Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Γύρω από ένα τραπέζι του Πινγκ-Πονγκ…




Ακόμα και αν ρίξει κανείς μια φευγαλέα ματιά σε αυτήν την φωτογραφία δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στην πηγαία χαρά των αγαπημένων προσώπων. Στα αισθήματα αγάπης και συντροφικότητας που αναβλύζουν από τα χαραγμένα χαμόγελα, από τα εκφραστικά μάτια από τα σταθερά βλέμματα. Θα σταθεί για να αναγνωρίσει πρόσωπα που θυμάται αγαπημένα, όσα θυμάται. Ψηλαφώντας την ιστορία της μνήμης θα θυμηθεί περιστατικά που είναι χαραγμένα στην καρδία και βγαίνουν στην επιφάνεια στην θέα αυτών των προσώπων. Αρχικά θα παρατηρήσει τα άψυχα. Το παλαιό πνευματικό κέντρο του Αγίου Βασιλείου, με τα θολωτά παράθυρά του, με τις ξύλινες καρέκλες, με το τραπέζι του πινγκ-πονγκ που εκτός από επικές αθλητικές μάχες και πρωταθλήματα, χρησίμευε και για τραπέζι συνεστιάσεων, συνεδριάσεων και σελιδοποίησης των εντύπων και του περιοδικού. Στην συνέχεια αναπόφευκτα και νοσταλγικά θα αφεθεί στην απεικόνιση των προσώπων. Από που να πιαστώ, από όσα θυμάμαι, από όσα θυμάσαι, που αν τα ενώσουμε είναι τόσα πολλά. Ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, κεντρικό πρόσωπο της φωτογραφίας, ήταν για πολλά χρόνια, και ας μην το γνώριζε ο ίδιος το πνευματικό μου άλλοθι στην θεολογική σχολή. Όταν πέταγα καμία θεολογική εξυπνάδα νεωτερισμού, αγαπημένη ασχολία, και ο Καθηγητής προσπαθούσε γλυκά να με επαναφέρει στην πραγματικότητα με την λαϊκή ρήση, εσένα πρέπει τρελός παπάς να σε βάπτισε, εγώ απαντούσα πως, άγιος παπάς με βάπτισε εξηγώντας ότι ήταν ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος. Πολλές φορές δεν με πίστευαν. Είχα ντοκουμέντα. Δεν χρειάστηκε να τα προσκομίσω.

Η συγκινητική χριστουγεννιάτικη διαφήμιση του Χίθροου



Και φέτος το αεροδρόμιο του Χίθροου συγκινεί με την χριστουγεννιάτικη διαφήμισή του που μόλις κυκλοφόρησε. Πρωταγωνιστές της είναι δύο αρκουδάκια -ο κύριος Έντουαρντ και κυρία Ντόρις Μπερ- που ερωτεύονται σε μια πτήση Χριστουγέννων και ο έρωτάς τους κρατάει για πάντα.
Οι δυο ήρωες επανενώνονται κάθε Χριστούγεννα στην αίθουσα αφίξεων του ιστορικού τερματικού σταθμού 1 του Χίθροου τα τελευταία 50 χρόνια, μαζι με τα παιδιά και τα εγγονάκια τους.
Δείτε την συγκινητική διαφήμιση κι ετοιμαστείτε... για πολύ κλάμα.

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής, περί Σερενάτας και άλλων κατοικιδίων


«Oι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν, που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί, κι αυτή, σαν απ’ τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι, περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί».

Από το ποίημα του Νίκου Καββαδία «Οι γάτες των φορτηγών»

Ξέρετε πολλούς ανθρώπους που δεν έχουν δακρύσει από χαρά όταν οι γονείς, τους πήραν δώρο, σκυλάκι ή γατάκι ή έστω ένα πουλάκι; Και πόσοι πολλοί έκλαψαν πικρά όταν έχασαν τον τετράποδο φίλο τους ή ακόμα και την δίποδη φτερωτή τους παρέα! Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα κατοικίδια ζώα εμπλουτίζουν τα συναισθήματά μας, μας μαθαίνουν να είμαστε πιο δοτικοί, πιο ευαίσθητοι, μας μαθαίνουν στην παιδική ηλικία να είμαστε υπεύθυνοι, να μοιραζόμαστε, να μην είμαστε εγωιστές, να τηρούμε κανόνες στα παιχνίδια μας και κυρίως να αγαπάμε χωρίς ιδιοτέλεια!

