Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Ιερός τόπος το δωμάτιο όπου εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος


 

 Της Σοφίας Χρήστου

Σε τόπο προσκυνήματος έχει μετατραπεί θάλαμος του δευτέρου ορόφου στο Αρεταίειο νoσοκομείο, το πρώτο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της χώρας, επί της Βασ. Σοφίας στην Αθήνα, καθώς εκεί βρίσκεται το δωμάτιο στο οποίο νοσηλεύτηκε για περίπου δύο μήνες και τελικά εκοιμήθη μια μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Νεκτάριος, στις 8 Νοεμβρίου του 1920.
Αν και αρχικά το κρεβάτι όπου εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) βρισκόταν εγκαταλελειμμένο σε μια αποθήκη του νοσοκομείου και υπήρχε ένα σύγχρονο στη θέση του, μόλις πριν από έξι χρόνια, το 2008, εντοπίστηκε και μεταφέρθηκε στην αρχική του θέση.
Στην είσοδο του δωματίου, στον θάλαμο νούμερο 2 (ήταν θάλαμος γ’ θέσης: απορίας), υπάρχει το προσκυνητάρι με τα τάματα των πιστών, ενώ όταν εισέρχεσαι στο εσωτερικό του αισθάνεσαι δέος και συγκίνηση από την ιερότητα που αναβλύζει στον χώρο. Εκεί βρίσκονται εικόνες αγίων, λουλούδια και, φυσικά, η κλίνη στην οποία εκοιμήθη ο θαυματουργός Άγιος, τάματα γύρω και πλάι από αυτήν και ένα καντήλι στην πάνσετη εικόνα του, που καίει διαρκώς.
Πλήθος πιστών, ασθενών, των συγγενών τους αλλά και το προσωπικό του νοσοκομείου καθημερινά σπεύδει, ελπίζει και προσεύχεται -κυρίως για θεραπεία- στο κρεβάτι του θαυματουργού Αγίου Νεκταρίου. «Προτού χειρουργήσω ασθενή, ανάβω ένα κεράκι και ζητάω πάντα τη βοήθεια του Αγίου», δηλώνει  στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» χειρουργός του νοσοκομείου.
«Το δωμάτιο του Αγίου διαφυλάχθηκε σαν τόπος ιερός... Εδώ έρχομαι να προσευχηθώ με το που θα φτάσω στο νοσοκομείο και ο Άγιος είναι πάντα δίπλα μου, όπως και στους ασθενείς... Δεν μ’ έχει εγκαταλείψει ποτέ!», λέει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» φανερά συγκινημένη η Μ.Κ., νοσηλεύτρια του Αρεταίειου.

Ταγμένος στην ιεροσύνη και την άθληση


 


 Της Σοφίας Χρήστου



Μεγάλωσε στη «σκιά» του ιερέα-θεολόγου πατέρα του. Πέρασε από τα αμφιθέατρα και τους… στίβους του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έως τα 24 του χρόνια, σπούδασε Φυσική Αγωγή στα ΤΕΦΑΑ, με ειδίκευση στην Ειδική Αγωγή, και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακό αλλά και διδακτορικό στη Θεολογική Σχολή. Τα χρόνια πέρασαν, διορίστηκε γυμναστής, αλλά μέσα του σιγόκαιγε η επιθυμία της ιεροσύνης. Έτσι, το 2003, όντας έγγαμος και με τρία παιδιά, πήρε τη μεγάλη απόφαση να χειροτονηθεί ιερέας.

