Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά…και ο νόμος Τρίτση.


                                                          Α! ΜΕΡΟΣ


Η δράση της ενορίας του Αγίου Βασιλείου την περίοδο της Ποιμαντικής ευθύνης του Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου (εκτός από τα θέματα νεότητας) ήταν πολυσήμαντη με συμμετοχή σε γεγονότα της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας. Ένα από αυτά θα εξετάσουμε παρακάτω προσπαθώντας να θυμίσουμε εν συντομία την ιστορία και το κλίμα μιας εποχής περασμένης όχι τόσο μακρινής που για πολλούς από εμάς ήταν η αρχή της εφηβείας η της ενηλικίωσης μας.

Ο Τόλης, η Ζωή και ο…Βασίλης.



                                                   Απο τις προσωπικές μας ιστορίες.


Καταλαβαίνω ότι στην ανάγνωση του τίτλου του άρθρου μας θα απορεί κανείς και θα αναρωτιέται τη δουλεία έχει ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Ζωή Λάσκαρη και ο Αγαπημένος μας φίλος Βασίλης Καραγιάννης. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

H Λάσκαρη στις ζωές μας


 Αποτέλεσμα εικόνας για H Λάσκαρη στις ζωές μας






 ΣΠΥΡΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

Αυτό που πονάει περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση της απουσίας μιας γυναίκας, η οποία αποτελεί κομμάτι των παιδικών μας χρόνων. Την αποχωριζόμαστε με υπόκλιση και δάκρυα για όλα όσα μας άφησε και, βασικά, για τα διδάγματα τα οποία μας κληροδότησ.

«Πέθανε, σε ηλικία 72 ετών, η ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη, μια από τις διασημότερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Η ηθοποιός βρέθηκε νεκρή σήμερα, Παρασκευή, στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη».
Μια είδηση τριάντα λέξεων σαν τριάντα συνεχόμενες σφαλιάρες στο πρόσωπο, αλλά αυτό που πονάει περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση της, στο εξής, απουσίας μιας γυναίκας, η οποία αποτελεί κομμάτι των παιδικών σου χρόνων. Ταυτόχρονα, αποτελεί και το απόλυτο παράδειγμα προς μίμηση, η ζωή της Ζωής κερνάει διδάγματα συμπεριφοράς προς όλους μας.

ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…



Μου έλεγαν κάποιοι γνωστοί αυτές τις μέρες,νέοι και νέες,ότι δυσκολεύονται να πάνε στη θάλασσα,
λόγω της εμφάνισής τους. Δεν αντέχουν, λέει, τα βλέμματα του κόσμου, την υποτίμηση που εισπράττουν,την αίσθηση της απόρριψης και γελοιοποίησης για την εικόνα τους. Με αφορμή αυτό,
σκέφτηκα να σου πω φιλικά τα εξής: Ποτέ μη πληγώσεις άνθρωπο για κάτι που συμβαίνει στη ζωή του, ή για κάποιο σωματικό ή ψυχικό χαρακτηριστικό του. Άλλος είναι υπέρβαρος, άλλος παχύσαρκος, άλλος ελλιποβαρής. Άλλος έχει σπυράκια, λιπαρό δέρμα, μια ουλή στο πρόσωπο, έντονη πιτυρίδα, μεγάλη μύτη, στραβά δόντια, κυτταρίτιδα, αραιά μαλλιά, μιλάει ψευδά, τρώει τα νύχια του, δεν ακούει καλά, μυρίζουν τα χνώτα του, περπατά και κουτσαίνει, δεν βλέπει καλά, δεν κάνει παιδιά, τρέμει, ξεχνά, είναι ψηλός, είναι κοντός, θηλυπρεπής ή πολύ αρρενωπός, φοβάται τις κατσαρίδες, τα ύψη, το σκοτάδι, το ασανσέρ, αργεί να παντρευτεί, δεν βρίσκει δουλειά, δεν ποστάρει φοβερές ατάκες στο φέης. Και άλλα πολλά….Μια σου λέξη ή γκριμάτσα, μια κοροϊδία ή ειρωνία,
ένα αστείο, ένα βλέμμα γελοίο, μια φατσούλα ¨έλεος¨, μια δήθεν αφελής ερώτηση– 4 χρόνια παντρεμμένοι κι ακόμα να κάνετε παιδάκι, ε;.. - ,μπορεί να τον διαλύσει. Εντελώς όμως. Ερείπιο.
Να τον κάνει να καταρρεύσει για μέρες και μήνες. Να πέσει σε κατάθλιψη κι απόγνωση.

