Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων: Η πιο εύκολη αμαρτία είναι η κατάκριση


«Η πιο εύκολη αμαρτία». Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Τσιμούρης, Θεολόγος,  συζητάει το θέμα με τον Αρχιμανδρίτη Καλλίνικο Μαυρολέοντα, επίτιμο εκπαιδευτικό. Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Ενορία εν δράσει...» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς τη Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2018.

Η εκλογή του Μητροπολίτου Δημητριάδος Ιγνάτιου, 9 Οκτωβρίου 1998…



Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου του 1998, αρχίζει μια νέα, καινούργια σελίδα στην ζωή και την διακονία του μέχρι τότε Πρωτοσυγγέλου της Μητροπόλεως Πειραιώς π. Ιγνάτιου. Την ημέρα εκείνη, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, προέβη στην πλήρωση του κενού μητροπολιτικού θρόνου της Μητροπόλεως Δημητριάδος. Κατά την ψηφοφορία για την εκλογή του τριπρόσωπου, σύμφωνα με τις διατάξεις εκλογής των Μητροπολιτών, ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος συγκέντρωσε 65 ψήφους, ο Επίσκοπος Ευρίπου Βασίλειος 27 ψήφους και ο Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Κολοκυθάς 13 ψήφους. Στην συνέχεια για την ανάδειξη του Μητροπολίτη Δημητριάδος η Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέλεξε ως Μητροπολίτη τον Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο Γεωργακόπουλο Πρωτοσύγγελο της Μητροπόλεως Πειραιώς με 65 ψήφους επί συνόλου 75 ψηφισάντων.

20 χρόνια Αρχιερατείας του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου, 9 Οκτωβρίου 1998



Συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την ημέρα που ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος ανήλθε στον Επισκοπικό θρόνο της Ιερής και Ιστορικής αυτής Μητροπόλεως. Θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε ένα μικρό αφιέρωμα στο έργο και στην δράση του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου στην μέχρι τώρα Αρχιερατική του Διακονία. Αυτό  εγχείρημα είναι αρκετά δύσκολο γιατί το να σκιαγραφήσεις έστω και για λίγο την μεγάλη πορεία και δράση ενός τόσο σημαντικού και σπουδαίου Ιεράρχη, είναι αποστολή τολμηρή που δεν ξέρεις αν στο τέλος θα έχεις φωτίσει τις ουσιαστικές πλευρές αυτού του μεγάλου έργου και αυτής της μοναδικής εκκλησιαστικής προσωπικότητας. Τα κίνητρά είναι πάντα κίνητρα αγάπης και ευγνωμοσύνης και η αγάπη ξέρει να συγχωρεί τις παραλείψεις. Ευχή μας είναι ο Θεός να ενδυναμώνει τις προσπάθειες του Σεβασμιωτάτου και να του δώσει πολλά χρόνια ακόμα καρποφόρου διακονίας που πνευματικά τα έχουμε ανάγκη, όχι μόνο όσοι ζούνε στην Μητροπολιτική του περιφέρεια αλλά και όλη η Εκκλησία της Ελλάδος. Και κάτι τελευταίο, προσωπικό για εμάς του πειραιώτες. Εμείς γνωρίζουμε τι σημαίνει για την ζωή μας ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος. Από καταβολής των παιδικών μας χρόνων…

Κώστας Ζουρδός  


Συνάντηση συνεργατών του Φιλανθρωπικού έργου της Μητροπόλεως Πειραιώς, 14 Οκτωβρίου 1993.



Συνάντηση των μελών των ενοριακών φιλανθρωπικών Ταμείων και όλων των συνεργατών του Φιλανθρωπικού έργου της Μητροπόλεως πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Πειραιώς. Η συνάντηση ξεκίνησε με την ακολουθία του Εσπερινού από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο ο οποίος στην συνέχεια σε ομιλία του ανέπτυξε το έργο της αγάπης ως επιτακτικής ανάγκης στην δύσκολη εποχή μας. Ακολούθησε δεξίωση στο πνευματικό κέντρο του Ναού.


Κώστας Ζουρδός

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

« Ο Πρίγκιπας της Εκκλησίας», Μητροπολίτης Εφέσου Χρυσόστομος…



 Θα ήθελα από την αρχή να με συγχωρέσετε (ελπίζω να το κάνει και ο ίδιος) για τον χαρακτηρισμό που αποδίδω σε ένα εκκλησιαστικό πρόσωπο χαρακτηρίζοντας το «Πρίγκιπα». Δεν συνηθίζεται να αποδίδουμε κοσμικούς χαρακτηρισμούς σε εκκλησιαστικά πρόσωπα. Με αυτόν τον όρο δεν θέλω να τονίσω το κοσμικό αξίωμα αλλά την αρχοντιά, την ευθύνη, την συμπεριφορά και την προσδοκία που κρύβει ένας τέτοιος χαρακτηρισμός. Θα το αιτιολογήσω ελπίζω καλύτερα. Χαρακτηρίζω «Πρίγκιπα της Εκκλησίας», τον αείμνηστο Μητροπολίτη Γέρων Εφέσου Χρυσόστομο Κωνσταντινίδη για τρείς λόγους: - Όσοι είχαν την ευλογία να συναναστραφούν μαζί του έστω και για μία φορά, θα διαπίστωναν αμέσως την αρχοντική του βυζαντινή ιεροπρεπή συμπεριφορά γεμάτη ευγένεια και λαμπρότητα.- Ο Μακαριστός για διάφορες συγκυρίες δεν ανήλθε ( και δεν το επιδίωξε και ποτέ) στον θρόνο του Οικουμενικού Πατριάρχη αν και είχε όλα τα προσόντα και η γνώμη του, οι θεολογικές του γνώσεις και η προσωπικότητα του είχαν καθοριστική συμβολή στις τελικές αποφάσεις του Πατριαρχείου σε όλους τους τομείς της Διοίκησης και της Διακονίας. Έμεινε πάντα ο ελπιδοφόρα αφανής και εργατικά ουσιαστικός.- Και τέλος η διαθήκη-παρακαταθήκη του δείχνει τον αρχοντικό του χαρακτήρα: «Δεν θέλω επικήδειον λόγον. Ούτε επιμνημόσυνον. Να αναγραφή, όμως, η επιθυμία μου αύτη εις το αγγελτήριον της κηδείας μου, ίνα μη υπάρξη οιαδήποτε παρεξήγησις. Τα έγγραφά μου, χειρόγραφα ή δακτυλογραφημένα, όλα ανεξαιρέτως – αλληλογραφίαν, ημερολόγια, σημειώσεις, εκθέσεις, λογαριασμοί και είτε άλλο -, ακόμη και οι σημειώσεις των μαθημάτων μου και αι άλλαι ανέκδοτοι επιστημονικαί εργασίαι μου, επιθυμώ και απαιτώ να παραδοθώσιν εις το πυρ… Ουσιαστικά αυτός ο σπουδαίος Ιεράρχης και Θεολόγος μας ζητάει μετά τον θάνατο του να τον…ξεχάσουμε. Μεγαλείο. Αλλά πως είναι δυνατόν; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή….


Καλή αντάμωση στους ουρανούς… Μητροπολίτης Πολύκαρπος Λιώσης



Οι καμπάνες του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου Σιατίστης χτυπούν πένθιμα. Ο ήχος διατρέχει το άγγελμα του στους δρόμους, στις πλατείες, στις συνειδήσεις. Σφιχτά πρόσωπα με αδιόρατο βλέμμα ανεβαίνουν τα σκαλιά του Μητροπολιτικού Ναού για την κοινή προσευχή κατευόδιο συμπαράστασης. Το νέο μόλις έχει φτάσει στην περιοχή. Ο Μητροπολίτης Σισανίου Αντώνιος μόλις έχει ξεκινήσει το νεκρώσιμο τρισάγιο. Ο νους του διατρέχει από αγάπη στον προκάτοχο του που τώρα βαδίζει στους ουρανούς. 14 χρόνια ο Σισανίου Αντώνιος προσκαλούσε τον προκάτοχο του να έρθει να ιερουργήσει στην Σιάτιστα. Εκείνος το αρνιόταν λόγο γήρας. Δεν θα έρθει ποτέ τελικά…Την ίδια ώρα ο π. Πρόδρομος Κουλκτουτσόγλου και άλλοι ιερείς ντύνουν με την αρχιερατική στολή το ιερό σώμα του αγαπημένου Ιεράρχη. Είναι πράος, γλυκός, γαλήνιος. Είναι προσεκτικοί, συγκινημένοι, φαίνεται σαν να κοιμάται. Φοβούνται μην τον ξυπνήσουν. Οι Υπαπαντιώτες το μαθαίνουν πρώτοι. Δάκρυα κυλούν από τα μάτια. Δάκρυα πόνου αλλά και ελπίδας. Σταγόνες που κυλούν στα μάγουλα και ποτίζουν το δέντρο της αναστάσεως. Της προσωπικής, της κοινής. Η γιαγιά ετοιμάζεται να πάρει το εγγονάκι της από το σχολείο. Είναι Δευτέρα. Η πρώτη δύσκολη μέρα της εβδομάδας. Σήμερα είναι ακόμα δυσκολότερη. Ο εγγονός την βλέπει στεναχωρημένη. Δεν την ρωτάει. Εκείνη του λέει πως στην επιστροφή θέλει να ανάψουν ένα κεράκι στην ενορία τους. Στην ενορία εκείνου. Στην Υπαπαντή. Το κεράκι φωτίζει τα εικονίσματα. Γιατί αυτό σήμερα γιαγιά; Εκείνη σκουπίζει ένα δάκρυ και του απαντάει χωρίς να τον κοιτάξει. Γιατί σήμερα έφυγε ένας άγιος! Το ημερολόγιο έδειχνε, 18 Νοεμβρίου του 1996. Σε ηλικία 97 ετών αναχώρησε για τους ουρανούς. Ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος αναχώρησε για το ποθούμενο δεν είναι ανάμεσα μας…

Αγιασμός ενάρξεως της Σχολής Βυζαντινής Αγιογραφίας της Μητροπόλεως Πειραιώς, 13 Οκτωβρίου 1993.



