Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Μια «προχωρημένη» γιαγιά


 

π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης
«Στις εφηβικές μου αναμνήσεις συνυπάρχουν τα πάρτι, η ρόκ μουσική και η γιαγιά μου. Για εκείνην, η ρόκ μουσική δεν ήταν παρά ένας κακότεχνος θόρυβος. Πάντως σεβόταν περισσότερο την νεανική μας σύγχυση, από όσο εμείς την νηφάλια σοφία της. Ήξερε που πηγαίναμε, αλλά ποτέ δεν έμπαινε στον πειρασμό να αντιπαρατεθεί προς ό,τι θεωρούσε φυσικό για την ηλικία μας. Σηκωνόταν, μας φιλούσε, ευχόταν να περάσουμε καλά, κι ύστερα προσέθετε να έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας εκεί που θα είμαστε, και ας κάνουμε ό,τι θέλουμε. Μετά μας σταύρωνε, ευχόταν να είναι η Παναγιά μαζί μας, και συμπλήρωνε διστακτικά, σαν να μην ήταν σίγουρη αν έπρεπε όχι να το ξεστομίσει, να μην αργήσουμε, γιατί θα προσευχόταν για μας όσο λείπαμε και δεν άντεχε να ξενυχτάει... Τελειόφοιτος της Ιατρικής, αφελώς πεπεισμένος για την παντοδυναμία της επιστήμης, βρέθηκα στην Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ. Έμεινα μόνο λίγες μέρες στο μοναστήρι αλλά η ανακάλυψη υπήρξε συγκλονιστική. Οι μοναχοί ζούσαν με τον τρόπο της γιαγιάς μου. Αναγνωριστικά σημάδια: το κομποσχοίνι, το ανεπιτήδευτο χαμόγελο και η άνευ όρων αποδοχή του άλλου.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα πήγα να δω τη γιαγιά. Μισοαστεία-μισοσοβαρά της είπα κάποια στιγμή: «Τόσα κομποσχοίνια έχεις, δεν θα μου δώσεις κι εμένα ένα;» Σοβάρεψε απότομα. Σχεδόν βούρκωσε. Πήγε και μου έφερε ένα κομποσχοίνι μεταξωτό και είπε: «Πάρτο. Είναι το δικό σου. Στο φυλάω τρία χρόνια και περίμενα πότε θα μου το ζητήσεις». Η γιαγιά μου περίμενε να γυρίσω· από τα πάρτι, από τήν Αγγλία, από τον λανθασμένο δρόμο. Εγώ, και όσοι άλλοι συμπεριλαμβάνονταν στην προσευχή της... Λίγους μήνες, πριν την αναχώρηση από τα επίγεια, με είχε πάρει ιδιαιτέρως και με αιφνιδίασε πάλι. Σε ένα χαρτοκιβώτιο είχε μαζέψει μια σειρά με όλα τα λειτουργικά βιβλία. Με την ίδια απλότητα, που μου έδωσε το «δικό μου» κομποσχοίνι, μου άφησε ρητή εντολή: «Αν κάποιος από σας γίνει ιερέας, θα τα κρατήσει αυτός. Αν όχι, θα βρεις κάποιο φτωχό ναό και θα τα δώσεις εκεί»...
 

Ἐλευθερία καὶ ὅριο


 

