Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Γείτονες της μνήμης…




Δεν γράφει για όλους μας η ιστορία μια αράδα στα κιτάπια της. Δεν καταδέχεται να ρίξει μια ματιά να αρθρώσει μία λέξη, έναν λόγο έστω και μικρό ευχαριστίας ή ευγνωμοσύνης για τους απλούς ανθρώπους. Ασχολείται μόνο για τους επιφανείς αυτούς που άσκησαν εξουσία, που με τα καλοραμμένα κουστούμια τους περπάτησαν στα κοσμικά σαλόνια πάντα για το καλό του λαού. Πριν ασχοληθεί μαζί τους η ιστορία είχαν αναλάβει οι καλοπληρωμένες πένες που με την γραφίδα τους κατασκεύασαν τον νάνο σε πρίγκιπα. Ποια είναι αυτή η ιστορία, ποιος την γράφει, και πως μπορεί να σβήσει τις δικές μας μνήμες; Δεν μπορεί. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γκρεμίσουν την παιδικότητα μέσα μας και να καταπίνουμε αδιαμαρτύρητα όλα τα κίβδηλα που με το τέχνασμα της χρυσόσκονης λάμπουν στο πρόσκαιρο. Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονία και έχουμε τις ίδιες παιδικές μνήμες από ανθρώπους απλούς, καθημερινούς, που με την παρουσία τους και την συμπεριφορά τους χρωμάτισαν μια μικρή κοιτίδα της καρδιάς μας, παράταιρα με τα δικά τους χρώματα. Μια τέτοια παρουσία ήταν και ο Γιάννης που διακονεί πολλές δεκαετίες τώρα την ενορία του Αγίου Βασιλείου.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Έκθεση ζωγραφικής με την δύναμη της Αγάπης…




Για τα μεγάλα και ποικίλα χαρίσματα του π. Ιγνατίου Παπασπηλιόπουλου έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές και έχουμε προσπαθήσει να σκιαγραφήσουμε το εύρος της πνευματικής του προσωπικότητας και το μέγεθος της προσφοράς του για πάνω από τέσσερις δεκαετίες στον Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς. Μια προσφορά που καταγράφετε στις σπουδαίες σελίδες της ιστορίας της Μητροπόλεως Πειραιώς και αγγίζει όλους τους τομείς της εκκλησιαστικής διακονίας.

Jumbo, η δημοκρατία της προπαγάνδας; ….



  


Το να χειρίζεται μια επιχείρηση τον τρόπο που θέλει να προβάλει τα προϊόντα της ασφαλώς είναι αναφαίρετο δικαίωμα της και συνήθως ρυθμίζετε μέσα από τους κανόνες της αγοράς που δυστυχώς στην Ελλάδα ποτέ δε υπήρχαν ή κι αν κάποτε υπήρξαν ποτέ δεν εφαρμόστηκαν. Γιατί μια επιχείρηση που τα περισσότερα προϊόντα της απευθύνονται σε παιδιά παίρνει θέση σε ένα κοινωνικό ζήτημα και βιάζετε να δώσει την δική της τοποθέτηση και εικόνα στον νόμο για τον προσδιορισμό του φύλλου; Το πρώτο πράγμα που επιδιώκει μια επιχείρηση για να κάνει τα προϊόντα της μαζικά είναι να τα διδάξει και να τα συνδέσει με ασυνείδητες επιθυμίες για να πείσει τον κόσμο να αγοράσει πράγματα που δεν χρειάζεται. Αυτή  η διδαχή και η σύνδεση των προϊόντων με τις ασυνείδητες επιθυμίες βοηθάει στον έλεγχο των μαζών και ο κόσμος γίνεται πειθήνιος και ευτυχισμένος. Η καταναλωτική δύναμη μιας επιχείρησης πρέπει να επηρεάζει συνεχώς τους φόβους και τις επιθυμίες. Δεν είναι τυχαίο που αυτές οι επιχειρήσεις στα καταστήματα τους προβάλλουν τα προϊόντα τους σε διατάξεις όγκου για να εντυπωσιαστεί και να αγοράσει το μάτι και σπέρνει τον φόβο για τον νονό που δεν έχει να αγοράσει λαμπάδα, για την συμμετοχή του σε έθιμα που έχουν αξία μόνο όταν μπορείς να συμμετάσχεις σε αυτά καταναλωτικά.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ο δρόμος της απλότητας...