Με αγιασμό ξεκίνησε η νέα εκπαιδευτική χρονιά για την Σχολή Βυζαντινής Αγιογραφίας της Μητροπόλεως Πειραιώς που τελέστηκε στις 13 Οκτωβρίου από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο. Ο Διευθυντής της Σχολής κ. Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος καλωσόρισε τους σπουδαστές και τους υπογράμμισε τους στόχους της Σχολής. Ο καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Νικόλαος Ζίας συνεχάρη τον Σεβασμιώτατο και τόνισε την σπουδαιότητα της Σχολής και το αξιόλογο επίπεδο της.



Κώστας Ζουρδός

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Π. Συμεών...ένα αφιέρωμα...


Το έχουμε ξανά προβάλει αλλά αξίζει. Για να γεμίσουμε εικόνες και μελωδίες. Για να θυμηθούμε. Για να ευχηθούμε. Για να αναπολήσουμε. Έστω και λίγο να τα ξανά ζήσουμε...

Κώστας Ζουρδός

Κληρικός δίχως έδρα...Μητροπολίτης Πολύκαρπος Λιώσης



 Β! ΜΕΡΟΣ

Ηγάπησα τον Κύριόν μου, πλὴν πολλάκις τον ἐπίκρανα. ῍Ας ἐπιβλέψῃ εἰς τὴν πρὸς αὐτὸν διάπυρον ἀγάπην μου και ἂς παρίδῃ χάριν αὐτῆς το πλῆθος τῶν ἀνομιῶν μου. Πρὸς Αὐτὸν καὶ πρὸς τὴν ἀγάπην του καὶ τὴν μακροθυμίαν του ἐλπίζω καὶ προσδοκῶ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς μου…῾Η συναίσθησις τῆς μηδαμινότητός μου αὕτη ἔκαμεν εἰς ἐμὲ πολύτιμον συντροφίαν…

Τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους δυνατούς και αλύγιστούς μπροστά στις δικές τους περιπέτειες που όσο και να τους πληγώνουν τους κάνουν στωικούς και υπομονετικούς; Τι είναι εκείνο που τους μεταμορφώνει σε αγρίμια όταν οι συνάνθρωποί του αδικούνται και τρέχουν να πολεμήσουν την αδικία και να φωλιάσουν στην αγκαλιά τους, τους αδικημένους; Είναι μια καρδιά που φλέγεται από αγάπη στις δύο αληθινές διαστάσεις της αγάπης. Κάθετα προς τον Θεό και οριζόντια προς τους ανθρώπους. Μόνο έτσι αγαπάς, αληθινά. Το Φεβρουάριο του 1969 ένας Νόμος (Ν.Δ. 126/1969), θέτει όρια ηλικίας για τους Μητροπολίτες που όταν τα υπερβούν θα πρέπει να παραδώσουν την έδρα τους. Τον Μακαριστό Πολύκαρπο δεν τον νοιάζει  χρόνος που θα έρθει. Δεν κοιτάει το μπροστά, κοιτάει το αδυσώπητο σήμερα και τις ανάγκες που κουβαλάει. Όχι για τον ίδιο αλλά για τα πνευματικά του παιδία για το ποίμνιο που ο Θεός τον προόρισε. Και είναι ίδη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης. Τέσσερα χρόνια μετά ο νόμος βάζει στην ομπρέλα του και τον Σισανίου Πολύκαρπό. Υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την επαρχία του. Δεν δυσανασχετεί, δεν οργίζεται, δεν γαντζώνεται σε γήινες εξουσίες. Δεν παρακαλά και δεν απαξιώνει την αρχιερατική του τιμή στους διαδρόμους της κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας. Δεν γονατίζει. Θέλει μόνο να αποχαιρετίσει το ποίμνιο του. Να το αποχαιρετήσει έτσι όπως αρμόζει σε έναν ποιμένα. Να το συνάξει στο Ναό, να προσευχηθεί μαζί του, να του κηρύξει, να το κοινωνήσει. Να του κάνει δηλαδή το τραπέζι. Στις  7 Ιανουαρίου του 1973 θα λειτουργήσει στο Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίνης Τσοτυλίου για τελευταία φορά. Είναι συγκινημένος με πόνο ψυχής. Όχι γιατί χάνει την εξουσία αλλά γιατί στερείτε την διακονία. Την υπηρετική δυνατότητα να βοηθά και να προστατεύει το ποίμνιο του. Γιατί του στερούν την μόνη ιδιότητα που αγαπά με πάθος. Την πατρότητα. Νουθετεί, αγκαλιάζει, παρηγορεί. Οι χριστιανοί με δάκρια στα μάτια προσπαθούν να ρουφήξουν τα τελευταία πατρικά του λόγια, να κρατήσουν την μορφή του στα μάτια και στο μυαλό τους. Να δυναμώσουν την ορφάνια τους στις τελευταίες του παρουσίες. Την επόμενη μέρα εγκαταλείπει για πάντα την επαρχία του. Πενήντα αυτοκίνητα τον συνοδεύουν εν πομπή μέχρι τα τελευταία όρια της Μητροπόλεως. 14 χρόνια υπηρεσίας δεν κλείνονται σε μια στιγμή. Είναι συγκινημένος αλλά δεν λυγίζει. Ο Θεός δίνει ο Θεός παίρνει αυτός ξέρει. Αυτός θα τα κανονίσει όλα. Και επιστρέφοντας στο αρχικό ερώτημα: Τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους δυνατούς και αλύγιστούς μπροστά στις δικές τους περιπέτειες που όσο και να τους πληγώνουν τους κάνουν στωικούς και υπομονετικούς; Τι είναι εκείνο που τους μεταμορφώνει σε αγρίμια όταν οι συνάνθρωποί του αδικούνται και τρέχουν να πολεμήσουν την αδικία και να φωλιάσουν στην αγκαλιά τους, τους αδικημένους; Η πίστη. Η πίστη στο Θεό που για όλα είναι, για όλα φροντίζει, για όλα μεριμνά.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Το θρανίο της σκέψης…



Της Βασιλικής Τσουκάτου-Κορωναίου

Είκοσι πέντε παιδιά δεν είναι και λίγο. Γι αυτό και προετοιμάζεσαι νωρίς. Όλα μετράνε. Πως θα στολίσεις την τάξη, πως θα τακτοποιήσεις τα θρανία, πως θα τραβήξεις την προσοχή και θα κερδίσεις το ενδιαφέρον τους για να προσαρμοστούν. Είκοσι πέντε καρδιοχτύπια ταυτοχρόνως θα τρόμαζαν και τον καλύτερο καρδιολόγο! Ματάκια δακρύζουν, μυτούλες τρέχουν, στομαχάκια ανακατεύονται μπροστά στην θέα του νέου σχολείου και της καινούργια δασκάλας. Αν πεις για τις νέες συνήθειες…εκεί  είναι που μπερδεύονται εντελώς και τρέχεις και δεν φτάνεις. Να, όμως που οι μέρες περνούν και οι εβδομάδες παρέρχονται με μεγάλα κέρδη στη σοδειά μας. Άντε και έμαθαν να πιάνουν το μολύβι, να ξεχωρίζουν τα βιβλία και τα τετράδια, να μαζεύουν την τσάντα, να μπαίνουν και να βγαίνουν με τον χτύπο του κουδουνιού. Και κυρίως…να κάθονται στην καρέκλα ακουμπώντας στο θρανίο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του δευτερολέπτου! Αχ, αυτά τα θρανία! Αν είχαν στόμα να μιλήσουν και παραπονεθούν, δεν θα μας έσωζε κανένα πολιτικό δικαστήριο από την αιώνια καταδίκη. Μα ρυθμιστής της τύχης τους γίνεται, ευτυχώς, ένας συνάδελφος τους, ο υπερήρωας και προστάτης των πολυβασανισμένων και κατατρεγμένων θρανίων, τοποθετημένος στην άκρη της τάξης, παρέα με τις κρεμάστρες των πολύχρωμων μπουφάν: το θρανίο της σκέψης.

