασιλάκης όντως πετάει προς τον προορισμό του με τα φτερά της Aegean. Δίχως υπερβολή.
«Στον αγαπημένο μας Πρόεδρο. Η Διοίκηση & το Προσωπικό της Aegean». Το τελευταίο στεφάνι, φεύγοντας από το κοιμητήριο.
Η οικογένειά του, τελικά, ήταν πελώρια. Και με μέλη που, εκ πρώτης όψεως, είναι αταίριαστα. Ήξερα ότι ο κύκλος ενός επιτυχημένου επιχειρηματία είναι πάντοτε μεγάλος, αλλά αυτός εδώ, μέσα από την μη συνοχή του, φαίνεται πως είχε, και έχει πλέον, μια απίστευτη δύναμη «συνάντησης αξιών».

Αγαπητέ Θεέ, δεν έχει χάρη σήμερα. Θα ξεκουραστείς.


Γράμμα Πέμπτο

Αγαπητέ Θεέ,
Σήμερα χειρουργήθηκε η Πέγκι Μπλου. Πέρασα δέκα τρομερά χρόνια. Είναι δύσκολη αυτή η δεκαετία των τριάντα· είναι η ηλικία της έγνοιας και των ευθυνών.
Τελικά, η Πέγκι δεν μπόρεσε να έρθει χτες τη νύχτα, γιατί η κυρία Ντικρί, η νυχτερινή αδελφή, έμεινε μαζί της για να την προετοιμάσει για τη νάρκωση. Το φορείο την πήρε γύρω στις οκτώ. Ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά όταν είδα την Πέγκι να περνάει ξαπλωμένη πάνω στο φορείο, κι έτσι όπως είναι κοντούλη κι αδύνατη, ίσα που φαινόταν κάτω από τα πράσινα σεντόνια.
Η θεία Ροζ μου κράτησε το χέρι για να μην ταραχτώ.
«Γιατί ο Θεός σας, θεία Ροζ, τα επιτρέπει αυτά σε ανθρώπους όπως η Πέγκι κι εγώ;»
«Ευτυχώς που υπάρχετε, μικρέ μου Όσκαρ... Πόσο άσχημη θα ’ταν η ζωή χωρίς εσάς!»
«Όχι... δεν καταλαβαίνετε. Γιατί ο Θεός επιτρέπει να είμαστε άρρωστοι; Είναι κακός ή απλώς δεν είναι έξυπνος;»
«Η αρρώστια είναι σαν το θάνατο, Όσκαρ. Είναι γεγονός. Δεν είναι τιμωρία.»
«Πώς φαίνεται ότι δεν είστε άρρωστη!»
«Αχ και να ’ξερες, Όσκαρ...»
Αυτό με τσάκισε. Δε μου ’χε περάσει από το νου ότι η θεία Ροζ που είναι πάντα τόσο διαθέσιμη, τόσο περιποιητική, μπορούσε να έχει τα δικά της προβλήματα.
«Μη μου κρύβετε πράγματα, θεία Ροζ — έμενα μπορείτε να μου τα λέτε όλα. Είμαι σχεδόν τριάντα δύο ετών, έχω καρκίνο, η γυναίκα μου έκανε μια σοβαρή εγχείρηση — άρα, την έχω φάει τη ζωή με το κουτάλι.»
«Σ’ αγαπώ, Όσκαρ.»
«Κι εγώ. Τι μπορώ να κάνω για να σας λύσω τα προβλήματα; Θέλετε να σάς υιοθετήσω;»
«Να με υιοθετήσεις;»
«Ναι· όπως υιοθέτησα και τον Μπερνάρ όταν είδα ότι είχε τις μαύρες του.»
«Ποιος είναι ο Μπερνάρ;»
«Ο αρκούδος μου. Εκεί, στο ντουλάπι... πάνω στο ράφι. Είναι ο παλιός μου αρκούδος — δεν έχει πια ούτε μάτια ούτε στόμα ούτε μύτη, έχει αδειάσει σχεδόν ο μισός, κι είναι όλο σκισίματα. Σας μοιάζει λίγο. Τον υιοθέτησα το βράδυ που οι δύο χαζοί γονείς μου μού έφεραν έναν καινούργιο. Λες και υπήρχε περίπτωση να δεχτώ εγώ έναν καινούργιο αρκούδο! Καλύτερα να αντικαθιστούσαν εμένα μ’ ένα ολοκαίνουργιο αδελφάκι! Από κείνη τη μέρα τον υιοθέτησα. Θα του αφήσω ό,τι έχω και δεν έχω. Θέλω να υιοθετήσω κι εσάς, αν αυτό νομίζετε ότι θα σας κάνει καλό.»
«Μετά χαράς, Όσκαρ. Πιστεύω ότι θα μου κάνει πολύ καλό.»
«Κόλλα το, λοιπόν, θεία Ροζ!»