Η ευθύνη για τα θύματα τον οδήγησε στην αυτοκτονία



Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν ως εξής: ο 58χρονος Γκουίντο Κόντι, πρώην επικεφαλής του σώματος της Δασοφυλακής στην περιοχή της Πεσκάρα, βγήκε από το σπίτι του στις εννέα το πρωί της Παρασκευής και με το Smart του πήγε σε ένα κατάστημα χαρτικών, αγόρασε τρεις κόλλες χαρτί και τρεις φακέλους, στη συνέχεια έγραψε τρεις επιστολές κι έπειτα πήγε σε ένα μέρος που αγαπούσε πολύ. Αυτό ήταν το όρος Μαρόνε. Κι όπως γράφει η Corriere della Sera, εκεί έθεσε τέλος στο ζωή του με μια σφαίρα στον δεξί του κρόταφο.
Τι τον οδήγησε σε αυτή την πράξη; Το εξηγεί ο ίδιος στις επιστολές του: «Από την τραγωδία στο Ριγκοπιάνο και μετά, η ζωή μου έχει αλλάξει. Οι νεκροί βαραίνουν τη συνείδησή μου επειδή πολλά από τα έγγραφα της υπηρεσίας φέρνουν και τη δική μου υπογραφή. Με το ξενοδοχείο δεν είχα καμία σχέση. Αλλά για την κατασκευή του κέντρου ευεξίας είχα υπογράψει κι εγώ. Εκεί θύματα δεν υπήρχαν. Ένα ερώτημα όμως δεν έχει πάψει να με βασανίζει: δεν θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα;».

Για τις φυσικές καταστροφές και ένα «μνημόσυνο» για τις ψυχές των αδικοχαμένων…



Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Κανάκης

Η πρόσφατη καταστροφή της γενέτειράς μας της Μάνδρας στην Αττική μας διδάσκει πολλά. Ήταν ένα φαινόμενο που ούτε οι παππούδες μας δεν είχαν ξαναζήσει, όπως οι ίδιοι ομολογούν. Οι συνθήκες ήταν και είναι τρομερές και όλα μοιάζουν με σκηνικό πολέμου. Είναι αυτό που απλά λέμε «αν δεν το δεις δεν μπορείς να το πιστέψεις». Η αδυναμία επικοινωνίας μας μέσω σταθερού τηλεφώνου με τους γονείς, συγγενείς, φίλους και πατριώτες γέμισε όλους μας με αγωνία. Η αναμετάδοση των ειδήσεων από τα μέσα ενημέρωσης δεν μπορούσε να αποτυπώσει το μέγεθος της καταστροφής που θα βλέπαμε μπροστά μας. Άνθρωποι που σέ λίγες ώρες, αν μπόρεσαν να επιζήσουν, έχασαν την περιουσία τους, το βιός τους, το νοικοκυριό τους και το μόνο που τους έμεινε είναι ένα κουράγιο, που πραγματικά δεν θα μπορούσαν να έχουν από μόνοι τους, παρά μόνο ως δώρο του Θεού μέσα στην ψυχή τους, στην ύπαρξή τους. Σε τέτοιες και παρόμοιες περιπτώσεις προκύπτει στον νου των περισσοτέρων ένα «γιατί Θεέ μου». Όμως ο άνθρωπος βρίσκεται πίσω από πολλά τέτοια δεινά και συγκεκριμένα η αλόγιστη συμπεριφορά του ως προς το περιβάλλον του. Έχει συνέπειες η ασέβεια προς την φύση και συχνά η βασική συνέπεια είναι ο ίδιος ο θάνατος του ανθρώπου. Όμως ως χριστιανοί έχουμε και μια άλλη βάση για να αξιολογούμε τα πράγματα. Ο Θεός γνωρίζουμε ότι δεν θέλει να βασανίζεται κανείς, ωστόσο επέτρεψε να συμβεί αυτή η καταστροφή. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το σχέδιό Του. Πάντως έχουμε να διδαχθούμε πολλά απ᾽αυτό και ως προς την ματαιότητα των ανθρωπίνων πραγμάτων, που συχνά μας οδηγεί σε λανθασμένους δρόμους, αλλά και γενικότερα ως προς το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης μας.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Το περιοδικό «ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ» και ο παλιός πολύγραφος…


