Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Για τη σχολική χρονιά που έρχεται

a1
 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 
Τι ζητούνε οι μαθητές από το σχολείο σήμερα; Πρώτα παρέα. Στη συνέχεια γνώση, με κατανόηση των αδυναμιών τους και όχι με πολύν κόπο. Καλή σχέση με τους εκπαιδευτικούς τους. Δυνατότητα ενασχολήσεων στο σχολείο αλλά εκτός των διδακτικών ωρών, ώστε να μπορούν να γεμίζουν τον ελεύθερο χρόνο τους. Και να περνούνε καλά, το μότο της εποχής μας. 
Τι βρίσκουνε οι μαθητές στο σχολείο σήμερα; Ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο δεν δείχνει να έχει στόχευση καλλιέργειας χαρακτήρα και ευρύτερης παιδείας, αλλά φορτώματος με γνώσεις, βαθμολόγηση ως μέθοδο επιβολής και εκπαιδευτικούς που δεν έχουν την ευκαιρία ουσιαστικής επιμόρφωσης και δεν κρίνονται από κανέναν για το έργο τους. Την ίδια στιγμή οι γονείς αντιμετωπίζουν το σχολείο ως parking παιδιών, ώστε εκείνοι να είναι στην εργασία τους και στις άλλες υποχρεώσεις τους. 

Το «ουδετερόθρησκο σχολείο» και η ελληνική κοινωνία


sxoleio small


Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Πολύς λόγος γίνεται στις ημέρες μας για το περιεχόμενο της Παιδείας, για τον χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, για την αναθεώρηση του Συντάγματος και ενδεχομένως των διατάξεων περί Παιδείας και περί σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας. Μία ορολογία που αρέσει στους οπαδούς της ψευδεπίγραφης προόδου είναι το «ουδετερόθρησκο σχολείο». Θα προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τη σημασία του όρου και τις προθέσεις εκείνων που τον χρησιμοποιούν.
Λέγοντας ουδετερόθρησκο εννοούν ότι στο ελληνικό σχολείο δεν πρέπει να υπάρχουν εικόνες του Χριστού και των Αγίων, να μην γίνεται προσευχή, να μην τονίζεται η πνευματική παράδοση και ο ιστορικός ρόλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το δε μάθημα των Θρησκευτικών να αποκτήσει θρησκειολογικό- εγκυκλοπαιδικό περιεχόμενο η έστω τον πολυθρησκειακό χαρακτήρα που ήδη δοκιμάσθηκε σε ορισμένα Γυμνάσια με το αμφιλεγόμενο Πιλοτικό Πρόγραμμα.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Οι Βολιώτες που έσπασαν τους αποκλεισμούς

b3

Ένα διαφορετικό εστιατόριο στο οποίο εργάζονται αποκλειστικά άτομα με κάθε είδους αναπηρία λειτουργεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες στον Βόλο, δίνοντας ελπίδα σε πολλούς ανθρώπους με ξεχωριστές ικανότητες και ταυτόχρονα την ευκαιρία σε πολλούς περισσότερους να διαπιστώσουν τρώγοντας ή πίνοντας τον καφέ τους ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα.
Πριν από 1,5 χρόνο ο Διονύσης-Νεκτάριος Δαλούκας, βλέποντας πολλά άτομα με αναπηρία στην πόλη του Βόλου να μην έχουν ευκαιρίες για εργασιακή απασχόληση, σκέφτηκε ότι θα ήταν μία πολύ καλή ιδέα, να δημιουργηθεί ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος όπου θα εργάζονται άτομα με ειδικές ανάγκες.
 Μόλις έγινε γνωστή η ιδέα, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν χλιαρή και οι αντιδράσεις «μουδιασμένες». Σιγά σιγά όμως, ο κόσμος άρχισε να ξεπερνά προκαταλήψεις του παρελθόντος και βοήθησε ο καθένας με τον τρόπο του στην υλοποίηση αυτού του εγχειρήματος.
«Έχω μεγαλώσει σε μία οικογένεια όπου υπήρχε άτομο με αναπηρία και συγκεκριμένα με σύνδρομο Down. Και εγώ έχω 80% αναπηρία, καθώς πάσχω από μία σπάνια ασθένεια στην καρδιά και από την ηλικία των 20 ετών χρειάστηκε να βάλω απινιδωτή. Όλα αυτά βοήθησαν ώστε να έχω μία επιπλέον ευαισθησία για αυτά τα άτομα και να μπορέσω να δημιουργήσω τις συνθήκες ώστε κάποιοι από αυτούς να εργαστούν».

Ενοχή και ευσπλαχνία

b1π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Για ένα
μυθιστόρημα
που
μας άρεσε.


Μία από τις πιο σπουδαίες σύγχρονες πεζογράφους είναι η Αμερικανίδα Μέριλυν Ρόμπινσον. 4 μυθιστορήματα έχει γράψει και ήδη θεωρείται  ζωντανός θρύλος των αμερικανικών γραμμάτων. Πρόσφατα είχε μία καταπληκτική συζήτηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στην Αϊόβα, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό TheNewYorkReviewofBoks. Η συζήτηση αυτή αναδημοσιεύεται στην έκδοση στα ελληνικά του μυθιστορήματός της «Λάιλα», από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά, μαζί με ένα πολύ όμορφο επίμετρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη, και είναι μία ένδειξη πώς οι πολιτικοί που αφήνουν έργο έχουν πρωτίστως παιδεία και κουλτούρα, αλλά και γνωρίζουν να συζητούν αληθινά (και μόνο η ανάγνωση της συζήτησης προκαλεί θλίψη τόσο για τα καθ’  ημάς, όσο και για την επικείμενη εκλογή προέδρου στις ΗΠΑ).
 Διαβάσαμε την «Λάιλα», το τρίτο μέρος της τριλογίας της Αϊόβα, όπως χαρακτηρίζεται. Προηγήθηκε το «Γκίλιαντ» (Gilead, 2004, αγαπημένο μυθιστόρημα του Ομπάμα), ακολούθησε το «Στο Σπίτι» (Home, 2008), τα οποία κυκλοφορούνται από τις εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ. Πρόσωπα που ενώνουν και τα τρία μυθιστορήματα δύο πάστορες στην Αϊόβα: ο Τζον Έιμς και ο Ρόμπερτ Μπάουτον. Στην «Λάιλα» η ηρωίδα είναι ένα εγκαταλελειμμένο παιδί, το οποίο μεγαλώνει σε καραβάνια ανθρώπων, σωσμένο από μία γυναίκα την Ντολ, η οποία στην περιπλάνησή της προκειμένου να επιβιώσει δε διστάζει να πάρει μαζί της την Λάιλα, να την μεγαλώσει σα φυσικό της παιδί, να κάνει και φόνο ακόμη για να τη σώσει και να της αφήσει ως παρακαταθήκη το μαχαίρι του εγκλήματος, από αγάπη και θυσία, για να μη αναγκαστεί η Λάιλα να τη συνοδεύσει στη φυλακή ή στον θάνατο, να μην αναγκαστεί να φέρει επάνω της το στίγμα του περιθωρίου στο οποίο καταδικάστηκε αμετάκλητα η φόνισσα προστάτης της.