Το ανεξίτηλο του βαπτίσματος….Κωνσταντίνος Καρούσος...


Όταν ένας άνθρωπος βαπτιστή και μπει στην χορεία της στρατευόμενης Εκκλησίας, το μυστήριο αυτό, της αναγέννησης του στη νέα ζωή είναι ανεξίτηλο. Δηλαδή η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος πάνω του μένει για πάντα όποια τροπή και αν πάρει η ζωή του. Αυτή η ιδιότητα παραμένει ακόμα και για τους χριστιανούς που αποφασίζουν να εισέλθουν στον μοναχικό στίβο και κατά την διάρκεια της κουράς τους θα αλλάξουν το όνομα τους.

Το 1926, γεννήθηκε στο Βαρθολομιό  του Νομού Ηλείας ο πρωτότοκος γιός του Ιωάννη και της Θεοδώρας Καρούσου και πήρε το όνομα Κωνσταντίνος. Μετά τον Κωνσταντίνο ακολούθησαν οι τρείς αδερφές του Ευγενία, Παναγιώτα και Αικατερίνη. Ο πατέρας ήταν έμπορος σε εποχές δύσκολες όπου στις επαρχίες δεν υπήρχαν συγκοινωνιακά μέσα, ηλεκτρισμός, ύδρευση, σχολεία. Τα παιδία όμως μεγάλωναν με στοργή και αγάπη και οι γονείς τους πάσχιζαν για να τους δώσουν όλα τα εφόδια για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μια καλύτερη ζωή. Ο Κωνσταντίνος Καρούσος παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού σχολείου Βαρθολομιού και δωδεκαετής αρίστευσε σε αυτό. Οι γονείς του τον προόριζαν να ακολουθήσει την ιατρική επιστήμη. Όπως όμως μαρτυρούν οι αδερφές του « εκείνος είχε πέσει στη θρησκεία και βρήκε μόνος του το δρόμο του Χριστού». Δεν ενδιαφερόταν για τίποτα άλλο παρά μόνο για τα θρησκευτικά βιβλία. Μέρα νύχτα διάβαζε θρησκευτικά βιβλία από την βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής Αγίας Ελεούσας αλλά και κάποια παλιά βιβλία που είχε ο πατέρας του. Έμαθε την Αγία Γραφή καλά και ενδιαφερόταν μόνο για τα πνευματικά θέματα αφήνοντας το παιχνίδι και την ανεμελιά της νεότητας. 

Του Αγίου Κωνσταντίνου...κάποτε...


Όταν είσαι νεότερος και ανέμελος οι γιορτές είναι πάντα χαρούμενες και σημαντικές. Καθώς μεγαλώνεις είναι αναπόφευκτο να μετράς πληγές και απώλειες. Μπορεί να κουβαλάς περισσότερη εμπειρία αλλά η νοσταλγία σε κάνει πάντα να αναπολείς να θέλεις να δεις ποιος είσαι και που βρίσκεσαι. Τελικά οι γιορτές είναι μια ευκαιρία για να ανασυγκροτηθείς να ξανα βρείς τον εαυτό σου. Να μετρήσεις τα όνειρά σου. Να δεις αν πήραν σαρκα και οστά. Γιατί κάποια τα εγκατέλειψες και που οφείλεται η φυγή τους. Να μετρήσεις  φίλους και απουσίες.  Να γεφυρώσεις αποστάσεις. Να πάρεις αποστάσεις. Όλα αυτά τελικά είναι λόγια που φανερώνουν ότι μεγάλωσες. Πως έπαψες να βλέπεις τα πράγματα με τα μάτια του παιδιού  που βαθιά φωλιάζει μέσα σου. Του Αγίου Κωνσταντίνου κάποτε σηκωνόμασταν το πρωί για να πάμε στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο που πανηγύριζε και να κοινωνήσουμε στο ιερό από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο που γιόρταζε και αυτός το πρώτο του όνομα, τρέχοντας  μετά στο σχολείο για να κεράσουμε τους συμμαθητές μας και να δεχθούμε τα πειράγματα τους. Και το βράδυ βόλτα στο πασαλιμάνι για κουβέντα και παγωτό. Με μια βραδιά που ολοκληρωνόταν στα σκαλιά του Αγίου Βασιλείου με ατελείωτο τραγούδι και φωνές που αναστάτωναν τις γειτονιές. Σήμερα μετράς φίλους, εμπειρίες, όνειρά ανεκπλήρωτα, νέες και δύσκολες καταστάσεις και προσανατολίζεις τον εαυτό σου στα σημερινά δεδομένα. Του Αγίου Κωνσταντίνου...κάποτε...τότε που κάναμε κοινά όνειρά, τότε που θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, τότε που εσύ, εγώ, ο άλλος ήταν ο κόσμος όλος. Χρόνια πολλά σε όλους. Γιατί κάθε γιορτή είναι μια καινούργια αρχή για όλους...