                                           στον π. Χρυσόστομο Καράμπελα


Ζούμε σε μια εποχή με κυρίαρχα στοιχεία την ταχύτητα, την μοναξιά, την αποξένωση και την συσσώρευση καθημερινών αλλαγών. Οι ρυθμοί της εποχής μας είναι ιλιγγιώδεις. Η τεχνολογία, το πολιτικό-οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, οι πληροφορίες, οι ειδήσεις, οι γνώσεις και η καθημερινότητα κινούνται σε ρυθμούς πρωτόγνωρους για την ανθρωπότητα. Η συσσώρευση είναι το άλλο κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Το υλικό και πνευματικό κεφάλαιο, τα δεδομένα και οι γνώσεις, οι απαιτήσεις και οι ανάγκες συσσωρεύονται σε κλίμακα επίσης πρωτόγνωρη για τα ανθρώπινα δεδομένα. Από όλα τα παραπάνω, όλοι μας είμαστε κουρασμένοι από την έλλειψη απλότητας που μας κρύβει την αληθινή ζωή και που την αναζητούμε με πόνο. Στις μέρες μας αυτή η χαμηλή φωνή της απλότητας εξακολουθεί να ακούγετε επίμονα και ας μην κραυγάζει γιατί με την παρουσία της  καταγράφει την περιθωριοποίηση των ανθρώπων, την ισοπέδωση των αξιών, την μοναξιά, τον εγκλωβισμό σε ρόλους και προσωπεία. Ένας τέτοιος άνθρωπος της απλότητας είναι και ο π. Χρυσόστομος που δεν χρειάζεται να κάνει θόρυβο για να δηλώσει έντονα ότι είναι παρόν.

Παιδείας, Πείνα και Δίψα…




Η Ράντικα και η Γιοσάντα είναι δυο κορίτσια που ζουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό των Ιμαλαΐων και κάθε μέρα χρειάζονται έξι περίπου ώρες για να πάνε στο σχολείο τους, διατρέχοντας εκατοντάδες κινδύνους. Τα δύο αδέρφια δεν σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή να εγκαταλείψουν το σχολείο καθότι η μόρφωση τους αποτελεί το καλύτερο αντικλείδι που θα τις βοηθήσει να αποδράσουν από την πραγματικότητα που ζουν σε μια καλύτερη ζωή. Κάθε μέρα πραγματοποιούν ένα πολύωρο ταξίδι για να φτάσουν στο σχολείο τους, δεν σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή να το αναβάλουν.

Δεν υπάρχει «του χρόνου»


 Ρέα Βιτάλη 

Ο Παπαντώνης, από το Κτικάδος της Τήνου φέτος δεν ήρθε στο αποχαιρετιστήριο τραπέζι. Φύγαμε απρογραμμάτιστα και δεν τα κατάφερε. Κι όσο αν έλεγα «δεν πειράζει, να ήμαστε καλά, του χρόνου» ήταν εκείνο το τηλεφώνημα που με έκανε να θυμάμαι τον παπά που έλεγε «να προσεύχεστε για μένα». Εμείς..
Ήταν, να τον γνωρίσω. Ήταν, να μπω εκείνο το πρωί της Κυριακής στο ναό των οκτώ, βία δέκα πιστών με τον Κώστα μωρό, πολύ μωρό, στην αγκαλιά μου. Ήταν, εκείνη η συγκλονιστική φωνή που έψελνε να με κρατήσει εκστατική μέχρι που το μωρό άρχισε να δυσανασχετεί και ‘γω, αμήχανη, ότι μπορεί να ενοχλώ τους οκτώ, βία δέκα πιστούς προχώρησα πατώντας στα νύχια προς την έξοδο. Εκείνος σταμάτησε τη λειτουργία και είπε «μόνο χαρά είναι ν΄ακούγεται φωνή μωρού» και έμεινα. Ήταν, να πω μέσα μου από την πρώτη στιγμή «ετούτος ο παππάς είναι διαφορετικός». Και δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά μ΄ άρεσε έκτοτε να πηγαίνω στο δικό του εκκλησίασμα. Στο χωριό Κτικάδος στην Τήνο.
Ήταν να του πω, στα πρώτα στάδια της γνωριμίας μας, γιατί ένοιωθα ότι έπρεπε να ήμαστε εξηγημένοι «Παπαντώνη δεν είμαι άθεη αλλά είμαι άθρησκη» και εκείνος μου είπε, με τα πιο επιεική μάτια που είχα ποτέ συναντήσει στη ζωή μου, «αυτό Ρέα μου είναι δική σου υπόθεση. Δεν αφορά εμένα».