«Από τα παιδικά μου χρόνια οι αθλητικές δραστηριότητες αποτελούσαν πάντοτε τμήμα της καθημερινότητάς μου. Ασχολήθηκα με τους δρόμους μεσαίων αποστάσεων, με καθημερινές προπονήσεις στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης. Η ιδέα της ιεροσύνης παρουσιάστηκε και καλλιεργήθηκε με τρόπο ήπιο και αθόρυβο. Η χειροτονία πραγματοποιήθηκε στην ηλικία των 33 ετών, όταν ήδη είχα την οικογένειά μου. Ήταν μια απόφαση συνειδητή», εξηγεί ο 46χρονος πρωτοπρεσβύτερος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου (Παναγίτσα) Παλαιού Φαλήρου, π. Ιωσήφ Ταγαράκης.
Όπως αναφέρει ο ίδιος, «σημαντική υπήρξε η καθοδήγηση του πνευματικού μου, ο οποίος δέχεται με περισσή αγάπη την εξομολόγησή μου από την παιδική μου ηλικία και μου συμπαρίσταται πνευματικά με την ευχή του. Η συνεπής και διακριτική παρουσία του ιερέα πατέρα μου αποτελεί, επίσης, καταλυτικό παράγοντα. Η ατμόσφαιρα της σταθερής παρουσίας του Θεού και των ανθρώπων Του στη ζωή μου νομίζω ότι συνέχει την ωρίμανση της αρχικής διάθεσης και την εδραίωση της τελικής απόφασης για τη χειροτονία μου».

Ιστορικές Μνήμες..."Η λαοσύναξη του Χριστόδουλου"

Παρακολουθήστε ολόκληρο το video ντοκουμέντο από την 21η Ιουνίου 2000, με τη μεγαλειώδη συγκέντρωση στο σύνταγμα για τις ταυτότητες με ομιλητή τον μακαριστός Αρχιεπίσκοπο.

Τα δάκρυα του Τριντό όταν συνάντησε τον πρόσφυγα που είχε υποδεχτεί πέρυσι στον Καναδά


Αποτέλεσμα εικόνας για Τα δάκρυα του Τριντό

Σε δάκρυα ξέσπασε ο Τζάστιν Τριντό όταν συνάντησε ξανά έναν πρόσφυγα από τη Συρία, τον οποίο είχε υποδεχθεί ο ίδιος πέρυσι στον Καναδά. Ο Τριντό είχε καλωσορίσει προσωπικά πριν από ένα χρόνο τους πρόσφυγες που είχαν φτάσει τότε στον Καναδά, δίνοντάς τους κιόλας μπουφάν για τον χειμώνα. Πριν από μερικές ημέρες συνάντησε, σε ένα εστιατόριο του Τορόντο, μερικές από τις οικογένειες που έχουν εγκατασταθεί, πλέον, εκεί. Ο Βάνιγκ Γκαραμπέντιαν και η οικογένειά του ζουν, πια, στο Τορόντο, από τότε που εγκατέλειψαν το Χαλέπι τον περασμένο Δεκέμβριο. Ο ίδιος μίλησε για το πώς αισθάνθηκε που συνάντησε τον καναδό πρωθυπουργό στο αεροδρόμιο και το πόσο καλοδεχούμενος ένιωσε μετά τον τρόμο του πολέμου που βίωσε στην πατρίδα του.
«Οταν συνάντησα τον πρωθυπουργό, μου είπε δυο λέξεις: “Καλωσήρθες σπίτι”. Οπότε, φανταστείτε, έχεις αφήσει μια εμπόλεμη ζώνη, έχεις φύγει από το σπίτι σου και σε καλωσορίζουν δυο λέξεις. Οι αναμνήσεις μου από εκείνη τη στιγμή πήγαν πίσω στη Συρία πριν από τον πόλεμο, τη ζωή και την ευτυχία μας εκεί, αλλά και τις φρικτές στιγμές που ζήσαμε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οπότε ένιωσα περήφανος που βρίσκομαι σήμερα εδώ και έναν χρόνο μετά αισθάνομαι περήφανος που είμαι Καναδός, όπως θα είμαι για πάντα περήφανος που είμαι Σύρος», είπε ο Βάνιγκ, έχοντας απέναντί του τον Τριντό.