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Να βροντοφωνάξουμε σε όλη τη γη ζούμε για μια αγάπη δυνατή…




Όταν πλησίαζε τέλος Αυγούστου ο καθένας επέστρεφε από της διακοπές του που ήταν είτε κάποιες μέρες στον Παππού και στην Γιαγιά, είτε στην Κατασκήνωση, είτε για τους τυχερούς οικογενειακές διακοπές με όλα τα μέλη της οικογένειας. Πάντα το τέλος των διακοπών έφερνε ένα γλυκό σφίξιμο στην καρδιά και μια άηχη πίκρα αποχωρισμού. Τότε αναλάμβανε δράση για να ηρεμήσει την καρδιά τα παιδικά και εφηβικά μας στέκια, η πλατεία, η γειτονιά και κυρίως η συντροφιά.

Ελευθερία ή σιωπή…



Πυρκαγιές καίνε τη χώρα με τεράστιες οικολογικές συνέπειες, άνθρωποι καθημερινά αυτοκτονούν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και των επιπτώσεων στην ψυχή μας, τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη, τροχαία δυστυχήματα με ολέθριες συνέπειες, μια χώρα σε αναβρασμό, ένας κόσμος σε περιδίνηση και ένα ερώτημα να πλανιέται πόσο φτηνή έχει γίνει η ανθρώπινη ζωή; Και βέβαια το κύριο ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς για όλα αυτά;

Οι παππούδες μας ήξεραν να μπολιάζουν τα φυτά τις κατάλληλες εποχές να καλλιεργούν τη γη για να καρπίσει. Δεν νόθευαν τις διαδικασίες παραγωγής για το κέρδος δεν αλλοίωναν την φυσική ανάπτυξη των καρπών για το κέρδος. Ήξεραν ότι θα πεθάνουν, έσκαβαν όμως τη γη για τους επερχόμενους, αλλά ίσως και για τη γη την ίδια. Ήξεραν ότι οποιαδήποτε "ισχύ" κι αν είχαν, η ισχύς αυτή δεν θα είχε ευεργετικά αποτελέσματα, αν αυτοί δεν υπάκουαν στις εποχές, αν δεν πρόσεχαν τους ανέμους, αν δεν σέβονταν την θάλασσα που τάιζε γενιές, αν δεν έκοβαν τα δέντρα την ώρα που έπρεπε και αν δεν άφηναν στο μούστο τον καιρό που του χρειαζόταν για να βράσει. Σεβόντουσαν τη ζωή και την ελευθερία του άλλου.

Μια αιωνιότητα και μια Ζωή…Καλό σου ταξίδι.



Μας ταξίδεψες τα βράδια της ασπρόμαυρης τηλεόρασης με τις ταινίες σου, τα μάτια μας έτρεξαν από δάκρια χαράς και λύπης, είσαι το ομορφότερο κορίτσι που ταρακουνούσες την εφήμερη ζωή μας, Ζωή. Καλό σου ταξίδι….

Πέθανε η Ζωή Λάσκαρη!


Πέθανε η Ζωή Λάσκαρη! | Newsit.gr


Μια σπουδαία ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως λένε όλοι όσοι την γνώριζαν, η Ζωή Λάσκαρη έφυγε ξαφνικά σήμερα από την ζωή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη. Η Ζωή Λάσκαρη σημάδεψε με τις ερμηνείες της την χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ σε όλη της την πορεία ανέβασε σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις.
Η Ζωή Λάσκαρη, μια από τις μεγαλύτερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Κουρούκλη (ίδιο με της εξαδέλφης της Zωής Kουρούκλη, γνωστής τότε τραγουδίστριας).