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Το δικό μας ποδόσφαιρο…




 Όταν ήμασταν μικροί  εκεί στις αρχές του 1980 τα κανάλια της τηλεόρασης ήτανε δύο και το πρόγραμμα περιορισμένο, όσο για αθλητικές μεταδώσεις ούτε συζήτηση αυτές τις ζούσαμε μόνο με το αυτί, ραδιόφωνο. Κι αν καμία φορά κάποια Κυριακή ο πατέρας μας  ή κάποιος αγαπημένος θείος μας έπαιρνε από το χέρι και  πηγαίναμε στο γήπεδο ήταν σα να ζούσαμε ένα μεγάλο όνειρο που δεν θέλαμε να τελειώσει και το διηγούμασταν όλη την εβδομάδα στους συμμαθητές μας στο σχολείο.

Αναζητώντας την Ευτυχία – με τον Γιάννη Μπέζο


 Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης

Η Τέχνη δεν είναι πίστη - oι πιστοί είναι μόνον για την εκκλησία, πιστεύει ο ηθοποιός, που μίλησε στο Protagon για την αναζήτηση της... Ευτυχίας του και για το πώς το κοινό χειροκροτά και τον εαυτό του
«Σας αρέσει το κλειδοκύμβαλο; Να σας βαρέσω κάτι;» Ας το πούμε από την αρχή για να βγει από τη μέση. Πάντα επιστρέφουμε σε θρυλικές ατάκες σαν αυτή της Ευτυχίας (Γεωργίας Βασιλειάδου) για να σκάσει τ’ αχείλι μας στα δύσκολα. Και το ελληνικό θέατρο επιστρέφει ακόμη και σε κινηματογραφικά σενάρια, όπως τούτο των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, για τον ίδιο λόγο. Ο Γιάννης Μπέζος επιστρέφει, έτσι κι αλλιώς, πάντα στην κωμωδία κάθε μορφής. Και έτσι από την επιτυχημένη του καλοκαιρινή και αριστοφανική «Λυσιστράτη» δεν είναι τυχαίο ότι επιστρέφει «σε μια σπουδαία κωμωδία που έχει στοιχεία ακόμη και από τον Λαμπίς», όπως πιστεύει, σαν τους «Γαμπρούς της ευτυχίας». Και δη σε ένα θέατρο, το Προσκήνιο, του οποίου υπήρξε ανάδοχος – νονός, πως το λένε – το 2007 και στο οποίο φιλοδοξεί να μείνει κάποια χρόνια. Και τότε, στις απαρχές του Προσκηνίου, με το σαιξπηρικό «Ημέρωμα της στρίγγλας», με Κατερίνα την Ναταλία Τσαλίκη, είχε συνεργαστεί με την πολύ καλή κωμικό Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Όπως και αργότερα στον «Ήρωα με παντούφλες» ή στον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Έκθεση « ΚΑΛΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ» πενήντα χρόνια πριν…




Ξεκινώντας  πριν λίγες μέρες ένα μικρό αφιέρωμα για το βιβλίο που τόσο αγαπήθηκε και προβλήθηκε σε όλους τους ενορίτες, ανεξαρτήτου ηλικίας, από την ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά ,  έχοντας καταγράψει για την ιστορική μνήμη Γιορτές Βιβλίου στα σύγχρονα μας χρόνια και παρουσιάζοντας τους  Αγιοβασιλειώτες συγγράφεις, κρίνουμε σκόπιμο να κλείσουμε αυτήν την μικρή ιστορική αναδρομή με μια έκθεση βιβλίου που έγινε περίπου στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Τιμητική Εκδήλωση για τον συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο

Την Δευτέρα 9 Μαίου 2016 ο Δήμος Πειραιά, τίμησε τον Πειραιώτη Συγγραφέα κ. Διονύση Χαριτόπουλο για την προσφορά του στον Πολιτισμό και την Παιδεία. Ττην εξαιρετική αυτή εκδήλωση που ο κόσμος κατέκλυσε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, διοργάνωσε η Διεύθυνση Παιδείας του Δήμου Πειραιά και την παρουσίασε η Δημοσιογράφος κ. Πόπη Τσαπανίδου. Γιά τον συγγραφέα μίλησαν: ο κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο κ. Γιάννης Ευσταθιάδης, ο κ. Γιάννης Ξανθούλης και ο κ. Λευτέρης Παπαδόπουλος. Αποσπάσματα απο το έργο του συγγραφέα, διάβασε ο Ηθοποιός Γιώργος Κιμούλης. Σας παρουσιάζουμε ένα βίντεο με φωτογραφίες για να θυμηθούμε την σπουδαιά αυτή εκδήλωση.


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Αγάπη στα χαλάσματα…



                                                      Στον π. Πορφύριο Αουάντ


Γνωριστήκαμε το μακρινό  1998 σε ένα συνέδριο κατηχητών της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και αμέσως δύο άνθρωποι με διαφορετικές καταγωγές αλλά με κοινό προορισμό έστησαν μια φιλία που ακόμα και σήμερα είκοσι χρόνια μετά και ας έχουν μεσολαβήσει λίγες συναντήσεις μεταξύ μας, σιγοκαεί άσβεστη και δυνατή. Εγώ ένα παιδί της πόλης και εκείνος γεννημένος στην Παλαιστίνη, μοιάζουμε με ένα πάζλ που τα κομμάτια τους δύσκολα θα ταιριάξουν αλλά στην Εκκλησία δεν ταιριάζουν πάντα τα κοινά αλλά και τα ανόμοια, περισσότερο αυτά, γιατί ένα μόνο πράγμα χρειάζεσαι μια συγκολλητική κόλλα έχεις ανάγκη, την αγάπη και η καρδιά του π. Πορφύριου την έχει σε μεγάλο περίσσευμα. Πριν από λίγα χρόνια ο π. Πορφύριος πήγε σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι στην Χαλέπα της Κρήτης και με την αγάπη του το ανέστησε.

Αλέξη άργησες…




Σε δικαιολογώ γιατί όταν ήμασταν νεότεροι και εμείς πηγαίναμε στον στρατό, εσύ, είχες βέβαιά πολλές δουλειές, καταλήψεις, αφισοκολλήσεις, συνεδριάσεις, μοίρασμα του Ριζοσπάστη στον ηλεκτρικό ( τι σου θύμισα τώρα, παιδική σου αμαρτία ) και  τσιπουράκια με την παλιό παρέα που τώρα κυβερνάει. Είδες χιούμορ οι έλληνες. Α! Και μια και το αρχίσαμε δεν φέρνεις και  νόμο για την αλλαγή της ηλικίας στην αστυνομική ταυτότητα,  θα μας υποχρέωνες και ας μην δείχναμε νέοι όπως στην φωτογραφία. Και όπως θα κατάλαβες κάπου πετάξαμε και εμείς, όλοι κάπου έχουμε πετάξει. Και όπως λέγανε οι έμπειροι πιλότοι, το πρόβλημα με την πρώτη πτήση είναι να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα. Μήπως το ενδεχόμενο να το κοιτάζαμε λίγο σοβαρά;

Κώστας Ζουρδός

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Με λένε Πείνα σε λένε Αγάπη;….



                                                  Στον π. Συμεών Βενετσιάνο


Τα Χριστούγεννα του 1984 η εφημερίδα των νέων του Αγίου Βασιλείου Πειραιά Πρωτοπόροι, κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο: Με λένε πείνα σε λένε αγάπη; και δημιουργεί μεγάλη αίσθηση με το περιεχόμενο του κειμένου και τα νοήματα του. Το κείμενο της εφημερίδας καυτηριάζει τις συνθήκες φτώχειας και πείνας στην οποία βρίσκονται εκατομμύρια παιδιά  στον πλανήτη και κυρίως στις λεγόμενες χώρες του τρίτου κόσμου και κλείνει με την έκκλησή όλοι να γίνουμε άνθρωποι της Αγάπης και να βοηθήσουμε τους αδερφούς μας όπου και αν είναι, όποιοι και αν είναι, που δοκιμάζονται στις σκληρές συνθήκες της εξαθλίωσης και της πείνας. Το κείμενο έχει γράψει ο Φοιτητής του Πανεπιστημίου Πειραιά ( Βιομηχανική Σχολή, τότε ) και κατηχητής της ενορίας του Αγίου Βασιλείου, Μανώλης Βενετσιάνος.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Συγγραφέας, είναι πάντα εκεί, που τέλειωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.