Ο Μεγάλος Ευεργέτης της Μητροπόλεως Πειραιώς, Μητροπολίτης Πολύκαρπος Λιώσης



Α! ΜΕΡΟΣ

«'Εγεννήθην πτωχός, ἀλλ' ἀπὸ ἔντιμον καὶ εὐσεβῆ οἰκογένειαν, καὶ εἶμαι νῦν ἰδιαιτέρως εὐχαριστημένος, διότι θὰ ἀποθάνω πτωχός. ῎Εζησα πτωχός, καὶ οὐδενὸς ὑστερήθην. Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν δι' αὐτὴν τὴν εὐλογίαν του… ῎Ανθρωπος ἁμαρτωλὸς ἐγώ, ἐπίκρανα τὸν Κύριόν μου, ἀλλὰ καὶ τοὺς χριστιανούς του, μετὰ τῶν ὁποίων ἔζησα καὶ συνανεστράφην. Ζητῶ λοιπὸν ἀπὸ τὸν Κύριόν μου συγχώρησιν καὶ ἄφεσιν, καὶ ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ὁποίους μὲ τὰς ἁμαρτίας μου ἐσκανδάλισα, ἠδίκησα καὶ ἐλύπησα, ζητῶ συγγνώμην…»
 
Τα παραπάνω λόγια είναι μέρος από την πνευματική παρακαταθήκη του Μακαριστού Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Πολύκαρπου Λιώση που γράφτηκαν στην οικία του στις 15 Αυγούστου του 1983 και δείχνουν λίγα από τα σημαντικά στοιχεία του πνευματικού πλούτου και της ψυχής αυτού του σπουδαίου Ιεράρχη. Νομίζω πως ο τίτλος αυτού του άρθρου τον αδικεί. Αλλά τι τίτλο να βρεις για έναν τόσο σπουδαίο κληρικό και για ένα τόσο μεγάλο έργο; Δεν ήταν μόνο ευεργέτης της Μητροπόλεως Πειραιώς αλλά και της πόλεως του Πειραιά, της Νίκαιας, του Κερατσινίου, της Σιάτιστας και ουσιαστικά όλης της Ελλάδας. Θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε στο βίο του αλλά και σε γεγονότα που καταδεικνύουν το μεγάλο του πνευματικό ανάστημα για να μάθουν εκείνοι που δεν γνωρίζουν αυτόν τον ταπεινά αφανή σπουδαίο κληρικό και μεγάλο Πειραιώτη. Παρόλο που ο ίδιος συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του μέσα από την καρδιακή του ταπείνωση στους συνομιλητές του τα τελευταία χρόνια της ζωής του: «Τίποτα δεν έπραξα από όσα όφειλα να πράξω για την αγάπη του Χριστού».

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος στον Παιδικό Σταθμό της Μητροπόλεως 9 Οκτωβρίου 1992



Στην πρώτη συνάντηση επικοινωνίας των 120 γονέων του Παιδικού Σταθμού της Μητροπόλεως Πειραιώς στις 9 Οκτωβρίου του 1992, συμμετείχε και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος. Ο Σεβασμιώτατος τέλεσε και τον αγιασμό της ενάρξεως της νέας σχολικής χρονιάς. Στον σύντομο λόγο του ευχαρίστησε τους γονείς για την εμπιστοσύνη που δείχνουν στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες της Μητροπόλεως Πειραιώς και αναφέρθηκε στην μεγάλη αξία που έχει για τη ζωή η προσχολική αγωγή των παιδιών. Επίσης ο Σεβασμιώτατος τόνισε την ανάγκη της ουσιαστικής επικοινωνίας των ζευγαριών για μια γαλήνια και ισορροπημένη ατμόσφαιρα, στοιχείο απαραίτητο για την ανάπτυξη των παιδιών.

Κώστας Ζουρδός

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, 25 χρόνια 1993-2018



Φωτογραφικό αφιέρωμα στην ιστορία και στις δράσεις του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (1993-2018), με την ευκαιρία συμπληρώσεως 25 χρόνων από την ίδρυση του. Ένας σημαντικός Πνευματικός φορέας με σπουδαία δραστηριότητα, στην επιστήμη, στον πολιτισμό και στην ιστορία της πόλης μας.

Κώστας Ζουρδός

Σοφοκλής Πέππας: « Η φωνή του μπαμπαστρούμφ »….



 Ο Σοφοκλής Πέππας ήταν ένας αξιόλογος ηθοποιός με σπουδαίους ρόλους στο θέατρο σε αρχαίο και σύγχρονο ρεπερτόριο, αλλά και σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές που όμως έγινε γνωστός χάρη στην ιδιαίτερη φωνή του την οποία δάνεισε στην σειρά κινουμένων σχεδίων στρουμφάκια και συγκεκριμένα στον μπαμπαστρούμφ. Μια καλλιτεχνική δραστηριότητα που τον έκανε αξέχαστο, διαχρονικό και αγαπητό στα παιδιά.

Δείξε και μετά δίδαξε...



Του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ Παναούση

Η συζήτηση είχε ανάψει για τα καλά. Ο νέος μοναχός άφησε τα κεράσματα κατά το σύνηθες σε ένα μικρό τραπεζάκι καμωμένο από κορμό. Ο προσκυνητής συνέχισε να ρωτά το γέροντα της συνοδείας. –Πως θα βοηθήσω γέροντα, τα παιδιά μου; Τι πρέπει να κάνω; Φοβάμαι  για αυτά. Κι  αν εγώ κάνω κάθε προσπάθεια και εκείνα φύγουν μακριά από τον Θεό; -Πρέπει να καταλάβεις, του απάντησε ο γέροντας, πως εσύ πρέπει να κάνεις αυτό που μπορείς. Κι ο Θεός θα κάνει όλα τα υπόλοιπα. Είναι εγωισμός να πιστεύεις πως αγαπάς εσύ περισσότερο το παιδί σου από ότι το αγαπά ο θεός. –Και εγώ τι πρέπει να κάνω; - «Δείξε και μετά δίδαξε», τον σταμάτησε ο γέροντας. Είναι φορές, συνέχισε που αναρωτιέμαι από τι υλικό έφτιαξε ο Θεός τους Αγίους του. Έψαχνα για εκείνο που τους πώρωσε την καρδιά ώστε να αντέχουν το μαρτύριο κι αυτόν τον ίδιο το θάνατο. Κι όμως, όταν διαβάσει κανείς τους βίους των Αγίων, δε θα αργήσει να νιώσει πως οι άνθρωποι δυναμώθηκαν και οπλίστηκαν με την πίστη γιατί πριν από όλα είχαν ποτιστεί από τα ορθόδοξα νάματα της πίστεως από τους γονείς τους, πριν διδάξεις το δρόμο του Θεού, δείξε το δρόμο με το παράδειγμα της ζωής σου.

Η επιστολή του Αμερικής Ιάκωβου στον Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο, 12 Οκτωβρίου 1988



Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Μακαριστός Ιάκωβος, στις 12 Οκτωβρίου του 1988, στέλνει  επιστολή στον Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο για να τον ευχαριστήσει για την τιμή που απέδωσε στον Πατριάρχη Δημήτριο κατά την επίσκεψη του. Στην επιστολή αναφέρει:

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Η Χειροτονία του Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου, 9 Οκτωβρίου 2004…



Μέσα σε κλίμα βαθειάς κατάνυξης και με την παρουσία πλήθος Αρχιερέων και Ιερέων, στον κατάμεστο Καθεδρικό Ναό Αθηνών, τελέστηκε η χειροτονία του νέου εψηφισμένου Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου Κουκουρίδη . Την χειροτονία τέλεσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος πλαισιωμένος από τα μέλη της Ιεράς Συνόδου.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

«Ενορία εν δράσει»: Αφιέρωμα στη «Γερόντισσα της χαράς» Μοναχή Γαβριηλία


Αφιέρωμα στη «Γερόντισσα της χαράς» Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη
Συμμετέχουν:
• Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος,
• Γερόντισσα Φιλοθέη, Ηγουμένη Ι. Ησυχαστηρίου «Παναγία των Βρυούλων»,
• Κωνσταντίνος Σαραϊντάρης Αρχιτέκτων και
• Παναγιώτα Παπαντωνίου Καθηγήτρια Βιολόγος.


Πηγή: Συνοδοιπορία

Η ύβρις της αυτοκεφαλίας





 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

 T​​ύπος και τηλεθέαμα αποβλέπουν στον εντυπωσιασμό, τη διαβουκόληση του πολίτη, όχι στην πληροφόρησή του. «Φυσιολογικά» επομένως αγνόησαν το κρίσιμο για τον Ελληνισμό θέμα των πρόσφατων, όλο και ιταμότερων αμφισβητήσεων της «οικουμενικότητας» του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης σε διεθνές πεδίο. Προλαβαίνοντας τα στερεότυπα κοάσματα της «προοδευτικής» μας διανόησης, ας διασαφηνίσουμε για πολλοστή φορά: Οταν μιλάμε για την «οικουμενικότητα» (ελληνική καθολικότητα) του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, τα σημαίνοντα δεν έχουν την παραμικρή σχέση (νοηματική και πραγματική) με τον ελλαδικό (κρατικοποιημένο) εθνικιστικό επαρχιωτισμό. Παραπέμπουν ακριβώς στο αντίθετο: στην κοσμοπολίτικη άνεση και ανοιχτοσύνη που συνιστούσε, για πολλούς αιώνες, το στοιχείο ταυτότητας των Ελλήνων – σε ό,τι ακριβώς απεμπολήσαμε, προκειμένου να ξιπάζεται σαν «ευρωπαϊκό» το σημερινό βαλκανικό, μεταπρατικό μας κρατίδιο.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

«Επιθυμώ την σωτήρια μου»…π. Δημήτριος Στανιλοάε




Η τελευταία συνέντευξη του

H συζήτηση έλαβε χώρα μόλις ένα μήνα πριν το θάνατό του διακεκριμένο Ρουμάνο θεολόγο πρωθιερέα Δημήτριο Στανιλοάε για την διαδικτυακή πύλη «Bogoslov.Ru», στον Δημοσιογράφο Kostion Nicolescu.