Ο ελεήμων Παππούλης της Νερατζιώτισσας

 pappoulis 1
Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, ὁ ταπεινὸς λευΐτης τῆς Νερατζιώτισσας στὸ Μαρούσι, ἔμοιαζε ἀπόλυτα μὲ τὸ φιλάνθρωπο Κύριό μας.
Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς συμπάθειας, ἦταν «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ».
Ζοῦσε πραγματικὰ σὲ ἕνα παροξυσμὸ ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον, αὐτοπροσφερόταν στοὺς ἐνδεεῖς, στὰ μοναχικὰ πρόσωπα, στοὺς ἀξιοπρεπεῖς, τοὺς ὁποίους οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς κατήντησαν νεοπτώχους, ἐμπεριστάτους. Καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν δὲν ἄφηνε ποτὲ τὰ χέρια τοῦ Γέροντος ἀδειανά.
- Κοιμᾶμαι, ἔλεγε χαριτολογώντας, φτωχὸς καὶ ξυπνάω πλούσιος. Χρήματα δὲν ἔχω καὶ χωρὶς χρήματα δὲν μένω.
Καὶ δὲν τὰ ὑπολόγιζε τὰ χρήματα ὁ Γέροντας. Αὐτὰ εἶναι γιὰ νὰ ἀλλάζουν χέρια καὶ νὰ καλύπτουν ἀνάγκες, ἔλεγε.
Ἡ μοναδικὴ ἀξία ποὺ ἔχουν εἶναι ὅτι μὲ αὐτὰ μποροῦμε νὰ ἀγοράσουμε Παράδεισο. Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ» (Παρ. ιθ΄ 17).
Καὶ τοῦτο γιατὶ τίποτα ἀπὸ ὅσα ὁ ἄνθρωπος σκορπίζει σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη δὲν πηγαίνει χαμένο.

Τρομοκρατία στην Ισπανία: ανθρωποκυνηγητό για τον δράστη στη Βαρκελώνη, νεκροί οι δράστες νέας επίθεσης τα ξημερώματα στο Καμπρίλς


18s10policeshoot


Η Ισπανία ξεκίνησε μια τεράστια αντιτρομοκρατική επιχείρηση σήμερα αφότου ένας ύποπτος ως ισλαμιστής μαχητής παρέσυρε με φορτηγάκι πλήθος στη Βαρκελώνη, σκοτώνοντας 13 άτομα προτού εξαφανιστεί, σε μια από πολλαπλές, όπως είπε η αστυνομία, συντονισμένες επιθέσεις.
Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για την καταστροφή που άφησε πίσω του χθες ο δράστης κατά μήκος της γνωστότερης λεωφόρου στην πόλη, η οποία ήταν γεμάτη τουρίστες που απολάμβαναν την απογευματινή βόλτα τους. Ο απολογισμός των νεκρών αναμένεται να αυξηθεί με τους πλέον των 100 τραυματιών, δήλωσαν οι αρχές. Μία Ελληνίδα πολίτης είναι μεταξύ των τραυματιών, σύμφωνα με ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών.
Η αστυνομία δήλωσε επίσης ότι είχε συλλάβει δύο άτομα, έναν Μαροκινό και έναν άνδρα από τον βορειοαφρικανικό θύλακα της Ισπανίας, Μαλίγια, παρότι κανείς τους δεν ήταν ο οδηγός στο φορτηγάκι. Πρόσθεσαν ότι η κατάσταση στην Καμπρίλς είναι υπό έλεγχο.
Ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για το άτομο που οδηγούσε το φορτηγάκι, ο οποίος εθεάθη να απομακρύνεται πεζός, η αστυνομία δήλωσε ότι σκότωσε πέντε άτομα που είχαν επιτεθεί τα ξημερώματα στο Καμπρίλς, μια κωμόπολη νότια της Βαρκελώνης, αποτρέποντας  νέα τρομοκρατική επίθεση, όπως την αποκάλεσαν.

