Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Μια ιστορική πόλη που θα ξαναβρεί την αληθινή της ταυτότητα...




Χρόνια πολλά στην πόλη μας που θα ξαναβρεί την αληθινή της ταυτότητα και θα βαδίσει στις ιστορικές της ευθύνες. Μια πόλη που χρωστάει την ύπαρξη της και σε ένα μοναστήρι που την στήριξε. Το μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα, εκεί που έγινε το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο προστάτης Άγιος Σπυρίδωνας να μας έχει όλους καλά. Χρόνια Πολλά σε όλους.

Κώστας Ζουρδός

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Όταν η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούργιο πρόσωπο.




Μεσημέρι στο πνευματικό κέντρο. Άλλη μια κατηχητική συνάντηση ξεκίνησε. Μια ευλογημένη νεότερη συντροφιά Αγιοβασιλειωτών συγκεντρώθηκε για να ακούσει, να προβληματιστεί, να παίξει. Τα χρόνια έχουν περάσει. Αλλά τα πρόσωπα είναι αναγνωρίσιμα. Είναι φίλοι αγαπημένοι που τώρα δυστυχώς η ζωή δεν τους φέρνει συχνά στο δρόμο. Το συναπάντημα μας είναι σπάνιο, μακρινό. Αλλά η απόσταση αυτή δεν δημιουργεί περιχαρακώσεις. Δεν δημιουργούνται φράγματα σε όσους έχουν ζήσει κοινά και αληθινά. Και αν η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούργιο πρόσωπο είναι το ελπιζόμενο δικό μας ποιο φωτεινό. Επέλεξα μια φωτογραφία από μια νεώτερη συντροφιά Αγιοβασιλειωτών. Και αυτό γιατί οι νεώτεροι πάντα στηρίζουν το οικοδόμημα μιας φιλίας. Έχουμε γράψει πολλά. Θα γράψουμε και άλλα. Όμως όσα γράψουμε είναι για την ιστορία. Ήρθε η ώρα να γράψουμε και για το μέλλον. Το 2018 σε λίγο έρχεται. Πρέπει να συναντηθούμε. Μέσα στον Ιανουάριο. Εκεί στην πλατεία. Περιμένω την ανταπόκριση σας. Για να μας χαρίσει η συντροφιά ένα καινούργιο πρόσωπο. Θα είναι το δικό σου. Τι λες θα έρθεις;

Κώστας Ζουρδός

Τα όνειρα δεν κοιμούνται ποτέ γι’ αυτό τα βλέπουμε τη νύχτα…




Όταν ένα παιδί προσεύχεται κάποια ελπίδα ανταμώνει με το όνειρο και υπόσχεται την πραγμάτωση του. Κάποια ανάγκη έχει ξεγλιστρήσει από την παιδικότητα και ζητάει βοήθεια. Κάποια πληγή πρέπει να κλείσει ή να μην ανοίξει ακόμα. Όταν ένα παιδί προσεύχεται δεν μπαίνει στον κόσμο των μεγάλων αλλά στον κόσμο των αγγέλων. Και από δίπλα η καθαρή φύση. Ο πιστός σύντροφος που αναγνωρίζει τις ανάγκες χωρίς να τις ομολογεί. Τα ζώα είναι οι ταπεινοί που έχουν γνωρίσει το μυστήριο του να μην είσαι κανείς. Πιστοί σύντροφοι και οι δύο μιας αλήθειας που ομολογείται τη νύχτα στην εικόνα του εσταυρωμένου για το καλό όλου του κόσμου. Την νύχτα που τα όνειρα ποτέ δεν κοιμούνται.