Τον Νοέμβριο του 1993, ο πατέρας Δημήτριος θα συμπλήρωνε 90 χρόνια, αυτή τη συνέντευξη σχεδιάζαμε να δημοσιεύσουμε στο ιωβηλαίο του ( γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1903). Μη υποθέτοντας ότι αυτή θα είναι η τελευταία συνέντευξη, αποφασίσαμε να πάμε σε αυτόν αρχές φθινοπώρου για να αποφύγουμε συναντήσεις με πολλούς δημοσιογράφους και θεολόγους πριν από το ιωβηλαίο. Ο  πατέρας Δημήτριος μόλις επέστρεψε από το μοναστήρι Τσιγκενέστ, όπου πέρασε αρκετές ημέρες. Φαινόταν κουρασμένος, αδυνάτισε. Μίλησε με δυσκολία, συχνά ασθμαίνοντας και βήχοντας. Αλλά το πνεύμα του ήταν, όπως πάντα, ζωντανό. Παρά την αντίσταση της μοναχής Φιλοθέης που τον φρόντιζε, μιλήσαμε μαζί του σχεδόν μια ώρα. Ο Θεός τον κάλεσε ένα μήνα μετά τη συνομιλία μας. Όλα όσα μου είπε τότε, τώρα εμφανίζονται υπό ένα νέο φως - υπό το φως των διαθηκών του.

Kostion Nicolescu: Αιδεσιμότατε, ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά στη ζωή σας;

Πατέρας Δημήτριος Στανιλοάε: Δεν ξέρω ποια χαρά ήταν η μεγαλύτερη. Μεγάλη χαρά ήταν ο γάμος με τη γυναίκα μου και η γέννηση της κόρης μου. Η έκδοση του καθενός από τα βιβλία μου ήταν χαρά. Μου έκανε πολλή χαρά ο Μητροπολίτης Νικόλαος Balan, όταν με διόρισε καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας και συντάκτη της εφημερίδας «Ρουμανικός Τηλέγραφος». Επίσης ήταν μεγάλη χαρά η συνάντηση με τον Νικηφόρο Κράϊνικ,ο οποίος με προσκάλεσε να γράφω για το περιοδικό «Σκέψη» . Μεγάλη χαρά ήταν η σχετικά πρόσφατη εκλογή μου ως μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας και η απονομή σε εμένα του αξιώματος του διδάκτορα Honoris Causa από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου.


Kostion Nicolescu:  Και ποιες ήταν οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις;

Πατέρας Δημήτριος Στανιλοάε:  Απογοήτευση ήταν η εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη χώρα. Τότε, το 1947, ορισμένοι από τους συναδέλφους μου, ακολούθησαν την ακροδεξιά, έγιναν κομμουνιστές και πέτυχαν την απόλυσή μου από τα καθήκοντα του πρύτανη της θεολογικής σχολής του Σιμπίου και εκδότη του «Ρουμανικού Τηλεγράφου». Ο Μητροπολίτης Νικόλαος Balan,στη συνέχεια, πήγε στο Βουκουρέστι και επέμεινε για την επανεξέταση της απόφασης, αλλά δεν κατάφερε τίποτα και επέστρεψε στο Σιμπίου με δάκρυα στα μάτια ...ο κομμουνισμός ήταν έντονος πόνος!

Από το ημερολόγιο ενός έφηβου…






Της ΝΑΥΣΙΚΑΣ ΙΕΣΣΑΙ-ΚΑΣΙΜΑΤΗ

…Χτες ο καθηγητής των Ελληνικών, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα ( 15 Ιουνίου), μας ζήτησε να γράψουμε τις σκέψεις μας για το πρόσωπο του πατέρα μέσα στην οικογένεια. Είπα να μη γράψω τίποτα. Δικαιολογημένος δεν θα ‘μουνα; Αφού…πατέρα δεν έχω…Ύστερα, όμως θυμήθηκα πως κάποτε στον ύπνο μου, ένα μπράτσο-τόσο αλλιώτικο από της μάνας-ένα μπράτσο δυνατό, τυλίχτηκε γύρω από τους ώμους μου…Ξύπνησα κι άρχισα να στοχάζομαι πως αυτό θα μπορούσε να ήταν το μπράτσο του πατέρα μου αν,…είχα πατέρα. Έτσι, αποφάσισα να γράψω μαζί με τα άλλα παιδιά και εγώ την έκθεση, με ένα τίτλο λίγο διαφορετικό: «Αν είχα πατέρα…» είπα και το έγραψα πάνω-πάνω σε μια κόλλα χαρτί, που μας έδωσε ο καθηγητής. Πως θα ήταν αλήθεια, αν είχα πατέρα; Να…θα άνοιγε κάποια στιγμή η πόρτα, για να μπει ένας άντρας, ο πατέρας μου…και τότε…κάθε φόβος και ανησυχία που στριμώχνεται κάτω από το στήθος μου, κατά μέρος της καρδιάς, θα έπαινε δρόμο…θα χανόταν…δεν με ένοιαξε ποτέ, αν θα ήταν ψηλός, λεπτός, με κοντό μούσι και μουστάκι, ξανθός ή σκούρος…μόνο, το πώς θα κοιτούσε…ίσως να με καμάρωνε κιόλα…Θα έμπαινα, λοιπόν, στο σπίτι με ένα μικρό γελάκι και θα έλεγα: «επ…εδώ είμαστε…» και εγώ θα απαντούσα, «καλώς τον…γεια σου, μπαμπά μου…» ύστερα, θα καθόμαστε μαζί στο τραπέζι…και αφού θα έβαζε δύο βιαστικές μπουκιές στο στόμα, θα μου έκλεινε συνωμοτικά το μάτι και θα έλεγε… «Μμμ…τι νόστιμο φαί είναι αυτό…». Και η μάνα θα γελούσε ευχαριστημένη…Θα περίμενα πρώτα να ξεκουραστεί…Και ύστερα, μπορεί…όχι, όχι…σίγουρα θα παίζαμε μαζί μια παρτίδα σκάκι…Έτσι κάνει και ο Πέτρος με τον πατέρα του…Προχτές ήρθε στο σχολείο ο πατέρας του Νίκου. Καθώς έφευγαν μαζί, στάθηκα παράμερα και χάζευα…Προχωρούσαν χειροπιασμένοι. Το χέρι του Νίκου ήταν κλεισμένο στη φούχτα του πατέρα του…Δεν θέλω να ζηλεύω…Αλλά ως σήμερα αυτά τα δύο σφιχτοπιασμένα χέρια είναι συνεχώς μπροστά στα μάτια μου…Μια άλλη μέρα πάλι…είδα στον δρόμο έναν ανάπηρο…Του έλειπε το ένα πόδι…Στη θέση του ήταν μια πατερίτσα…Είπα…πατερίτσα…Τώρα σκέφτομαι….λες αυτή η λέξη να βγαίνει από την λέξη πατέρας; Δηλαδή…όταν λείπει ο πατέρας…να μας χρειάζεται μια πατερίτσα; Αλλιώς…πως θα περπατήσουμε, ε; Το σπίτι μας-σαν το κορμί αυτού του ανάπηρου-στηρίζεται σε ένα πόδι μόνο…στη μάνα μου…Αν είχα πατέρα…θα ζητούσα να μου λέει ιστορίες, που…θα άρχιζαν οπωσδήποτε έτσι… « Ήταν κάποτε ένας πατέρας, μια μητέρα και τα παιδιά τους…». Χωρίς πατέρα, δε θα ήθελα να αρχίζει μια καμιά ιστορία…Αν ήξερες…πόσο μου χρειάζεται…θαρρώ δε θα έφευγες ποτέ, πατέρα… 



* Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Ιούνιο του 2004 για το Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία.




Ο Αγιασμός στο Δημοτικό Σχολείο της Μητροπόλεως Πειραιώς, 13 Σεπτεμβρίου 2004



 Στις 13 Σεπτεμβρίου το Δημοτικό Σχολείο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς άνοιξε την αγκαλιά του και με τον καθιερωμένο αγιασμό καλωσόρισε τους μαθητές. Τον αγιασμό τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος, ο οποίος στην συνέχεια, με τους λόγους του, προσκάλεσε τους μαθητές να προσπαθήσουν και να αγωνιστούν για να αυξήσουν τις γνώσεις τους αλλά να αποκτήσουν αρετές και ήθος.