Βέλιος: «Αυτό δεν είναι ευθανασία, είναι αυτοκτονία»


 Αποτέλεσμα εικόνας για βελλιος αλεξανδρος

Η απίστευτη πορεία προς τον θάνατο του 63χρονου δημοσιογράφου μέσα από την μαρτυρία ενός ανθρώπου που έζησε από πολύ κοντά την αντίστροφη μέτρηση της ζωής του - Το σχέδιο για «υποβοηθούμενη ευθανασία», οι ανατροπές, οι εξομολογήσεις μπροστά στην κάμερα, οι ύστατες ώρες καρτερικότητας


του Δημήτρη Αλικάκου

Το απόγευμα της 29ης Αυγούστου μου τηλεφώνησε για να μου πει πότε είναι η κηδεία του. «Την Τετάρτη είναι η κηδεία μου». «Έχεις καταλάβει τι μου λες;» του είπα σοκαρισμένος. Έβαλε τα γέλια. Ναι ρε φίλε, τα γέλια. Στις 31 μού ζήτησε να το γράψω σε μια κάμερα. «Γράψτο γιατί κανείς δεν θα σε πιστέψει. Άσε που θέλω και κόσμο στην κηδεία μου και έχει άλλη βαρύτητα να τους καλέσω εγώ». Πάλι γέλια.

Η κηδεία έγινε την Τρίτη (έτσι «έπρεπε» να γίνει). Επεσε μια μέρα έξω…
Με τον Αλέξανδρο Βέλιο βρεθήκαμε, κάπου στις αρχές του ’90, κάτω από την ίδια επαγγελματική στέγη. Νέος και άπειρος εγώ τότε στο επάγγελμα, και με την αγωνία να στεριώσω, δεν μπόρεσα να τον «δω». Καμία μνήμη άξια λόγου.
Μετά την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση, στην οποία ανακοίνωσε πως έχει καρκίνο και θα προβεί σε ευθανασία, ανακάλυψα πραγματικά τον άνθρωπο και το ανάστημά του. Λόγος στιβαρός, τετράγωνος, μετρημένος, χωρίς μελό, με γνώση και απόφαση. Πήρα αμέσως το βιβλίο του και –όπως παραδέχθηκε- ήμουν ο πρώτος που το διάβασε. Ο Βέλιος αποφάσισε να γράψει ιστορία. Αυτό του είπα, μεταξύ άλλων, ως κριτική. Αλλά κάτι δεν μου κόλλαγε…


Το πάθος του μοναχού

a1
  
Στέφανος Γ. Δορμπαράκης

Η καμπάνα μόλις είχε σημάνει για το κάλεσμα των μοναχών στην εωθινή ακολουθία. Ο μοναχός Ησύχιος για ακόμη μία φορά έμπαινε με αρκετή δυσκολία στο καθολικό του ναού σέρνοντας, όπως συνήθιζε άθελά του τα τελευταία χρόνια, τα λεπτοκαμωμένα γερασμένα πόδια του προκαλώντας έτσι την αναστάτωση των περισσοτέρων μοναχών. Ορισμένοι τον κοίταξαν περιφρονητικά. Άλλοι δεν καταδέχτηκαν ούτε το βλέμμα τους να του ρίξουν, αρκούμενοι στο να μουρμουρίζουν κάτι μέσα από τα δόντια τους. 

Δεν ήταν αυτή όμως η κύρια αιτία αναστάτωσης. Εκείνο που προκαλούσε περισσότερο τους άλλους μοναχούς ήταν η έντονη μυρωδιά του τσιγάρου που αναδυόταν από τα βρωμισμένα ράσα του και από τη λευκοκιτρινισμένη γενειάδα του. Δεν μπορούσαν να ανεχτούν οι εν Χριστώ αδελφοί του ότι καλόγερος τέτοιας μεγάλης ηλικίας – ογδόντα τεσσάρων ετών και με έκδηλα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου πάνω του – ήταν μπλεγμένος μ’ ένα τέτοιο πάθος, που οδηγούσε κάποιους πιο ασθενείς στη συνείδηση να ξεπερνούν τα όρια της αποστροφής του και να φτάνουν μερικές φορές στον εμπαιγμό και την προσβολή του προσώπου του. 

Τι κι αν που ο Ησύχιος ήταν από τους παλαιοτέρους στο μοναστήρι; Η βρωμιά που άφηνε πίσω του είχε κάνει πολλούς όχι μόνο να μην τον αποδέχονται, αλλά και να μην τον σέβονται καθόλου. 
Εκείνος δεν μιλούσε ποτέ. Έβλεπε την όλη ατμόσφαιρα γύρω του, έσκυβε το κεφάλι, ψιθύριζε προσευχές και… έδινε ευχές. Είχε καταφέρει σ’ ένα βαθμό να κάνει βίωμα ό,τι έλεγε το όνομά του.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