Κώστας Ζουρδός

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Στην οδό Βουδούρη…



                                                                    Β! ΜΕΡΟΣ


Στις γειτονίες της Φρεαττύδας δεν υπάρχουν αρχηγοί. Δεν μπαίνει κανενός πάνω το προσωπικό εγώ και οι επιδείξεις. Έτσι και στην Βουδούρη. Και αν ξεχωρίζουν κάποιοι είναι για να προστατεύουν τους υπόλοιπους. Για να βάλουν τον εαυτό τους, αγκαλιά ζεστασιάς για όλους. Και μπαίνουν μπροστά, ο Νίκος με την μεθοδικότητα του, ο Σάκης με την τόλμη του, ο Θανάσης με την σοβαρότητα του, ο Παντελής με τον αυθορμητισμό του και ο Σιδερής με την χαρακτηριστική απλότητα του. Και από δίπλα όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Όχι ως συμπλήρωμα. Αλλά ισότιμοι. Πολύτιμοι συμπαραστάτες στις αποκοτιές του παιχνιδιού. Σε αυτή την γειτονία δεν υπάρχουν εμπόδια, δεν υπάρχουν όρια που πρέπει να υπερβείς για να περάσεις μέσα. Δεν σου ζητάει κανείς να αποδείξεις κάτι, να κάνεις κάτι, αλλά να είσαι κάτι. Να είσαι ο εαυτός σου. Αυτό φτάνει, είναι το διαβατήριο σου, η ταυτότητα για την είσοδο στο ατέλειωτο παιχνίδι. Υπάρχει μόνο ένας απαράβατος κανόνας. Κανείς δεν τον λησμονεί. Κανείς δεν διανοείται να τον προσπεράσει. Προστασία  και ισότητα στους μικρότερους. Σεβασμός στα κορίτσια. Τα κορίτσια που συμπαραστέκονται στα αγορίστικα παιχνίδια και πλουτίζουν με την παρουσία τους τα υπόλοιπα κοινά. Το κρυφτό στα σοκάκια. Η αμπάριζα στις κολόνες. Το εξοντωτικό κυνηγητό. Τα κορίτσια που ξεχωρίζουν με τα χαρακτηριστικά τους. Η Αγάπη με το γλυκό όνομα και τους φινετσάτους τρόπους, γεμάτους από έμφυτη ευγένεια. Η Σάσα με το αγέρωχο παράστημα και το καλόκαρδο, φωτεινό χαμόγελο. Η Τασία με το διαπεραστικό όμορφο βλέμμα και την αέρινη παρουσία. Και τόσες άλλες κοριτσίστικες μορφές που η μνήμη ξεχνά στο διάβα του χρόνου αλλά όχι, δεν τις παραδίδει  στη λησμονιά. Γιατί κάποια άλλη μνήμη θα ξυπνήσει σήμερα και θα τις θυμηθεί.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Στην οδό Βουδούρη…



                                                                 Α! ΜΕΡΟΣ


Έχασκε ο επιβλητικός όγκος γεμάτος μυστήριο. Το παλιό αρχοντικό στο τέλος του δρόμου στέκει επιβλητικό μαζί με τον μύθο του και τις απορίες που γεννάει. Η περίτεχνη αρχιτεκτονική είναι παράταιρη με τις σύγχρονες πολυκατοικίες και στα μάτια των παιδιών ξεπροβάλουν ιστορίες γεμάτες φαντασία και αλήθεια τόσο αναμεμιγμένες που έχουν μπερδευτεί αξεδιάλυτα. Ένας συμμαθητής με την οικογένεια του έμεναν εκεί, Καράλης ή κάπως έτσι ήταν το επίθετό του. Περίεργο παιδί. Λιγομίλητο και απόμακρο με στιγμές αντικοινωνικές και συμπεριφορές αλλόκοτες. Σε μια εκδρομή, στο δρόμο πριν τον τελικό προορισμό του, του είχε βγει το παπούτσι και ούτε που γύρισε να το μαζέψει. Επέστρεψε σπίτι του με ένα παπούτσι. Δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ. Ούτε και κάποιος δικός του. Έμενε εκεί στο νεοκλασικό στο τέρμα της οδού Βουδούρη που κανείς δεν είχε μπει μέσα και κανέναν η οικογένεια που κατοικούσε δεν είχε προσκαλέσει ποτέ. Τα παντζούρια του πρώτου ορόφου ήταν πάντα κλειστά. Και κανείς δεν γνώριζε για την ιστορία του. Δεν γνώριζε ή δεν έλεγε. Όλα συντηρούσαν το μύθο του. Και η παιδική φαντασία συντηρούσε την ονειροπόληση και έπλεκε ιστορίες για το αλλόκοτο και το διαφορετικό. Ώσπου μια μέρα η οικογένεια εγκατέλειψε το αρχοντικό. Έμεινε για μήνες έρημο και προκλητικά σκοτεινό. Η φαντασία ξανάρχισε πάλι να ξετυλίγει το κουβάρι. Τώρα είχε στοιχεία. Περίεργες σκιές στα αετώματα. Ήχοι εκκωφαντικοί και απόκοσμη. Κραυγές ζώων ανεξήγητες στο μισοσκόταδο. Ένα βράδυ ανηφορίζοντας μετά από ένα ξέφρενο παιχνίδι στον Παπανικολή, ένα παράθυρο του αρχοντικού άνοιξε διάπλατα. Πυκνό σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα στο μάτι του τολμηρού που θέλησε να κοιτάξει. Τι λέτε, μπαίνουμε;