Κώστας Ζουρδός

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Ήταν ωραία μαζί σου σ’ εκείνη την ερημική εκκλησία…


Γράμμα Τέταρτο


Αγαπητέ Θεέ,
Πάει κι αυτό. Παντρεύτηκα. Έχουμε 21 Δεκεμβρίου, κι εγώ, παντρεμένος πια, μπαίνω στα τριάντα μου. Όσο για παιδιά, η Πέγκι Μπλου κι εγώ αποφασίσαμε ότι δεν είναι ακόμα ώρα. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι δεν είναι έτοιμη. Όλα έγιναν την περασμένη νύχτα.
Γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα άκουσα το κλάμα της Πέγκι Μπλου. Ανασηκώθηκα στο κρεβάτι μου. Τα φαντάσματα! Η Πέγκι Μπλου βασανιζόταν από τα φαντάσματα, ενώ της είχα υποσχεθεί να τη φυλάω. Θα ’βαζε με το νου της ότι ήμουν ένας γελοίος, δε θα μου ξαναμιλούσε πια και θα ’χε δίκιο. Σηκώθηκα και πήγα προς τα εκεί απ’ όπου ακούγονταν κραυγές. Φτάνοντας στο δωμάτιο της Πέγκι, την είδα καθισμένη στο κρεβάτι της να με κοιτάει έκπληκτη. Μα κι εγώ είχα σαστισμένο ύφος, γιατί, ξαφνικά, είχα μπροστά μου την Πέγκι Μπλου να με κοιτάζει με κλειστό το στόμα, ενώ συνέχιζα ν’ ακούω φωνές. Έτσι προχώρησα μέχρι την επόμενη πόρτα, και τότε κατάλαβα ότι ήταν ο Μπέικον αυτός που στριφογύριζε στο κρεβάτι του γιατί τον πονούσαν τα εγκαύματα. Για μια στιγμή ένιωσα τύψεις, γιατί θυμήθηκα τη μέρα που είχα βάλει φωτιά στο σπίτι, στη γάτα, στο σκύλο, ακόμα και τη μέρα που είχα ψήσει τα χρυσόψαρα (τελικά, νομίζω ότι μάλλον έπρεπε να τα βράσω), αναλογίστηκα τι πρέπει να είχαν τραβήξει, κι είπα μέσα μου ότι, στο κάτω κάτω, καλύτερα που είχαν πεθάνει, απ’ το να βασανίζονται ατελείωτα με τις αναμνήσεις και τα εγκαύματα όπως ο Μπέικον, παρ’ όλες τις πλαστικές και τις αλοιφές.
Ο Μπέικον κουλουριάστηκε και σταμάτησε να κλαίει. Ξαναπήγα στης Πέγκι Μπλου.
«Δεν ήσουν εσύ, ε;» της είπα. «Πάντα νόμιζα ότι εσύ φωνάζεις τις νύχτες.»
«Κι εγώ νόμιζα ότι ήσουν εσύ.»
Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε σ’ αυτά που λέγαμε, σ’ αυτά που ακούγαμε! στην πραγματικότητα, ο καθένας σκεφτόταν τον άλλον εδώ και πολύ καιρό.
Η Πέγκι Μπλου έγινε ακόμα πιο μπλε, κάτι που σήμαινε ότι ένιωθε αμήχανα.
«Τι θα κάνεις τώρα, Όσκαρ;»
«Δεν ξέρω. Εσύ;»
Είναι να τρελαίνεσαι το πόσα κοινά σημεία έχουμε, πόσες κοινές ιδέες, πόσες ίδιες ερωτήσεις.
«Θες να κοιμηθείς μαζί μου;»
Είναι απίστευτα τα κορίτσια! Εγώ, μια τέτοια φράση, πριν την ξεστομίσω, θα τη γυρόφερνα στο νου μου ώρες, εβδομάδες, μήνες. Εκείνη μου την πέταξε έτσι, απλά, με τον πιο φυσικό τρόπο.
«Ο.Κ.». Κι ανέβηκα στο κρεβάτι της. Ήμαστε λίγο στριμωγμένοι, αλλά περάσαμε μια νύχτα υπέροχη. Η Πέγκι Μπλου μυρίζει φουντούκι, και το δέρμα της είναι απαλό· όχι όπως είναι το δικό μου μόνο κάτω από τα μπράτσα, αλλά παντού. Κοιμηθήκαμε πολύ, ονειρευτήκαμε πολύ, μείναμε για ώρες αγκαλιά, μιλήσαμε για τη ζωή μας.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Άκου τώρα τη χάρη της «ημέρας», θέλω να παντρευτώ την Πέγκι….