H διαφορά της πρόσληψης από τη μίμηση

 Αποτέλεσμα εικόνας για η διαφορα της προσληψης απο την μιμηση
 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Δ​​εν μοιάζει να υπάρχει πολίτης του ελλαδικού κράτους σήμερα που να αρνείται, ως πρωτεύουσα ανάγκη, τον εκσυγχρονισμό της χώρας μας. Kαθολικό αίτημα ο εκσυγχρονισμός, μόνο που με αυτή τη λέξη δεν καταλαβαίνουμε όλοι το ίδιο νόημα.
Oλοι αντιλαμβανόμαστε από πείρα πως ό,τι είναι σύγχρονο, καινούργιο, νεότευκτο, δεν είναι οπωσδήποτε και θετικό για τον ατομικό ή τον κοινό μας βίο. Kαι ό,τι είναι συντηρημένο από το παρελθόν, δεν είναι υποχρεωτικά αρνητικό. Στις κοινωνίες που τις λογαριάζουμε «εκσυγχρονισμένες» και κατεξοχήν «προηγμένες», υπάρχουν θεσμοί, λειτουργίες, οργανωτικά σχήματα, που συνεχώς ανανεώνονται: προσλαμβάνουν και αξιοποιούν καινούργια επιτεύγματα της τεχνολογίας, καινούργια γνώση που παράγουν οι επιστήμες, η φιλοσοφία, οι Tέχνες – αλλά με κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες, όχι το καινούργιο και σύγχρονο ως αυταξία.
Παράλληλα συντηρούν θεσμούς, λειτουργίες, οργανωτικά σχήματα από το παρελθόν σαν πολύτιμα για τον συλλογικό και προσωπικό βίο κληροδοτήματα. Kυρίως συντηρούν κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δοκιμασμένα από τον χρόνο.
H καταξίωση του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας είναι σύμπτωμα που εμφανίζεται, κατά κανόνα, σε συλλογικότητες που μόλις αναδύθηκαν από τον πρωτογονισμό των χρήσεων (αγνοώντας τη συναρπαστική δυναμική των σχέσεων). ΄H σε συλλογικότητες που, εξαιτίας αρνητικών ιστορικών συγκυριών, έχουν παλινδρομήσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Kαι στις δυο αυτές περιπτώσεις απουσιάζουν (δεν έχουν ακόμα διαμορφωθεί ή έχουν ανεπαίσθητα εκλείψει) κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων: Δεν ενδιαφέρει η ποιοτική ικανοποίηση των αναγκών, αλλά ο εντυπωσιασμός από το καινούργιο, η ξιπασιά της απόκτησης του «μοδέρνου», το καμάρι για το εντυπωσιακό, το «πρωτόβγαλτο». H καταξίωση του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας είναι τυπικό σύμπτωμα και αναμφισβήτητη ένδειξη επαρχιωτισμού, εμμονής στην καθυστέρηση, στην ιστορική περιθωριοποίηση.
Eμείς οι Nεοέλληνες, πώς τα καταφέραμε να παγιδευτούμε, διακόσια χρόνια τώρα, στην παιδαριώδη εκδοχή του εκσυγχρονισμού ως αυταξίας; Προσλαμβάνουμε ταχύτατα και σχεδόν με ομοθυμία ό,τι πανευρωπαϊκά (τουλάχιστον) καταξιώνεται ως καινούργιο, σύγχρονο, προοδευτικό. Kαι πολύ σύντομα το μεταμορφώνουμε σε κωμικό (αλλά βασανιστικό για μας τους ίδιους) εξάμβλωμα του πρωτοτύπου.

Όλοι ξέχασαν τον παπά - Στρατή, τον «Άγιο» της Λέσβου

 
ΣΤΙΣ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ XΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ - ΣΤΡΑΤΗ
Της Ασημίνας Ρούσσου
Ένας χρόνος πέρασε από τότε που ο π. Ευστρ. Δήμου έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. Δυστυχώς, το έργο που άφησε πίσω του, η πληθωρική "αγκαλιά" του που χώρεσε χιλιάδες, ξεχάστηκε. Κανείς δεν κάνει λόγο πια για το απέραντο κενό που άφησε στην κοινωνία της Λέσβου - κι όχι μόνο- η απώλειά του.
Ο παπά - Στρατής ένα μήνα πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, είχε μιλήσει στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ για τα κύματα μεταναστών που καταφθάνουν στην χώρα μας αλλά και το πως βοηθάει η ΜΚΟ "ΑΓΚΑΛΙΑ" που βρίσκεται στη Λέσβο. Ο πατήρ Ευστράτιος Δήμου αποτελούσε ψυχή της ΜΚΟ "ΑΓΚΑΛΙΑΣ", που βοηθούσε χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες και ξεκίνησε να υπάρχει ανεπίσημα το 2007 και επίσημα το 2009.

Τον αναγνωρίζω… ;

amour-emanuelle-riva

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ
Αρρώστια από αρρώστια διαφέρει. Το Αλτσχάιμερ πάντως, από το οποίο πάσχουν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, είναι ίσως εκείνη που διαφέρει περισσότερο από όλες τις άλλες. Η φοβερή αυτή αρρώστια συντρίβει προοδευτικά ό,τι ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο. Ο άρρωστος παύει σιγά σιγά να θυμάται, να σκέφτεται, να αισθάνεται, να ταυτίζει και να αναγνωρίζει, να επιθυμεί και να βούλεται, μιλάει συγκεχυμένα, τραυλίζει. Παγωμένο πρόσωπο, βλέμμα που δεν κοιτάζει, μηχανικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις δίχως νόημα. Το Αλτσχάιμερ καταστρέφει αλλά δεν σκοτώνει. Ο θάνατος μπορεί να αργήσει και θα έρθει πάντα από άλλη αιτία. Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που ήταν πριν αρρωστήσει, αλλοιώνεται, γίνεται παθολογικά άλλος, αδειάζει από τον ίδιο του τον εαυτό, ερημώνεται. Ενα ακατοίκητο σώμα. Στο Αλτσχάιμερ ο άνθρωπος είναι σωματικά παρών, μα απουσιάζει, απουσιάζει από τον εαυτό του, απουσιάζει από τους άλλους.
Η νόσος είναι οδυνηρή για τον πάσχοντα στην αρχή της εκδήλωσής της, όταν δεν έχει ακόμη συντρίψει την αυτοσυνειδησία του, όσο όμως τον διαβρώνει και τον καθιστά ανίκανο για οποιαδήποτε σχέση, γίνεται οδυνηρότερη για τους δικούς του. Το ερώτημα που θέτουν όλοι στους συγγενείς του άρρωστου είναι: «σας αναγνωρίζει;».