O βρετανός πρεσβευτής μάς αποχαιρετά με ένα συγκινητικό «στο επανιδείν»

Αποτέλεσμα εικόνας για τζον κίτμερ
Με μία συγκινητική ανοιχτοί επιστολή αποχαιρετά την Ελλάδα και του Ελληνες ο υπέροχος Τζον Κίτμερ λίγο πριν από την αποχώρησή του από τη χώρα, ολοκληρώνοντας -αναγκαστικά- τη διπλωματική του επιστολή. Περιγράφει πώς αγάπησε την Ελλάδα και δεσμεύεται ότι θα ξανάρθει
Ο Τζον Κίτμερ ήρθε πριν από τέσσερα χρόνια στην Αθήνα ως πρεσβευτής, για να υπηρετήσει πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των Βρετανών, της Βασίλισσας και της πατρίδας του. «Αλλά για μένα, το να υπηρετώ στην Ελλάδα έμελλε να σημαίνει πάντοτε κάτι (ακόμα) περισσότερο από αυτό», λέει ο ίδιος στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του στην προσωπική του ιστοσελίδα. Ολοκληρώνοντας, αναγκαστικά, τη διπλωματική του αποστολή στη χώρα, απευθύνει ένα γράμμα στους Ελληνες, για να περιγράψει πώς γοητεύτηκε από την Ελλάδα όταν ήταν μικρός, με κάθε αναμνηστικό δώρο που του έφερνε ο πατέρας του, πότε την ερωτεύτηκε για πρώτη φορά, όταν την επισκέφθηκε το 1984 και πόσο μεγαλώνει αυτή η αγάπη ολοένα και περισσότερο μέχρι σήμερα.
«Ερωτεύτηκα και πάλι: αυτή τη φορά επρόκειτο για την πατρίδα σας. Το τοπίο της (γη και θάλασσα), τα μνημεία της, η κουζίνα της, το υπέροχα τέλειο κλίμα της, οι ιδιοσυγκρασίες της (τόσο διαφορετικές από τις αγγλικές ιδιοσυγκρασίες) – όλα με μάγεψαν. Κι ερωτεύτηκα το ίδιο έντονα κι εσάς τους Ελληνες», γράφει ο Κίτμερ.
Μάθαινε αρχαία Ελλληνικά, μελετούσε ελληνική λογοτεχνία, ρουφούσε την ιστορία της χώρας και ολοένα και μεγάλωνε ο θαυμασμός του. «Ισως να υπερέβαλλα. Ίσως να είχα κιόλας μπλεχτεί στο ρομάντσο του φιλελληνισμού. Αλλά μένω πλέον στην πατρίδα σας εδώ και τέσσερα χρόνια και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω αλλάξει γνώμη», τονίζει. Στην επιστολή του αναφέρεται στα επτά δύσκολα χρόνια της κρίσης αλλά και στις ιστορικές στιγμές της χώρας, την Επανάσταση του ’21, τη μικρασιατική καταστροφή, τις κατοχές, τον εμφύλιο για να υπενθυμίσει ότι ο λαός έχει υπομείνει πολλά τραύματα αλλά δεν πτοείται.

Πάλι πάτωσαν οι έλληνες μαθητές στον ΟΟΣΑ!


Αποτέλεσμα εικόνας για Πάλι πάτωσαν οι έλληνες μαθητές στον ΟΟΣΑ

 Ανδρέας Ζαμπούκας

Tι στο καλό συμβαίνει στα μυαλά τους, όταν γράφουν; Φταίνε μόνο οι υπολογιστές και τα κινητά που χάθηκε η εστίαση στο συγκεκριμένο και μπερδεύουν εικόνες, λέξεις και άσχετες πληροφορίες; 