Γράμμα Τρίτο


Αγαπητέ Θεέ,
Σήμερα μπήκα στην εφηβεία. Τι να σού πρωτοπώ... Τσακώθηκα με τους φίλους μου, τσακώθηκα με τους γονείς μου—κι όλα αυτά, εξαιτίας των κοριτσιών. Απόψε δεν είμαι δυσαρεστημένος που έκλεισα τα είκοσι, γιατί λέω: ουφ! τα χειρότερα πέρασαν. Η εφηβεία; Ευχαριστώ πολύ — δε θα πάρω... Πρώτα απ’ όλα, Θεέ, σημειώνω ότι δεν ήρθες. Σήμερα, με όλα αυτά τα προβλήματα της εφηβείας που σού ’λεγα, κοιμήθηκα πολύ λίγο, οπότε αποκλείεται να μη σ’ έπαιρνα είδηση. Κι έπειτα, σ’ το ξαναλέω: αν έχω πάρει κάναν υπνάκο, σκούντα με.
Όταν ξύπνησα, η θεία Ροζ ήταν εδώ. Την ώρα που έτρωγα το πρωινό μου, μού διηγήθηκε τους αγώνες εναντίον της Βασιλικής Ρώγας, μιας βελγίδας παλαίστριας που κάθε μέρα κατέβαζε τρία κιλά ωμό κρέας κι ένα βαρέλι μπίρα. Απ’ ό,τι μου είπε η θεία Ροζ, το πιο ισχυρό σημείο της Βασιλικής Ρώγας ήταν το χνώτο της, λόγω της ζύμωσης κρέατος-μπίρας, και μόνο αυτό αρκούσε για να ρίξει τις αντιπάλους της στο καναβάτσο. Για να τη νικήσει, η θεία Ροζ χρειάστηκε να επινοήσει ένα κόλπο: φόρεσε μια κουκούλα, τη μούσκεψε στη λεβάντα και πήρε τ’ όνομα η Βασανίστρια του Καρπεντρά. Το κατς, λέει πάντα, δε θέλει μόνο μούσκουλα, αλλά και μυαλό.
«Ποιον αγαπάς πολύ, Όσκαρ;»
«Εδώ; Στο νοσοκομείο;»
«Ναι.»
«Τον Μπέικον, τον Αϊνστάιν, τον Ποπ Κορν.»
«Κι απ’ τα κορίτσια...;»
Αυτή η ερώτηση με βραχυκύκλωσε. Δε γούσταρα ν’ απαντήσω. Όμως η θεία Ροζ περίμενε, και μπροστά σε μια διεθνούς κλάσεως παλαίστρια του κατς δεν μπορείς να το παίζεις τρελός για πολλή ώρα.
«Την Πέγκι Μπλου.»
Η Πέγκι Μπλου είναι το μπλε παιδάκι. Μένει στο προτελευταίο δωμάτιο, στο βάθος του διαδρόμου. Χαμογελάει ευγενικά, αλλά δε μιλάει σχεδόν ποτέ — σαν μια νεράιδα που έκανε μια στάση στο νοσοκομείο να πάρει μιαν ανάσα. Πάσχει από μια περίεργη ασθένεια, την μπλε ασθένεια, ένα πρόβλημα με το αίμα που, ενώ θα ’πρεπε να πηγαίνει στους πνεύμονες, δεν πηγαίνει, κι όλο το δέρμα γίνεται μπλε. Περιμένει μια εγχείρηση που θα την κάνει ροζ. Εγώ πιστεύω πως είναι κρίμα· μια χαρά είναι έτσι μπλε η Πέγκι Μπλου. Γύρω της είναι πολύ φως και γαλήνη — όταν πας κοντά της, είναι σαν να μπαίνεις σε εκκλησία.
«Της το ’χεις πει;»
«Δεν υπάρχει περίπτωση να πάω να στηθώ μπροστά της και να της πω! "Πέγκι Μπλου, σ’ αγαπώ πολύ".»
«Και γιατί, παρακαλώ;»
«Πρώτα απ’ όλα, γιατί δεν ξέρω αν ξέρει ότι υπάρχω.»
«Ένας λόγος παραπάνω.»
«Έχετε δει πώς είμαι; Θα πρέπει να της αρέσουν οι εξωγήινοι, και δεν είμαι πολύ σίγουρος γι’ αυτό.»
«Εγώ σε βρίσκω πολύ όμορφο, Όσκαρ.»
Στο σημείο αυτό, η θεία Ροζ πάτησε λίγο φρένο στη συζήτηση. Είναι ευχάριστο ν’ ακούς τέτοια πράγματα, σού σηκώνεται η τρίχα, άλλα δεν έχεις τι να πεις.
«Δε θέλω να τη γοητεύσω μόνο με την εμφάνιση μου, θεία Ροζ.»
«Τι αισθάνεσαι γι’ αυτήν;»
«Θέλω να την προστατέψω απ’ τα φαντάσματα.»

