Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Άγιος Δημήτριος Πειραιά, η μεγάλη των θεολόγων σχολή...




Ο Άγιος Δημήτριος Πειραιά είναι μια από τις πολλές σπουδαίες ενορίες της Μητροπόλεως Πειραιώς. Μια ενορία που και στις μέρες μας συνεχίζει την ιεραποστολική της μαρτυρία σε όλους τους τομείς της διακονίας στο χώρο της Εκκλησίας. Μερικά στοιχειά που είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την ενορία του Αγίου Δημητρίου Πειραιά είναι ότι έχει δώσει στην τοπική εκκλησία τα περισσότερα στελέχη στον τομέα της νεότητας και στον Ιερό Κλήρο. Το εντυπωσιακότερο από όλα είναι ότι από την ενορία του Αγίου Δημητρίου Πειραιά έχουν σπουδάσει αρκετοί νέοι και νέες την ορθόδοξη θεολογία- ίσως οι περισσότεροι από κάθε άλλη ενορία του Πειραιά- δημιουργώντας μια παράδοση και μια ιδιαίτερη σχολή σκέψης βασισμένη στην παράδοση που έχει εφαρμογή στο σήμερα. Οι δεσμοί της ενορίας του Αγίου Βασιλείου και του Αγίου Δημητρίου Πειραιά ήταν πάντα μια σχέση αγάπης, αλληλοεκτίμησης και δυνατής σχέσεις μεταξύ των στελεχών. Δεν είναι τυχαίο που στους αγαπητούς Αγιοδημητριώτες στην φωτογραφία έχει «τρυπώσει» και ένας αγιοβασιλιώτης. Για την ιστορία σε κάθε κατασκηνωτική περίοδο υπήρχαν τρομερές ποδοσφαιρικές μάχες μεταξύ των δύο ενοριών με αμφίρροπα αποτελέσματα. Στο μπάσκετ η ομάδα του Αγίου Δημητρίου ήταν αξεπέραστη. Και σήμερα η ενορία του Αγίου Δημητρίου Πειραιά συνεχίζει την πορεία της ευλογημένα στο χώρο της διακονίας. Για όλα αυτά τα σπουδαία, σας ευχαριστούμε...

Κώστας Ζουρδός

Ήφαιστος – Πορφύρας 1-2



                        Από τον Δημοσιογράφο Νίκο Δελαγραμμάτικα, Πειραϊκα Σπορ, 1980


Ένας ορεξάτος για διάκριση και γεμάτος…αχόρταγες διαθέσεις Πορφύρας απέκλεισε στο κύπελλο με 2-1 τον Ήφαιστο που φάνηκε ανώτερος του κατά μια κατηγορία μόνο στα χαρτιά. Το προχθεσινό ηρωικό παιχνίδι του γηπέδου Νικαίας, ασφαλώς δεν διεκδικεί τίποτα ιδιαίτερο στον τομέα της ποιότητας όμως το «σασπένς» που πρόσφερε του έδωσε μια άλλη οντότητα. Οι Φρεατυδιώτες παίζοντας ποδόσφαιρο ουσία, αλλά και θεάματος, υπερείχαν στα διαστήματα 30΄-55΄, 80΄-90΄. Από την άλλη μεριά οι ηττηθέντες όσο είχαν την πρωτοβουλία των κινήσεων ήταν φλύαροι. Παίδευαν την μπάλα ώσπου να την δώσουν. Σαν φυσικό ακόλουθο των παραπάνω έκαναν μια ευκαιρία (στο 17΄ με τον Σύρμα ), εκτός του τέρματος τους. Παρόλο που είχαν περιθώρια και ικανότητες για περισσότερα πράγματα. Αυτά για την καθαρή αγωνιστική δραστηριότητα των ομάδων. Γενικότερα πάντων ο ΑΟΦΠ πήρε δίκαια την αυτή την νίκη-έκπληξη. Βέβαια και οι δύο πλευρές υποστηρίζουν ότι αν μπορούσαν να αγωνιστούν τα εκ των μεταγραφών αποκτήματα τους, η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Τέλος πάντων…