Την ώρα που διαβάζω την φετινή έκθεση του ΟΟΣΑ για τις επιδόσεις των ελλήνων μαθητών, λίγο πιο πέρα, στο τραπέζι της κουζίνας…, διορθώνονται γραπτά Ιστορίας Γ΄Γυμνασίου. Το διαγώνισμα έχει θέματα από την Επανάσταση του ’21. Πού και πού, ακούγονται κραυγές «απελπισίας» διανθισμένες με κυνικό χιούμορ, προφανώς ως «αντικαταθλιπτικό» μπροστά στα ευρήματα της διόρθωσης. Κάποιος μαθητής απαντάει ότι οι επαναστάτες ξεκίνησαν από τη Ρουμανία γιατί εκεί υπήρχε χρυσός…, ένας άλλος ότι οι Φαναριώτες κρατούσαν φανάρι και μία μαθήτρια, ότι ο Κοραής ήταν παππάς!
Από πού άραγε, τους προκύπτουν αυτοί οι απίθανοι συνειρμοί; Tι στο καλό συμβαίνει στα μυαλά τους, όταν γράφουν; Φταίνε μόνο οι υπολογιστές και τα κινητά που χάθηκε η εστίαση στο συγκεκριμένο και μπερδεύουν εικόνες, λέξεις και άσχετες πληροφορίες; Το πιθανότερο είναι πως δεν νοιάζονται για τις συνέπειες των απαντήσεων, είτε πρόκειται για διαγώνισμα είτε για απλή συζήτηση πάνω στο μάθημα. Σου λέει ό,τι μαλακία και να πω δεν ελέγχομαι. Κανείς δεν πρόκειται να με βλάψει, να με κάνει να ντραπώ ή να στερηθώ κάτι από τα κεκτημένα μου.

Λίγο ακόμα μαζί…



 Tης Κυριακής Μπεϊόγλου

Όταν οι γονείς «φεύγουν», όλοι σού ζητούν να βιαστείς. Να βιαστείς, κυρίως για να τακτοποιήσεις τις εκκρεμότητες.

Η γραφειοκρατία σε σέρνει από δω κι από κει ώστε να κλειστεί κάθε λογαριασμός, να σβηστεί μ’ ένα απρόσωπο πιστοποιητικό κάθε ίχνος τους από τις λίστες του κράτους.
Κι όλα αυτά τα κάνεις αυτόματα. Τα κάνεις γιατί πρέπει να γίνουν. Μέχρις εδώ καλά.
Ωσπου έρχεται η στιγμή να αδειάσεις το σπίτι των γονιών σου.
Ξαφνικά το σπίτι απομονώνεται από την πολυκατοικία ή τα άλλα σπίτια της γειτονιάς.
Μεταφέρεστε, εσύ κι αυτό, σ’ έναν έρημο πλανήτη.
Ανοίγεις την πόρτα με τα κλειδιά σου και για λίγο νιώθεις πως δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Οι άνθρωποί του είναι ακόμη εκεί. Σε κάθε σου κίνηση θαρρείς πως θ’ ακούσεις ένα «μη» ή ένα «μπράβο».
Οι φωνές όμως έχουν σωπάσει. Τώρα μιλούν τα αντικείμενα.
Ενα ραγισμένο φλιτζάνι, το παλιό ραδιόφωνο, ένα ξυραφάκι στον καθρέφτη του μπάνιου.
Ολα αυτά που έχεις έρθει για να πετάξεις, για να κρατήσεις ή να χαρίσεις.
Αντικείμενα που τόσα χρόνια θεωρούσες ασήμαντα, φαίνονται τώρα τα πιο σημαντικά. Σου δίνουν ένα στήριγμα, ένα χέρι να πιαστείς για να μη νιώθεις την απώλεια σαν βράχο στο στήθος.
Και έπειτα είναι τα ρούχα. Τα ρούχα είναι ζωντανά.
Το «καλό» φουστάνι της, για τις γιορτές και τις εξόδους, το παλτό του που σε σκέπαζε μαζί του στους δυνατούς βοριάδες του χειμώνα.

Αυτό δεν είναι ένα θέμα για παιδιά


 

 Tης Κλαίρης Τζωρτζάκη

Αυτό δεν είναι ένα θέμα για παιδιά. Ούτε παραμύθι, ούτε θρύλος που έφτασε ως στις μέρες μας, ούτε ιστορία να τη διηγηθείς σε νυσταγμένα πιτσιρικάκια. (Αν και κάποτε τα γεγονότα που οδήγησαν εκεί θα γραφτούν στις πιο μαύρες σελίδες της).