Εφιάλτης στην Ευρώπη: 8η επίθεση τροχοφόρου κατά πλήθους σε ένα χρόνο


 

Ο τρόμος άρχισε στις 14 Ιουλίου στη Νίκαια 

 

Το χτύπημα της Βαρκελώνης ήταν το 8ο με τροχοφόρο κατά πλήθους μέσα σε έναν χρόνο στην Ευρώπη. Μετά το μακελειό με τους 85 νεκρούς στη παραθαλάσσια λεωφόρο της Νίκαιας ανήμερα της εθνικής εορτής της Γαλλίας (14 Ιουλίου 2016) με δράστη έναν Τυνήσιο οδηγό φορτηγού, ακολούθησαν 7 επιθέσεις σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, συμπεριλαμβανομένης της χθεσινής στην πρωτεύουσα της Καταλονίας.
|Σε μια περίπτωση (στις 19 Ιουλίου φέτος στο Λονδίνο) ο δράστης δεν ήταν ισλαμιστής, αλλά ο 47χρονος Βρετανός ακροδεξιός Ντάρεν Οσμπορν, που έπεσε με το αυτοκίνητό του σε μουσουλμάνους που έβγαιναν από τζαμί του Λονδίνου (1 νεκρός και 9 τραυματίες).
Οι υπόλοιπες επιθέσεις, όλες με αυτουργούς τρομοκράτες συμπαθούντες το Ισλαμικό Κράτος, σημειώθηκαν κατά αντίστροφη χρονική σειρά, όπως τις  καταγράφει η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος»:

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Μια όμορφη παρέα είμαστε όλοι μας…




Η ζωή μας ήταν πάντα και πρέπει να είναι πλημμυρισμένη από φίλους. Ο καθένας τους έχει ξεχωριστό ρόλο σε αυτήν. Άλλοι είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, άλλοι είναι φίλοι μας απ’ τα παιδικά μας χρόνια, άλλοι στις μέρες μας είναι  διαδικτυακοί κι άλλοι εξ’ αποστάσεως. Όλους όμως μας ενώνει το νοιάξιμο του ενός για τον άλλο, το ενδιαφέρον, ο αλληλοσεβασμός κι η αγάπη. Δεν είναι απαραίτητο σε μια παρέα να ‘ναι όλοι ίδιοι. Μια παρέα μοιάζει με ζωντανό οργανισμό. Τρέφεται απ’ τα μέλη της και μέσα σ’ αυτή καλλιεργούνται συναισθήματα, δημιουργούνται στιγμές κι αναπτύσσονται χαρακτήρες.

Θέλω να γεράσω μαζί σου: ένα βίντεο ύμνος στην παντοτινή αγάπη



Αγάπη παντοτινή και αιώνια! Σαν εκείνη που βλέπουμε στις ταινίες και που ίσως οι περισσότεροι από μας ευχόμαστε να μας τύχει.
Σαν εκείνη στην ταινία animation Up, όπου ο Carl και η Ellie, ζήσανε ό,τι πολλοί από εμάς ονειρευόμαστε και δεν πιστεύουμε καν ότι μπορεί να υπάρχει!
Το animation περιλαμβάνει τις πιο γλυκές στιγμές του «ψηφιακού ζευγαριού«, μια σύντομης διάρκειας ρομαντική ιστορία, μια αγάπη βαθιά και αληθινή!