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

« Ο Πρωτοπόρος των κατηχητικών »… Π. Γεώργιος Μακρής.



Ο π. Γεώργιος Μακρής ήταν μια ανεπανάληπτη μορφή Κληρικού στην Εκκλησία της Ελλάδος και ένα από τα σημαντικά εκκλησιαστικά πρόσωπα της Τοπικής Εκκλησιαστικής μας Ιστορίας. Ίδρυσε στον Πειραιά το 1896 το πρώτο στην Ελλάδα κατηχητικό σχολείο, με την σημερινή του μορφή, στο σύλλογο της «Αναπλάσεως» με τετρακόσιους μαθητές. Γεννήθηκε το 1871 και έφυγε από την ζωή στις 24 Αυγούστου του 1942. Από πολύ μικρός είχε έφεση στα γράμματα και αγάπη ιεραποστολική για την Εκκλησία. Στην ηλικία τον 20 ετών είναι δόκιμος λαϊκός Ιεροκήρυκας υπό τις ευλογίες του Μητροπολίτου Αθηνών Γερμανού Καλλιγά και μέλος του Νεοελληνικού Χριστιανικού Κινήματος της «Αναπλάσεως». Με την προτροπή της «Αναπλάσεως» οργανώνει το Κήρυγμα του λόγου στους Ναούς του Πειραιά και στην συνέχεια όπως αναφέραμε οργανώνει τα πρώτα κατηχητικά σχολεία στην Ελλάδα με αφετηρία τον Πειραιά.

«Ελάτε να αγωνιστούμε μαζί». Του Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου.



Με την ευκαιρία ενάρξεως των Κατηχητικών Σχολείων…Οκτώβριος 1992

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου.

«Αγαπητά μου παιδιά, Με τη χάρη του Θεού συγκεντρωθήκατε και φέτος στο ζεστό αυτό χώρο της ενορίας σας, ως μαθητές των Κατηχητικών Σχολείων ή ως μέλη των νεανικών Συντροφιών. Ένας βαθύτερος οπωσδήποτε πόθος οδήγησε τα βήματα σας εδώ. Μια αναζήτηση πνευματική. Να πλησιάσετε περισσότερο τον Σωτήρα και Λυτρωτή των ανθρώπων, τον μεγάλο φίλο και προστάτη των παιδιών και των νέων, τον Ιησού Χριστό. Να γνωρίσετε τις Αλήθειες της Πίστεως μας. Να εμβαθύνετε στο νόημα και την αξία της χριστιανικής ζωής. Σας καλωσορίζουμε όλοι και σας εύχομαι από την καρδιά μου καλή χρονιά και μια πορεία πνευματική, στεφανωμένη από νίκες στον καθημερινό σας αγώνα. Ναι, αγαπητά μου παιδιά, η ζωή όλων των ανθρώπων είναι ένας διαρκής αγώνας, στις ημέρες μας, μάλιστα, ο αγώνας αυτός γίνεται όλο και πιο τραχύς και δύσκολος, ιδιαίτερα για τους νέους. Είστε περικυκλωμένοι από μύριες παγίδες. Πολλοί εχθροί έχουν τεντώσει τα τόξα και σημαδεύουν με τα δηλητηριώδη βέλη τους τις νεανικές και άδολες ψυχές σας: η αδιαφορία για τα πνευματικά, που παγώνει τον ζήλο σας, ο ωχαδερφισμός που σας προκαλεί καθημερινά, η ανηθικότητα που έγινε διαρκές θέαμα και άκουσμα, οι διάφορες υλιστικές και αντιχριστιανικές ιδεολογίες, που επιδιώκουν να σας αιχμαλωτίσουν, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος, που δεν σέβονται τις αιώνιες αξίες, τα ναρκωτικά, που καταστρέφουν ανεπανόρθωτα, σώματα και ψυχές, το κάπνισμα, που δυναστεύει τόσες νεανικές υπάρξεις, τα ύποπτα «κέντρα διασκεδάσεως», που μαραίνουν «όμορφα όνειρα». Και μαζί με αυτά και τόσες προλήψεις, τόσοι άγνοια βασικών Αληθειών της Πίστεως μας. Εύλογα, λοιπόν, θα διερωτάσθε πολλές φορές: Πως μπορώ να σταθώ όρθιος μπροστά στον καταιγισμό τόσων επιθέσεων και τέτοιων πειρασμών; Ποιος θα σταθεί πλάι μου, φίλος και συμπαραστάτης; Ποιος θα με βοηθήσει να σηκωθώ, αν συμβεί καμιά φορά να λυγίσω; 

Η εκλογή του Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου, 6 Οκτωβρίου 2004…



Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, προέβη στην πλήρωση της κενής θέσης της Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως. Νέος Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως εξελέγη ο Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Κουκουρίδης, Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως, οποίος στην τελική διαδικασία εκλογής έλαβε 62 ψήφους. Το τριπρόσωπο καταρτίσθη από τους Αρχιμανδρίτες Ειρηναίο Καλογήρου και Ιερεμία Φούντα.

Εγκαίνια του Πνευματικού Κέντρου της Υπαπαντής Πειραιώς, 26 Σεπτεμβρίου 2004



Με την συμμετοχή πλήθους ενοριτών τελέστηκαν τα εγκαίνια του νέου Πνευματικού Κέντρου του Ιερού Ναού Υπαπαντής του Κυρίου Πειραιώς υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου στις 26 Σεπτεμβρίου του 2004. Μετά από πολυχρόνιες εργασίες οικοδομής, περατώσεως και γενικού εξοπλισμού, ένα υπερσύγχρονο πνευματικό κέντρο προσετέθη στην αλυσίδα των αναλόγων πνευματικών κέντρων που πλαισιώνουν την Μητρόπολη Πειραιώς και αποτελούν σπουδαίους σταθμούς συνάξεων των παιδιών, των νέων και των μεγαλυτέρων σε ηλικία ενοριτών.

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Παγκόσμια ημέρα Εκπαιδευτικών…5 Οκτώβρη…


Το έμαθα πριν λίγο εντελώς ξαφνικά αν και έχει καθιερωθεί από το 1994. Θα ήθελα να γράψω κάτι καλό για τους εκπαιδευτικούς. Αλλά προτίμησα να σας δείξω. Νομίζω, καλύτερα δεν είναι;…

Κώστας Ζουρδός

Πάμε…ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ! Ενορία Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου



Άλλο ένα πανέμορφο έντυπο  μας ενημερώνει για την έναρξη των Κατηχητικών Σχολίων από την Ενορία του Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου με τίτλο: Πάμε…ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ! Στην πρώτη σελίδα από το πανέμορφο τετράφυλλο έντυπο υπάρχει μια φωτογραφία από το πλατύσκαλο του Ιερού Ναού με τα στελέχη και τα μέλη των Κατηχητικών Συντροφιών και η ενημέρωση πως τα Κατηχητικά ξεκινούν την Κυριακή 7 Οκτωβρίου μετά την Θεία Λειτουργία. Και βέβαια ο σπουδαίος υπότιτλος: Έλα στην ενορία σου να γνωρίσεις τον Χριστό.

Το Πρωτοσέλιδο της Πειραϊκής Εκκλησίας για τον Πατριάρχη Δημήτριο…



Τον Νοέμβριο του 1987, λίγες μέρες μετά την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημήτριου στην Ελλάδα, κυκλοφόρησε η εφημερίδα (τότε) Πειραϊκή Εκκλησία της Μητροπόλεως Πειραιώς έχοντας πρωτοσέλιδο την φωτογραφία του Πατριάρχη από το μπαλκόνι του Ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία και τίτλο: Η επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ τους Ορθοδόξους Έλληνες πιστούς. Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας αναφέρεται το σπουδαίο γεγονός της επίσκεψης του Πατριάρχη, κάτι που είχε να συμβεί 24 χρόνια από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα το 1963. Καθώς και η συμμετοχή χιλιάδων πιστών που ακολουθούσαν σε κάθε εκδήλωση τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο.

Ο Θεολόγος της Θείας Αγάπης π. Δημήτριος Στανιλοάε…5 Οκτωβρίου 1993



Στις 5 Οκτωβρίου του 1993, κοιμήθηκε στο Βουκουρέστι, ο Πρωτοπρεσβύτερος και Ακαδημαϊκός π. Δημήτριος Στανιλοάε. Ο π. Δημήτριος είναι ένας από τους σπουδαιότερους Ρουμάνους Θεολόγος και από τους σημαντικότερους Θεολόγους του 20ου αιώνα στην παγκόσμια ορθοδοξία. Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1903 και το 1927 τελειώνει την Θεολογική Σχολή της Bucovina. Εγγράφεται και στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εκπονώντας εκεί την διδακτορική του διατριβή. Το 1947 διορίζεται Καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιου του Βουκουρεστίου και το 1992 γίνεται Ακαδημαϊκός από την Ακαδημία της Ρουμανίας.