Είναι μια σύντομη αναφορά σε έναν κλόουν που μια φορά κι έναν καιρό, μόλις πριν από λίγες ημέρες δηλαδή, γύριζε στους δρόμους και έκανε γκριμάτσες και κολπάκια, ίσως και μαγικά, μπορεί να εμφάνιζε λαγούς ή να εξαφάνιζε τραπουλόχαρτα, σίγουρα χόρευε, τραγουδούσε, σκόνταφτε χωρίς να πέφτει, να μωρέ, αυτά τα χαζά που κάνουν όλοι οι κλόουν του κόσμου σε τσίρκο ή παιδικά πάρτι. Αυτός, όμως, είπαμε: »Δούλευε» στους δρόμους, για τα παιδιά των δρόμων, μπροστά από σκηνικά τρομακτικά, πραγματικά σκηνικά γι αυτό και τρομακτικά, αλλά ήταν αυτό που είχε αποφασίσει ότι ήθελε να κάνει.Να βγάζει από το καπέλο του μια επίπλαστη αίσθηση ασφάλειας και κανονικότητας σε μικρά πανικόβλητα πλάσματα.
Αν τον ρωτούσαμε εμείς οι Έλληνες πώς τον λένε σίγουρα θα κάναμε φιλότιμες προσπάθειες για να μην γελάσουμε όταν θα ακούγαμε την απάντησή του: »με λένε Άνα». Η ιστορία του έχει καλούς και φυσικά έχει και κακούς αλλά ειλικρινά, σε αυτήν εδώ την αφήγηση δεν μας νοιάζει σε ποιων την πλευρά έτυχε να γεννηθεί.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Οταν τρελάθηκε ο Κορτώ


Αποτέλεσμα εικόνας για Οταν τρελάθηκε ο Κορτώ

 Κώστας Γιαννακίδης

Διαβάζοντας το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ για το ψυχωσικό επεισόδιο που υπέστη, ρώτησα έναν γνωστό ψυχίατρο για τη φύση και την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων στην Ελλάδα...
Ηταν 3 τα χαράματα της 28ης Δεκεμβρίου 2008. Το πήγαινε για χιόνι, η Αθήνα πάγωνε. Και στα Εξάρχεια, μόλις είχαν σβήσει οι φωτιές από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σε ένα διαμέρισμα της περιοχής, ο Πέτρος άνοιξε τα μάτια του. Και δεν ήταν ούτε  Αύγουστος, ούτε Κορτώ, μήτε και Χατζόπουλος. Ηταν ο Δαλάι Λάμα.
Η έξαψη της αποκάλυψης προκάλεσε εκατομμύρια εκρήξεις και μαύρους κρατήρες ανάμεσα στους εγκεφαλικούς νευρώνες. Ο Πέτρος έχασε τη δυνατότητα της ανάγνωσης, καθώς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει γράμματα. Είχε, όμως, ακόμα τους αριθμούς. Τηλεφώνησε στον αγαπημένο του, ο οποίος υπηρετούσε τη θητεία του. Ο Τάσος, φυσικά, κατάλαβε αμέσως. Του ζήτησε να πάει αμέσως σε μία φίλη στο Παγκράτι. Και να, μέσα στη μαύρη παγωμένη νύχτα, κάτω από καταρρακτώδη βροχή, ένας άνθρωπος που νόμιζε ότι είναι ο Δαλάι Λάμα, ξεκίνησε για το Παγκράτι, με τελικό προορισμό το Δρομοκαΐτειο.

Συγκίνηση για τον Πέτρο Φυσσούν


Αποτέλεσμα εικόνας για φυσσουν

Ηταν, λένε, ένας μυστηριώδης τύπος. Το ασυνήθιστο για τα ελληνικά μεσογειακά δεδομένα παρουσιαστικό του, το απόμακρο και μελαγχολικό στιλ του γενικότερα, απέπνεε ούτως ή άλλως κάτι το ανοίκειο. Αν άλλοι περνούσαν και έκαναν καριέρα ως τα «παιδιά του λαού» εκείνος ήταν το ακριβώς αντίθετο, εξ ου και οι χαρακτηριστικοί ρόλοι του «Ναζί» στις ελληνικές ταινίες με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, από αυτές που τον γνώρισε και παραδόξως τον αγάπησε το ελληνικό κοινό. Ηταν μυστηριώδης τύπος και ως προς και το πού γεννήθηκε. Αλλοι λένε στη Σοβιετική Ενωση και άλλοι στο Αγρίνιο, το 1933. Δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα μυστήριο με την είδηση του τέλους: ο Πέτρος Φυσσούν πέθανε τη Δευτέρα σε ηλικία 83 ετών.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ιστορικές Μνήμες...Ιστορικό αρχειακό βίντεο από την Ι.Μ. Δημητριάδος.