Γιῶργος Καστρινάκης
 
Ἡ ἐλευθερία εἶναι ἡ θεμελιώδης δυνατότητα ποὺ παραχώρησε ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους. Ἂς θυμηθοῦμε τὰ πρῶτα λόγια Του μέσα στὸν Παράδεισο: Ἔχετε τὴ δυνατότητα νὰ τραφεῖτε ἀπὸ ὅλα τὰ δένδρα τοῦ κήπου. Γιὰ νὰ συμπληρώσει τὴν ἴδια στιγμὴ: Ἀπὸ ἕνα, συγκεκριμένο, ὅμως δένδρο σᾶς καλῶ νὰ μὴν τραφεῖτε. Ὁ Θεὸς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς θέτει ἐνώπιον τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς ἕνα ὅριο. Ἐκ πρώτης ὄψεως θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι αὐτὸ τὸ ὅριο π ε ρ ι ο ρ ί ζ ε ι  τὴν ἐλευθερία. Συμβαίνει, ὅμως, πράγματι ἔτσι; Ἂς ἀνα-κρίνουμε:
Θὰ ἀντιληφθοῦμε προφανῶς σὲ τί συντελεῖ τοῦτο τὸ ὅριο ἄν, πρὸς στιγμήν, ἀναλογισθοῦμε τί θὰ συνέβαινε ἐὰν αὐτὸ δ ὲ ν  ὑπῆρχε. Ἄν, δηλαδή, ὁ Θεὸς ὅριζε ὅτι ὅλες οἱ ἀποφάσεις ἔχουν τὸ ἴδιο ἀντίκρυσμα, ὁπότε ἡ ἐλευθερία μας δὲν θὰ συναντήσει ποτὲ κανένα δίλημμα στὴν ἐκδήλωσή της. Μὰ τότε, ἡ ἀνθρώπινη πράξη δ ὲ ν   θ ὰ   μ π ο ρ ο ῦ σ ε   ν ὰ   π ε ρ ι κ λ ε ί σ ε ι   κ α ὶ   κ α ν έ ν α   ν ό η μ α.  Ἐάν, εἴτε τὸ Α εἴτε τὸ -Α (μεῖον Ἄλφα) ἔχουν τὴν ἴδια βαρύτητα, τότε ἡ ὕπαρξη δὲν ἔχει κανένα Σκοπό μὰ τότε καὶ καμμιὰ σημασία. Ἁπλῶς ὑ π ά ρ χ ε ι   γ ι ὰ   ν ὰ   ὑ π ά ρ χ ε ι.  Κάτι ἀκόμα χαρακτηριστικώτερο: Μὴ ἔχοντας νόημα ἡ ζωή, δὲν θὰ ἀπέμενε κανένα νόημα καὶ γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἐλευθερία... Μποροῦμε λέω νὰ ὑποψιαστοῦμε ὅτι ἂν καμμία ἐπιλογὴ δὲν διακρινόταν ἀπὸ τὶς ἄλλες ὡς πρὸς τὴν ὑπόστασή της, τὴν Ἐλευθερία δὲν θὰ τὴν εἴχαμε ἐπ' οὐδενὶ ὑπ' ὄψη μας δὲν θὰ τὴν εἴχαμε ἐπινοήσει οὔτε, κἄν, σὰ λέξη!

Όταν ο γιος μου αποδόμησε τον Άγιο Βασίλη

 photo: Zanastardust@Flickr
 του Γιώργου Χρηστίδη

Με δάκρυα στα μάτια, πέρυσι τέτοια εποχή, ένα πρωινό λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ο 6χρονος τότε γιος μας, μας είχε δηλώσει: "Ξέρω ότι δεν υπάρχει Άη Βασίλης". Τη δήλωση ακολούθησε η μομφή: “Γιατί μου λέγατε ψέματα;”.
Μέχρι τότε δεν μας είχε απασχολήσει το ζήτημα του Άη Βασίλη ούτε η κατάλληλη στιγμή και ηλικία για την αποκάλυψη του γεγονότος ότι τα δώρα κάτω από το δέντρο είχαν τοποθετηθεί από εμάς. Έτσι, η πρώτη μου αντίδραση στην αιφνιδιαστική επίθεση του γιου μου ήταν να περάσω σε θέση άμυνας για να κερδίσω χρόνο: “Ποιος στο είπε αυτό Μανώλη;”. Μας απάντησε ότι η αποκάλυψη προήλθε από ένα επεισόδιο του Γκάρφιλντ ή του Φινέα και Φερμπ ή από κάποιο άλλο παιδικό. Η ώρα ήταν 7:15 το πρωί και η προετοιμασία για το σχολείο είχε προτεραιότητα σε σχέση με την οργή μας για το γεγονός ότι ένα παιδικό πρόγραμμα θεωρούσε σκόπιμο να καταρρίπτει ωραίους παιδικούς μύθους, όμως ο Μανώλης ήθελε απαντήσεις εδώ και τώρα: υπάρχει ή δεν υπάρχει Άη Βασίλης;

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

«Αγαπημένε μου σύζυγε, μετά από 16 χρόνια έγγαμου βίου σου παρουσιάζω το σπίτι μας»! Το σαρκαστικό παράπονο μιας νοικοκυράς