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε εύκολα

 a1
π. λίβυος

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε εύκολα.
Όχι πάντα γιατί δεν θέλουμε, αλλά συνήθως γιατί δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να αντέξουμε τις αλλαγές.
Η παθολογία μας, πολλές φορές είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να ζούμε.
Γι αυτό αντί να κρίνουμε τους άλλους, ας τους δώσουμε, έναν άλλο τρόπο ζωής να υπάρξουν.
Όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ αισθάνομαι, ότι το μόνο κριτήριο για το κατά πόσο ένας άνθρωπος έχει Θεό μέσα του, είναι η επιείκεια!!!
Να κατανοείς και να αποδέχεσαι τις αδυναμίες των άλλων.
Την δυσκολία τους στην αλλαγή.
Πες μου πόσο επιεικής είσαι, να σου πω πόσο ουρανό κουβαλάς μέσα σου…

Πηγή: http://www.synodoiporia.gr

Η θρησκεία μέσα από τη φωτογραφία και τον κινηματογράφο







Νικόλαος Μπάρδης

Ο Πλάτων Ριβέλλης επιστρέφει με έναν νέο κύκλο διαλέξεων σχετικά με την αγαπημένη μορφή τέχνης της σύγχρονης εποχής

Γεννημένος στην Αθήνα του 1945, και με σπουδές στη Νομική Αθηνών, στις Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι και στη Φωτογραφία στις ΗΠΑ, ο Πλάτων Ριβέλλης είναι ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος να μας μιλήσει για τη μορφή τέχνης που τόσο πολύ θαυμάζει η εποχή μας. Αναφερόμαστε φυσικά στη φωτογραφία. Πριν φτάσει στο σημείο να παραδίδει σήμερα σεμινάρια και διαλέξεις πάνω στη φωτογραφία, ο Πλάτων Ριβέλλης είχε οργανώσει τα πρότυπα τμήματα φωτογραφίας της Λαϊκής Επιμόρφωσης, και δίδαξε τους επιμορφωτές του, ενώ στη συνέχεια επιμελήθηκε μια σειρά από εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης για τη φωτογραφία.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Ο νέος Κυρίαρχος…



 Αποτέλεσμα εικόνας για ο  κυρίαρχος
Κώστας Ζουρδός

Ο νέος κυρίαρχος ήρθε, έφτασε και υπόσχεται.
Θα τα αλλάξει όλα, θα καθαρίσει με την διαπλοκή, θα αποκαθάρει την ιστορία, θα διαμορφώσει τα ήθη και τα πιστεύω.
Ένα νέος κυρίαρχος μια νέα θρησκεία.
Ο Θεός εκθρονίζεται και ενθρονίζεται ο Άνθρωπος, η Ιστορία γράφεται πάλι κι ο Άνθρωπος είναι Δημιουργός της.
Η παιδεία καταστρέφεται στο όνομα μιας κυρίαρχης ελευθερίας.
Ο νέος κυρίαρχος είναι εκείνος που σε κάθε δεδομένη στιγμή είναι αρκετά ισχυρός ώστε να αποφασίζει δεσμευτικά τι υποχρεώσεις και  καθήκοντα θα επιβάλλει.
Ο νέος κυρίαρχος ισχυρίζεται αυτόματα ότι ξέρει τι είναι καλό και κακό για τον άνθρωπο, και αφού προφανώς δεν το ξέρουν όλοι, διεκδικεί για τον εαυτό του τον ρόλο παιδαγωγού και οδηγού.
Άμεσα και έμμεσα διαιωνίζουν έτσι το παιγνίδι της κυριαρχίας ακριβώς εκείνοι που λένε ότι θέλουν να το καταργήσουν - το διαιωνίζουν στο όνομα της κατάργησης του.
Ο νέος κυρίαρχος γνωρίζει ότι δεν μπορεί να ασκήσει κοινωνική κυριαρχία, αν δεν θεσπίσει ένα σύστημα ηθικών κανόνων που στην προκειμένη περίπτωση είναι μια επίπλαστη ελευθεριότητα.
 Όλα επιτρέπονται ,όλα γίνονται ,όλα αλλάζουν, η ιστορία μας χρωστάει.
Και το καταφέρνουν.
Ως πότε;
Ο δρόμος προς τη μεγαλύτερη και τελευταία επανάσταση ανοίγει μονάχα όταν είναι σίγουρο πως ο άνθρωπος μπορεί να πάρει στα δικά του χέρια τα ιστορικά του πεπρωμένα.
Ο δρόμος δεν έχει ανοίξει ακόμα αλλά μήπως δεν βλέπεις την μικρή χαραμάδα που αχνοφέγγει;
Και είναι δίπλα σου, στον δάσκαλο που αρνείται να συμβιβαστεί, στον Παπά που ματώνει τα γόνατα και αυλακώνει τα μάγουλα με δάκρια για όλους που υποφέρουν, σε όλους εκείνους που στερούνται ψωμί για να φάει ο διπλανός, στο νέο που δεν προδίδει τα όνειρα του και μοχθεί γι αυτά.
Απλά όλοι αυτοί δεν έχουν συναντηθεί.
Όταν αυτό γίνει ο δρόμος θα φανεί στον ορίζοντα και αλίμονο στον νέο κυρίαρχο….

Αριστερή επιδειξιμανία της… διαφορετικότητας


 Αριστερή επιδειξιμανία της… διαφορετικότητας

 ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΤΡΑΚΟΥΣΕΛΛΗ

Πέρα από τις δεδομένες δυσκολίες της δημόσιας (κυρίως) εκπαίδευσης σε ό,τι αφορά το διδακτικό προσωπικό, τις αίθουσες διδασκαλίας και όλα αυτά τα πάγια προβλήματα τα οποία -αναμφίβολα- δεν δημιουργήθηκαν σήμερα, οι νέοι μας πλέον δεν παίρνουν απολύτως κανένα ερέθισμα όσον αφορά την οδηγική ασφάλεια/παιδεία.

Βέβαια, τα δημόσια σχολεία μας ποτέ δεν έδωσαν στα παιδιά μας αυτό το οποίο αύριο τα προετοιμάζει να γίνουν σκεπτόμενα και σεβαστικά μέλη της κοινωνίας των δρόμων. Δρόμοι στους οποίους θρηνούμε εκατοντάδες νέους κάθε χρόνο. Ποτέ η ελληνική εκπαίδευση δεν αναγνώρισε την αναγκαιότητα να ενταχθεί στο εκπαιδευτικό σύστημα η οδηγική-οδική συμπεριφορά, όχι μόνο ως μάθημα, αλλά ούτε ως απλή ενημέρωση. Αναγνώρισε -σωστά- τη μουσική, την οικιακή οικονομία, τη γυμναστική, τη χειροτεχνία, τα καλλιτεχνικά, τη θεατρολογία κ.ά., αλλά ποτέ την οδική συμπεριφορά.
Η αλήθεια είναι ότι με τη νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας (όπως αυτή διαμορφώθηκε πριν από περίπου έναν χρόνο) πίστεψα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Για να είμαι ειλικρινής, όχι γιατί πίστεψα στους πολιτικούς που ηγούνται – σε καμία περίπτωση. Απλά αυτός ο έκδηλος ναρκισσισμός τους ότι «θα αλλάξουμε και θα εκσυγχρονίσουμε τα πάντα στο παλαιωμένο σύστημα» με έκανε να πιστέψω ότι ίσως κάτι γίνει.