                             


 Παρακολουθήστε ένα μοναδικό, ιστορικό αρχειακό βίντεο, μιά ιερά κατάθεση σεβασμού τιμής και ευγνωμοσύνης και μαρτυρίας στη μνήμη, του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρού Χριστόδουλου. Μια μοναδική αρχειακή συλλογή σπάνιων αποσπασμάτων βίντεο, από τη διακονία του στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού, που συγκεντρώθηκαν, επιλέχθηκαν, επεξεργάστηκαν και εκδόθηκαν από την Ιερά Μητρόπολη Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού.
Το βίντεο δημιουργήθηκε με την ευγενική χορηγία του Ομίλου Συγγελίδη.

Κρίμα τα νιάτα τους

 Αποτέλεσμα εικόνας για κριμα τα νιατα τους
 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
Τ​​ο 1966, ακριβώς πριν από πενήντα χρόνια, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, από τους σημαντικότερους φιλοσόφους στην ευρωπαϊκή ιστορία και κορυφαίος του 20ού αιώνα, δήλωνε την αγωνία του, αν μπορεί να υπάρξει πολιτικό σύστημα, και ποιο, ικανό να λειτουργήσει μέσα στον κόσμο που διαμορφώνει η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, σαν αυτοσκοπός. «Πάντως το συμβατό με την καινούργια εποχή πολίτευμα δεν μπορεί να είναι η δημοκρατία».
Η δραματική, αγωνιώδης αυτή πρόβλεψη γινόταν, όταν δεν υπήρχαν ακόμα “προσωπικοί υπολογιστές” ούτε κινητά τηλέφωνα και η τηλεόραση ήταν ακόμα στα σπάργανα. Γεννούσε τότε στον Χάιντεγκερ πανικό το γεγονός και μόνο της αυτονομημένης από τις ανθρώπινες ανάγκες παραγωγής, η εξέλιξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγής σαν αυτοσκοπός. Ηταν κιόλας φανερό ότι η τεχνολογία των μέσων και ο στόχος της παραγωγής δεν απέβλεπαν πια στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Οι ανθρώπινες ανάγκες υποτάσσονταν στην προτεραιότητα καταξίωσης της παραγωγής ως αυταξίας, αυτή η προτεραιότητα απαιτούσε και τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη των μέσων παραγωγής.

Δεν έπρεπε να λυθεί απ’ αυτά τα δεσμά;

cropped-break-the-chains-940x412
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας στις οποίες καλούμαστε να σκεφτούμε ποια σημασία έχουν άνθρωποι του περιβάλλοντός μας για μας. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο τους αγαπούμε. Κυρίως έχει να κάνει με το πόσο το χρειαζόμαστε, πώς τους χρησιμοποιούμε. Μιά τέτοια θέαση, η οποία συνήθως γίνεται όταν οι άλλοι φεύγουν για κάποιον λόγο από τη ζωή μας, είτε οριστικά είτε προσωρινά, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον πλησίον μας, αλλά και τι είναι εκείνος για μας. Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και ποια είναι η κοσμοθεωρία μας. Αυτή η σκέψη για το τι είναι οι άλλοι στη ζωή μα θα μας βοηθήσει τελικά να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο. Να δούμε πόσο και αν αγαπάμε. Αν είμαστε περιχαρακωμένοι στον εαυτό μας. Αν είμαστε εύκολοι στο να κατακρίνουμε τους άλλους. ουσιαστικά μας βοηθά να καταλάβουμε πόση ταπεινοφροσύνη έχουμε και την ίδια στιγμή πόσο κοντά ή μακριά από τις εντολές του Θεού βρισκόμαστε.