Το Μεγάλο Δέντρο της Ελευθερίας



Η διαπεραστική φωνή του τελάλη συντάραζε τον τόπο, όταν διαλαλούσε: <<Ακούστε. Ακούστε χριστιανοί, υπήκοοιτου άρχοντα. Ο τρανός αφέντης σας προστάζει να έρθετε να δουλέψετε σε μεγάλο έργο. Ο αφέντης μας για την τυφλή σας υπακοή και εργασία, δεν θα κατατρέξει κανένασας, και το ποιο σπουδαίο; Θα χαρίσει το φόρο της δεκάτης>>.
Όταν τελείωσε ο τελάλης μαζεύτηκε κόσμος από όλα τα χωριά με χαρά και προθυμία έτοιμη για το μεγάλο έργο. Το έργο που θα τους λευτέρωνε από το χαράτσωμα της δεκάτης. Όμως ο τρόπος της εξόφλησης για χάρη του αφέντη είναι πάρα πολύ διαφορετικός από ότι μπορούσε κάθε νους να χωρέσει. Πέτρες. Πέτρες, κοτρόνια αγκωνάρια, χιλιάδες στοιβαγμένα εκεί όπου άλλοι είχαν κουβαλήσει και τα είχαν αποθέσει. Ήρθαν τώρα οι καινούργιοι υπήκοοι και σχημάτισαν μια αλυσίδα <<εφ’ ενός ζυγού>>. Αλυσίδα ανθρώπινη. Ο πρώτος άνθρωπος της αλυσίδας σκύβει παίρνει την κοτρόνα, τι δίνει στον δεύτερο, ο δεύτερος την παίρνει από τον πρώτο, τι δίνει στον τρίτο, ο τρίτος στον τέταρτο, ο τέταρτος στον πέμπτο. Την αλυσίδα, που περνάει λόφους, μικρολάγκαδα, πιάνει γιδόστρατες αφήνει μονοπάτια, παίρνει τον ανήφορο για να φτάσει στο τέρμα, όπου ο τελευταίος άνθρωπος αποθέτει την πέτρα του στο σωρό που άρχισε να σχηματίζεται για να πάρει αμέσως άλλη. Ο ήλιος είναι καυτός, οι πέτρες ματώνουν τα χέρια, κάνουν τα γόνατα να τρεμουλιάζουν σαν κουρέλια από το βάρος αυτής της πληρωμής για χάρη του πολυχρονεμένου. Μήνες συνεχίζεται τούτο το ξεπλήρωμα. Όταν σωρεύτηκε όλη η πέτρα άρχισε να χτίζεται το παλάτι. Ένας πύργος στην αρχή που διαφέντευε τον τόπο και τους ανθρώπους κατά το κέφι του άρχοντα. Σειρά, αλυσιδωτές μέρες, νύχτες περνά ο χρόνος σέρνει ανθρώπους στον αφανισμό, φέρνει νέους να αφανιστούν.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Η κόρη του Κορνήλιου Καστοριάδη, Κυβέλη Καστοριάδη μιλά για την καριέρα της ως τραγουδίστριας


 


 Νόρα Μολυβιάτη



Η Κυβέλη Καστοριάδη βρίσκεται στην Ελλάδα και πραγματοποιεί συναυλίες με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου cd της με τίτλο «Songs for a blue cloud», το οποίο κυκλοφορεί από τη Μικρή Αρκτο.

Συνέντευξη: Νόρα Μολυβιάτη - Φωτογραφία: Χρήστος Τερζής
 Η κόρη του Κορνήλιου Καστοριάδη, αν και μεγάλωσε και ζει στο Παρίσι, διατηρεί μοναδική σχέση αγάπης με την ιδιαίτερη πατρίδα της. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη δισκογραφική παραγωγή της, το «Sous le ciel de Paris», έγινε στην Ελλάδα. Δηλώνει θαυμάστρια του Αλκίνοου Ιωαννίδη και της Σαβίνας Γιαννάτου και παραγγέλνει διπλό ελληνικό στο καφενείο του Εθνικού Κήπου, όπου δώσαμε ραντεβού.
Πώς προέκυψε η επιλογή των κομματιών;
Είναι η δεύτερη δουλειά μου με διασκευές από παλιά τραγούδια, των Μπορίς Βιάν, Λέοναρντ Κοέν, Μπομπ Ντίλαν, Κουρτ Βάιλ, Σερζ Γκενσμπούρ κ.ά., τα οποία έχω συνδέσει με παιδικές αναμνήσεις και τα επέλεξα όχι τόσο για να τα θυμίσω στο κοινό, αλλά γιατί τα έχω αγαπήσει και αισθάνομαι την ανάγκη να τα τραγουδήσω. Αυτήν τη φορά έχω συμπεριλάβει και δύο ελληνικά τραγούδια. Το ένα είναι «Η τρελή του φεγγαριού» του Μάνου Χατζιδάκι, που το θυμάμαι να ακούγεται στο σπίτι από δίσκους που είχε φέρει η μητέρα μου από την Ελλάδα τη δεκαετία του ’70. Το δεύτερο είναι του Γιάννη Αγγελάκα, το «Θέλω να είμαι μουσική», το οποίο δεν γνώριζα και μου το έμαθε ο κιθαρίστας και συνεργάτης μου Ορέστης Καλαμπαλίκης. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το νόημα των στίχων και γι’ αυτό συνήθως τραγουδάω μελοποιημένα ποιήματα. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να ακούγεται ο λόγος, στον οποίο συνήθως ενυπάρχει κι ένα μήνυμα, πολλές φορές πολιτικό. Πρόσεξε, δεν μου αρέσουν τα πολιτικά τραγούδια. Προτιμώ αυτά που έχουν «κρυφό» νόημα.