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Στα ήρεμα νερά της Χαλκίδας…




1992, εκδρομή της κατασκήνωσης στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και στάση στην Χαλκίδα. Η μέρα εκείνη ήταν ξεχωριστή για πολλούς από εμάς. Αλλά και για τους τέσσερις εικονιζόμενους. Την μέρα της εκδρομής, στον Τίμιο Σταυρό Μαμφούς, γινόταν η κουρά της Μαριάνθης Λαμπρινούδη     ( αδερφή Μαρκέλλα σήμερα, κατά σάρκα ξαδέρφη μου) υποδιευθύντρια του Ραδιοφωνικού Σταθμού και στέλεχος της Μητροπόλεως Πειραιώς. Μια από τις ομορφότερες κατασκηνωτικές περιόδους με τον π. Πολύκαρπο Μπόγρη Αρχηγό, τον Γιώργο Μπήτρο Υπαρχηγό, Παύλο Μαραγκουδάκη και Κώστα Ζουρδό ομαδάρχες (όλοι στην φωτογραφία). Από αυτήν την κατασκηνωτική περίοδο « βγήκε» μια όμορφη συνεργασία με τον π. Πολύκαρπό τον Παύλο Μαραγκουδάκη και εμένα τον χειμώνα στις κατηχητικές συντροφιές της ενορίας του Αγίου Νείλου. Έτσι για την ιστορία, για να μην λένε ότι τα νερά της Χαλκίδας είναι τρελά. Εμάς μας ένωσαν…

Κώστας Ζουρδός

Πορφύρας, η ομάδα του Ποιητή…





 Ο Αθλητικός Όμιλος Πορφύρας,  ιδρύθηκε το 1957 στην περιοχή της Φρεαττύδας ως αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο από μία συνοικιακή παρέα. Ως επωνυμία επιλέχθηκε το όνομα ενός ποιητή που μεγάλωσε και έζησε στην περιοχή, του Λάμπρου Πορφύρα (1879-1932). Ο ποιητής αγάπησε βαθιά την Φρεαττύδα και σε κάθε ευκαιρία εξυμνούσε την ομορφιά της περιοχής. Στην πλατεία της Φρεαττύδας σε ένδειξη ανταμοιβής για την πολιτιστική προσφορά του ποιητή υπάρχει η προτομή του ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης. Πρωτεργάτης της προσπάθειας ίδρυσης του σωματείου, υπήρξε ο Γεράσιμος Βουλάς, επί σειρά ετών Πρόεδρος του συλλόγου στη μετέπειτα πορεία του. Αξιόλογη ήταν  η δράση του αείμνηστου Ανδρέα Πολίτη τα μετέπειτα χρόνια, του Μηνά Κωνσταντόπουλου αλλά και άλλων σπουδαίων παραγόντων. Στις 10 Φεβρουαρίου 1958, με την απόφαση Νο 380/10.2.1958 του Πρωτοδικείου Πειραιά εγκρίθηκε η ίδρυση του Α.Ο.Φ. Πορφύρας με αντικείμενο το ποδόσφαιρο. Στις 23 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε Συνέλευση από τη Διοικούσα Επιτροπή με θέμα την ίδρυση του Ομίλου. Στις 17 Αυγούστου έλαβε χώρα η Πρώτη Γενική Συνέλευση. Τα πρώτα γραφεία του Πορφύρα στεγάστηκαν σε οίκημα που παραχώρησε ο φίλαθλος Προκόπης  Πανταλέων στην Ακτή Θεμιστοκλέους 38. Στα τέλη της δεκαετίες του 1970 η ομάδα ανέβηκε δύο κατηγορίες στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Το 1980 το ποδοσφαιρικό τμήμα συμπληρώθηκε με Τμήμα Εφήβων και Παιδική Ακαδημία. Το 1981 ο Πορφύρας επιλέγεται ως αντίπαλος της Εθνικής Ελλάδος, για φιλικό αγώνα προετοιμασίας για την αναμέτρηση της τελευταίας με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Το 1982 η ομάδα ανεβαίνει στην Α' Κατηγορία Πειραιώς. Την αγωνιστική περίοδο 2000-01 ο σύλλογος επέστρεψε στη Β' Κατηγορία Πειραιά.