«Εκείνοι που επέζησαν: Ιστορίες αξιοπρέπειας» στο Τριανόν - Ένα ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου



Το ντοκιμαντέρ «Εκείνοι που επέζησαν – Ιστορίες αξιοπρέπειας» του Γιώργου Αυγερόπουλου με ιστορίες προσφύγων παρουσιάζουν στις 11 Δεκεμβρίου (19:00) το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) και το Κέντρο Ημέρας ΒΑΒΕΛ στον κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21, Αθήνα, τηλ.: 210- 8215469).
Πολλοί από τους χιλιάδες ανθρώπους που εξαναγκάστηκαν να εκπατριστούν είναι θύματα βασανιστηρίων. Βασανίστηκαν στις χώρες τους με τους πιο άγριους και ανείπωτους τρόπους. Ο Μουράτ, ο Ζαν και ο Αλί, προσπαθούν να επουλώσουν τις πληγές τους και να στήσουν στην Ελλάδα μια καινούρια ζωή από το μηδέν.
Το ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Αυγερόπουλος πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Προμηθέας ΙΙ: Ενισχύοντας την Αποκατάσταση Θυμάτων Βασανιστηρίων στην Ελλάδα» που υλοποιούν το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και το Κέντρο Ημέρας Βαβέλ.
Η προβολή του ντοκιμαντέρ θα συνοδευτεί από εκδήλωση και ανοικτή συζήτηση με στόχο την ευαισθητοποίηση γύρω από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν πρόσφυγες που έχουν υποστεί διωγμό και βασανιστήρια και βρίσκονται σήμερα στη χώρα μας.

Είσοδος ελεύθερη. 

Πανάγιος Τάφος: “Εγώ μπήκα πρώτος! Μύρο και περίεργα φαινόμενα”

 Πανάγιος Τάφος: “Εγώ μπήκα πρώτος! Μύρο και περίεργα φαινόμενα”
Ο Πέτρος Χολόφτης είναι συντηρητής. Ήταν ο πρώτος που μπήκε στο κουβούκλιο του Τάφου. Ως εκείνη την ώρα περιγράφει τον εαυτό του ως “όχι και τόσο θρήσκο”. Η εμπειρία του όμως το άλλαξε. Μιλάει με λυγμούς και περιγράφει συγκλονιστικές στιγμές από το άνοιγμα του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα.
Οι εργασίες, όπως λέει μιλώντας στην εφημερίδα Freddo ο Πέτρος Χολόφτης, δεν απαιτούσαν το άνοιγμα του Τάφου. Η απόφαση ήταν δική του. Φοβήθηκε ότι υλικά από τις εργασίες θα μπορούσαν να εισχωρήσουν και έτσι το άνοιγμα έγινε.
“Την πλάκα του 1550” λέει “ τη βρήκαμε σπασμένη. Κάτω από την πλάκα του 1810 βρήκαμε το 1/3 της πλάκας του 1550 και χώματα.” Όπως περιγράφει βρέθηκαν και νομίσματα, αλλά και δυο Σταυροί και δυο μενταγιόν που πιθανότατα είχαν αφήσει οι εργάτες εκείνης της εποχής.

Πύργος: Η εξήγηση της κλοπής που συγκίνησε τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο [vid]