Ο δεκάλογος της τηλεόρασης



Του Αρχιμανδρίτη Καλλίνικου Μαυρολέων*

Ας δούμε και από μια άλλη πλευρά την τηλεόραση. Πως μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για να γίνει μικρότερη η βλαπτική επίδραση της, αλλά και να έχουν και κάποια ωφέλεια τα παιδιά μας…

  • Ας μάθουμε να επιλέγουμε σωστά τα προγράμματα που θα δουν τα παιδιά μας και ας καθορίσουμε από πριν τον χρόνο που θα διαθέσουν για την παρακολούθηση της.
  • Ας μείνουμε κοντά τους τούτη την ώρα, για να συζητήσουμε μετά μαζί τους το θέμα της εκπομπής που είδαν
  • Ας μην αφήνουμε να πηγαίνουν χαμένες οι υπέροχες εκείνες εκπομπές, με θέματα από την ελληνική και την παγκόσμια ιστορία, το περιβάλλον, τις ομορφιές της φύσεως. Είναι τόσο δυνατή σε αυτές τις περιπτώσεις η εικόνα και γεμίζει με πολλές παραστάσεις τα παιδιά μας. Αν μείνουμε όμως μόνο σε αυτήν, κινδυνεύει η γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών μας και τα καταδικάζουμε σε ένα φτωχό λεξιλόγιο.

Αγιασμός του Παιδικού Σταθμού της Μητροπόλεως Πειραιώς, 5 Οκτωβρίου 1992



Με την παρουσία εκατό και πλέον γονέων και κηδεμόνων του Παιδικού Σταθμού - Νηπιαγωγείου της Μητροπόλεως Πειραιώς, τελέστηκε ο αγιασμός της νέας σχολικής χρονιάς από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο. Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος με ομιλία του απευθύνθηκε στους παρισταμένους γονείς και μεταξύ άλλων επεσήμανε την κρισιμότητα της αγωγής των παιδιών της προσχολικής ηλικίας, καθώς και την ευθύνη όλων για την προσφορά των ιδανικών συνθηκών ψυχοπνευματικής ωριμάνσεως τους.

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

"Παγκόσμια ημέρα ανιδιοτελούς αγάπης"......



Το ομορφότερο σχόλιο για την σημερινή ημέρα το άκουσα από τον  Σπύρο Σπυρίδων     ( εξαίρετο Πολιτικό με ήθος και εντιμότητα) πως η σημερινή μέρα θα έπρεπε να ονομαστεί "παγκόσμια ημέρα ανιδιοτελούς αγάπης". Στην φωτογραφία με τον φίλο-σκύλο Φαληρέα ( από το Φάληρο ασφαλώς-τοπικιστής γάρ) που μας συντρόφευσε στην πολυκατοικία. Ήταν από τους πρώτους αδέσποτους σκύλους που υιοθετήθηκε από μια πολυκατοικία. Και μας αγαπούσε με άδολη διάθεση….Όσοι έχουν ζώο ξέρουν…
Κώστας Ζουρδός

«Προς την αφετηρία» για να ξεκινήσουν όλα….17 Ιουλίου 1975


 Στις 17 Ιουλίου του 1975 (43 χρόνια πριν) στο Ιερό Παρεκκλήσιο της Ιεράς Συνοδικής και Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής, στο Καπανδρίτι, θα τελεστεί η Μοναχική Κουρά του Παναγιώτη Γεωργακόπουλου – Μοναχού Ιγνάτιου από τον Ηγούμενο-Επίσκοπο Ρωγών (τότε) Καλλίνικο. Το γεγονός αυτό κατά την προσωπική μου γνώμη είναι σημαντικό στοιχείο προ της αφετηρίας για το σπουδαιότερο έργο εσωτερικής ιεραποστολής που συντελέστηκε στην συνέχεια στην Μητρόπολη Πειραιώς και αποτελεί κομμάτι (και συνεχίζεται) αξεπέραστο στην ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ας απολαύσουμε τις στιγμές εμείς που δεν είχαμε την ευλογία τότε να τις ζήσουμε.

Κώστας Ζουρδός

Όχι Κύριε, μην με αφήσεις να ξεχάσω



Της Ευαγγελίνας Μαζιώτη*

«Να πάτε να βοηθήσετε τα καημένα τα μαυράκια..». Λευκέ, προετοιμάζεσαι μήνες. Κατεβαίνεις με τα χέρια σου γεμάτα καλούδια, την σκέψη σου γεμάτη πανηγυρισμούς, την διάθεσή σου νικητήρια, το στήθος σου φουσκωμένο. Λάμπεις σαν το φανταχτερό περιτύλιγμα των ζαχαρωτών που μοιράζεις όλο «αγάπη» και «ελεημοσύνη» . Κουβαλάς τις προσδοκίες όσων θα ήθελαν πάρα πολύ, αλλά θα προσφέρουν το ιεραποστολικό έργο τους κάποια άλλη ίσως στιγμή. Και έτσι όπως στέκεις στο ύψος σου, τρέχει προς το μέρος σου όλο χαρά. Δεν φοράει παπούτσια, δεν είναι με πράγματα ζωσμένος. Ψάλλει σιγανά και σε κοιτάει ευθεία μέσα στα μάτια. Ή την ψυχή. Γονατίζει μπροστά σου και με χαμόγελο σου λέει «προσευχόμαστε για εσάς. Μην μας ξεχνάτε..»
 Χωρίς να το σκεφτείς είσαι ήδη γονατισμένος πιο χαμηλά από εκείνον.

Ναι αδελφοί μας, προσευχηθείτε για εμάς, γιατί εσάς σας ακούει.. θυμηθείτε μας όταν θα τριγυρνάτε στα παλάτια του παραδείσου.

Όχι Κύριε, μην με αφήσεις να ξεχάσω όσα μου δίδαξε όταν τον είδα. Όταν Σε είδα.
 
 *Η Ευαγγελίνα Μαζιώτη είναι εκπαιδευτικός και βοήθησε ως εθελόντρια στην έβδομη αποστολή της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής στην Ουγκάντα.Την ευχαριστούμε "από καρδιάς" πολύ.Ο Θεός να την ευλογεί

Αφιέρωμα: Νίκος Νησιώτης, Ο λόγος


Αφιέρωμα στον Νίκο Νησιώτη από τη Συνοδική Επιτροπή Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος το 2013.

Μοναχική Κουρά Γεώργιου Παναούση…2 Οκτωβρίου 1987



Στις 2 Οκτωβρίου του 1987 έγινε η κουρά του δόκιμου Γεώργιου Παναούση της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο στο Καθολικό της Μονής. Μέσα σε ατμόσφαιρα κατανύξεως και πνευματικής ανατάσεως ο Ηγούμενος της Μονής Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος, τέλεσε την Ιερά Ακολουθία του Ιερού Σχήματος και ενέταξε πλέον τον νέο μοναχό στην αδελφότητα της Μονής με το όνομα Εφραίμ. Στον λόγο του προς τον νέο Μοναχό ο Ηγούμενος της Μονής Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος τόνισε ότι: « Ο μοναχισμός είναι η εμπροσθοφυλακή της Εκκλησίας , τάξη των ηρωικών αγωνιστών στο πνευματικό πεδίο, το καύχημα και το σέμνωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Και προέτρεψε τον Μοναχό Εφραίμ: « Τηρώντας τις μοναχικές υποσχέσεις να μπει στην χορεία των Άγιων Μοναχών.

Κώστας Ζουρδός

«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει... 2018» Εκ βαθέων με τον Μητροπολίτη Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντίνο


Ο Ηλίας Λιαμής, Δρ θεολογίας - Μουσικολόγος - Συγγραφέας συζήτησε «εκ βαθέων» με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντίνο. Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Ενορία εν δράσει...» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς τη Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2018.

Πηγή: Συνοδοιπορία

Συγκινεί η επιστολή μητέρας από τη Ρόδο που έχασε από καρκίνο το γιο της: «Ας τιμήσουμε το δώρο της ζωής»



Με επιστολή της στη «Ροδιακή» την οποία αφιερώνει στο γιο της και σε όλα τα νέα παιδιά, τα συμβουλεύει να προσέχουν για να διαφυλάξουν αυτό το θείο δώρο, που λέγεται ζωή

Πριν από ένα χρόνο ο μικρός Μανώλης από τη Ρόδο «πέταξε» για την γειτονιά των αγγέλων χάνοντας τη σκληρή μάχη που έδωσε με τον καρκίνο στην πιο τρυφερή ηλικία. Σήμερα, η μητέρα του με μία επιστολή στην εφημερίδα «Ροδιακή», την οποία αφιερώνει στο γιο της και σε όλα τα νέα παιδιά, τους συμβουλεύει να προσέχουν, όταν βρίσκονται στους δρόμους για να διαφυλάξουν αυτό το Θείο Δώρο, που λέγεται ζωή!

Στην επιστολή της αναφέρει συγκεκριμένα:

«Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από τότε που έχασα τον γιο μου, που τώρα θα ήταν μαθητής της Α’ τάξης του Λυκείου. Έφυγε μακριά μας, γιατί τον θέρισε ένας καρκίνος-Λερναία Ύδρα που όσο κι αν αγωνίστηκε, για να τον αντιμετωπίσει, στάθηκε αδύνατο.