Το περιοδικό Πρωτοπόροι της ενορίας του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς ξεκίνησε την κυκλοφορία του και την έντυπη περιπέτεια του το 1977 και μέχρι το 1984 η εκτύπωση του γινόταν από έναν παλιό πολύγραφο. Το περιοδικό πρωτοπόροι έγραψε την δική του ιστορία και στην Μητρόπολη Πειραιά και στην πόλη μας και  έκαναν τα πρώτα τους βήματα στις σελίδες του, προσωπικότητες που στην συνέχεια σταδιοδρόμησαν σε διάφορους κοινωνικούς τομείς, στον χώρο της εκπαίδευσης, της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνίας, της εκκλησίας. Για το περιοδικό Πρωτοπόροι θα γράφουμε και σε άλλα μας κείμενα αλλά ας αναφέρουμε για την ιστορία μερικά χαρακτηριστικά. Ξεκίνησε από μια ομάδα στελεχών και μαθητών Λυκείου με ( 32 ήταν τα μέλη της πρώτης ιδρυτικής ομάδας) συντονιστή, τον Διευθυντή του Πνευματικού Κέντρου του Αγίου Βασιλείου, Δάσκαλο, Νίκο ( Καλλίνικο) Μαυρολέων. Ορισμένα χαρακτηριστικά ιστορικά στοιχεία από την πορεία του περιοδικού: 1. Στο τεύχος 12 ( Μάρτιος του 1978) ένας χρόνος μετά την πρώτη κυκλοφορία του περιοδικού τα μέλη της ιδρυτικής ομάδας από 32 γίνονται 600.  2. Στο τεύχος 13 (Απρίλιος του 1978), διαβάζουμε μια ευχαριστήρια επιστολή προς τον Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο για την αγορά ενός τραπεζιού Πινγκ-Πονγκ. 3. Στο τεύχος 36 (Ιανουάριος  του 1982) το περιοδικό ανακοινώνει την συνεργασία του με τον σπουδαστή (τότε, εκπαιδευτικός θεολόγος, σήμερα) Δημήτρη Γκαλημανά. 4. Στο τεύχος 38 ( Χριστούγεννα του 1982 ) ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Χριστόδουλος ( Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών) στέλνει στο περιοδικό συγχαρητήρια επιστολή για την προσφορά του. Στο ίδιο τεύχος πληροφορούμαστε ότι τα Χριστούγεννα του 1982 μοιράστηκαν 3.000 αντίτυπα στα σχολεία με το μήνυμα των Χριστουγέννων. Επίσης  στελέχη του Νεανικού Έργου πέτυχαν την εισαγωγή τους σε πανεπιστημιακά Ιδρύματα, Μανόλης (Συμεών) Βενετσιάνος, στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, Ελένη Στρογγύλη, Ποιμαντική Θεολογία, Ειρήνη Γεωργοπούλου, Θεολογική Σχολή. Τέλος, η τηλεόραση της ΕΡΤ1 ανέφερε το περιοδικό Πρωτοπόροι, στην έκθεση μαθητικού περιοδικού που ξεκίνησε στις 20 Δεκεμβρίου του 1982. 5. Στο τεύχος 41 ( Νοέμβριος 1983 ) μαθαίνουμε ότι 12 νέοι της ενορίας πέτυχαν την εισαγωγή τους σε ανώτατες σχολές, με τους 7 να ανήκουν στην ιδρυτική ομάδα ( την αρχική των 32) του περιοδικού μας. 6. Στο τεύχος 46 ( Φεβρουάριος- Μάρτιος 1985) την Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 1985 απονέμετε στο περιοδικό τιμητική διάκριση από τον σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών για την προσφορά του στα εκκλησιαστικά γράμματα.  

Θιασώτες της «αυθεντικής» συμφοράς


ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
Τ​​ο μάταιο κάθε καταγγελίας, το ατελέσφορο της διαμαρτυρίας παγιώνουν την παθητικότητα των πολιτών. Εχουμε όλοι πεισθεί ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Επομένως, περιττεύει κάθε προσπάθεια. Αρκετά χρόνια πριν από τη χρεοκοπία, την επιτρόπευση, τη δίχως προσχήματα υποδούλωση της χώρας στους δανειστές της, ήταν προκλητικά φανερή η κοινωνική μας αποσύνθεση και κρατική διάλυση. Οι επιφάσεις του τάχα και πολιτικού συστήματος υπηρετούσαν μόνο τη συντήρηση ψευδαισθητικών εντυπώσεων, όχι κοινωνικές ανάγκες και στοχεύσεις. Η παντομίμα της «δημοκρατίας» κάλυπτε την ωμή και χυδαία καταλήστευση του κράτους από τον υπόκοσμο της καμαρίλας των κομμάτων. Η τσοχατζοπούλεια εκδοχή διαχείρισης της εξουσίας ήταν ο κανόνας για ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό της χώρας – αν υπήρχαν εξαιρέσεις, βαρύνονται με την ενοχή της ειδεχθούς κακουργίας, επειδή, ενώ ήξεραν, σιωπούσαν. Η διαφθορά και σήψη των κομμάτων έγινε αχαλίνωτη και ακατανίκητη, όταν προσέλαβε τη δυναμική της γάγγραινας, με τη «διαπλοκή»: Δηλαδή, όταν η εξέλιξη της τεχνολογίας όπλισε την κομματική εξουσιολαγνεία με τη δυνατότητα να φαμπρικάρει «κροίσους» προσφέροντας αναθέσεις δημόσιων έργων και προμηθειών του Δημοσίου. Και να παραχωρεί σε ιδιώτες την εξουσία πλύσης εγκεφάλου των μαζών με εμπορικά ΜΜΕ.