Στον Πειραιά «Μιλώντας με τα παιδιά μας για όλα …» !


Στο αρχοντικό του παλιού Ταχυδρομείου, στη σημερινή Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, οι εκδόσεις ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ πρόσφεραν στους Πειραιώτες την Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2017 μια ζεστή βραδιά! Όσοι οργάνωσαν και συμμετείχαν στην παρουσίαση του Συλλογικού Τόμου με τίτλο «ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΛΑ…», συνέθεσαν μια εξαιρετική εκδήλωση.
Για το βιβλίο μίλησαν ο Δάσκαλος-Θεολόγος π. Καλλίνικος Μαυρολέων, ο Εκπαιδευτικός-Ψυχολόγος κ. Λεωνίδας Κωλέττης και ο Παιδοψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής κ. Δημήτρης Κούκης. Αρμονικά δέθηκε με τη βραδιά η μουσική από το πιάνο του κ. Ηλία Λιαμή, και τις φωνές της κ. Άννας Λιαμή και του κ. Ανδρέα Καραούλη που απέδωσαν τραγούδια με μοναδικό τρόπο. Μια ακόμη πρωτοτυπία ήταν ο συντονισμός και η διεύθυνση του προγράμματος από την κα Σοφία Χατζή, ραδιοφωνική παραγωγό της «Πειραϊκής Εκκλησίας»! Μετά την Αθήνα και την Κόρινθο, ήρθε η σειρά του Πειραιά να «ξεφυλίσσει» σελίδες από το νέο βιβλίο των εκδόσεων ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, στο οποίο συμμετέχουν 23 επιστήμονες.



Πηγή: Συνοδοιπορία

«Εφυγε» ο Μανουέλ Μαρίν, «πατέρας» του Erasmus



Ο ισπανός πρώην επίτροπος απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών. Μας κληροδότησε το πρόγραμμα που έδωσε την ευκαιρία σε εκατομμύρια φοιτητές να ζήσουν σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα και να πάρουν κάτι πολύ περισσότερο από γνώσεις. Ο πατέρας ενός από τους πιο επιτυχημένους θεσμούς της Ενωμένης Ευρώπης και –άθελά του- ο «πατέρας» πολλών χιλιάδων παιδιών που «γέννησε» το πρόγραμμα Erasmus, ο ισπανός πρώην επίτροπος Μανουέλ Μαρίν πέθανε σε ηλικία 68 ετών. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τη σχέση με τις ευρωπαϊκές κοινότητες ήταν επικεφαλής της ομάδας διαπραγμάτευσης για την ένταξη της Ισπανίας στην ΕΟΚ που τελικά έγινε το 1986. Στη συνέχεια, όπως αναφέρει το AFP, από το 1986 ως το 1999 είχε καταλάβει σειρά θέσεων στην Κομισιόν, ενώ διετέλεσε επίτροπος για θέματα Εκπαίδευσης. Από αυτήν ακριβώς τη θέση προώθησε το 1987 την εφαρμογή του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών Erasmus, το οποίο τιμά με το όνομά του τον μεγάλο ολλανδό φιλόσοφο του 15ου-16ου αιώνα Ερασμο ο οποίος ταξίδευε σε όλη την Ευρώπη.