Ανακαλύπτοντας τους θησαυρούς που κρύβει η καρδιά του πατέρα

π. Stephen Muse

Όταν οι γονείς μου χώρισαν, ο πατέρας μου με εγκατέλειψε. Η αρρώστια του, σχιζοφρένεια, πρώτα τον έστειλε στο κελί της φυλακής και μετά σε ψυχιατρείο.  Η συμπεριφορά του την εποχή που ήταν ψυχωτικός του προκαλούσε ντροπή κι έτσι, μετά το διαζύγιο των γονιών μου, δεν τον ξαναείδα παρά μόνον όταν είχα πια ενηλικιωθεί. Εξαίρεση αποτέλεσαν δύο σύντομες επισκέψεις του μία στα γενέθλιά μου και μία κάποια Χριστούγεννα. Όταν, μεγάλος πια, τον συνάντησα πάλι, μου είπε: «Τότε που ήρθα να σε δω, στο σπίτι του παππού, αγκάλιασες τα πόδια μου, έκλαιγες και παρακαλούσες: ‘Μπαμπά μη φεύγεις’. Εγώ, πάλι, σ’ αγαπούσα και ο κάθε αποχαιρετισμός με πονούσε πολύ. Έτσι δεν ξαναήρθα». Είχε ζήσει μ’ αυτή την ανάμνηση και μ’ αυτή την απόφαση επί είκοσι χρόνια, ενώ όμως πλήρωνε τακτικά τη μηνιαία διατροφή μου και μάθαινε τα νέα μου από δεύτερο χέρι. 
Ο φόβος του πατέρα μου για την συναισθηματική ευαλωτότητα, και η ντροπή που τον περιέσφιγγε σαν τη φασκιά του Λάζαρου δεν τον άφηναν να αντέξει τον πόνο που κλείνουν οι λέξεις: «Θα ξανάρθω σύντομα. Σ’ αγαπώ». Αντίθετα, στην πραγματικότητα, ήταν σαν να έλεγε: «Προτιμώ να αποφύγω τη συναισθηματική ευαλωτότητα παρά να σε βλέπω»
Στη γλώσσα των γηγενών, «πολεμιστής» είναι «αυτός που προστατεύει και υπηρετεί τις Ιερές Ρίζες» κατά τη μετάφραση ενός φίλου Ινδιάνου. Οι άντρες είναι οι πνευματικοί πολεμιστές και η μάχη που δίνουν είναι η μάχη της αγάπης. Δεν μιλώ για τη συναισθηματικότητα ή τη σεξουαλική επιθυμία ή τα ρομαντικά αισθήματα – που όλα πια τα αποδίδουμε με την τετριμμένη λέξη «αγάπη». Η μάχη αυτή είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό και ζωτικό, κι απ’  αυτήν εξαρτάται η οικογένεια, η κοινότητα, ο πολιτισμός. Απαιτεί επιμονή, θάρρος, διάκριση, ταπείνωση και την επιθυμία να είναι αυτή που «πάντα υπομένει» για χάρη εκείνων που αγαπά. 

Η Γενιά του Εγώ


 

Spinney Laura

Οταν ήταν παιδιά τους έλεγαν ότι είναι οι καλύτεροι. Σήμερα παίρνουν αντικαταθλιπτικά γιατί αισθάνονται ότι δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Ποιoς φταίει;
Εδώ και μερικές δεκαετίες τα παιδιά του δυτικού κόσμου μεγαλώνουν με κανακέματα και επαίνους και διαρκείς τονωτικές ενέσεις του Εγώ τους σε μια καλών προθέσεων προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησής τους. Πού οδήγησε αυτό; Στην εμφάνιση μιας γενιάς που αν και επισήμως ονομάζεται Γενιά Υ (ως διάδοχος της Γενιάς Χ), τώρα διεκδικεί τον καθόλου κολακευτικό τίτλο της «Γενιάς του Εγώ». Οι εκπρόσωποί της εμφανίζονται εγωκεντρικοί και νάρκισσοι, έχουν υπερτιμημένη άποψη για τον εαυτό τους και διακατέχονται από υπερβολικά υψηλές και έξω από τις δυνατότητές τους προσδοκίες, με αποτέλεσμα να «λυγίζουν» ευκολότερα κάτω από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής και να ρέπουν περισσότερο προς την κατάθλιψη. Το να σπεύσουμε να τους κατηγορήσουμε είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ πιο εποικοδομητικό να κάνουμε μια γερή κριτική και να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε υιοθετήσει ως «καλύτερο» για την ανατροφή των παιδιών μας. Οι ειδικοί έχουν ήδη μπει στη διαδικασία και οι προτάσεις τους είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες.

Είναι Νόμιμη και Συνταγματική η Μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών στα Σχολεία σε Θρησκειολογία;


 11s1trhskeytika

 του κ. Πέτρου Ρηγάτου*



Στο Σύνταγμα στην προμετωπίδα, μετά τη φράση Σύνταγμα της Ελλάδος, διαβάζομε την πανηγυρική πρόταση-διακήρυξη «Εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος».
Εν συνεχεία δε, μετά το 1ον τμήμα του πρώτου μέρους που αναφέρεται στη μορφή του πολιτεύματος, εις το 2ον τμήμα του 1ου μέρους του Συντάγματος και κάτω από τον πανηγυρικόν τίτλον «Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας», αναγράφεται το άρθρον 3 του Συντάγματος, εις την &1 του οποίου αναφέρεται ότι «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό τηρεί απαρασάλευτα, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις.
Με την ανωτέρω διάταξιν θεσπίζεται το καθεστώς της «νόμω κρατούσης Πολιτείας», το οποίον στηρίζεται επί βάσεως δημοσίου δικαίου και το οποίον καθιστά την Εκκλησίαν αυτοκέφαλον οργανισμόν, ο οποίος έλκει τα δικαιώματά του από το Σύνταγμα. Με τον τρόπο αυτό η Εκκλησία της Ελλάδος καθιερώνεται ως προνομιούχον Ν.Π.Δ.Δ.
Είναι γεγονός ότι με την ανωτέρω Συνταγματικήν ρύθμισιν, η Ορθόδοξη Εκκλησία περιέρχεται σε προνομιακή θέσιν έναντι των άλλων θρησκειών.