Διαδικτυακή Ακαδημία Γονέων ιδρύει ο Μανώλης Σφακιανάκης



 Δωρεάν πρόγραμμα διαδικτυακής επιμόρφωσης γονέων, προκειμένου να μπορούν να επιτηρούν τις ιντερνετικές δραστηριότητες των παιδιών τους, θα προσφέρει, καταρχήν πιλοτικά, από τον Ιανουάριο το Διεθνές Ινστιτούτο Κυβερνοασφάλειας (Cyber Security International Institute), το CSI που ίδρυσε ο πρώην Διοικητής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης, Μανώλης Σφακιανάκης. Ο άνθρωπος που είναι ταυτισμένος με τη δίωξη του ηλεκτρονικού εγκλήματος στην Ελλάδα, δηλώνει στο Πρακτορείο FM και στην εκπομπή της Τάνιας Μαντουβάλου «104,9 ΜΥΣΤΙΚΑ ΥΓΕΙΑΣ», ότι αυτή τη στιγμή το πιο σοβαρό πρόβλημα διαδικτυακής ασφάλειας για τα παιδιά, είναι τα ραντεβού στα τυφλά. Όπως τονίζει, σχεδόν ποτέ οι άνθρωποι που συναντούν τα παιδιά, δεν είναι αυτοί που αρχικά εμφανίζονται στις διαδικτυακές συνομιλίες. Κι αυτό όπως λέει έχει αποτέλεσμα να γίνονται αποπλανήσεις, κακοποιήσεις, και να δημιουργούνται σοβαρά τραύματα στις παιδικές ψυχές. Τραύματα ανείπωτα, αφού όπως επισημαίνει η πλειονότητα αυτών των περιπτώσεων, δεν δηλώνεται από τα παιδιά.  Ο ιδρυτής και πρόεδρος του Ινστιτούτου, αναφέρει επίσης ότι το CSI από το 2018 θα προσφέρει επίσης δωρεάν διαδικτυακή σχολή εκμάθησης προγραμματισμού και ρομποτικής, στους μαθητές όλης της χώρας. Πρόγραμμα που ήδη λειτουργεί πιλοτικά με το πιο προηγμένο σύστημα e-learning, το οποίο χρησιμοποιεί το Harvard, και πριν από λίγες μέρες αγόρασε και η Nasa.
 

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Όλα απόψε μιλούν για παλιές μας στιγμές που δε λένε να σβήσουν…





Μια εκδρομή χρόνια πίσω. Πολλά έχουν αλλάξει, αρκετοί έχουν αλλάξει. Όμως πάντα αν δεις καλά μένει αυτή η αυθεντική δίψα στο βλέμμα για αλλαγή. Η διάθεση της καρδιάς για το αληθινό γι αυτό που πάντα θα μας ενώνει που είναι η αγάπη. Κοιτώντας τα πρόσωπα, συνειδητοποιείς ότι κάποιους έχεις να τους συναντήσεις χρόνια. Είναι μακριά-είναι κοντά, μάχονται δίπλα σου, μακριά σου αλλά ποτέ απέναντι. Με κάποιους συνεχίζεις ακόμα. Τα χρόνια, οι κοινές εμπειρίες, η ζωή μας ενώνουν. Δες τα πρόσωπα και θυμήσου τις ιστορίες που μας ενώνουν. Και όλες αυτές τις παλιές μας στιγμές που δε λένε να σβήσουν…

Κώστας Ζουρδός

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Ο απλός και ταπεινός Επίσκοπος Ελευσίνος Ιερόθεος…