                                       Αγιοβασιλειώτες Συγγραφείς- Β! ΜΕΡΟΣ


Τον Δεκέμβριο του 2002 ο π. Συμεών Βενετσιάνος θα εκδώσει το βιβλίο του: Μεγάλη Τεσσαρακοστή η Ψυχωφελής με κείμενα γύρω από την εκκλησιαστική περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου θα διαβάσουμε « Το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής ψάλλεται στους Ναούς μας ο Εσπερινός της Συγνώμης. Στην πραγματικότητα με την Ακολουθία αυτή μπαίνουμε στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η πρώτη επαφή των πιστών με την κατανυκτικότητα των ήμερων που θα ακολουθήσουν, γίνεται στον Εσπερινό αυτό. Είναι η επίσημη είσοδος στη χαρμολύπη, σ' αυτή τη μοναδική σύνθεση των καταστάσεων της ψυχής, όπου η θλίψη και το πένθος για τα προσωπικά μας ανομήματα συναντούν -σε μια θαυμαστή ενότητα- τη χαρά της μετανοίας και την αγαλλίαση της συγχώρησης από τον Θεό. Σύμφωνα με μία άποψη, το μωβ χρώμα -που πλέον πρυτανεύει τη σαρακοστιανή περίοδο- προκύπτει από την ανάμιξη του μαύρου και του κόκκινου. Το μαύρο είναι το χρώμα της λύπης, το κόκκινο είναι το χρώμα της χαράς. Η σύνθεσή τους, το μωβ, υποδηλώνει το πνεύμα της χαρμολύπης, το οποίο έντονα βιώνει ο πιστός μέσα στη Σαρακοστή. Μέσα από συγκεκριμένους δρόμους που καλείται ο χριστιανός να διανύσει στις πέντε εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία σαν στοργική μάννα και άριστη παιδαγωγός χειραγωγεί τον καθένα μας σε μυστική και ουσιαστική βίωση της ερημικής δοκιμασίας του Χριστού και επαναπροσδιορισμό των αληθινών συντεταγμένων της πνευματικής ζωής.» Το βιβλίο θα κάνει αίσθηση στον χώρο της εκκλησιαστικής γραμματείας και θα αποτελέσει ένα λατρευτικό εγχειρίδιο για τους πιστούς που μέσα από τα κείμενα του θα κατανόησουν καλύτερα την δύσκολη εκκλησιαστική περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Συγγραφέας, είναι πάντα εκεί, που τέλειωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.



                                        Αγιοβασιλειώτες Συγγραφείς- Α! ΜΕΡΟΣ
                           

Δεν ξέρω αν ο υπότιτλος αυτού του κειμένου είναι τόσο δόκιμος. Δεν με ενδιαφέρει και πολύ. Γιατί  ήθελα να το κάνω ποιο συγκεκριμένο. Ποιο δικό μας για να με καταλάβεις. Και είμαι σίγουρός ότι θα με καταλάβεις. Και αυτό γιατί με τους περισσότερους έχουμε γνωριστεί πολύ ή λιγότερο. Έχουμε παίξει στην ίδια πλατεία, στην ίδια αλάνα. Έχουμε πάει στο ίδιο σχολείο. Έχουμε περπατήσει μαζί σιγοψιθυρίζοντας τα όνειρα μας στην Φρεαττύδα, στην Πειραϊκή, στην Καστέλα, στον Άγιο Βασίλειο. Έχουμε ζήσει στην ίδια γειτονία, έχουμε «φυλάξει» αμπάριζα στην ίδια κολόνα και έχουμε γράψει μαζί στο ίδιο δέντρο, στον ίδιο τοίχο, συνθήματα της αγάπης. Έχουμε ανάψει κερί στον ίδιο Ναό και έχουμε κάτσει στο ίδιο στασίδι. Γιατί είπαμε κοινές ή διαφορετικές αλήθειες που κάποτε συναντήθηκαν και πάντα βρίσκουν τρόπο και διέξοδο για να ανταμώσουν. Και που τώρα με το έργο τους προσπαθούν να μας δείξουν έναν τρόπο για να σωθούμε όταν όλες οι πόρτες έκλεισαν ή δεν άνοιξαν ποτέ. Όταν τα εφήμερα σάπισαν. Όταν οι προσδοκίες στα ανθρώπινα εξαντλήθηκαν. Όταν μας τέλειωσαν οι ελπίδες και αναζητάμε άλλες. Να γιατί υπάρχει αυτός ο τίτλος και αυτός ο υπότιτλος. Για όλους αυτούς τους αγαπημένους φίλους που μας δείχνουν με το έργο και την γραφή τους έναν άλλον τρόπο για να σωθούμε.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