             Πύργος: Η εξήγηση της κλοπής που συγκίνησε τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο [vid]
Έσπασε η φωνή του αρχιεπίσκοπου Ιερώνυμου κατά τη διάρκεια της περιγραφής. Οι διάλογοι που προκάλεσαν τη συγκίνησή του...
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος μίλησε για τα περιστατικά ακραίας φτώχειας που καθημερινά καταγράφουν οι φορείς της Εκκλησίας στους χώρους της. «Κάποιοι επικρίνουν πως δεν χρειάζεται η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία γιατί αυτό είναι η κατάπτωσις του ανθρώπου. Και εμείς δεν θα θέλαμε να υπάρχουν, αλλά όσο υπάρχουν πρέπει να θυσιαζόμαστε όταν υπάρξουν άνθρωποι θα τα τελειώσουν και θα είναι όλα ιδανικά». Ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε σε τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα των καταστάσεων που καθημερινά αντιμετωπίζει η Εκκλησία της Ελλάδας στη διανομή συσσιτίων. Αναφέρθηκε στο σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου που δυστυχώς λιγοστεύει. «Άνθρωποι νεόπτωχοι έρχονται να πάρουν ένα πιάτο φαγητό και επειδή υπάρχουν τα κανάλια και οι φωτογραφικές μηχανές κρύβουν τα πρόσωπά τους για να πάρουν το πιάτο του φαγητού. Αυτός είναι ο ελάχιστος σεβασμός στην προσωπικότητα του ανθρώπου. Για αυτό η Εκκλησία επινόησε πλέον τα δέματα να πηγαίνουν στα σπίτια» είπε ο Αρχιεπίσκοπος.

Μια ελληνική πόλη κάτω από τη θάλασσα της Ελαφονήσου

Η εικόνα της υποβρύχιας πολιτείας που βλέπετε, δεν είναι σε κάποια εξωτική περιοχή της Λατινικής Αμερικής αλλά δίπλα μας.
                       6-17
Στην Ελαφόνησο, κοντά στο Παυλοπέτρι και ο αρχαίος οικισμός του 2800 π.Χ., έχει διατηρηθεί σε άριστη κατάσταση. Το νερό προφύλαξε από το χρόνο και την ανθρώπινη παρέμβαση, τα περισσότερα από τα κτίσματα. Το εντυπωσιακό είναι, ότι βρίσκεται μόλις 4 μέτρα κάτω από τη θάλασσα και ο καθένας μας θα μπορούσε να τα «επισκεφθεί».
Ευδιάκριτα είναι τα βυθισμένα διώροφα σπίτια με τους κήπους, οι ναοί, το νεκροταφείο και το λιμάνι. Ως τώρα έχουν εντοπιστεί 15 κτίρια με τουλάχιστον 12 δωμάτια το καθένα καθώς και ένα πολύπλοκο σύστημα διαχείρησηςτων υδάτων με κανάλια και σωλήνες νερού.
102
Διάσπαρτα, σε όλη την έκταση της πόλης υπάρχουν αγάλματα, μεγάλοι πήλινοι αμφορείς, εργαλεία και άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Συνολικά καταλαμβάνει μια έκταση περίπου 9 στρεμμάτων και μάλλον είναι η παλιότερη βυθισμένη πόλη στον κόσμο.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Ιερά Μονή του Αγίου Πορφυρίου στο Μήλεσι


1012moni-porf1

Το μετόχι του γυναικείου Ιερού Ησυχαστηρίου της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Μήλεσι Αττικής, βρίσκεται μεταξύ του Ωρωπού και της Μαλακάσας, βόρεια της Αθήνας. Το μοναστήρι – μετόχι είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα, καθώς ιδρύθηκε από τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, δημοφιλή γέροντα και άγιο του περασμένου αιώνα.

Τα κτίρια του μετοχίου του Ιερού Ησυχαστηρίου στο Μήλεσι άρχισαν να κτίζονται το 1981 και προχώρησαν σταδιακά. Το μέρος αυτό αποτέλεσε σημαντικό προσκύνημα χάρη του γέροντα. Το επιβλητικό Καθολικό θεμελιώθηκε το 1990, κατόπιν αδείας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Σεραφείμ. Ο σκελετός του ναού από οπλισμένο σκυρόδεμα ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 1992, λίγους μήνες μετά την κοίμηση του γέροντα Πορφυρίου.
Το Ησυχαστήριο τιμά τη μνήμη του οσίου γέροντα Πορφυρίου στις 2 Δεκεμβρίου, ημέρα της κοίμησής του. Επίσης, πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου.
Ο Όσιος Πορφύριος
Ο Όσιος Πορφύριος είναι ο νεότερος αναγνωρισμένος άγιος της Ορθοδοξίας, καθώς η αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έγινε στις 27 Νοεμβρίου του 2013, 22 χρόνια μετά την κοίμησή του.