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

«Όταν έχεις κάτι να μου αναγγείλεις, μη το κάνεις τόσο απότομα, σήμερα που έκλεισα τα πέντε…»



Γράμμα Δεύτερο


Αγαπητέ Θεέ,                                                                                                                                          Μπράβο! Είσαι τέλειος! Πριν καλά-καλά ταχυδρομήσω το γράμμα, μου απάντησες. Μα πώς το κάνεις; Σήμερα το πρωί, έπαιζα σκάκι με τον Αϊνστάιν στην αίθουσα ψυχαγωγίας, όταν ήρθε ο Ποπ Κορν και μου είπε!
«Έχουν έρθει οι γονείς σου.»
«Οι γονείς μου; Αποκλείεται. Οι γονείς μου έρχονται κάθε Κυριακή.»
«Είδα το αυτοκίνητο: ένα κόκκινο τζιπ με άσπρη κουκούλα.»
«Αποκλείεται.»
Σήκωσα τους ώμους και συνέχισα να παίζω σκάκι με τον Αϊνστάιν. Όμως, επειδή είχα το μυαλό μου αλλού, ο Αϊνστάιν μου ’φαγε όλα τα πιόνια, κι αυτό με εκνεύρισε ακόμα πιο πολύ. Τον Αϊνστάιν δεν τον λέμε Αϊνστάιν επειδή είναι πιο έξυπνος από τους άλλους, αλλά επειδή έχει ένα κεφάλι διπλάσιο απ’ το δικό μας — σαν να ’χει μέσα νερό. Κρίμα, γιατί, αν όλο αυτό ήταν μυαλό, θα μπορούσε να κάνει μεγάλα πράγματα ο Αϊνστάιν. Όταν κατάλαβα ότι θα έχανα, εγκατέλειψα το παιχνίδι και πήγα στο δωμάτιο του Ποπ Κορν, που το παράθυρο του έβλεπε στο πάρκινγκ. Δεν έλεγε ψέματα: είχαν έρθει οι γονείς μου. Πρέπει να σού πω, Θεέ, ότι οι γονείς μου κι εγώ μένουμε μακριά. Αυτό, δεν το καταλάβαινα όταν έμενα εκεί, αλλά τώρα που δεν μένω πια εκεί, μού φαίνεται πως είναι αρκετά μακριά. Έτσι οι γονείς μου μπορούν να ’ρχονται να με βλέπουν μόνο μια φορά την εβδομάδα, κάθε Κυριακή, γιατί την Κυριακή δεν δουλεύουν, ούτε κι εγώ.
«Βλέπεις ότι είχα δίκιο;» είπε ο Ποπ Κορν. «Πόσα μου δίνεις που σε ειδοποίησα;»
«Έχω σοκολάτες με φουντούκια.»
«Δεν έχεις πια φράουλες Tagada;»
«Όχι.»
«Ο.Κ.: σοκολάτες.»
Όπως καταλαβαίνεις, δε μας επιτρέπουν να δίνουμε στον Ποπ Κορν να τρώει, αφού είναι εδώ για να αδυνατίσει. Είναι εννιά χρονών κι είναι ενενήντα οκτώ κιλά, ένα και δέκα ύψος κι ένα και δέκα φάρδος! Το μοναδικό ρούχο που του κάνει, είναι ένα αμερικάνικο φούτερ. Και πάλι, οι ρίγες του είναι θεόστραβες. Επειδή, όμως, ούτε εγώ κι ούτε και κανένας απ’ τους φίλους μου πιστεύουμε ότι θα πάψει ποτέ να ’ναι χοντρός, κι επειδή τον λυπόμαστε που πεινάει τόσο πολύ, του δίνουμε πάντα ό,τι μας περισσεύει. Και τι να κάνει μια σοκολάτα σε τόσο λίπος! Αν έχουμε άδικο που τον ταΐζουμε, ας σταματήσουν και οι αδελφές να του χώνουν υπόθετα. Γύρισα στο δωμάτιο μου για να περιμένω τους γονείς μου. Στην αρχή, δεν κατάλαβα πόσος χρόνος είχε περάσει, γιατί ήμουν λαχανιασμένος, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι είχε περάσει τόσος χρόνος όσος για να πάνε και να έρθουν στο δωμάτιο μου δεκαπέντε φορές. Ξαφνικά, κατάλαβα πού ήταν. Βγήκα στο διάδρομο. Όταν δεν μ’ έβλεπε κανείς, κατέβηκα τη σκάλα, κι ύστερα, μες στο μισοσκόταδο, περπάτησα μέχρι το γραφείο του γιατρού Ντίσελντορφ. Ήταν εκεί. Άκουγα τις φωνές τους πίσω από την πόρτα. Όπως ήμουν εξαντλημένος απ’ τις σκάλες, χρειάστηκα λίγο χρόνο για να πάρω ανάσα, και τότε ήρθε η καταστροφή: άκουσα αυτό που δεν έπρεπε ν’ ακούσω. Η μητέρα μου έκλαιγε με λυγμούς, ο γιατρός Ντίσελντορφ επαναλάμβανε: «Δοκιμάσαμε τα πάντα... πιστέψτε με... δοκιμάσαμε τα πάντα», και ο πατέρας μου έλεγε με τρεμάμενη φωνή: «Το ξέρω, γιατρέ, το ξέρω».
Έμεινα με το αφτί κολλημένο στη σιδερένια πόρτα. Δεν ξέρω τι ήταν πιο παγωμένο! το μέταλλο ή εγώ.