Για μία μάνα, όπως εγώ, η απώλεια του παιδιού της, ειδικά σε μία τόσο μικρή ηλικία, αποτελεί ένα σημείο σταθμό στη ζωή της. Ζεις από εκεί και πέρα δύο ζωές ταυτόχρονα: αυτήν που σιωπηλά στάζει συνέχεια σταγόνα-σταγόνα έναν ασταμάτητο θρήνο, έναν κόμπο στον λαιμό που διαρκώς σου υπενθυμίζει την οδυνηρή απώλεια και την άλλη που οφείλεις να πορευθείς, γιατί της έχεις υποχρέωση που σου δόθηκε να την υπηρετήσεις.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στην 18η Γιορτή Νεολαίας της Μητροπόλεως Πειραιώς



Β! ΜΕΡΟΣ
Στη συνέχεια ο Μακαριώτατος παρακολούθησε όλο το πρόγραμμα της 18ης  Γιορτής Νεολαίας, στη λήξη του οποίου αποχώρησε συνοδευόμενος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο, εν μέσω επευφημιών και θερμών εκδηλώσεων αγάπης της νεολαίας και των χιλιάδων παρευρισκομένων. Στη 18η Γιορτή Νεολαίας συμμετείχαν οι Νεανικές Χορωδίες από τις Ενορίες: Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης, Ζωοδόχου Πηγής Καμινίων, Εισοδίων Θεοτόκου, Αγίου Νικολάου, Θείας Μεταμορφώσεως, Αγίου Ελευθερίου, Αγίας Σοφίας, Αγίων Αναργύρων Καραβά, Παναγίας Ρόδον το Αμάραντον, Αγίου Νείλου, Αγίου Σπυρίδωνος και Ευαγγελιστρίας υπό την ευθύνη των: Δήμητρας Χάνου, Ευθυμίας Αγγουρά, Μαρίας Βάλβη, Μαρίας Κάτσαρη, Αγλαΐας Τσιμούρη, Όλγας Καμηλάρη και Αναστασίου Μεντάκη.

Η ομιλία του Καθηγητή Χρήστου Γιανναρά για τον Πατριάρχη Δημήτριο



Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και έντονων αναμνήσεων, πραγματοποιήθηκε, το Σάββατο 7/12, εκδήλωση τιμής και μνήμης του Μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου Θεσσαλίας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Η εκδήλωση έλαβε χώρα επ' ευκαιρία της συμπλήρωσης 23 ετών από την ευλογητή έλευση του αειμνήστου Πατριάρχου στο Βόλο (1990) και της εκδόσεως του τρίτομου περισπούδαστου έργου του Σεβ. Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, με τίτλο «Η ιερά πορεία Αγάπης, Ειρήνης και Ενότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου». Τρίτη κατά σειρά, ήταν η εισήγηση του Ομοτίμου Καθηγητού Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Χρήστου Γιανναρά, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «Πατριάρχης Δημήτριος: ο «τρόπος» της Εκκλησιαστικής ηγεσίας». 

Επίσκεψη του Επισκόπου Μοράβιας στην Μητρόπολη Πειραιώς…4 Οκτωβρίου 1993



Ο Τσέχος Επίσκοπος Μοράβιας κ Χριστοφόρος πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς από τις 29 Σεπτεμβρίου μέχρι και τις 4 Οκτωβρίου 1993. Κατά την συνάντηση που είχε με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο, στα γραφεία της Μητροπόλεως, αντηλλάγησαν σκέψεις γύρω από την Εκκλησία της Τσεχίας καθώς και τα προβλήματα που έχουν προκύψει με την Ουνία και την αφαίρεση Ναών από του Ορθοδόξους πιστούς. 

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στην 18η Γιορτή Νεολαίας της Μητροπόλεως Πειραιώς


 
Α! ΜΕΡΟΣ

Με μεγάλη επιτυχία έληξαν οι εορταστικές εκδηλώσεις της 18ης Γιορτής Νεολαίας που διοργάνωσε το Γραφείο Νεότητας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο Βεάκειο Θέατρο το Σάββατο 16 Μαΐου και την Κυριακή 17 Μαΐου 1998. Στην εκδήλωση συμμετείχαν 15 Νεανικές Ενοριακές Χορωδίες, 23 Παραδοσιακά Συγκροτήματα, η Θεατρική Σκηνή της Πειραϊκής Εκκλησίας και πάνω από 1500 νέοι, ενώ πραγματοποιήθηκαν αφιερώματα στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο και στην 80η Επέτειο της γενοκτονίας των Ποντίων.

Χειροτονία π. Δαμασκηνού Γαβαλά, 3 Οκτωβρίου 1987…



Στο καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγία Χρυσοπηγή χειροτόνησε σε διάκονο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος το Σάββατο 3 Οκτωβρίου 1987. η Ιερά Μονή ήταν ασφυκτικά γεμάτη από πλήθος κόσμου που ήρθε για να παραστεί στην χειροτονία και να προσευχηθεί για τον νέο διάκονο. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος μιλώντας με θερμούς πατρικούς λόγους τόνισε την ιερατική ευθύνη για την δύσκολή αποστολή του κληρικού αλλά και την χαρά και συγκίνηση του που  εισάγει στο Θυσιαστήριο της Εκκλησίας έναν άξιο νέο κληρικό.

Κώστας Ζουρδός

Η συγκλονιστική ομιλία του Πατριάρχη Δημήτριου στην Αθήνα

Από τον εξώστη του Ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία-13 Νοεμβρίου 1987



Ο Πατριάρχης έχει φτάσει στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας στο Σύνταγμα και από τον εξώστη του ξενοδοχείου απευθύνει μήνυμα στο συγκεντρωμένο πλήθος των πιστών που συνεχώς τον επευφημεί και τον χειροκροτεί.

Κώστας Ζουρδός

Αποχαιρετισμός στον Νίκο Νησιώτη



Τη Δευτέρα 25 Αυγούστου του 1986 στον κατάμεστο από κόσμο Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών τελέστηκε η εξόδοις ακολουθία του διακεκριμένου Φιλόσοφου, Θεολόγου και αθλητή Νίκου Νησιώτη. Ανάμεσα στους επικήδειους που εκφωνήθηκαν ήταν και του Αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Στυλιανού Νεγρεπόντη τον οποίο και παραθέτουμε.

Του Στυλιανού Νεγρεπόντη, Αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών

«Αγαπητέ μας φίλε και συνάδελφε Νίκο, Η στιγμή να φύγεις από την ζωή ήρθε πρόωρα και απροσδόκητα και διέκοψε σκληρά την τόσο πολύτιμη προσφορά σου στην Επιστήμη και στα ευγενέστερα ιδεώδη, στον τόπο μας και στην ανθρωπότητα. Διακρίθηκες και διέπρεψες στην μελέτη που ήταν για εσένα και τρόπος ζωής και στην εμβάθυνση της Φιλοσοφίας της Θεολογίας, προσεγγίζοντας το θέμα με μια μοναδική ευρύτητα προοπτικής, που σου έδωσαν αρχικά οι σπουδές σου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μετά η θητεία σου κοντά σε μερικούς από τους πιο διάσημους και βαθείς διανοητές τον θεολόγο Κάρλ Μπάρτ, τον φιλόσοφο Κάρλ Γιάσπερ, τον ψυχολόγο Κάρλ Γκούσταβ Γιούγκ, αργότερα η Διεύθυνση του Οικουμενικού Ινστιτούτου του Bossey και του Μεταπτυχιακού Τμήματος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γενεύης, τέλος δε η θητεία σου ως πανεπιστημιακός δάσκαλος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σε αυτή τη μελέτη ζωής διατήρησες πάντα ένα πνεύμα ακραιφνώς ορθόδοξο αναδεικνύοντας τη μοναδικότητα της Ελληνικής Ορθοδοξίας, βασισμένη στην ένδοξη ελληνική πατερική παράδοση και στην ορθόδοξη θεολογική διανόηση, αέναα φωτισμένη και προοδευτική, εμπλουτισμένη τόσο με το μυστήριο όσο και με το ανυπέρβλητο λόγο, τον αρχέοθεν ανέσπερο Ελληνικό λόγο. Συχνά μπόρεσες να φτάσεις σε έξοχα συμπυκνωμένες διατυπώσεις εννοιών και ευρύτερων καθορισμών, όπως όταν γράφεις: « Η Ορθοδοξία έχει ως ύψιστο καθήκον σήμερον, ιδιαιτέρως προκειμένου περί της γνώσεως του Θεού, να υπενθυμίζει συνεχώς ότι η εν Χριστό Σωτηρίας είναι μεν πλήρης και εφ’ άπαξ, ενεργείται αλλάλητοις εν Αγίω Πνεύματι». Ακριβώς επειδή γνωρίζεις με εγκυρότητα και βάθος τόσο την ευρύτερη παγκόσμια φιλοσοφικό-θεολογικό θεωρητική εικόνα όσο και τα ρεύματα της Οικουμενικής και διεκκλησιαστικής κίνησης στην πράξη, γι αυτό έχεις την δυνατότητα να αναδεικνύεις, να διδάσκεις και να καθιστάς σεβαστή στους ξένους την μοναδικότητα της Ελληνικής Ορθοδοξίας με τρόπο αντίστοιχο προς το αντικειμενικό κύρος και τις αξεπέραστες παραδόσεις της.