Παύλος Σιδηρόπουλος: 20 χρόνια απουσίας

  

Τζίνα Δαβιλά

Φύλαξες την αγάπη σου, την Τέχνη σου, όπως φυλάει η μάνα το μονάκριβο μωρό της, με σεβασμό. Ήσουν ένας ιερέας της Θεάς Μουσικής. Ευσεβής, ευγενής, ευφυής, γνήσιος, αληθινός, απλός, κατανοητός, διαβασμένος, ουσιαστικός, Άνθρωπος. Αυτός ήσουν, Παύλο...
Τι να σου πω βρε Παύλο… Κούκλος… Μέσα κι έξω… Βλέπω ξανά και ξανά τον «Ασυμβίβαστο» του Ανδρέα Θωμόπουλου. Βλέμμα ευαίσθητο, φωνή μελωδική, αντίληψη κοφτερή, στήσιμο που λέει «εδώ είμαι έλα να σε αγκαλιάσω, μη φοβάσαι…». Λόγος σου καυστικός, σφάζεις με το βαμβάκι, απευθύνεσαι σε όλους, σε ακούν πραγματικά λίγοι, σε αντιλαμβάνονται ακόμα λιγότεροι. Επέλεξες την απομόνωση για να μην χάνεις το χρόνο σου αντιμετωπίζοντας τις τρικλοποδιές των μικρών… Ήσουν μεγάλος και έξω από το σύστημα. Ασυμβίβαστος, ανένταχτος, μοναχικός, αυτοεξόριστος, μοναδικός! Φύλαξες την αγάπη σου, την Τέχνη σου, όπως φυλάει η μάνα το μονάκριβο μωρό της, με σεβασμό. Ήσουν ένας ιερέας της Θεάς Μουσικής. Ευσεβής, ευγενής, ευφυής, γνήσιος, αληθινός, απλός, κατανοητός, διαβασμένος, ουσιαστικός, Άνθρωπος. Αυτός ήσουν Παύλο. Ή μήπως είσαι; Παύλε ζεις! (για να μην κατακρεουργώ και τη γλώσσα…). Καθοδηγείς τη Ροκ, είσαι ο ασυνείδητος Δάσκαλος. Σε όλους; Όχι βέβαια, μόνο εκείνους που δεν παριστάνουν τους ξερόλες.Αποτραβήχτηκες στην άκρη σου για να δημιουργήσεις παρέα με τους ‘φίλους’ σου. Ερωτεύτηκες, αγάπησες και έπαιξες με τη φωτιά από επιλογή. Δεν έριξες τις ευθύνες κάπου. Ανέλαβες αντρίκια την ευθύνη σου. Δεν ξεχνούσες να θυμίζεις ότι «πρέζες υπάρχουν πολλές, η ηρωίνη σκοτώνει». Ετη φωτός μπροστά από την εποχή σου. Όρθωσες ανάστημα ακόμα και σε μεγάλες μορφές της ελληνικής μουσικής σύνθεσης, στο Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι, υπενθυμίζοντάς τους ότι η απλότητα και η μνήμη είναι ό,τι σημαντικότερο χαρακτηρίζει ένα δημιουργό. Ποιος; Εσύ! Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο δισέγγονος του Ζορμπά και ο ανιψιός της Έλλης Αλεξίου! Αλητάκος από τη φύση σου, ωραίος αλητάκος, με ψυχή, αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό, υγιή τσαμπουκά. Ένας επαναστάτης με αιτία, άποψη, θέση.

Όταν ο μπαμπάς δεν είναι πια εδώ για σένα!