Το νέο ιδεώδες της Δύσης και η προσήλωση στο φθαρτό


Βασίλης Καραποστόλης


Με πολλούς στεναγμούς ο δυτικός άνθρωπος ξαναγυρίζει σήμερα εκεί από όπου θέλησε να αποδράσει. Αναγκάζεται να ξαναμπεί στην τροχιά του μόχθου, την κυκλική κίνηση που τον έκανε κάποτε να ιδρώνει και να βαρυγκομά. Το είχε θεωρήσει σαν θεϊκή κατάρα να πρέπει να εξασφαλίζει με τέτοιους κόπους ακόμη και το δικαίωμα να αναπνέει, κι έφθασε να πιστέψει ότι ήταν το «αντίτιμο της αμαρτίας του». Για να ελαφρύνει το βάρος του αποφάσισε να γίνει πιστός: ήλπιζε έτσι ότι θα μαλακώσει η αυστηρότητα του Κριτή του και ότι θα μπορέσει κάποτε ως καλός προτεστάντης ή καθολικός να ζητήσει άφεση από τα κρίματά του.
Προτού απαντήσει στους αιτούντες ο Θεός, πρόλαβε και τους καθησύχασε ο καπιταλισμός. Τους έδωσε όλες τις ευκαιρίες για να ξεχαστούν, για να πείσουν τον εαυτό τους ότι χάρη στη σκληρή εργασία θα είχαν το προνόμιο να απολαύσουν χίλια δυο αγαθά και να περιμένουν ακόμη ότι τα χίλια θα γίνονταν πολύ περισσότερα. Χαλάλι ο κόπος, αφού η ζωή θα ανταμειβόταν με το παραπάνω. Ετσι η ζωή αναγορεύτηκε σε ύψιστο αγαθό. Λησμονήθηκε το ζήτημα της «σωτηρίας της ψυχής». Αφέθηκε στην άκρη κάθε έγνοια για το τι πρέπει να πράττει κανείς και ήρθε σε πρώτη μοίρα η μέριμνα για το πώς θα αυξηθούν τα ευχάριστα και πώς τα δυσάρεστα θα περιοριστούν στο ελάχιστο.
Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από μια νέα δουλεία. Τι συνέβη; Από τα μέσα κιόλας του προηγούμενου αιώνα οι άνθρωποι έπεσαν με τα μούτρα στην καινούργια αναγκαστική ασχολία τους - έξω από τα επαγγέλματα και πέρα από τα ωράρια. Εψαχναν το πώς και με τι θα γεμίσουν τον περιβόητο «ελεύθερο χρόνο» τους. Ηταν ένας χρόνος δεσμώτης μιας νέας αγοράς όπου κυκλοφορούσαν αδιάκοπα εντυπώσεις, παιχνίδια, θεάματα. Δεν προσφέρονταν όμως δωρεάν∙ έπρεπε να τα αγοράσει κανείς, έπρεπε συνεπώς να δουλέψει και πάλι, να δουλέψει προκειμένου να μην αναρωτιέται: «προς τι» οι προσπάθειες; Για ποιον λόγο να επιδιώκονται αυτή η παραζάλη και αυτό το καταβρόχθισμα των στιγμών;

Η γυναίκα που κυνηγάει την Apple, την Google και την Gazprom


 wikimedia

  Μαρίσσα Δημοπούλου

Είναι σκληραγωγημένη, εμπνευσμένη από μία λουθηρανή αντίληψη ηθικής αλλά τολμηρή στις δηλώσεις της και με έξυπνο χιούμορ - Η Δανέζα Μαργκρέτε Βεστάγκερ, ευρωπαία επίτροπος Ανταγωνισμού, είναι το κατάλληλο πρόσωπο για το κυνήγι των κολοσσιαίων εταιρειών

Πόσοι θα ήθελαν να υπάρχει μία Αρχή που παρακολουθεί από κοντά τις πολυεθνικές κολοσσιαίες εταιρείες, αυτές που μπορούν με ένα νεύμα να κρύψουν εκατομμύρια; Ακόμη καλύτερα έναν άνθρωπο με την εξουσία και το θάρρος να στοχοποιήσει καθέναν από τους μεγαλοεπιχειρηματίες –και τις κυβερνήσεις τους- για να ελέγξει αν «παίζουν» σύμφωνα με τους κανόνες. Να τους αναγκάσει να σέβονται τους όρους του θεμιτού ανταγωνισμού. Να τους επιβάλλει να επιστρέψουν τα εκατομμύρια ίσως και δισεκατομμύρια ευρώ που χρωστάνε σε διάφορα κράτη -και άρα φορολογούμενους πολίτες. Πόσοι από εσάς θα περιμένατε ότι το πρόσωπο που τα έχει βάλει με την Apple, την Google, την Gazprom και άλλα πολυεθνικά «θηρία» του κόσμου είναι μία γυναίκα;

Αναζητώντας τον «Κ» — ή τον ΘΒ;

Kωνσταντίνος Mπλάθρας


«Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, ήταν ένα μικρό μελαχροινό αγόρι από την Κύπρο», που γεννήθηκε στη Λευκωσία την εποχή που οι Εγγλέζοι «έφτασαν στο σημείο να απαγορέψουν όχι μόνο τον ελληνικό Εθνικό Ύμνο, αλλά και τα χρώματα της ελληνικής σημαίας, ακόμα κι αν το γαλανόλευκο έδινε παρόν στις ρόδες ενός κάρου». Το μικρό εκείνο αγόρι ανδρώθηκε στους δύσκολους καιρούς της «φασιστικής», όπως σωστά τη λέει, αγγλικής Κατοχής της Κύπρου, για να έρθει στην Αθήνα μετά τον πόλεμο, τη γερμανική φασιστική Κατοχή και τον Εμφύλιο και να γίνει ένας από τους κατ' εξοχήν κινηματογραφιστές του ελληνικού σινεμά. Ο Κατσουρίδης, απ' όταν πρωτόπιασε δουλειά στου Φίνου, τον Οκτώβρη του 1951, ήταν «ο απόλυτος εργάτης του σινεμά, ο άνθρωπος που τα έχει κάνει όλα ή σχεδόν όλα: φωτογράφος πλατό, βοηθός σκηνοθέτη, βοηθός οπερατέρ, διευθυντής φωτογραφίας, μοντέρ, σκηνοθέτης, διεθυντής παραγωγής, παραγωγός» και σεναριογράφος. Για εξήντα ολόκληρα χρόνια —πέθανε στις 11 Νοεμβρίου του 2011— διέτρεξε τον ελληνικό κινηματογράφο με δέκα εφτά δικές του μεγάλες ταινίες συν ένα ντοκιμαντέρ, τριάντα εννέα ταινίες συν δύο μικρού μήκους όπου υπογράφει τη φωτογραφία, εβδομήντα επτά ταινίες συν τέσσερις μικρού μήκους ως μοντέρ, είκοσι οκτώ δικές του παραγωγές και συμπαραγωγές! Αριθμοί απίστευτοι ακόμα και για έναν «άνθρωπο που δεν κοιμάται ποτέ».