Στην εποχή μας οι ξεχωριστοί είναι εκείνοι που έχουν να επιδείξουν πλούτο, κουστωδίες από περιφερόμενους βαστάζους που τους χειροκροτούν και ύφος περισπούδαστο με άποψη αυθεντίας για κάθε θέμα. Στην ζωή μας όμως έχουν περάσει και άνθρωποι που δεν τους προσέξαμε, που δεν δια τυμπάνιζαν την αξία τους, δεν τους ένοιαζε καν αν είχαν αξία και που ήταν σπουδαίοι γιατί ήταν ταπεινοί. Ήταν εκείνοι που το σπουδαίο τους ήταν πάντα μικρό. Που το ταπεινό τους δεν τους έκανε «λιγότερο». Που κανένα φως δε χρειάζονταν για να λάμψουν. Που καμία ξεχωριστή ιδέα δεν ήταν αυτή που τους έκανε να πάνε μπροστά. Που καμία μειονεξία άλλων δεν ήταν αναγκαία για να λάμψουν. Που ότι μικρό και παιδικό θα φάνταζε για εκείνους μεγάλο. Ένας τέτοιος ταπεινός και αθόρυβος άνθρωπος είναι και ο Επίσκοπος Ελευσίνος Ιερόθεος.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Ο θεολόγος της Αγάπης…


                                                       στον Γεώργιο Πατρώνο


Ο Γεώργιος Πατρώνος είναι ένας σημαντικός Θεολόγος-Δάσκαλος της εποχής μας, με αξιόλογη επιστημονική κατάρτιση και δράση και με μία καθηλωτική προσωπικότητα, από την οποία ξεχειλίζει η μεγάλη του αγάπη για τον συνάνθρωπο. Είναι ο θεολόγος που αφουγκράζεται την κοινωνία, ζει σε αυτήν, μάχεται γι αυτήν και δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τον βαθμό της πίστης τους ή την έλλειψη της. Είναι ο Δάσκαλος που μας μετέδωσε την αγάπη και την αναγκαιότητα του σεβασμού σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο που κρύβει μέσα του, την εικόνα του Θεού γι αυτό είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Είναι εκείνος που μας μπόλιασε το απεριόριστο συναίσθημα της ελευθερίας και το δικαίωμα της υπεράσπισης της  σε όλους τους ανθρώπους. Είναι εκείνος που πάντα μας έδινε από την καρδιά του και όλοι εμείς οι μαθητές του τον είχαμε ονομάσει, δίκαια, ο Θεολόγος της Αγάπης.

Ο επαναστάτης του Χριστού…



                             Κάποια σημαντικά γεγονότα για τον π. Γεώργιο Πυρουνάκη


Ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης είναι ένας από τους σημαντικότερους κληρικούς του 20ου αιώνα και είναι σημαντικός όχι για τον χώρο της εκκλησίας μόνο, για την εκπαίδευση αλλά κυρίως για την κοινωνία και τον φτωχό αγωνιζόμενο Λαό. Ας δούμε κάποια σημαντικά γεγονότα από την δράση του. Ενώ γεννήθηκε στον Αδάμαντα της Μήλου με καταγωγή από τα Σφακιά της Κρήτης, έχει συνδέσει την δράση του, τα πρώτα χρόνια της ζωής του με τον Πειραιά. Σπούδασε στην σχολή Μπαρδή στον Πειραιά με συμμαθητές τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Νίκο Καββαδία. Τα παιδικά του χρόνια τα περνά στον Πειραιά και το 1932 που παίρνει το πτυχίο της θεολογίας εργάζεται στην πόλη μας ως εκπαιδευτικός. Το ίδιο έτος ιδρύει στον Πειραιά, το πρώτο Νυκτερινό Γυμνάσιο της χώρας, έξι Δημοτικά Νυκτερινά Μεικτά Σχολεία, στις πτωχές συνοικίες του Πειραιά, δύο επαγγελματικές σχολές κοριτσιών, κατασκηνώσεις για τους εργαζόμενους νέους ( πρώτες στο είδος τους), το πρώτο Λαϊκό Πανεπιστήμιο. Τον Οκτώβριο του 1932 μαζί με έξι νέους φοιτητές ιδρύει στον Πειραιά, μια οργάνωση νεολαίας με τίτλο «Φιλική Εταιρεία Νέων». Η οργάνωση που ίδρυσε τα σχολεία και το πρώτο Νυχτερινό Γυμνάσιο στον Πειραιά στη Ράλλειο Σχολή είχε σπουδαία δράση στην εκπαιδευτική ιστορία της πόλης και πρωτοπόρα σε όλη την Ελλάδα. Το 1938, στη γιορτή του Εργάτη Χριστού στον Πειραιά, θα παραβρεθούν πάνω από πέντε χιλιάδες εργαζόμενα παιδιά. Μετά τον βομβαρδισμό από τους Γερμανούς της πόλεως του Πειραιά, στις 11 Ιανουαρίου του 1944, ο τότε Πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου Π. Κοντζιάς έκανε έκκληση για βοήθεια των αθώων αμάχων και ο Π. Γεώργιος ήταν από τους πρώτους που έτρεξε να βοηθήσει τους πειραιώτες. Μέχρι να στεγάσει τα νυχτερινά του σχολεία για να βοηθήσει τα εργαζόμενα παιδιά, τους έκανε μαθήματα σε πλατείες του Πειραιά, μέχρι και στα σκαλιά του Δημοτικού Θεάτρου. Όταν έφυγε από την ζωή στις 16  του Μαΐου 1988, και μετά την νεκρώσιμη ακολουθία στην Αγία Ζώνη Κυψέλης, η σορός του τάφηκε στο κοιμητήριο της Αναστάσεως στον Πειραιά. Η κηδεία του ήταν σεμνή και χωρίς επικηδείους, όπως ο ίδιος ήθελε, χοροστατούντος μόνο του Μητροπολίτη Ευρίπου Βασιλείου – κατ’ επιθυμίαν του νεκρού. Ο ίδιος  είχε ζητήσει μετά την εκταφή του, τα οστά του να μεταφερθούν στον Αδάμαντα της Μήλου, όπου και αυτά των γονέων του. Τίμησε την πόλη του Πειραιά σαν αν ήταν η γενέθλια του πόλη και περισσότερο μα η πόλη δεν τον τίμησε ποτέ.