 Νοικοκυρά

Της Σταυρούλας Σταμπουλή
Αγαπημένε μου σύζυγε.
Μετά από 16 χρόνια έγγαμου βίου, αισθάνομαι την ανάγκη και την υποχρέωση να σου παρουσιάσω το σπίτι μας, γιατί πολλές φορές μου δίνεις την εντύπωση πως ζούμε σε διαφορετικό σπίτι, εάν όχι σε διαφορετικό πλανήτη.
Ας ξεκινήσουμε από το χωλ. Σε περίπτωση που δεν το έχεις προσέξει, διαθέτει μια τεράστια ντουλάπα η οποία είναι χωρισμένη στην μέση. Η μισή είναι παπουτσοθήκη, που η χρήση της - όπως μαρτυράει και το όνομά της - είναι για να βάζουμε τα παπούτσια μας, ΜΕΣΑ σε αυτήν και όχι έξω από αυτήν.
Το δεύτερο μισό της ντουλάπας, έχει τέσσερα ράφια. Στο ένα από αυτά διαθέτουμε μια πλούσια συλλογή από πετσέτες πολύ καλής ποιότητας (προίκα μου), που μπορείς να πάρεις και να σκουπίσεις το κορμί σου όταν παίρνεις το μπάνιο σου. Όχι, δεν μπορώ να στην φέρνω εγώ την πετσέτα ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που κάνεις μπάνιο, γιατί την ξέχασες!
Στο μπάνιο μας λοιπόν, έχουμε ένα καλάθι για τα άπλυτα ρούχα. Ένα ταπεινό καλάθι που βάζουμε ΜΕΣΑ τα άπλυτα ρούχα μας. Πρόσεξε: ΜΕΣΑ σε αυτό. Όχι γύρω από αυτό, ούτε πάνω στο πλυντήριο. Η χρήση του είναι πολύ απλή. Ανοίγεις το καπάκι, βάζεις μέσα τα ρούχα, κλείνεις το καπάκι. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ακριβώς απέναντί του, βρίσκεται το πλυντήριο ρούχων το οποίο μας πήρε δώρο στον γάμο μας ο αδερφός μου. Η λειτουργία του δεν χρειάζεται γνώσεις πυρηνικής φυσικής και για να το χρησιμοποιήσεις δεν χρειάζεται ειδική άδεια. Απλά βάζεις απορρυπαντικό στην ειδική θήκη, γυρνάς ΕΝΑΝ διακόπτη, πατάς ΕΝΑ μόνο κουμπί και voila !!!!!!!!!! το πλυντήριο πλένει τα ρουχαλάκια σου και τα βγάζει καθαρά, απαλά και μοσχοβολάνε πράσινο μήλο !

Η Μάνα που κρατάει σημειώσεις Στατιστικής

 photo: Brady Withers@Flickr
 Χρήστος Μιχαηλίδης

Δυο γραμμές όλες κι όλες, σ' ένα tweet του καθηγητή Πιθανοτήτων και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γιάννη Πανάρετου, μου προκάλεσαν στη στιγμή συγκίνηση τόση που δύσκολα συγκράτησα τα δάκρυά μου. Συγκίνηση ανείπωτης χαράς.
Ήταν γραμμένο στ' αγγλικά (ίσως διότι στη δική μας τη γλώσσα, όλα πια είναι τόσο φορτισμένα που αποκτούν άπειρες διαστάσεις, ενίοτε και άσχημες), και έλεγε με την αποσπασματική γραφή που επιτρέπει το Twitter: «Τιμή σε μια Ελληνίδα μητέρα. Παρακολουθεί ένα μάθημα (Στατιστικής) για να κρατάει σημειώσεις για τον άρρωστο γιο της. (Παρόλο που είναι εντελώς άσχετη προς την Στατιστική!)».
Προσπάθησα να φανταστώ τη σκηνή.
Ένα αμφιθέατρο πανεπιστημίου. Δεν μου ήταν δύσκολο. Πέρασα και εγώ από αυτό, στην Αθήνα, και μάλιστα στην Φυσικομαθηματική Σχολή, όπου η Θεωρία Πιθανοτήτων και η Στατιστική, τότε με τον καθηγητή Ζαχαρίου, ήταν από τα αγαπημένα μου μαθήματα. Γι' αυτό και τα ακολούθησα και μεταπτυχιακά…
Φαντάστηκα και μια μάνα, που δεν έχει ιδέα από Στατιστική, να κρατά σημειώσεις για το άρρωστο παιδί της.

Όλοι οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας και το παρασκήνιο της εκλογής τους


 Όλοι οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας και το παρασκήνιο της εκλογής τους