 Ανδριάννα Γεροντή

Το μυαλό σίγουρα δεν θυμάται, θυμάται όμως η ψυχή μου. Ένα τόσο δα πλασματάκι, δεν μπορεί να έχει μνήμη… δεν μπορεί να θυμηθεί σκηνές ή καταστάσεις, όμως σίγουρα τις έχει αφομοιώσει το σώμα του. Ετσι τις αφομοίωσε και το δικό μου σώμα και παρόλο που δεν θυμάμαι, το ξέρω πως με αγκάλιασες, με φρόντισες και αμέτρητες φορές με κοίμησες στην αγκαλιά σου ως βρέφος, όπως κάνουν οι περισσότεροι μπαμπάδες στα μικρά τους. Είμαι σίγουρη πως η καρδιά σου χτύπησε δυνατά οταν για πρώτη φορά σε φώναξα μπαμπά, όπως και οταν με είδες για πρώτη φορά να στέκομαι όρθια μόνη μου και να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Και σιγά σιγά μεγάλωνα και ήθελα να προχωράω μόνη μου. Και εσύ ήσουν εκεί… με έμαθες να μπορώ… με έμαθες να προσπαθώ να παλεύω και να κερδίζω αυτό που θέλω. Ίσως όχι εντελώς συνειδητά, μα δεν με ενδιαφέρει. Εκείνο που έχει ουσία, είναι το αποτέλεσμα. Και έτσι χάραξα και ξεκίνησα να περπατώ, τον δικό μου  δρόμο. Έναν δρόμο στον οποίο βρήκα δυσκολίες, αναποδιές και που πολλές  φορές χάθηκα… μην ξέροντας που να πατήσω, τι να κάνω και στην αδύναμη στιγμή, να αμφιβάλλω αν τελικά ο δρόμος που επέλεξα ήταν ο σωστός.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Οι «βοηθητικές» στη ζωή…




Το πότε έμαθε κανείς ποδήλατο και έβγαλε τις βοηθητικές ρόδες δεν είναι σταθερό και δεδομένο. Ο καθένας έχει τα δικά του όρια. Δεν μοιάζουμε σε όλα και ας μην διαφέρουμε σε πολλά. Έμαθα ποδήλατο εκεί στο πλακόστρωτο του Παπανικολή. Για την ακρίβεια δεν είμαι σίγουρος αν ξέρω ακόμα. Έκανα ποδήλατο εκεί που έκανες και εσύ. Εκεί που και σήμερα κάνουν τα παιδιά μιας άλλης γενιάς. Με βοήθησαν οι βοηθητικές. Μου παρείχαν την σταθερότητα που δεν ήξερα πώς να την αποκτήσω. Μου έδωσαν αυτοπεποίθηση πως δεν θα πέσω. Δεν θα ξεφτιλιστώ και δεν θα προσφέρω γέλιο με μια εντυπωσιακή τούμπα. Είναι απαραίτητες οι βοηθητικές αλλά μόνο στο ποδήλατο. Στη ζωή υπάρχουν οι βοηθητικές αλλά πρέπει να τις αποχωριστείς γρήγορα γιατί αν το αναβάλεις δεν θα μπορέσεις να τις αποχωριστείς ποτέ. Εκτίμησε τις βοηθητικές που σου έδωσαν. Μάθε να αντιμετωπίζεις το δρόμο χωρίς αυτές. Πέρασαν χρόνια για να μάθω πως στο πέσιμο υπάρχει η ουσία. Εκεί κρύβετε η ζωή. Στο τσαλάκωμα, στην απώλεια της ισορροπίας. Και στον θρίαμβο του να παραμένεις όρθιος μετά από τόσες τούμπες. Δεν χρειάζεσαι τα δεκανίκια. Δεν είσαι δεκανίκι κανενός. Διέσχισε το δρόμο μέχρι το τέλος. Τόλμησε το πέσιμο. Και όταν σηκωθείς θα είσαι δυνατότερος από ποτέ. Θα  είναι δίπλα σου, εκείνοι που αντέχουν να σε βλέπουν πεσμένο, προσφέροντας ένα χέρι για να σηκωθείς. Ήρθε η ώρα να βγάλουμε τις βοηθητικές. Δεν αργήσαμε, τι λες;…