«Εν δράσει 2017»: Συζήτηση εκ βαθέων με τον π. Λίβυο


 

Σταμάτης Μιχαλακόπουλος 

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι σε απόλυτη εναρμόνιση με το παρόν της ζωής τους, με αυτό που υπάρχει μπροστά τους κι ας είναι και δύσκολο, οδυνηρό.
Στο  “Ενοριακό Αρχονταρίκι” του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, ο Θεολόγος – Μουσικολόγος κ. Ηλίας Λιαμής φιλοξένησε την Δευτέρα 2 Οκτωβρίου, τον Συγγραφέα και Εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίας Ειρήνης Ηρακλείου Κρήτης, Πρωτοπρεσβύτερο Χαράλαμπο – Λίβυο  Παπαδόπουλο, σε μία «εκ βαθέων» συζήτηση.
Ο π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος ζει στη νότια Κρήτη, στο χωριό Πύργος, μεταξύ Αστερουσίων Ορέων και Λιβυκού Πελάγους (γι’ αυτό και Λίβυος). Είναι εφημέριος στην ενορία Αγ. Ειρήνης Πύργου, όπου αναπτύσσει δραστηριότητες γύρω από την ποιμαντική προσέγγιση του σύγχρονου ανθρώπου και συγκεκριμένα των νέων.
Ο λόγος του ξεχωρίζει γιατί «μιλάει» περισσότερο τη γλώσσα των νέων, με αποτέλεσμα να γεμίζει αίθουσες στις οποίες επικρατεί το αδιαχώρητο, όπως συνέβη και αυτήν την φορά. Γιατί κάθε συζήτηση μαζί του είναι πάντα «μονοπάτι» που σε οδηγεί περισσότερο σε νέες αναζητήσεις.
Η εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος καθημερινών δράσεων του Ναού, με τον τίτλο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».
Η άρνηση να δούμε την αλήθεια μας
Πρώτος σταθμός της συζήτησης, τέθηκε η δυσκολία της αποδοχής από τον διαχρονικό άνθρωπο, αυτού που είναι. Είναι ζητούμενο να είμαστε ο εαυτός μας, τόνισε ο π. Χαράλαμπος. Είναι δύσκολο να γίνει γιατί εμείς οι ίδιοι δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε αυτό το οποίο είμαστε.

O μόνος που «μπορεί»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Α​​πό τη στιγμή που έφτασαν να συγκυβερνήσουν ο Aντώνης Σαμαράς με τον Eυάγγελο Bενιζέλο και ο Aλέξης Tσίπρας με τον Πάνο Kαμμένο, κάθε αντιπολιτευτική ρητορική έχει καταστεί αναξιόπιστη. Aν υπάρχουν ακόμα ενήλικες συμπατριώτες μας που φαντάζονται πολιτικές διαφορές ανάμεσα στα «κόμματα εξουσίας» του ελλαδικού κοινοβουλίου, μάλλον πρέπει να ανησυχήσουν για την αντιληπτική τους επάρκεια. Bέβαια, η κυβερνητική συνεργασία αντίπαλων κομμάτων είναι πια η καθιερωμένη πρακτική στις «προηγμένες» (καταναλωτικά) κοινωνίες. Aλλά ίσως εκεί, στους «προηγμένους», έχει ωριμότερα συνειδητοποιηθεί η χρησιμότητα των προσχημάτων. Eνώ, στη δική μας περίπτωση και αυτός ο χαλινός μοιάζει ανύπαρκτος, η ευκολία του «είπα-ξείπα» δημιουργεί πραγματικό ίλιγγο σύγχυσης ταυτοτήτων και προσανατολισμού.
Kυρίως δημιουργεί αναξιοπιστία. Γι’ αυτό και όσο υπερβολικότερα μαίνεται ο Kυριάκος Mητσοτάκης κατακλύζοντας με στεντόριους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς τον Aλέξη Tσίπρα, τόσο εμφατικότερα παραπέμπει στο προηγούμενο του Aντώνη Σαμαρά και στην «κωλοτούμπα» της σύμπλευσής του με τον Eυάγγελο Bενιζέλο. Oι περιπτώσεις Σαμαρά και Kαμμένου, όπως και η μεταμόρφωση, εν μια νυκτί, του «ριζοσπάστη» μαρξιστή Tσίπρα σε πειθήνια μαριονέτα των «Aγορών», βεβαιώνουν ως καθόλου απίθανο να συγκυβερνήσουν αύριο Mητσοτάκης και Tσίπρας, με δημόσιους εναγκαλισμούς και εγκαρδιότητες. Λιγότερο μένος σήμερα εξασφαλίζει μετριότερη γελοιοποίηση αύριο.