- Το παρασκήνιο πίσω από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από το 1974 μέχρι σήμερα
- Η άρνηση Κανελλόπουλου που έφερε την εκλογή Στασινόπουλου
- Η συμφωνία Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Καραμανλή που έφερε την πρόωρη παραίτηση του "Εθνάρχη"
- Πως ο Θόδωρος Ρουσόπουλος έπεισε τον Κώστα Καραμανλή να προτείνει για την προεδρία της Δημοκρατίας τον Κάρολο Παπούλια
Ξεκινά στη Βουλή η διαδικασία για την εκλογή του έβδομου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης η διαδικασία της εκλογής του «ανώτατου άρχοντα» της χώρας μπορεί να περιγραφεί ως ένα πολιτικό θρίλερ το οποίο περιέχει πολιτικές ίντριγκες, πλούσια παρασκήνια, διάλυση κομμάτων, έγχρωμα ψηφοδέλτια διαφορετικών αποχρώσεων και αρπαγή κάλπης…
Αν και ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί ένα ήσσονος σημασίας πολιτικό ζήτημα, μετά τον περιορισμό των αρμοδιοτήτων με την συνταγματική αναθεώρηση του 1985, ωστόσο οι 200 βουλευτές που απαιτούνται να συγκεντρωθούν στην πρώτη και δεύτερη ψηφοφορία, οι 180 στην τρίτη και η πρόβλεψη για διάλυση της Βουλής στην περίπτωση που δεν τελεσφορήσουν οι τρεις πρώτες ψηφοφορίες, περιέπλεξε πολλές φορές την κατάσταση εμπλέκοντας στο «παιχνίδι» το κομματικό συμφέρον.

Μια φορά και έναν καιρό...


mia fora ki enan kairo lykoydhs Aenai EpAnastasi 

Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη, Θεολόγου-Φιλολόγου, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών


Μια φορά και έναν καιρό, στα χρόνια εκείνα τα παλιά, στα χρόνια που πέρασαν και είναι τα μόνα που έρχονται και ξαναέρχονται κάθε χρόνο μπροστά μας, θαρρώ κοντά τέτοιες μέρες ήταν, μεγάλο τσακωμό έστησαν ο χώρος και ο χρόνος μεταξύ τους. Έριδα και τσακωμός μεγάλος γιατί ακούστηκε ότι επρόκειτο να γεννηθεί ο Σωτήρας Χριστός, ο Λυτρωτής του κόσμου. Αντιμάχονται τα πρωτεία, το πνευματικό προβάδισμα, το δικαίωμα στην αυτόκλητη ευλογία και χάρη του Θείου Βρέφους, το δικαίωμα να χαράξουν τ΄όνομά τους ανεξίτηλα στο διάβα των αιώνων ότι αυτοί αξιώθηκαν πρώτοι να υποδεχθούν τον μικρό Ιησού. 

H πτώση του νάρκισσου


photo: CUMBUGO@flickr

 Ανδρέας Ζαμπούκας 

Πρώτη φορά που με απασχόλησε σοβαρά ο ναρκισσισμός ήταν πριν είκοσι χρόνια, όταν διάβασα το βιβλίο του Τάκη Θεοδωρόπουλου, «Η πτώση του νάρκισσου». Φοβήθηκα, τότε, πώς θα είμαι μετά τα σαράντα κι αν θα βρισκόμουν σε μια παρόμοια κατάσταση με τον ήρωα του βιβλίου. Βέβαια, το 1994, δεν μπορούσα να φανταστώ την επικοινωνιακή εικόνα του σημερινού κόσμου και ούτε την εξέλιξη του σύγχρονου νάρκισσου.
Ο ναρκισσισμός υπήρχε πάντα. Η ίδια η φύση του ανθρώπου σπρώχνει την εσωτερική διάθεση για αυτοπραγμάτωση μέσα από ένα κατασκευασμένο είδωλο σε «καθρέφτες». Από το αξιακό σύστημα της ηρωικής εποχής του Ομήρου, ως τους σύγχρονους «επιδειξίες» του facebook, το κυνήγι της προβολής αποτελεί διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου. Εκείνο που αλλάζει στις εποχές είναι τα σημεία αναφοράς και οι δυνατότητες επαναφοράς στην κανονικότητα της επικοινωνίας.
Η εποχή της ηλεκτρονικής εικόνας που ζούμε σήμερα, είναι η πιο επικίνδυνη για όσους δεν

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Ο Άγιος των απλών ανθρώπων του Σαρωνικού.

 Μεγάλη η εορτή του Αγίου Νεκταρίου, όχι μόνο για την Αίγινα αλλά και για όλη τη χριστιανοσύνη. Ο Άγιος του 20ου αιώνα ευλαβείται σε όλη την οικουμένη. Απόδειξη οι μεγαλοπρεπείς ναοί που έχουν ανεγερθεί στη χάρη του τα τελευταία χρόνια από την Ατλάντα της Αμερικής μέχρι τη Ρουμανία.

     Ο Άγιος Νεκτάριος, γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της  Ανατολικής Θράκης.. Ο Αναστάσιος, αυτό ήταν το βαπτιστικό του όνομα, ήταν το 5ο από τα 7 παιδία του Δήμου και της Βασιλικής Κεφαλά.. Από την παιδική του ηλικία του άρεσε να ανεβαίνει σε σκαμνί σαν σε άμβωνα , για να κηρύξει το λόγο του Θεού. Ένδειξη της κλίσεως του προς το ιερατικό αξίωμα , ήταν και η ιδιαίτερη αγάπη που είχε στο 50ο ψαλμό και ειδικά στον στίχο «Διδάξω ανόμους τας οδούς και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι ».