Κι ότι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία…




Και τι δεν έχουμε ζήσει σε αυτή την πλατεία, πόσα πράγματα και συναισθήματα έχουμε νιώσει; Ξέρω θα πεις πως δεν πρέπει να δενόμαστε με τα άψυχα και τα υλικά, αλλά αυτός ο χώρος ήταν το δεύτερο σπίτι μας και πάντα έχει μια θέση στην καρδιά μας. Πολλές αναμνήσεις και πολλές στιγμές έχει να αφηγηθεί να καταγράψει ο καθένας από εμάς για την πλατεία του Αγίου Βασιλείου.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Ο Δεκαπενταύγουστος της πόλης

 ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
 
Τον Δεκαπενταύγουστο τα κτίρια αφήνουν, επιτέλους, εκείνη την ανάσα που κρατούν όλο το χρόνο. Και καθώς είναι άδεια, σκοτεινά, χωρίς ανθρώπινο πόδι στα πατώματα και δάχτυλα στα τζάμια, αρχίζουν και χαλαρώνουν. Και μένουν ήσυχα, βουβά, σκοτεινά

Στην προβολή των 23.00 η ένταση του ήχου κατεβαίνει, για να μην ενοχλήσει τους γείτονες. Ομως κοιτάζω τις γύρω πολυκατοικίες και δεν βλέπω φως μήτε από παράθυρο, μήτε από καύτρα. Η Ισπανίδα στο πανί παίζει για λίγους. Ακόμα και αν μετρήσεις τις θέσεις που καταλαμβάνουν τα πόδια, ούτε το ένα τρίτο δεν έχει γεμίσει. Υστερα τα φώτα ανάβουν δειλά και οι θεατές αποχωρούμε σιωπηροί.
Εμείς που μένουμε τον Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα μιλάμε χαμηλόφωνα. Είναι που κανένας θόρυβος δεν μπορεί να βγει πάνω από την ησυχία της πόλης όταν έρχεται και πέφτει βαριά, μαζί με τη ζέστη. Αφήνουμε την πόλη να ησυχάσει. Μόνο τότε μπορεί να το κάνει. Οχι δεν λέω για τους ανθρώπους, ποιος μίλησε για τους ανθρώπους; Σας λέω για την ευκαιρία της πόλης, για το θαύμα που της χάρισε η Παναγιά.

Ο άγνωστος πυροσβέστης και οι αφανείς ήρωες

 

Ο εξουθενωμένος πυροσβέστης που προσπαθεί ρίχνοντας λίγο νερό στο κεφάλι του να διώξει την κάψα της μάχης με τις φλόγες, είναι σίγουρα το πρόσωπο πίσω από τις πυρκαγιές που κατακαίουν τη χώρα και ειδικότερα την Βορειοανατολική Αττική. Με λίγα μέσα, πυροσβέστες και κάτοικοι αναμετρώνται με την πύρινη λαίλαπα, με μια μάνικα, δυο τσουγκράνες, οτιδήποτε μπορεί (;) να αναχαιτίσει την καταστροφική ορμή της φωτιάς. Είναι οι αφανείς ήρωες των πυρκαγιών…

Πηγή: Πρωταγωνιστές