Ο Ιερέας του Λαού και της Ελπίδας…




Ο πατήρ Γεώργιος Πυρουνάκης γεννήθηκε στη Μήλο το 1910 από γονείς Σφακιανούς. Οι γονείς του διώχθηκαν από την Κρήτη ύστερα από ένα αποτυχημένο πραξικόπημα που έγινε εναντίον των Οθωμανών και κατέφυγαν στη Μήλο. Από τη Μήλο μετακινήθηκαν πολύ γρήγορα στον Πειραιά, όπου ο Πυρουνάκης τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Υπήρξε συμμαθητής με σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Νίκος Καββαδίας. Το 1928 εισήχθη στη Θεολογική Σχολή και ξεκίνησε να κηρύττει ακόμη από τα φοιτητικά του χρόνια. Τον Οκτώβριο του 1932 δημιούργησε στον Πειραιά μαζί με άλλους έξι νέους μια οργάνωση νεολαίας, με το όνομα «Φιλική Εταιρεία Νέων». Μέχρι το 1939, η Εταιρία είχε ιδρύσει τέσσερα νυχτερινά σχολεία για τους εργαζόμενους νέους άνδρες και γυναίκες, δύο επαγγελματικές σχολές και «Λαϊκό Πανεπιστήμιο». Η οργάνωση ίδρυσε το πρώτο νυχτερινό Γυμνάσιο στον Πειραιά, το οποίο στεγάστηκε μετά από πολλές δυσκολίες στη Ράλλειο Σχολή. Την ίδια εποχή ο Πυρουνάκης ίδρυσε τις πρώτες κατασκηνώσεις εργαζομένων παιδιών στο Πέραμα. Για να αναδείξει το ρόλο και τη σημασία της εργατικής τάξης και να ανυψώσει ψυχικά τους ανθρώπους που την αποτελούν ξεκινά την Γιορτή του Εργάτη Χριστού. Το 1938, στη γιορτή του Εργάτη Χριστού στον Πειραιά, θα παραβρεθούν πάνω από πέντε χιλιάδες εργαζόμενα παιδιά.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Η ώρα του ανθρώπου…