Λήξη των 5 Σχολών Γονέων της Μητροπόλεως Πειραιώς, 18 Μαΐου 1992…


Για 10η συνεχή χρονιά λειτούργησαν οι 5 Σχολές Γονέων της Μητροπόλεως Πειραιώς με μεγάλη επιτυχία και με ικανοποιητική συμμετοχή γονέων που ενημερώθηκαν από καταρτισμένους επιστήμονες για όλα τα θέματα που τους απασχολούν. Η πανηγυρική εκδήλωση για τη λήξη της περιόδου 1991-1992 πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο να αναφέρετε κατά την ομιλία του στην κρισιμότητα των καιρών και στις μεγάλες ευθύνες που επωμίζονται οι γονείς.


Κώστας Ζουρδός

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

"Αν ο ήλιος πεθάνει..."


Το 1965 η Οριάνα Φαλάτσι γράφει ένα βιβλίο στο οποίο παρουσιάζει τη μάχη του διαστήματος ανάμεσα στους Αμερικανούς και στους Σοβιετικούς στο απόγειό της, έχοντας ζήσει για ένα διάστημα σε βάσεις της NASA. Περιγράφει τα πειράματα των επιστημόνων και των αστροναυτών, τις απογοητεύσεις και τις ελπίδες τους. Η Φαλάτσι είναι μια δυναμική Δημοσιογράφος που δεν διστάζει να διακηρύξει την αλήθεια ακόμα και στις δυσκολότερες συνθήκες. Και το απέδειξε σε μια συνέντευξη που άφησε εποχή.

"Αγαπητέ Θεέ,....."


Γράμμα Πρώτο  


 Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σού γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο. Σού το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους. Θες να σ’ το αποδείξω; Ξανακοιτά λίγο πιο πάνω και δες πώς αρχίζω το γράμμα μου! «Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σού γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο». Ε, δε θα μπορούσα να γράψω: «Με φωνάζουν Γλόμπο, δε δείχνω παραπάνω από επτά, μένω στο νοσοκομείο λόγω του καρκίνου μου, και δεν σού ’χω απευθύνει ποτέ το λόγο γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχεις»; Βέβαια, αν το γράψω αυτό, την πάτησα, γιατί θα δείξεις λιγότερο ενδιαφέρον για μένα. Κι εγώ το ’χω ανάγκη το ενδιαφέρον σου. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα ’θελα να βρεις χρόνο να μου κάνεις και δυο-τρεις χάρες. Εξηγούμαι: Το νοσοκομείο, δε λέω, είναι ένα μέρος παρά πολύ συμπαθητικό, γεμάτο ευχάριστους μεγάλους που μιλάνε δυνατά, γεμάτο παιχνίδια και ροζ κυρίες που τους αρέσει να διασκεδάζουν με τα παιδιά, γεμάτο φίλους που είναι πάντα εκεί όταν τους θέλεις, όπως ο Μπέικον, ο Αϊνστάιν ή ο Ποπ Κορν. Για να μη σ’ τα πολυλογώ, το νοσοκομείο είναι μια χαρά για έναν άρρωστο που το διασκεδάζει. Εγώ, όμως, δεν το διασκεδάζω πια. Από τότε που μου έκαναν τη μεταμόσχευση, το καταλαβαίνω: δεν το διασκεδάζω πια. Κάθε πρωί που μ’ εξετάζει ο γιατρός Ντίσελντορφ, δεν το αντέχω πια, τον απογοητεύω. Με κοιτάζει αμίλητος, σαν να ’χα κάνει καμιά αταξία. Κι όμως, ήμουν τόσο συνεργάσιμος στην εγχείρηση! Καθόμουν φρόνιμος, τους άφησα να με κοιμίσουν, πόνεσα και δε φώναξα, πήρα όλα μου τα φάρμακα. Είναι κάτι μέρες, όμως, που έτσι μου έρχεται να του φωνάξω κατάμουτρα, να του πω ότι μπορεί να φταίει κι αυτός ο ίδιος, ο γιατρός Ντίσελντορφ με τα μαύρα φρύδια, να φταίει αυτός που απέτυχε η εγχείρηση. Μα παίρνει εκείνο το δυστυχισμένο ύφος του, και δε μου πάει να τον βρίσω.