Ο λευκός άνδρας σε εκείνη την εικόνα


 Αποτέλεσμα εικόνας για πιτερ νορμαν



Είναι ο τρίτος άνθρωπος στο βάθρο. Ο λευκός ανάμεσα στους μαύρους. Ο πιο «γρήγορος» Αυστραλός όλων των τελευταίων δεκαετιών στα 200μ. Είναι ο Πίτερ Νόρμαν. Ο άνθρωπος που, αν και συμμετείχε στην πιο ιστορική στιγμή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1968, ελάχιστοι γνωρίζουν ακόμη και σήμερα το όνομά του. Και πολύ λιγότεροι το απίστευτο κόστος που πλήρωσε για τις επιλογές του.
Ο Πίτερ Νόρμαν στους Ολυμπιακούς του ’68 έκανε το ακατόρθωτο: τερμάτισε δεύτερος στo 200άρι πίσω από τον Αμερικανό Τόμι Σμιθ, γνωστός και με το προσωνύμιο «Το Τζετ» για ευνόητους λόγους, και κλάσματα του δευτερολέπτου μπροστά από τον Τζον Κάρλος. Ο λευκός δρομέας ανάμεσα στους δύο μαύρους και μάλιστα με τον Σμιθ να γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που έσπασε το φράγμα των 20 δευτερολέπτων τερματίζοντας με χρόνο 19.82, λογικά είναι ένα από τα μεγάλα πρόσωπα των Aγώνων.

Εντούτοις αυτό που όλοι θυμόμαστε από αυτούς τους Ολυμπιακούς του Μεξικού και πολύ περισσότερο από αυτήν την κούρσα είναι ο «Μαύρος Χαιρετισμός» -Βlack Salute- των Σμιθ και Κάρλος. Οι δύο αθλητές είχαν ήδη αποφασίσει να μετατρέψουν σε σιωπηλή διαμαρτυρία υπέρ των δικαιωμάτων των αφροαμερικανών στις ΗΠΑ την απονομή. Μπήκαν με μαύρες κάλτσες χωρίς παπούτσια στο στάδιο, για να δείξουν όπως ανέφερε τότε το ρεπορτάζ του BBC, την φτώχεια στην ρατσιστική Αμερική. Ο Σμιθ φορούσε ένα μαύρο φουλάρι για να εκφράσει την μαύρη περηφάνεια. Σήκωσε τη δεξιά γαντοφορεμένη στα μαύρα γροθιά του για να δείξει την μαύρη δύναμη στην Αμερική και ο Κάρλος την αριστερή για να δείξει την μαύρη ενότητα. Τα περίφημα αυτά δερμάτινα γάντια έγιναν το σύμβολο των Μαύρων Πανθήρων.
Και ο Νόρμαν; Αντιλήφθηκε ότι κάτι πρόκειται να συμβεί την ώρα που οι αθλητές περίμεναν για την απονομή βλέποντας τους δύο Aφροαμερικανούς χωρίς παπούτσια. Τους ρώτησε, του εξήγησαν. «Θα σταθώ στο πλευρό σας» είπε αποφασιστικά ο Νόρμαν εκφράζοντας επίσης βαθιές αντιρατσιστικές του απόψεις. «Μα τι θέλει από τη ζωή του αυτός ο λευκός Aυστραλός; Κέρδισε ασημένιο μετάλλιο, ας το πάρει και ας τελειώνουμε» σκέφτηκε εκείνη την ώρα ο Σμιθ.

Ποιος θυμάται τον μικρό Αϊλάν;


Αποτέλεσμα εικόνας για ο μικρος αιλαντ

Ο Μοχαμάντ Μοχαμάντ, ένας σύρος ταξιτζής, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Β. Ελλάδα. Στο χέρι του κρατάει τη φωτογραφία του Αϊλάν Κουρντί. Αυτός τουλάχιστον δεν τον έχει ξεχάσει. Το μικρό παιδί πριν από ένα χρόνο είχε συγκλονίσει την παγκόσμια κοινότητα με τον αδόκητο και σκληρό τρόπο που είχε χάσει τη ζωή του. Πνιγμένο και ξεβρασμένο στα τουρκικά παράλια, συμβόλιζε τη σκληρότητα με την οποία αντιμετώπιζε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει η επίσημη πολιτική το προσφυγικό πρόβλημα.
Δώδεκα μήνες έπειτα από εκείνο το συμβάν πολλά έχουν αλλάξει και πολλά περισσότερα έχουν μείνει ίδια. Θα έλεγε κανείς πως εκείνος ο θάνατος είχε μια εκθετική δύναμη με την έννοια ότι κινητοποίησε τα ανθρώπινα αισθήματα με πιο άμεσο τρόπο και πίεσε κάπως τις κυβερνήσεις να προωθήσουν ένα μέρος πολιτικών που θα αντιμετώπιζαν τους πρόσφυγες ως ανθρώπινες οντότητες και όχι ως πρόβλημα.
Κάτι τέτοιο, όμως, δεν κράτησε για πολύ, καθώς το Προσφυγικό παραμένει και σήμερα ένα από τα βασικά σημεία τριβής μεταξύ των χωρών της ΕΕ.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Eίσαι Eυρωπαίος όταν κομίζεις διαφορά