      Αποφοιτώντας από το δημοτικό και το Ελληνικό σχολείο της πατρίδας του, και σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών φεύγει για την Κωνσταντινούπολη , στην οποία τότε ανθούσε ο Ελληνισμός . Θέλει να μάθει περισσότερα γράμματα , αλλά και να βοηθήσει οικονομικά του γονείς του . Εργάζεται σε καπνοπωλείο ενώ παράλληλα μελετά και παρακολουθεί την Μεγάλη του Γένους Σχολή. Αξίζει να αναφέρουμε μία μορφή ιεραποστολικής δράσης του μικρού Αναστάση, όσο καιρό δούλευε στο καπνοπωλείο. Μαρτυρείτε πως πάνω στα χάρτινα πακέτα του καπνού έγραφε ρητά από τους πατέρες, έτσι ώστε αυτός που θα έπαιρνε τον καπνό, ίσως το διάβαζε και ωφελούνταν πνευματικά.
      Το 1866 και σε ηλικία είκοσι χρόνων ταξιδεύει στη Χίο, όπου και διορίζεται δημοδιδάσκαλός στο χωριό Λιθί. Εκεί αναπτύσσει πνευματική σχέση με τον γέροντα Παχώμιο της Σκήτης των Άγιων Πατέρων και ύστερα από δεκαετή πνευματική καθοδήγηση κείρεται μοναχός στην Ι.Νέα Μονή την 7η Νοεμβρίου του 1876, και μετονομάζεται σε Λάζαρο. Ένα χρόνο αργότερα χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο και παίρνει το όνομα Νεκτάριος.

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Στον απόηχο της Ιεραρχίας 2014

                 Στον απόηχο της Ιεραρχίας 2014
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι εργασίες της τακτικής Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ολοκληρώθηκαν με τις χειροτονίες των εψηφισμένων Μητροπολιτών και Επισκόπων, πλην του Μητροπολίτου Νέας Ιωνίας, που ήταν ήδη Επίσκοπος.
Την τρίτη ημέρα των εργασιών της Ιεραρχίας ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος εισηγήθηκε το θέμα: «Βιοηθικά διλήμματα και ποιμαντικοί προβληματισμοί».
Δεν γνωρίζουμε αν ο Σεβ. Εισηγητής ενέκρινε το κείμενο του δελτίου Τύπου που εξέδωσε η Ιερά Σύνοδος. Ελπίζουμε πως όχι. Είναι λυπηρό ότι τα πλήρη κείμενα των εισηγήσεων δεν δημοσιοποιήθηκαν. Παραμένουν γνωστά μόνο στο στενό κύκλο των μελών της Ιεραρχίας Μητροπολιτών.
Ως προς τα αναγραφόμενα στο σχετικό δελτίο Τύπου περί της εισηγήσεως του Μητρ. Μεσογαίας πληροφορείται ο πιστός την επανάληψη γνωστών απόψεων της Εκκλησίας. Είναι λυπηρό ότι στην ολοκληρωθείσα Ιεραρχία χάθηκε η ευκαιρία να κινητοποιηθεί η Εκκλησία και να σημάνει συναγερμό στον πιστό λαό επί των τραγικών εξελίξεων στα θέματα της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Όταν η Ελλάδα έχει καταντήσει «ευνοϊκή» χώρα στην εμπορία γεννητικού υλικού, όταν έχει εξελιχθεί σε τόπο γενοκτονίας, με τις εκατόμβες των θυμάτων ανήμπορων εν δυνάμει ανθρώπων, όταν κυριολεκτικά «η μάννα και ο πατέρας δεν γνωρίζουν το παιδί τους και το παιδί τους γονείς του» δείχνει τουλάχιστον αμηχανία η Ιεραρχία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, με όπλο Της την Αλήθεια και την Αγάπη προς τον Θεό και τον Άνθρωπο.