Στελέχη της Μητροπόλεως Πειραιώς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, 15-21 Μαΐου 1995…



 Στελέχη της Μητροπόλεως Πειραιώς καθώς επίσης και μέλη του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς με επικεφαλής τον Πρωτοσύγκελο της Μητροπόλεως Πειραιώς Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο Γεωργακόπουλο επισκέφθηκαν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία και μετά από πρόσκληση του Πειραιώτη Ευρωβουλευτή κ. Παύλου Σαρλή. Κατά την διάρκεια του προγράμματος της τα στελέχη της Μητροπόλεως Πειραιώς, ξεναγήθηκαν στους χώρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, συμμετείχαν στην εωθινή ακολουθία και ξεναγήθηκαν στην πόλη του Στρασβούργου και στην ιστορική πόλη της Χαιδελβέργης. Τα 45 στελέχη της Μητροπόλεως Πειραιώς ταξίδεψαν μέσω του Λουξεμβούργου στο Βέλγιο  με τελικό προορισμό της Βρυξέλλες και ξεναγήθηκαν στα αξιοθέατα της πόλης. Επίσης, επισκέφθηκαν και το Βατερλώ, όπου διεξήχθη η περίφημη μάχη.

Κώστας Ζουρδός

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ….Ο Martin Hudacek και η Φαλάτσι…



Το γλυπτό της φωτογραφίας είναι ένα εξαιρετικό έργο τέχνης από έναν σπουδαίο νεαρό Σλοβένο γλύπτη τον Martin Hudacek, ο οποίος το ονόμασε : « Στο παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ…». Ο Martin Hudacek περιγράφει ὁ ίδιος για το έργο του: «Κύριος σκοπός μου στη δημιουργία αυτού του γλυπτού ήταν, όχι να γίνω διάσημος, άλλα για να φανεί η σημαντική αξία της ανθρώπινης ζωής και την ανάγκη για την προστασία της, ακόμα από τη σύλληψη». Το έργο αυτό είναι μοναδικό με μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η μάνα φαίνεται γονατιστή και μετανιωμένη με αιμάτινες αποχρώσεις που φανερώνουν τον πόνο που προξένησε και το παιδί διάφανο αποτυπώνοντας την απουσία ύπαρξης από την απόφαση της μάνας που όμως την έχει συγχωρέσει και της το δείχνει με ένα χάδι.

Η Μητρόπολη Πειραιώς κοντά στους υποψηφίους των ΑΕΙ και ΤΕΙ, 15 Μαΐου 2004



Όπως κάθε χρόνο, τελέσθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο Θεία Λειτουργία για τους υποψηφίους των Πανελληνίων Εξετάσεων της Β΄ και Γ΄ Λυκείου για την εισαγωγή τους στα ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Στη Θεία Λειτουργία που τελέσθηκε στο Παρεκκλήσιο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, κάτωθι του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε καλή επιτυχία στη σημαντική αυτή προσπάθεια των παιδιών. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος κ. Καλλίνικος διένειμε ενθύμια ενώ προσφέρθηκε κέρασμα σε όλους στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού.