Από τον Θαλή στον Μάρκο


Κώστας Γεωργουσόπουλος

Κόλαση των ζώων δεν υπάρχει. Αυτή είναι το θλιβερό προνόμιο του ανθρώπινου κτήνους.
ουμε στην οικογένειά μας μια μεγάλη και διδακτική ιστορία με μια σειρά σκύλων με τους οποίους συμβιώσαμε και συχνά μαθητεύσαμε κοντά τους, ώσπου τους σώθηκε το λαδάκι και αναχώρησαν για τον παράδεισο των ζώων. Κόλαση των ζώων δεν υπάρχει. Αυτή είναι το θλιβερό προνόμιο του ανθρώπινου κτήνους. Δεν κάνω φτηνό χιούμορ. Κι άλλες φορές σ' αυτήν εδώ τη θέση, και πρόσφατα, έγραψα για τη δυστυχία του πολιτισμού, αφού ο πολιτισμένος άνθρωπος έφερε στον κόσμο τον πόλεμο, τον ανταγωνισμό, τον φθόνο, το μίσος, την απάτη, το ψεύδος, την υποκρισία και την εκμετάλλευση και το χειρότερο απ' όλα την καταστροφή της φύσης, της μητέρας φύσης, από την οποία δραπέτευσε και την αντιμετώπισε ως μητριά, εχθρό και κέρδος.
Κανένα από τα σκυλιά μου δεν είχε αυτά τα ελαττώματα, ούτε ο Ρόκκος ούτε η Νόρα ούτε ο Λώρης ούτε ο σοφός Θαλής ούτε ο εξαίσιος Πάρις. Το καθένα από αυτά τα πλάσματα της φύσης κυριολεκτικά είχε τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Σταματάω για να εξηγήσω γιατί «πλάσματα της φύσης» και όχι «πλάσματα του Θεού» κατά το κοινώς λεγόμενο. Γιατί ο σκύλος δεν μπήκε μέσα στην Κιβωτό του Νώε! Ο σκύλος είναι υβρίδιο, είδος που δημιούργησε η τύχη, η σύμπτωση, η εξέλιξη πιθανόν της μείξης άλλων ζώων, του λύκου ή της ύαινας ή του λύγκα. Αλλά τι δυναμική είχε αυτό το υβρίδιο. Δεν υπάρχει, νομίζω, άλλο τετράποδο με τόσες, πάνω από πεντακόσιες ράτσες! Μόνο η τεχνητή από τα εργαστήρια των ανθρώπων ράτσα πιτ μπουλ είναι ράτσα δολοφόνος. Εικόνα σου είμαι, άνθρωπε, και σου μοιάζω. Δεν σκοπεύω σήμερα να αναφερθώ ξανά σε σκύλους ναυαγοσώσες, τραυματιοφορείς, φύλακες μωρών, ανιχνευτές χαμένων αντικειμένων, φυγάδων και εγκληματιών. Για σκύλους συνοδούς τυφλών, σπαρακτικούς σκύλους που πεθαίνουν χωρίς νερό και φαγητό δίπλα στον τάφο του πεθαμένου αφεντικού τους. Σκύλους που ζεύονται αμαξάκια στην Κίνα και έλκηθρα στη Σιβηρία. Σκύλους - δραγάτες που περιφρουρούν φυτείες, αποθήκες και θαλάμους ασθενών και συνόρων.