Κώστας Ζουρδός

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Δύο χρόνια…




Δεν ξέρω αν σου έχει συμβεί. Θα ήθελα να σου ευχηθώ να μην σου συμβεί. Δεν θα σου πω την αλήθεια. Όλοι μας θα βιώσουμε την απώλεια αγαπημένων προσώπων. Κάποιοι θα βιώσουμε την απώλεια των γονιών μας. Είναι δύσκολα. Ήταν 3 Δεκεμβρίου του 2015. Το απόγευμα. Δύο χρόνια ακριβώς. Εκεί στον αγαπημένο Πειραιά. Στη Φρεαττύδα. Που άφησε την τελευταία της πνοή η αγαπημένη μας Μητέρα. Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσα να γράψω για αυτήν. Θα αρκεστώ επί του παρόντος σε δύο. Αρκετά σημαντικά. Ενώ βίωνε τις τελευταίες της στιγμές και είμαι σίγουρος ότι το ήξερε μας, ζητούσε να την πάμε σε ένα νοσοκομείο για να δει έναν ανιψιό της που νοσηλευόταν. Αγάπη και νοιάξιμο μέχρι την τελευταία στιγμή. Και το δεύτερο, ήθελε να κοινωνήσει. Δεν προλάβαμε. Δεν ξέρω αν ο χρόνος θεραπεύει. Δεν το νομίζω. Απλά ο πόνος ωριμάζει μαζί με εσένα και γίνετε διαφορετικός. Κάποιες φορές διαχειρίσιμος. Άλλοτε όχι.

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Πριν τη σέντρα….




Μια «φουρνιά» της ομάδας των Πρωτοπόρων ετοιμάσετε για την σέντρα. Σε λίγο η ποδοσφαιρική συνάντηση θα ξεκινήσει και όπως κάθε ομάδα που σέβεται την ιστορία της, πριν τον αγώνα, θα πάρει θέση για την αναμνηστική φωτογραφία. Ευτυχώς. Γιατί τώρα υπάρχει για να μας θυμίζει εκείνες τις στιγμές. Σε κάποιο «ξερό» γήπεδο με την ενδυμασία της εποχής και την εμφάνιση της ομάδας να δεσπόζει. Με τις μισό φουσκωμένες και ταλαιπωρημένες μπάλες, έτοιμες να σκάσουν. Με τα παπούτσια, της βόλτας, του μπάσκετ , του κουστουμιού. Με τις σηκωμένες κάλτσες μέχρι το γόνατο με το χαλαρωμένο λάστιχο που τις ρίχνει στον αστράγαλο στο πρώτο τρέξιμο. Όλοι με το πλούσιο μαλλί της εποχής με την περιπετειώδη φράντζα. Πόσο μακρινά φαίνονται όλα αυτά. Μα είσαι εσύ, εγώ, ο άλλος σε αυτήν ή σε παρόμοια φωτογραφία. Πόσοι φορέσαμε αυτήν την κόκκινο-μπλε φανέλα με την μεγάλη λαιμόκοψη και τον περίτεχνο γιακά; Πολλοί. Διαφόρων ηλικιών και εποχών. Πότε ταυτόχρονα και πότε παράλληλα. Αντικρίζοντας προσεκτικά θα διακρίνεις στα βλέμματα τη χαρά, το πείσμα και τη λαχτάρα για το παιχνίδι και την νίκη. Η ίδια λαχτάρα και το ίδιο πεινασμένο βλέμμα ας ελπίσουμε ότι υπάρχει ακόμα. Υπάρχει και σήμερα. Για την ίδια νίκη…

Κώστας Ζουρδός

Η συγκλονιστική διαφήμιση του ΟΠΑΠ με πρωταγωνιστή τον Γκάλη

«Όταν σας βλέπω καταλαβαίνω πόσα πολλά έχω να μάθω», τονίζει μεταξύ άλλων στο βίντεο ο Νίκος Γκάλης, ο οποίος έχει για συμπρωταγωνιστές τους παίκτες της Εθνικής ομάδας μπάσκετ με αγωνιστικό αμαξίδιο.

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Στην Μοναστηριακή Φιάλη…




 Η μοναστηριακή φιάλη είναι ένα περίκεντρο κομψό κτίριο στεγασμένο με θόλο, που τοποθετείται στον προαύλιο χώρο στα δυτικά του καθολικού των μοναστηριών. Μια τέτοια μοναστηριακή φιάλη υπάρχει και στο μοναστήρι της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής στο Καπανδρίτι όπου τα στελέχη της κατασκήνωσης έβγαζαν σχεδόν πάντα μια αναμνηστική φωτογραφία. Ξέρω πως τα πρόσωπα είναι πολλά και ίσως δυσκολευτείς κάποια να αναγνωρίσεις. Ας αφήσουμε την θύμηση να τρέξει στα αγαπημένα… 