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Πορφύρας: Η « Μίλαν» της Φρεαττύδας…




Η ποδοσφαιρική ομάδα του Πορφύρας έγραψε την δική της ιστορία στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στον Πειραιά. Σήμερα, η ποδοσφαιρική ομάδα του Πορφύρα δεν υπάρχει. Από το σωματείο της Φρεαττύδας πέρασαν σπουδαίοι αθλητές, επιστήμονες και κυρίως αξιόλογοι άνθρωποι. Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιεύσουμε ένα αρχειακό υλικό που είχαμε την χαρά να μας εμπιστευτεί ένας  πρώην ποδοσφαιριστής του Πορφύρα, σπουδαίος άνθρωπος του πολιτισμού που κάποια στιγμή θα αποκαλύψουμε την ταυτότητα του. Αρκετοί θα το καταλάβουν αμέσως. Σκοπός μας είναι να υπάρξουν δημοσιεύσεις και από άλλους αθλητές των ποδοσφαιρικών τμημάτων  του Πορφύρα σε όλες τις χρονικές στιγμές της ζωής του σωματείου. Και γιατί όχι να γίνει και μια συνάντηση παλαιμάχων. Ο Πορφύρας με την κόκκινο-μαύρη εμφάνιση, στα χρώματα της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Μίλαν, ήταν το καταφύγιο της νιότης μας και το καμάρι της Φρεαττύδας. Αυτό είναι διαχρονικό και για όλα τα τμήματα…

Κώστας Ζουρδός

Μακεδονικό…Η μεγάλη ήττα της γενιάς μας.




Το 1992 που ξέσπασε το λεγόμενο Μακεδονικό ήμασταν περίπου κοντά ή πάνω από τα είκοσι χρόνια της ζωής μας. Ανεξάρτητα αν κάπου άνηκε ή όχι κάποιος από εμάς βγήκαμε στους δρόμους και διαμαρτυρηθήκαμε έντονα για να παραμείνει το όνομα Μακεδονία μόνο ως ελληνικός όρος. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και πολλά άλλαξαν, κυρίως μέσα μας. Για το Μακεδονικό έχουν ειπωθεί πολλά και θα ειπωθούν και άλλα, θα είμαι συνοπτικός.

Αρχικά λοιπόν όταν ήμασταν νέοι αντιταχθήκαμε για το όνομα της Μακεδονίας. Συλλαλητήρια, πορείες, εκδηλώσεις, φωνές διαμαρτυρίας. Όλοι μαζί ενωμένοι. Μετά από λίγα χρόνια το εθνικό πλαίσιο άλλαξε. Δεν διαμαρτυρηθήκαμε. Σθεναρά ίσως αλλά όχι ουσιαστικά. Σήμερα που η γενιά μας έχει αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας θέλουμε να λύσουμε το Μακεδονικό στην αντίθετη αντίληψη από αυτήν που είχαμε διαμαρτυρηθεί. Αλήθεια τη άλλαξε; Και αυτό δεν αφορά μόνο τους σαραντάρηδες που κυβερνούν αλλά όλους τους σαραντάρηδες που τώρα σιωπούν. Δεν ξέρω πως πετυχαίνουν οι επαναστάσεις. Σίγουρα δεν γίνονται με το τηλεκοντρόλ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον καναπέ. Με ένα άρθρο-αυτό αφορά και εμένα- ή με μια φωτογραφία της Μακεδονίας δεν ξορκίζουμε το πρόβλημα ούτε καλύπτουμε την συνείδηση μας. Δεν ξέρω πως γίνονται οι επαναστάσεις. Ξέρω πως γίνονται οι μεγάλες αλλαγές. Από λίγους στην αρχή τρελούς που όμως με το πάθος τους συμπαρασύρουν και τους άλλους και ο κόσμος αρχίζει αν αλλάζει πορεία. Μα κάποτε ήμασταν μπροστάρηδες πως γίναμε χαρτογιακάδες; Τι είναι αυτό που μας πήρε την φωνή; Πως γίνετε να μην αντιδράς εσύ που αντιδρούσες για τα πάντα;