Κώστας Ζουρδός

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Επίσκεψη του Πατριάρχη Βουκουρεστίου στην Μητρόπολη Πειραιώς, 14 Μαΐου 1998…



Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Βουκουρεστίου κ Θεόκτιστος ευρισκόμενος στην Αθήνα για την ενθρόνιση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλου επισκέφτηκε ανεπισήμως την Μητρόπολη Πειραιώς και παρακάθισε σε γεύμα, που του παρέθεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Καλλίνικος. Κατά την διάρκεια της επισκέψεως μεταξύ των δύο Ιεραρχών έγινε ανταλλαγή σοβαρών εκκλησιαστικών σκέψεων και σφυρηλατήθηκε ακόμα περισσότερη η παλαιά γνωριμία και φιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Καλλίνικου με τον Πατριάρχη Βουκουρεστίου κ Θεόκτιστο.

Ο υπέροχος π. Τζέιμς Μάρτιν…




Κάθε χρόνο διοργανώνεται μια γιορτή μόδας γνωστή σαν Met Gala και έχει θέμα τη  σχέση μόδας και Βατικανό. Οι καλεσμένοι ντύνονται, ανεξάρτητα από άνδρες και γυναίκες, σε Πάπες, Πρίγκιπες, Σταυροφόροι, Μαντόνες, Ιππότες. Ο π. Τζέιμς Μάρτιν, ιερέας της καθολικής εκκλησίας, θέλησε να δώσει το δικό του στίγμα στην γιορτή. Έβαλε τα άμφια του και παρουσιάστηκε στην εκδήλωση. Στην είσοδο με το που τον είδαν οι διοργανωτές του είπαν με θαυμασμό: « Είστε πολύ όμορφα ντυμένος μας αρέσει το κουστούμι σας. Ωραία ιδέα να ντυθείτε παπάς.» Η ιδέα πως ήταν αληθινός παπάς δεν πέρασε σε κανέναν. Με την αυθεντικότητα του ο π. Τζέιμς Μάρτιν αλλά και με το χιούμορ του αποτύπωσε την διάσταση της ιεροσύνης που χωράει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής φτάνει να μην εκφυλίζετε και να μένει ατόφια. Και κάτι τελευταίο, πηγή για σκέψη και προβληματισμό. Ένα τέτοιο περιστατικό πόσο θα «χώραγε» στις δικές μας συνήθειες. Δύσκολή αν και αυτονόητη η απάντηση….

Κώστας Ζουρδός

" Το φιλί" η υπέροχη φωτογραφία του Παναγή Χρυσοβέργη...



 Τρία βραβεία κατέκτησε τις προάλλες ο Έλληνας φωτογράφος Παναγής Χρυσοβέργης στο διεθνή διαγωνισμό φωτογραφίας EPA (Events Photography Awards). Ο Χρυσοβέργης πήρε την πρώτη θέση στην κατηγορία Private Events για τη φωτογραφία του «Το Φιλί», την πρώτη θέση στην κατηγορία People’s Choice και τη δεύτερη θέση στο γενικό διαγωνισμό. Ο 5ος διαγωνισμός φωτογραφίας EPA, πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες στο Βρετανικό Μουσείο και ο Παναγής Χρυσοβέργης ευχαρίστησε τους πάντες για την στήριξη και τα καλά του λόγια μέσα από την σελίδα του στο Facebook. Λέει ο ίδιος: «Ο ρόλος μου ως φωτογράφος που διηγείται ιστορίες είναι να παγώσω τη μνήμη και να την μετατρέψω σε εικόνες. Οι πελάτες μου συχνά αναρωτιούνται πότε συνέβη αυτό, αφού αυτοί δεν το θυμούνται. Αυτός είναι ο στόχος μου: να τους δείξω ότι υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα, πίσω από όλες αυτές τις καθημερινές στιγμές που μπορούμε πολύ εύκολα να χάσουμε. Είναι η συναισθηματική πραγματικότητα, όπου η κάμερα είναι το εργαλείο που παγώνει τον χρόνο, εξαγάγει τις μνήμες και τις αποθηκεύει στο μέλλον. Πάντα εξηγώ ότι δεν μας ανήκουν αυτές οι φωτογραφίες, απλά τις δανειστήκαμε από τα παιδιά μας. Για να μετατρέψεις μια απλή φωτογραφία σε κάτι καλλιτεχνικό, πρέπει να απομακρυνθείς από την πραγματικότητα ώστε να δώσεις μια πολύ πιο γενική έννοια από αυτήν που η πραγματικότητα αντιπροσωπεύει. Η φωτογραφία με το φιλί ήταν για τους πελάτες μου μια οικεία στιγμή. Για μας όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από τα πρόσωπα της φωτογραφίας. Φυσικά ως επαγγελματίας η προσέγγισή μου είναι πολύ ευαίσθητη και πάντα ζητώ την άδεια των πελατών μου πριν δημοσιεύσω μια φωτογραφία.»