Η τραγωδία που πλήττει τη χώρα μας και κυρίως η απώλεια 15 συνανθρώπων μας, μας επιβάλει την βαθύτατη σιωπή και την προσευχή σε όλους όσους δοκιμάζονται  σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Επιβάλει να στραφούμε μέσα μας και να συνομιλήσουμε με τον εαυτό μας συνειδητοποιώντας πως για κάποιους συνανθρώπους μας τα όνειρα σταμάτησαν, η ζωή τελείωσε. Μας επιβάλει όμως, ότι μετά τον θρήνο και την οργή θα πολεμήσουμε για να κτίσουμε μια ανθρώπινη, αληθινή και δίκαιοι κοινωνία. Απευθύνομαι σε εσένα φίλε χριστιανέ που κάθε Κυριακή τρέχεις στις εκκλησίες. Που σε κάθε ευκαιρία γεμίζεις τις ουρές για να προσκυνήσεις μια εικόνα. Που αγωνιάς μήπως χάσεις την προγραμματισμένη ομιλία κάποιου γέροντα. Σε εσένα που μετά από όλα αυτά θα μπεις πάλι στο γρανάζι του μηχανισμού που συντηρεί και προάγει αυτόν τον ψεύτικο κόσμο. Ο κόσμος μας σήμερα χρειάζεται την παρουσία του ελεύθερου πιστού χριστιανού, που όπως ο Χριστός θα περπατήσει στη ζωή μαζί με τους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους. Όσο η Εκκλησία, και όπου, πνίγη την ελευθερία των μελών της, οδεύει παγιδευμένη μέσα στην ασφυξία ενός κόσμου που εκπίπτει και εκπορνεύει το πρόσωπο της. Σε μια εποχή ρηχών συνθημάτων και επίπεδης μαζοποίησεις, η Εκκλησία εκπίπτει στην στεγανότητα των πολιτικών και εκκλησιαστικών σκοπιμοτήτων και στρατεύεται επιπόλαια απορρίπτοντας τον εαυτό της. Ο πιστός λαός ( κλήρος και λαός ) αρνείται τον εαυτό του και πέφτει  μέσα στη στεγανότητα μιας στυγνής ανελευθερίας γιατί αρνείται ή και φοβάται να υψώσει τη φωνή του. Ποιο χριστιανικό ήθος υπάρχει μέσα στην ανελευθερία; Πως θα περπατήσω με τον άλλον έχοντας μέσα μου υποστείλει την αλήθεια; Πως θα καλυτερεύσω τον κόσμο όταν επικροτώ την αδικία; Όταν κοιτάζω μόνο το ατομικό μου συμφέρων; Τα τελευταία χρόνια, προσκυνήσαμε τον παντοδύναμο μηχανισμό της ανελευθερίας και του προσωπικού συμφέροντος. Και αυτός ο μηχανισμός μέσα στην βίαιη του επέλαση πάει να ισοπεδώσει οριστικά το κορμί του πιστού λαού, τον οποίο και μεταθέτει στο κλειστό περιθώριο του κόσμου, καταδικασμένο στη σιωπή, την αδιαφορία και την άγνοια με την δική του συγκατάθεση ή παράδοση. Οι καταστάσεις επιβάλλουν να γίνουμε οι ελεύθερες φωνές που θα πνίξουν την αδικία και τα μικρό εγωιστικά συμφέροντα. Οι ελεύθερες φωνές είναι λίγες και οδεύουν μέσα στη βασιλεία της ερήμου, μέσα στην έσχατη μοναξιά, αποφασισμένες όμως να διασώσουν το  ήθος και τη γνησιότητα του ανθρώπου. Μια από τις θεμελιακές εκφράσεις της αμαρτίας είναι ο μετασχηματισμός του πλησίον σε αντικείμενο, σε πράγμα, σε ένα όν που γεμίζει αριθμητικά μόνο τις φιλοδοξίες μας.

Δημητριάδος Ιγνάτιος, στο πηδάλιο της καρδιάς μας…




Συμπληρώθηκαν 19 χρόνια από την ημέρα που ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος ανέλαβε το πηδάλιο της ποιμαντικής ευθύνης και πατρότητας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού. Την ημέρα που τον αποχαιρετήσαμε και του ευχηθήκαμε μέσα από την καρδιά μας, να τον δυναμώσει ο Θεός στο νέο του μετερίζι. Σήμερα είναι μια δύσκολη μέρα. Μια μέρα που δεν ταιριάζει στην θλίψη της και στην αγωνία της, τα ευχολόγια και οι κολακείες. Δεν τις χρειαζόμαστε. Δεν τις χρειάζεται. Απλά και ουσιαστικά, εμείς οι πειραιώτες θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον Σεβασμιώτατο για όσα πνευματικά μας προσέφερε. Για την κατάθεση ψυχής του στα νεανικά μας όνειρα. Και να του θυμίζουμε κάτι που σίγουρα το ξέρει. Πάντα ευγνώμονες και συνοδοιπόροι. Πάντα θα είναι εκεί, στο πηδάλιο της καρδιάς μας…

Κώστας Ζουρδός

Άκου , ανθρωπάκο...