ΖΩΗ ΕΚ ΤΑΦΟΥ


 doroth

Του Σεβ. Μητροπολίτη Σύρου κ. Δωροθέου
Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει οικονομικής καχεξίας και σκιά θανάτου εθνικής ταπεινώσεως και αναξιοπρεπείας, είδε φως μέγα!
Από τα σπλάχνα της Μακεδονίας γης ανέθορεν ελπίς και εκ του τάφου της Αμφιπόλεως επήγασε ζωή!
Το όνομα της Ελλάδος δεν απασχολεί πλέον-ή έστω όχι μονο- τις οικονομικές ειδήσεις, δεν κυριαρχεί στις περί χρεωκοπίας και καταστροφής προβλέψεις, δεν απασχολεί κοινωνικές και πολιτικές αναλύσεις...
Οι Έλληνες γέμισαν αυτοπεποίθηση, αισθάνθηκαν ότι δεν είναι  αυτό που κάποιοι θέλησαν ή τους έπεισαν να είναι, το άγος της γης, και ένοιωσαν αυτό που πραγματικά και διαχρονικά είναι, το αλάτι της γης!
Το μοναδικό, από κάθε άποψη ταφικό μνημείο της Αμφίπολης, που σταδιακά αποκαλύπτεται,  όποιος και αν είναι ο “ένοικος” του, όποια και να είναι η χρονολόγησή του, αποτελεί πηγή εθνικής και παγκόσμιας διδαχής.
Χιλιάδες χρόνια τώρα η Ελληνική γη καρπίζει και καρποφορεί πολιτισμό, κάποτε στην πάμφωτη από τον λαμπρό ήλιο επιφάνειά της, σήμερα υπό το προστατευτικό κουκούλι των ποτισμένων με ιδρώτα και αίμα χωμάτων της, που περιμένει την κατάλληλη στιγμή να βλαστήσει ξανά και να υπενθυμίσει ότι τουτη τη γη δεν την συντροφεύει μόνο η φτώχεια αλλά και η δόξα, η δόξα του πολιτισμού, της Τέχνης και του ανθρωπισμού, η δόξα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού!

Μαλάλα ο αγώνας μιας μαθήτριας που δικαιώθηκε

 
 Του Σάββα Χάλαρη

Η Μαλάλα Γιουσαφζάι είναι μαθήτρια από το Πακιστάν που αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση στη χώρα της.
Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1997 στην πόλη Μινγκάορα του Πακιστάν, μέλος μιας οικογένειας σουνιτών Παστούν.Η πρώτη της εκπαίδευση τής δόθηκε από τον πατέρα της, ο οποίος είναι ιδιοκτήτηςσχολείου και ποιητής.
Το όνομά της είναι προς τιμή της Πακιστανής λαϊκής ηρωίδας Μαλαλάι. Σε ηλικία 11 ετών ξεκίνησε να γράφει στο blog BBC Urdu, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γκιουλ Μακάι, για τη ζωή υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν που απαγόρευσαν στα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο και εξέφραζε τις απόψεις της σχετικά με το δικαίωμα των κοριτσιών στη μόρφωση. Τα επόμενα χρόνια έδωσε συνεντεύξεις σε διάφορα μέσα, τόσο της χώρας της όασο και άλλων χωρών, στις οποίες υποστήριζε το δικαίωμα των κοριτσιών να πηγαίνουν στο σχολείο. Στο μεταξύ έγινε γνωστή η ταυτότητά της.Το πρωί της 9ης Οκτωβρίου 2012 ένας άντρας πυροβόλησε στο κεφάλι τη Μαλάλα Γιουσαφζάι ενώ βρισκόταν μέσα στο σχολικό λεωφορείο, τραυματίζοντάς την πολύ σοβαρά. Τις μέρες μετά την επίθεση νοσηλεύθηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε νοσοκομείο στο Πακιστάν και στη συνέχεια, όταν βελτιώθηκε η κατάστασή της, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Queen Elizabeth του Μπέρμιγχαμ, στην Αγγλία.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Μονόδρομος πρωτογονισμού

Του Χρήστου Γιανναρά 

 
Δεν πρόκειται για διαπίστωση που μπορεί «αντικειμενικά» να βεβαιωθεί. Πρόκειται για διάγνωση που προκύπτει από υποκειμενική εκτίμηση της δυναμικής συμπτωμάτων, τη στάθμιση επιρροής ενδεχόμενων ή σταθερών παραγόντων. Και η διάγνωση λέει ότι, σε κάθε κοινωνία, οι πολίτες που κρίνουν τα κοινά με επαρκή συλλογιστική ικανότητα και διαυγή, νηφάλια σύνεση αποτελούν τη μειοψηφία.
Σε παρελθόν όχι πολύ μακρινό, έμοιαζε να λειτουργούν στην κοινωνία κάποιοι αφανείς και ανεπίγνωστοι «φυσικοί» νόμοι, που οδηγούσαν τους επιπόλαιους στη σκέψη και αδύναμους στην κρίση να δέχονται θετικά τον επηρεασμό από τη γνώμη των αριθμητικά λιγότερων αλλά σαφώς ωριμότερων. «Διαμορφωτές κοινής γνώμης» γίνονταν τότε οι περισσότερο μορφωμένοι, αλλά και όσοι διέθεταν αποδεδειγμένη μέσα στον χρόνο ευθυκρισία. Σωζόταν και μια προσωπική αίσθηση ευθύνης του απλού ανθρώπου για τις γνώμες - κρίσεις που εξέφραζε – αισθανόταν μειωμένος αν οι εκτιμήσεις και επιλογές του αποδείχνονταν λαθεμένες ή επιπόλαιες.