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ποσειδών Καρπάθου 1997…




Το 1997, είχα την τιμή να αγωνιστώ στην ποδοσφαιρική ομάδα του Ποσειδώνα Καρπάθου. Ήταν το τελευταίο μου ποδοσφαιρικό δελτίο. Την χρονιά εκείνη ο Ποσειδώνας κατέκτησε το πρωτάθλημα και ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία. Η δικιά μου συμμετοχή ήταν μικρή γιατί είχα αποφασίσει να σταματήσω το ποδόσφαιρο για άλλες προτεραιότητες. Στην Κάρπαθο γνώρισα σπουδαίους αθλητές και εξαιρετικά παιδία. Δεν θα ξεχάσω ποτέ και τον τότε πρόεδρο Μανώλη Τσέρκη. Από τα μαύρο κόκκινα του Πορφύρα στα άσπρα του Ποσειδώνα, δύο ομάδες χαραγμένες στην καρδιά μου.

Κώστας Ζουρδός

Σατιρίζοντας στον ουρανό…




Μας διασκέδασες, μας προβλημάτισες, μας νευρίασες, μας ανησύχησες και τώρα μας στεναχώρησες. Ήσουν πάντα ασυμβίβαστος, ελεύθερός ,δημιουργικός. Ο Τζίμης Πανούσης αποτελούσε από μόνος του ένα πολιτιστικό είδος που δύσκολα θα ξανά υπάρχει στην Ελλάδα. Ευρηματικός, ετοιμόλογος, αυτοσαρκαστικός και ανεξάρτητος από ταπεινές εξαρτήσεις, έκλεισε μια περίοδο ελεύθερης σάτιρας και καθαρής σκέψης. Θα μας λείψεις Τζίμη, το βλέμμα γεμάτο σκανδαλιά, το πηγαίο χιούμορ, η αθυροστομία που δεν προσβάλει και η ελευθερία που δεν γνωρίζει όρια. Η φωνή σου, τα τραγούδια σου και η μουσική σου. Η εμφάνιση του κοσμοκαλόγερου σάτυρου αλλά με κόκκινα μάγουλα από την ντροπή. Ξέρεις Τζίμη τώρα που θα συναντήσεις τον δημιουργό της ζωής, είμαι σίγουρος πως με πλατύ χαμόγελο θα σου πει στο αυτί: « αδερφέ ήσουν άπαιχτός…»

Κώστας Ζουρδός

Η Φιλία προτεραιότητα…




Άλλες πάλι φορές όταν είσαι κουρασμένος και απογοητευμένος από τα γεγονότα που κατακλύζουν την καθημερινότητα σου, ο αληθινός φίλος θα είναι εκεί για να σε ακούσει, να ανεχτεί τους προβληματισμούς και τα νεύρα σου, ακόμη και αν δεν είναι δίπλα σου, και η απόσταση είναι αναπόφευκτη. Θα περιμένει να ακούσει όλα όσα ταράζουν την ψυχή σου μέχρι την τελευταία λέξη. Όχι για να κατακρίνει αλλά για να σταθεί, όχι δίπλα αλλά μέσα στο πρόβλημα. Είναι εκείνος ο φίλος  που θα σου παραχωρήσει τον ώμο του για να κλάψεις, που θα σε σηκώσει όταν έχεις πέσει με σεβασμό στην αξιοπρέπεια σου, που θα σε αφήνει να εκδηλώνεις το «είναι» σου, και θα δέχεται τον πραγματικό σου εαυτό, που θα βρίσκει πάντα μία αφορμή για να ξεκινήσει την κουβέντα και που θα σου λέει κάθε μέρα καλημέρα, που αν σου τελειώνει η δύναμη, θα σου δίνει από τη δική του, και αν σκοντάψεις θα σε σηκώσει, αγνοώντας τον ενδεχόμενο κίνδυνο να πέσει και ο ίδιος. Αυτός ο φίλος είναι προτεραιότητα γιατί καταφέρνει να προτάσσει πάντα το «εμείς» σθεναρά και απροκάλυπτα…