 Σε φωνάζουν Ανθρωπάκο, Κοινό Άνθρωπο. Λένε πως χάραξε η εποχή σου, Η «Εποχή του Κοινού Ανθρώπου». Μα δεν είσαι συ που το λες, ανθρωπάκο. Το λένε εκείνοι, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εργατοπατέρες, οι μετανιωμένοι γιοι των αστών, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου προσφέρουν το μέλλον, μα δε ρωτούν για το παρελθόν σου. Κι όμως, είσαι κληρονόμος ενός τρομερού παρελθόντος. Τούτη η κληρονομιά καίει στη χούφτα σου σα διαμάντι φλεγόμενο. Εγώ αυτό έχω να σου πω.

Άκου , ανθρωπάκο, σε φοβάμαι ανθρωπάκο.   Σε τρέμω,  επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή  είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δεν φταις εσύ γι αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα χες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξης σου. Καμία αστυνομική δύναμη στον κόσμο δεν θα ήταν ικανή να σε συντρίψει, αν διέθετες στην καθημερινή σου ζωή έστω και μια στάλα αυτοσεβασμού.

Βίλχελμ Ράιχ

Ο Αμερικανός Ντάγκλας που έγινε ορθόδοξος Δημήτριος


Γιώτα Μυρτσιώτη

Το Αγιον Ορος για τον διακεκριμένο Αμερικανό φωτογράφο Ντάγκλας Λιτλ (Douglas Alfred Δημήτριος Lyttle) δεν ήταν μόνον ο τόπος έμπνευσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας του. Ηταν η κιβωτός της Oρθοδοξίας όπου εμβάθυνε στις πνευματικές του αναζητήσεις επί 45 χρόνια. Η μεταστροφή του στην Ορθοδοξία, η βάφτισή του με το όνομα Δημήτριος, οι 50.000 φωτογραφίες τις οποίες κληροδότησε στην Αγιορείτικη Φωτοθήκη της Μονής Σιμωνόπετρας και ο μνημειώδης τόμος του «Miracle on the Monastery Mountain» (2002) μαρτυρούν τη βαθιά και πολυετή σχέση του με την Αθωνική Πολιτεία. Ο «μάστερ της φωτογραφίας» –τίτλος που έλαβε από το Σωματείο Επαγγελματιών Φωτογράφων της Αμερικής το 1966– απεβίωσε πριν από λίγες ημέρες στο Ρότσεστερ. Ηταν 98 χρονών.

Το γελεκάκι που φορείς...



Πριν λίγες ημέρες σημειώθηκε ένα περιστατικό που το θεωρώ ταπεινά,  σημαντικό γεγονός για την πολιτική μας ζωή και μια από τις αφορμές για την απαξίωση της και την αποστροφή των νέων από τα πολιτικά μας πράγματα. Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης διαφήμιζε ένα «νανογελέκο» που καίει τα λίπη, αδυνατίζει και προστατεύει από μυοσκελετικά προβλήματα. Όσο αξιόπιστο είναι αυτό το γελέκο για τις θεραπείες που προσφέρει άλλο τόσο θεραπευτικές ιδιότητες έχει το νερό του Καματερού και η κολυμπήθρα του Σιλωάμ( για να είναι ειλικρινής την κολυμπήθρα του Σιλωάμ την πιστεύω κιόλας) . Εξάλλου αν το προϊόν έχει θεραπευτικές ιδιότητες θα το κρίνουν οι επιστήμονες. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ένας πολιτικός να διαφημίζει προϊόντα όποια και αν είναι αυτά. Και μην μου πείτε πως αν το προϊόν έχει ιατρικά αποτελέσματα  είναι καλό να το διαφημίζει ένας πολιτικός, γιατί τότε πως θα σας φαινόταν αν διαφήμιζε χάπια για την αντρική δυσλειτουργία ή για την γυναικεία αντισύλληψη;  Μη μου πείτε πως δεν είναι κακό για έναν πολιτικό να κάνει και μια άλλη δουλειά για να ζήσει ( και ασφαλώς δεν είναι, ούτε ντροπή) αλλά δουλειά είναι και να  πετάς τα ρούχα σου μένοντας γυμνός σε ειδικά κέντρα διασκέδασης ή να φοράς εσώρουχα με θεραπευτικές ιδιότητες. Θα ήταν όμως συμβατό με την εικόνα ενός πολιτικού αν έκανε τις παραπάνω « δεύτερες δουλειές »;