Κάντε τη Μελίνα να ξαναγεννηθεί αλλιώς θα σας στοιχειώσει!

 

 

«…ελπίζω να δω τα Μάρμαρα πίσω στην Αθήνα προτού πεθάνω. Αν όμως έρθουν αργότερα, εγώ θα ξαναγεννηθώ…».

Αυτή την φράση είχε πει για να δείξει πόσο πίστευε στο όραμά της η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη. Γιατί αν δεν είχε γίνει όραμα της Μελίνας η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα, δεν θα περιμέναμε σήμερα την κα Κλούνεϊ.
Η Μελίνα έβαλε τα θεμέλια για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Ήταν εκείνη που μας "απαγόρευσε" να τα αποκαλούμε Ελγίνεια. Και είχε δίκιο. Γιατί ποτέ δεν ήταν του Έλγιν.
Η Μελίνα αποφάσισε να κάνει σκοπό ζωής την επιστροφή των Γλυπτών το 1960 όταν στα γυρίσματα της ταινίας «Φαίδρα» οι Βρετανοί ζήτησαν πληρωμή για να αφήσουν το ελληνικό συνεργείο να κινηματογραφήσει τα γλυπτά.
Εικοσιδύο χρόνια αργότερα, ως υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδας έθεσε το θέμα στο Μεξικό, στη Διεθνή Διάσκεψη Υπουργών Πολιτισμού της UNESCO.
«Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα για μας», έλεγε. «Είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας». Και « Αν με ρωτήσετε εάν θα ζω όταν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα, σας λέω πως ναι, θα ζω. Αλλά κι αν ακόμη δεν ζω πια, θα ξαναγεννηθώ».

Πεδίο βολής

 
Γράφει ο Μίλτος Πασχαλίδης στον Ημεροδρόμο

Τέλη Νοέμβρη 1999.
Τρίπολη, μονάδα εκπαίδευσης νεοσύλλεκτων.
Ήμουν ήδη πατημένα 30, «παππούς» για φαντάρος, έπληττα αφόρητα και το μόνο που μ' απασχολούσε ήταν πως στο διάολο θα περνούσαν 20 ολόκληροι μήνες.
Τελικά η θητεία πέρασε σα νερό, έκανα φίλους, γύρισα πέντ' έξη στρατόπεδα, φύλαξα εκατοντάδες άχρηστες ώρες σκοπιά έξω από άδειες αποθήκες, τραγούδησα σε αναρίθμητους χορούς στις Λέσχες Αξιωματικών με αντάλλαγμα «άγραφες» άδειες, γενικά μιλώντας: πλάκα είχε, αν εξαιρέσω το χαμένο χρόνο.
Και μια μέρα.
Είναι η μοναδική μέρα που αποφεύγω να ξαναπαίξω στη μνήμη, γιατί θα με στοιχειώνει για πάντα.
Έκανα ότι περνούσε απ' το χέρι μου να την αποφύγω, προσποιήθηκα τον άρρωστο, μέχρι που μου πέρασε απ' το μυαλό να πάω να βγω άοπλος, στο τέλος παραιτήθηκα.
«Ότι είναι να γίνει, θα γίνει», είπα μέσα μου, πήρα το Α1Μ1 στον ώμο και πορεύθηκα μαζί με όλη τη Μοίρα μέχρι το πεδίο βολής.

Για την Αμφίπολη «της καρδιάς μας»



  ΠΟΠΗ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΥ

Ποτέ άλλοτε η αρχαιολογική σκαπάνη δεν προκάλεσε τέτοια εθνικά καρδιοχτύπια και δεν συντόνισε τόσους καημούς μεγάλους, εθνικούς, αλλά και μικρούς, ατομικούς. Επίσης, ποτέ άλλοτε δεν έφερε με τέτοια διάρκεια στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τα ίχνη της Ιστορίας και τα αρχαία ερείπια, για να τα μετατρέψει σε σύμβολα αναγέννησης, επανεκκίνησης, σωτηρίας και ό,τι άλλο συναισθηματικό και ανθρώπινο, μα και ό,τι κυνικά επικοινωνιακό έχει επενδυθεί και επενδύεται σε κάθε πόντο που αποκαλύπτεται στον Τύμβο Καστά στην Αμφίπολη.
Είναι η εποχή της μιντιακής φρενίτιδας, της διεθνοποίησης της μιντιακής κάλυψης με στρατιές δημοσιογράφων, οι οποίοι δίνουν τη μάχη του καλύτερου σεναρίου, δίπλα σε εκείνη της επιστημονικής ακρίβειας, της σύνεσης και της δεοντολογίας, είναι η εποχή των μπλογκ και της φεϊσμπουκικής έκρηξης, όπου μεγεθύνονται ως το μη περαιτέρω ονειροφαντασίες, καημοί, αλλά και «παιχνίδια» εξουσίας.