Κώστας Ζουρδός

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Άγγελος στον ουρανό…




Δύσκολη μέρα σήμερα. Από αυτές που δεν έχεις απαντήσεις. Που όσοι σοφία κι αν νομίζει ότι διαθέτεις δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Ένα νέο παιδί από τον Άγιο Βασίλη , ο Γιώργος «έφυγε» για την χώρα των πραγματικά ζωντανών. Δεν τον γνώριζα. Γνώριζα τον πατέρα του τον Μανώλη με καταγωγή από την Κάρπαθο και αφιλάργυρος γιατρός. Αυτές τις στιγμές τα λόγια δεν μπορούν να δώσουν νόημα. Η σιωπή και η προσευχή μόνο μπορούν να συγκρατήσουν το νου. Απλά ήθελα να σου θυμίσω πόσο ανώφελο είναι να παίρνεις τις μετρητής όλα αυτά τα ασήμαντα που σε απασχολούν καθημερινά. Μη σκοτίζεις το μυαλό σου με πράγματα που κρύβουν την ουσία. Η ζωή είναι αλλού το ξέρεις. Στην αγάπη, στο χαμόγελο, στον γλυκό λόγο. Στο να λες, συγνώμη, είσαι πολύτιμος, σε έχω ανάγκη, σ’ αγαπώ. Καλό ταξίδι Γιώργο και μην νοιάζεσαι για εμάς εδώ στα ανθρώπινα. Τώρα είσαι όλος φως. Τώρα είσαι ο άνθρωπος που πάντα ήσουν. Ένας άγγελος…

Κώστας Ζουρδός

Φιλία, το καταφύγιο κατά του χρόνου…




Φίλος είναι αυτός που θα ακούσει τον καημό σου και θα σε βοηθήσει να τον ξεπεράσεις, που θα χαρεί με τη χαρά σου, και θα αγωνιστεί για το δίκιο σου, όταν αυτό υπονομεύεται. Δεν θα ζητήσει ποτέ αντάλλαγμα, γιατί απλά θα προσφέρει ανιδιοτελώς, υπηρετώντας επακριβώς την φύση και την αξία της προσφοράς. Θα σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι όταν σου λείπει, αλλά και θα σε ρωτήσει αν χρειάζεσαι κάτι, ακόμη και αν είσαι επαρκής στα πάντα.  Θα είναι πάντα διπλά σου και θα σου  υπενθυμίσει την παρουσία του, ακόμα και όταν εσύ δεν το περιμένεις , πολλές φορές ακόμα και όταν δεν το βλέπεις. Γιατί ο αληθινός φίλος ξέρει να γονατίζει μυστικά και να ζητάει από τον εσταυρωμένο να πάρει αυτός τον δικό σου σταυρό.

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Τα αδέρφια που διαλέγουμε…




Πολλές φορές θέλοντας να πείσουμε κάποιον για την δύναμη των επιχειρημάτων μας διηγούμαστε κάποιο περιστατικό που μας συνέβη στο παρελθόν και η διήγηση σκοντάφτει σε ένα ξεχασμένο όνομα. Και όταν θυμηθείς μετά από κόπο το ξεχασμένο όνομα, τότε συνειδητοποιείς ότι  το πρόσωπο αυτό ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου, και η ύπαρξη του θαρρείς και ταυτίζεται με την απαρχή του κόσμου. Είναι εκεί από πάντα ακόμα και αν το σήμερα τον έχει απομακρύνει. Για την φιλία ο λόγος σήμερα. Για τα πρόσωπα που έχουν σημαδέψει το παρελθόν και είναι οδοδείκτες του μέλλοντος.  Μπορεί να μεγαλώνουμε, να αλλάζουμε συνήθειες, να αλλάζουμε τρόπους να περνάμε από το κοντό παντελονάκι στο κουστούμι, από το ποδήλατο στο αυτοκίνητο, από το σχολείο στην καριέρα, από την ανεμελιά στην οικογένεια και στα παιδιά, κάποια πρόσωπα να μην πρωταγωνιστούν στο καινούργιο σκηνικό της ζωής μας. Υπάρχουν όμως πάντα μέσα μας γιατί είναι η ιστορία μας, το παρελθόν μας, τα βιώματα μας. Είναι εκείνοι που πρωταγωνιστούσαν στα πρώτα μας παιχνίδια που μοιραστήκαμε κοινές εμπειρίες, που φάγαμε από το ίδιο πιάτο φαγητό, που φτιάξαμε μαζί το ίδιο όνειρο ψηφίδα την ψηφίδα, που είπαμε τα μυστικά μας, τους στόχους μας, τους έρωτες μας, που τραγουδήσαμε το ίδιο τραγούδι και χορέψαμε μαζί στις συναυλίες, που προσευχηθήκαμε μαζί στο μισοσκόταδο.

Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: Το όνειρο που προσδοκούσαμε…



Ήτανε ξημερώματα της Δευτέρας 28 Ιανουαρίου του 2008, ακριβώς πέντε χρόνια από σήμερα που σε όλη την Ελλάδα ακούστηκε η θλιβερή είδηση του θανάτου του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στην αρχιεπισκοπική κατοικία στις 5.45 τα ξημερώματα. Δεν ήταν κάτι που δεν περιμέναμε, αλλά πάντα μέσα στην καρδιά μας υπάρχει το συναίσθημα ότι κάτι θα γίνει και ξαφνικά θα αλλάξει η πραγματικότητα. Αυτό που στην Εκκλησία μας ονομάζουμε θαύμα, δηλαδή την ενεργοποίηση των φυσικών νόμων από τον Θεό. Αυτό που επιθυμούμε όλοι εμείς οι απλοί άνθρωποι, την απόδραση από τη θλιβερή πραγματικότητα όχι σαν φυγή αλλά σαν επιλογή μιας καλύτερης ζωής. Όμως τη ζωή δεν πρέπει να την ζεις όπως την σχεδιάζεις αλλά όπως σου παρουσιάζεται, όπως αληθινά είναι. 


Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Κι αν μας αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χειροκρότημα….




Άλλη μια εκδήλωση της ενορίας του Αγίου Βασιλείου έχει τελειώσει στο πνευματικό κέντρο. Τα στελέχη του νεανικού έργου έχουν ανεβεί στην σκηνή για μια αναμνηστική φωτογραφία. Εκεί στην σκηνή που έχουμε όλοι μας τραγουδήσει, έχουμε παίξει, έχουμε χορέψει. Με αυτά τα αγαπημένα πρόσωπα που διαμόρφωσαν το καλύτερο κομμάτι του χαρακτήρα μας και της ζωής μας. Μια φωτογραφία που πλημμυρίζει αναμνήσεις που μας μεταφέρει στο τόσο ζωντανό παρελθόν. Και αν το μετερίζι άλλαξε αυτό είναι μόνο τοπικό. Όλα τα άλλα είναι όπως πάντα. Και τα πρόσωπα και οι αλήθειες τους. Και όπως λέει και το τραγούδι: «Με κοιτάς σε κοιτώ και μετά σιωπή κάτι θα κοπεί στην καρδιά στο μυαλό». Στην καρδιά που ξέρει και ακόμα ψιθυρίζει πως: «κι αν μας αντέξει το σκοινί  θα φανεί στο χειροκρότημα»…Και μας αντέχει όχι τόσο για το χειροκρότημα αλλά για την αλήθεια και το όνειρο που δεν τελείωσε ακόμα…

Κώστας Ζουρδός

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Πρωτοπόροι…





Με μια εμφάνιση όχι σαν αυτή που είχες συνηθίσει. Με άλλα χρώματα, με διαφορετικό σχεδιασμό αλλά με το ίδιο λογότυπο, Πρωτοπόροι. Το όνομα της ομάδας. Από τις πρώτες συνθέσεις. Στήσιμο επαγγελματικό και αθλητική αξία που δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα από τα ερασιτεχνικά σωματεία της περιοχής. Κοιτώντας την φωτογραφία και μη γνωρίζοντας σου είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι είναι ομάδα μιας ενορίας. Του Αγίου Βασιλείου Πειραιά. Πόσοι και πόσοι δεν αγωνίστηκαν με αυτή τη φανέλα. Τα χρόνια πέρασαν και πολλά ξεχάστηκαν. Μα όχι το ιδανικό του συνθήματος που έγινε ζωή: Πάντα Πρωτοπόροι.