Οι Δικαστικοί γιόρτασαν τον Προστάτη τους Άγιο Διονύσιο στον Πειραιά…3 Οκτωβρίου 1995



Η φετινή γιορτή του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, προστάτη των Δικαστικών και Νομικών, τιμήθηκε με μεγάλη κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια στον Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιώς με παρουσία πλήθος Δικαστών και Νομικών. Τη Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος στον κατάμεστο από πιστούς Ιερό Ναό.  Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος επαίνεσε τους Δικαστικούς και Νομικούς για την αθρόα προσέλευση τους και την ευλάβεια τους προς τον μεγάλο προστάτη τους Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και διατύπωσε σκέψεις για τις έννοιες «δικαιοσύνη» και «δίκαιος» σύμφωνα με την Αγία Γραφή. Στην Θεία Λειτουργία έψαλε πολυμελής χορωδία Δικαστών υπό τη διεύθυνση του καλλίφωνου μουσικολογιότατου Αρεοπαγίτη κ. Τόλια. Παρευρέθησαν ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Βασίλης Κόκκινος με όλο το Σώμα των Αρεοπαγιτών, ο Εισαγγελέας κ. Σιούλας, ο πρ. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και πρ. Πρωθυπουργός κ. Ιωάννης Γρίβας, πλήθος Εισαγγελέων και Εφετών.

Στην Αφρική έμαθα τι σημαίνει τελικά Πίστη.


Της Σοφίας Μαζιώτη *

Στην Αφρική έμαθα τι σημαίνει τελικά Πίστη. Βαθιά και ουσιώδης Πίστη. Την πρώτη μέρα στεκόμουν αμίλητη και κοίταγα τον τρόπο που ζουν την καθημερινότητα τους. Οι γυναίκες μαγείρευαν κάτω στο πάτωμα, με μεγάλα καζάνια πάνω από τη φωτιά, και τα παιδιά γύρω τους ξυπόλητα, βρώμικα να παίζουν με μια πλαστική σακούλα που την είχαν φτιάξει σαν μπάλα, περιμένοντας το ένα και μοναδικό γεύμα που παίρνουν την μέρα. Πώς να πιστέψεις και να αφεθείς στον Θεό με αυτή τη ζωή, σκέφτηκα.  Φωτογραφία : Νίκος Χαλιμούρδας
Κι όμως, όταν χτύπησε το καμπανάκι, μικροί και μεγάλοι άφησαν ό,τι έκαναν και πήγαν στην εκκλησία. Κάποιοι στο ψαλτήρι, κάποιοι στο ιερό να βοηθήσουν, κάποιοι υπεύθυνοι για τα μικρότερα παιδιά και κάποιοι ταπεινά στις καρέκλες τους. Όλοι με ένα απέραντο χαμόγελο και με τα χριστιανικά βαπτιστικά ονόματά τους. Ο Ιωάννης, ο Γαλακτίωνας, η Αγγελική, ο Σιλουανός, ο Χριστόφορος, η Ευνίκη. Άκουγα από μικρή στο βίο κάποιον ασκητών τη φράση «δεν είχαν τίποτα άλλο, παρά μόνο την πίστη τους», και στην Αφρική το είδα πρώτη φορά να γίνεται μπροστά στα μάτια μου. Να σου λείπουν όλα τα υλικά αγαθά και οι απαραίτητες προϋποθέσεις για μια ”άνετη”  ζωή, και να έχεις υπομονή, ελπίδα, ταπείνωση, αγάπη, χαρά και μια βαθιά πίστη στον Θεό για ό,τι έρθει. Να λες με χαμόγελο αληθινό «Δόξα σοι ο Θεός».  Αυτή την ευλογία συνάντησα στην ιεραποστολή. «Ευχαριστούμε για όλα όσα κάνατε για εμάς, μη μας βγάλετε από τις προσευχές σας» μας έλεγαν την τελευταία μέρα. «Εγώ ευχαριστώ για ό,τι κάνατε σε μένα, μου διδάξατε με τη ζωή σας την έννοια της πίστης και της εμπιστοσύνης στον Θεό» τους απαντούσα. Η ταπείνωση που έχουν όμως, δε τους άφηνε να πιστέψουν αυτό που τους έλεγα... Παρέμεναν χαμογελαστοί και μας αγκάλιαζαν.
    Όπως λέει και ο πατέρας Γεώργιος, εμείς στην Αφρική δεν έχουμε κάτι να σας δώσουμε πάρα μόνο την προσευχή μας. Ναι αδελφοί μας, αυτό χρειαζόμαστε, όλοι όσοι δε ζούμε εκεί μαζί σας, προσευχηθείτε για εμάς…


  *Η Σοφία Μαζιώτη σπουδάζει κοινωνική λειτουργός.και προσέφερε τις υπηρεσ'ιες της σαν εθελόντρια στην 7η αποστολή της Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής στην Ουγκάντα .Την ευχαριστούμε¨από καρδιάς ¨πολύ.Ο Θεός να την ευλογεί

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Νίκος Νησιώτης: Ο Θεολόγος του Διαλόγου



 Ένα αφιέρωμα σε έναν μεγάλο Θεολόγο

Στις 18 Αυγούστου του 1986 στο 41ο χλμ της εθνικής οδού Αθηνών – Κορίνθου σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα θα κοπεί το νήμα της ζωής του μεγάλου θεολόγου Νικόλαου Νησιώτη. 32 χρόνια από τον θάνατο του, παρουσιάζουμε ένα αφιέρωμα μέσα από κείμενα που γράφτηκαν για τον σπουδαίο Θεολόγο.

Του Νίκου Γραμματικάκη*

Την Κυριακή το πρωί μαζί με τον δεξιό ψάλτη της Ζωοδόχου Πηγής είχε «βγάλει» όλη τη Λειτουργία. Περίμενε και πήρε αντίδωρο τελευταίος. Η γυναίκα του τον συγχάρηκε για την υπέροχη ψαλμωδία που χάρισαν στο εκκλησίασμα, στην Εκκλησία με την οποία ήταν τόσο δεμένος από μικρό παιδί, αφού υπήρξε επί πενήντα περίπου χρόνια  η ενορία του πατέρα του π. Άγγελου Νησιώτη και το Κέντρο των Ορθόδοξων Χριστιανικών Ενώσεων ( Ο.Χ.Ε.) τις οποίες ίδρυσε και των οποίων προήδρευσε μέχρι το τέλος της ζωής του ο π. Άγγελος. Την άλλη μέρα το πρωί, Δευτέρα 18 Αυγούστου, ένα μοιραίο φρενάρισμα στο 41ο χλμ της Εθνικής οδού Αθηνών – Κορίνθου θα κόψει το νήμα της ζωής του κορυφαίου θεολόγου της σύγχρονης ορθοδοξίας Νίκου Νησιώτη. Μετά μια εβδομάδα, την περασμένη Δευτέρα 25 Αυγούστου, ολόκληρος ο θεολογικός κόσμος, ο αθλητικός και η διανόηση, που γέμισαν ασφυκτικά την Μητρόπολη των Αθηνών, θα κατευοδώσει τον Νίκο Νησιώτη στην τελευταία του κατοικία. Τον Νίκο Νησιώτη τον γνώρισα πριν από είκοσι περίπου χρόνια σαν φοιτητής και μέλος του Χριστιανικού ομίλου φοιτητών και επιστημόνων (Χ.Ο.Φ.Ε.), του οποίου ο Νησιώτης υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πνευματικός καθοδηγητής. Την εποχή εκείνη ήταν Διευθυντής του Οικουμενικού Ινστιτούτου Bossey στη Γενεύη. Κάθε επίσκεψη του στην Αθήνα ήταν για εμάς ένα γεγονός, γιατί δεν θα παρέλειπε ποτέ να έλθει στον όμιλο και να μας μιλήσει. Η αίθουσα του Χ.Ο.Φ.Ε ήταν κατάμεστη. Ο κόσμος όλος κρεμόταν από τα χείλη του. Παρά την δυσκολία να τον παρακολουθήσει κανείς, είχε την δύναμη να γοητεύει το ακροατήριο. Σεμνός, ευγενικός, βαθυστόχαστος απαντούσε με πολύ αγάπη σε όλες τις απορίες μας και τις πιο «τολμηρές». Σήμερα αναμφισβήτητα στον τόπο μας υπάρχουν αρκετοί θεολόγοι, κληρικοί και λαϊκοί, με πολλές γνώσεις και βαθειά κατάρτιση. Το δυστύχημα όμως είναι ότι λίγοι από αυτούς έχουν την ικανότητα να διαλεχθούν με τον σύγχρονο άνθρωπο! Μπορούν να απευθύνονται σε ακροατήρια που εκ των προτέρων είναι διατεθειμένα να τους υποδεχθούν δύσκολα μπορούν να διαλεχθούν με ανθρώπους που είναι άθεοι ή δεν είναι «θρησκευόμενοι».