Το ντοκιμαντέρ της Μελίνας για τον Αττίλα που η ΕΡΤ έκρυβε επί 22 χρόνια


 

Τον Ιούλιο του 1975 η Μελίνα Μερκούρη βρέθηκε στην Κύπρο και γύρισε για λογαριασμό της ΕΡΤ ένα ντοκιμαντέρ, με αφορμή την συμπλήρωση ενός έτους από την εισβολή του «Αττίλα». Το ντοκιμαντέρ αυτό δεν προβλήθηκε ποτέ και όταν η ίδια η Μελίνα Μερκούρη το αναζήτησε μετά από μερικά χρόνια – ως υπουργός Πολιτισμού – δεν κατάφερε να το εντοπίσει. Το 1997, τρία χρόνια μετά τον θάνατό της, η ΕΤ1 μετέδωσε για πρώτη φορά το ντοκιμαντέρ, το οποίο βρέθηκε στο αρχείο της δημόσιας τηλεόρασης σχεδόν ακέραιο.
Στο μοναδικό αυτό ντοκουμέντο, η Μελίνα Μερκούρη συνομιλεί με συζύγους και μητέρες των αγνοουμένων, με μέλη της Εθνικής Φρουράς, με τον τότε εκπρόσωπο της ελληνοκυπριακής πλευράς στις διακοινοτικές συνομιλίες Γλαύκο Κληρίδη, καθώς και με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο.
Στο ντοκιμαντέρ καταγράφεται η μεγάλη πορεία γυναικών προς τους τάφους των θυμάτων του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 και της εισβολής, η ομιλία του Μακαρίου και οι μαρτυρίες των Ελληνοκυπρίων στους καταυλισμούς των προσφύγων και σε κεντρικό δρόμο της διχοτομημένης Λευκωσίας. Παράλληλα, παρουσιάζει πλάνα από τα Κατεχόμενα και συνεντεύξεις Τουρκοκυπρίων της Κυρήνειας, από υλικό που παραχώρησε ολλανδικό συνεργείο.

Aυτά που δεν ξέρουμε για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

 μάρτιν λούθερ κινγκ
O Mάρτιν Λούθερ Κινγκ υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς αμερικανούς του 20ου αιώνα, ο άνθρωπος που ανέδειξε όσο κανένας άλλος τις ιδέες της πολιτικής ανυπακοής και έδωσε τεράστιες μάχες ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις. Με αφορμή τη βράβευσή του με το Νόμπελ Ειρήνης, στις 14 Οκτωβρίου του 1964, ας θυμηθούμε μερικές λιγότερο γνωστές πτυχές της ζωής του.
Το πραγματικό του όνομα δεν ήταν Martin Luther, αλλά Michael. Μετά από ένα οικογενειακό ταξίδι στη Γερμανία ωστόσο, ο πατέρας του που ήταν πάστορας και ιεραπόσταλος άλλαξε το όνομα τους με αφορμή την προτεσταντική μεταρρύθμιση.
Σε ηλικία 12 ετών έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και επιχείρησε να πηδήξει από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου στο πατρικό του σπίτι, επειδή θεώρησε τον εαυτό του υπεύθυνο για την καρδιακή προσβολή που υπέστη η γιαγιά του και την οδήγησε στο θάνατο. Μετά ακολούθησε μία μεγάλη περίοδος ψυχολογικής αστάθειας και μελαγχολίας μέχρι να καταφέρει να ξεπεράσει το περιστατικό. Τα πρώτα του όνειρα δεν ήταν να ασχοληθεί με την πολιτική, αλλά ήθελε να γίνει γιατρός ή δικηγόρος.
Κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης βιβλίου του το 1958 μαχαιρώθηκε από μία άγνωστη γυναίκα που αργότερα διαγνώστηκε με ψυχική διαταραχή. Το μαχαίρι πέρασε ξυστά από την καρδιά του και οι γιατροί είπαν ότι έζησε από θαύμα.