Κώστας Ζουρδός  

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Όλα τριγύρω αλλάζουνε…




Ένα γνωστό αγαπημένο τραγούδι του αείμνηστου Νίκου Παπάζογλου αναφέρει στον στίχο του ότι « όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Ο στιχουργός προφανώς αναφέρει πως ίδια μένουν τα πράγματα μέσα μας, στις συνήθειες μας στα χούγια μας και στον χαρακτήρα μας. Γιατί όλα τα άλλα αλλάζουνε. Κοιτάζοντας αυτή την φωτογραφία που δεν απεικονίζει παρά ελάχιστα από την συνοικία μας, του Αγίου Βασιλείου, θα αντικρύσει πολλές αλλαγές με το σήμερα. Τα αστικά λεωφορεία δεν είναι τα ίδια, στη θέση της μονοκατοικίας με τις πράσινες τέντες χάσκει ο επιβλητικός όγκος μιας πολυκατοικίας σήμερα, το κουβούκλιο των οδηγών και του εισπράκτορα δεν υπάρχει και τα μαγαζιά έχουν αλλάξει χρήση ή έχουν κλείσει.

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Η εικόνα Άξιον Εστί στον Πειραιά, 30 χρόνια πριν…



Τον Νοέμβριο του 1987 το αντιτορπιλικό Άρης φέρνει στην προβλήτα του Πειραιά την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας Άξιον Εστί από της Καριές του Αγίου Όρους. Την εικόνα συνοδεύει ο Μητροπολίτης Ροδοστόλου Χρυσόστομος συνοδεία Αγιορειτών Μοναχών και του Πολιτικού Διοικητή του Αγίου Όρους κ. Γκλαβίνα. Την εικόνα παραλαμβάνει ο Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος μαζί με τους κληρικούς της Μητροπόλεως Πειραιώς και την μεταφέρουν στην πλατεία Κοραή, μπροστά από το Δημαρχείο όπου θα γίνει Δέηση και η επίσημη υποδοχή της με την κυβέρνηση να εκπροσωπεί ο τότε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Ευάγγελος Γιαννόπουλος και την πόλη, ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος.     
     

Χριστουγεννιάτικο παζάρι για καρδιοπαθή παιδιά και τις οικογένειές τους


Ηδη διανύουμε την Σαρακοστή των Χριστουγέννων και οι μέρες μετρούν αντίστροφα για να γιορτάσουμε και πάλι την γέννηση του Χριστού μας.
Αυτές τις μέρες ας προβληματιστούμε περισσότερο κι ας κοιτάξουμε γύρω μας.
Εκτός από την κάλυψη των δικών μας αναγκών, ας προσφέρουμε ό,τι μπορεί ο καθένας, για ν΄ανακουφίσουμε και τις ανάγκες εμπερίστατων συνανθρώπων μας.
Ο Σύλλογός μας στηρίζεται αποκλειστικά στην αγάπη των απλών ανθρώπων, στην δική σας αγάπη.
Η συμβολή σας είναι απαραίτητη, για να στηρίξουμε το μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο της Ελλάδας και ν΄ ανακουφίσουμε, στοιχειωδώς, τα καρδιοπαθή παιδιά και τις οικογένειές τους, συνεισφέροντας σε όσα χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν με αξιοπρέπεια τον καθημερινό τους αγώνα: έξοδα μετακίνησης, έξοδα διαμονής, διατροφή, φάρμακα…
Με χαρά σας καλούμε και στο φετινό Χριστουγεννιάτικο παζάρι μας, όπου θα βρείτε πανέμορφα δώρα για σας και τους δικούς σας, ενώ συγχρόνως κάθε αγορά σας θα χαρίζει χαμόγελα σε παιδικές καρδούλες!
Σας περιμένουμε!

Πηγή: www.romfea.gr

«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει… 2017»: Ποιμαντική στο διαδίκτυο…


Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Τσιμούρης, Θεολόγος, συζητά το θέμα
με τον Αρχιμανδρίτη Καλλίνικο Μαυρολέοντα, επίτιμο εκπαιδευτικό και
τον Πρωτοπρεσβύτερο Λάζαρο Μαρόγιαννη, Εκπαιδευτή εκπαιδευτών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, Θεολόγο, στα πλαίσια του προγράμματος «Ενορία εν δράσει» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.