Κώστας Ζουρδός

Κάρπαθος 1997….




Όποιος δεν έχει επισκεφτεί την Κάρπαθο και συγκεκριμένα το χωριό Πύλες έχει στερήσει από τον εαυτό του μια πολύτιμη και αξέχαστη εμπειρία. Και όποιος δεν έχει ακούσει  και δεν έχει δει τον Γιάννη να τραγουδάει και να χορεύει, έχει στερήσει από τις αισθήσεις του σημαντικά αγγίγματα της τέχνης και του αυθεντικού πολιτισμού. Είχε γενέθλια ο Γιάννης. Πάνε χρόνια που έχουμε να ανταμώσουμε και θυμάμαι πάντα πως δεν του άρεσαν οι αποχαιρετισμοί. Σε κάθε αποχαιρετισμό εξαφανιζόταν. Στην αρχή σε πειράζει μετά το κατανοείς. Είναι καρδιακό. Και στα καρδιακά δείχνεις σεβασμό γιατί πονάνε. Τεχνίτης της μαντινάδας και άρχοντας του χορού. Με αστείρευτη εύθυμη διάθεση και χρυσή καρδιά, με αγάπη για τον τόπο του και το χωρίο του. Με σεβασμό στην παράδοση που την μεταδίδει και την διαφεντεύει. Αν δεν ήταν ταπεινός θα ήταν σπουδαίος. Και είναι για μένα σπουδαίος επειδή είναι ταπεινός. Και γι αυτό σταματάω, εκείνος ξέρει. Θυμάμαι πολλά μου αρκεί τώρα ένα. Βράδυ μετά το απόδειπνο στο Σταυρό στο εκκλησάκι του χωριού να αγναντεύουμε το πέλαγος και την Κάσο. Και τον Γιάννη να σιγομουρμουρίζει: « Πυλές μου όμορφο χωρίο με το Σταυρό στην μέση. Κανείς ποτέ δεν πέρασε και είπε πως δεν του αρέσει».  Πόσο δίκαιο είχες Γιάννη…

Κώστας Ζουρδός

Μια αλλιώτικη έκθεση με ενθυμήματα κρατουμένων των Φυλακών Αίγινας


Την έκθεση «Ενθυμήματα, Αντικείμενα και Ιστορίες» με αντικείμενα κρατουμένων των Φυλακών Αιγίνης φιλοξενεί το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Αίγινας από τις 13 ως τις 21 Ιανουαρίου, υπό την αιγίδα της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Αίγινας (ΚΕΔΑ).
Τα περισότερα από τα αντικείμενα που παρουσιάζονται διαφύλαξαν κάτοικοι του νησιού και τα παραχώρησαν για τις ανάγκες της έκθεσης. Οργανώθηκε με βάση τις δικές τους αναμνήσεις, τα βιώματα και τις διηγήσεις που έχουν ακούσει, αφού η μακρά παρουσία και λειτουργία των φυλακών στην πόλη της Αίγινας (λειτούργησαν από το 1880 έως το 1985 και σε πλήρη αντίθεση με τον αρχικό σκοπό ύπαρξης της «λαμπράς οικοδομής» του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου) έγινε μέρος της καθημερινότητας των Αιγινητών κι άφησε ίχνη στη ζωή του νησιού.

Παρέμβαση Μίκη Θεοδωράκη για το Σκοπιανό!

Με μια επιστολή που ανάρτησε στο site του ο Μίκης Θεοδωράκης, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Ο μεγάλος συνθέτης με την επιστολή του απευθύνεται στην ελληνική κυβέρνηση και την καλεί να μείνει πιστή στην απόφαση του 1992 ότι δεν θα περιέχεται στην ονομασία ο όρος Μακεδονία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