  Αποτέλεσμα εικόνας για είμαι ευρωπαίοσ
 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Ε​​φτά χρόνια τώρα, το πολίτευμα στη χώρα μας είναι παντομίμα δημοκρατίας: Γίνονται εκλογές, αλλά ο Eλληνας ψηφοφόρος δεν έχει καμιά πολιτική επιλογή. Tου επιβάλλεται να περιοριστεί σε διαχειριστικές προτιμήσεις.
H πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, την καθορίζουν τα ψηφισμένα από τη Bουλή «μνημόνια». Tο περυσινό δημοψήφισμα (καλοκαίρι 2015), εξαιρετικά «θολό» πολιτικά, έδειξε ωστόσο ότι η πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, δεν μπορεί να την αλλάξει ούτε μια πλειοψηφία 62% των ψηφοφόρων. H χώρα έχει χρεοκοπήσει, δεν γίνεται να διαθέτει την πολυτέλεια πολιτικών επιλογών. Πρέπει να αρκεστεί στην παντομίμα. Σε προτιμήσεις διαχείρισης.
Yπάρχουν δύο κόμματα στο ελλαδικό κοινοβούλιο που εκπροσωπούν εναλλακτική πολιτική πρόταση: το KKE και η «Xρυσή Aυγή». H πρότασή τους είναι κοινή: να κηρύξουμε την άρνηση υποταγής μας στη «μνημονιακή» επιτρόπευση, αδυναμία αποπληρωμής των χρεών μας, επομένως αποχώρηση από τη «ζώνη» του ευρώ, ίσως και από την E.E.
Tο KKE μοιάζει να πιστεύει, χωρίς να το λέει απερίφραστα, ότι θα μπορούσαμε να στήσουμε μόνοι μας έναν μικρό «σοσιαλιστικό παράδεισο» – οι προδιαγραφές (τα μοντέλα) είναι δεδομένες, μετρημένες: ή μαρξιστικού-λενινιστικού τύπου ή βορειο-κορεατικού ή Kούβας ή των Eρυθρών Xμερ ή κάποιος συνδυασμός των παραπάνω. H «Xρυσή Aυγή» μάλλον δεν έχει προσδιορίσει σε τι ακριβώς αποβλέπει, λογικά υποθέτει κανείς κάποιο πολίτευμα που θα απομιμείται τις ισλαμικές «δημοκρατίες».

Τα παιδιά της τελειότητας

Φωτο:delfi.lt

της Κλαίρης Τζωρτζάκη

Δεν προλαβαίνουν να κλείσουν τα τέσσερα κι αρχίζουν μαθήματα αγγλικών. Κάνουν μπαλέτο ή πολεμικές τέχνες δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. Ενδιάμεσα τένις, μαθήματα υπολογιστών, κολυμβητήριο. Στο νηπιαγωγείο είναι ήδη παιδιά θαύματα. Μαθαίνουν γραφή κι ανάγνωση στους πρώτους δύο μήνες. Γιατί οι δάσκαλοι είναι πολλοί. Κι όχι μόνο πρωινοί. Το μεσημέρι αναλαμβάνουν μαμάδες και μπαμπάδες και τα απογεύματα γιαγιάδες και παππούδες. »Έλα να δω τι έμαθες σήμερα».
Με τα πρώτα Α στους ελέγχους του δημοτικού γίνεται γιορτή. Φιλιά. Μπράβο. Αγκαλιές. Τηλέφωνα σε όλους τους συγγενείς, εσωτερικού κι εξωτερικού. »Σκίζει». Κι όσο σκίζει τόσο ξεσκίζεται. Να και η δεύτερη ξένη γλώσσα. Να και κανα ιδιαίτερο στην αριθμητική. »Γιατί τεμπελιάζεις; Τέλειωσες το διάβασμα; Τι θα πει βαριέσαι να πας για πιάνο;»
Το δράμα ξεκινά όταν μέσα στον έλεγχο τρυπώσει κανά Β. Και ήδη από τα σκαλιά του σχολείου, ακούγεται η ερώτηση – εφιάλτης για κάθε μαθητή: »Τ’ άλλα παιδάκια τι πήραν; Η Αδαμαντία γιατί είχε σε όλα Α; Είναι πιο έξυπνη από σένα;» Φυσικά, αυτός ο έλεγχος τριμήνου εξαφανίζεται. Η τηλεόραση κλειδώνει. Το πάρκο απαγορεύεται. Όπως και τα τηλεφωνήματα στην απέναντι κολλητή μικρούλα. Σε ακραίες (ή όχι τόσο;) περιπτώσεις εμφανίζονται και οι άσπρες, κίτρινες και κόκκινες πεταλουδίτσες  της Αλίκης μετά το χαστούκι του Παπαμιχαήλ.
Τα παιδιά της τελειότητας δεν πηγαίνουν στις σχολικές εκδρομές. Κάθονται να διαβάσουν. Αν τυχόν γράψουν σε κάποιο διαγώνισμα του γυμνασίου κάτω από… 20 βάζουν τα κλάματα. Ντρέπονται να κοιτάξουν τους καθηγητές στα μάτια και κοκκινίζουν όταν τους μιλάνε άλλα παιδιά. Δεν κάνουν μεγάλες παρέες. Και πολλά στα διαλείμματα είναι συνήθως μόνα τους. Σκυφτά. Τα καταλαβαίνεις ακόμα κι απ’ τον τρόπο που ντύνονται. Ή χτενίζονται. Τα παιδιά της τελειότητας δεν βγαίνουν τα Σάββατα. Ούτε μία βόλτα.

Το καλοκαιρινό σχολειό ενός «αντάρτη» παπά


 priest

  Μανώλης Δημελλάς
 
Που ακούστηκε, μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού ένα τσούρμο παιδιά να αφήνουν στην άκρη τον ύπνο, τη θάλασσα, τις βόλτες, το χασομέρι και όλα τα παιγνίδια τους, για να τρέξουν στο σχολείο;
«Κι όμως δεν είναι ψέμα, διανύουμε ήδη την τρίτη εβδομάδα, υπάρχει σφιχτό πρόγραμμα και στην αίθουσα δεν πέφτει καρφίτσα, δεν χωράνε άλλοι μαθητές!»
-Είναι παλαβοί, δεν υπάρχει εξήγηση. Παρατάνε τη διασκέδαση και την καλοκαιρινή τεμπελιά για να πάνε στο... σχολείο.
Το πρώην δημοτικό σχολείο στις Πυλές Καρπάθου γεμίζει ασφυκτικά από μικρούς μαθητές και από ξεχωριστούς δασκάλους, που διδάσκουν τα πιο ιδιαίτερα μαθήματα!


Ξαναχτύπησε λοιπόν ένας παπάς σκέτος αντάρτης! Μα τα δικά του όπλα είναι τα μόνα που χτίζουν συνειδήσεις κι αυτά είναι τα γράμματα.
Μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τον παπα-Καλλίνικο, τον Αρχιμανδρίτη-δάσκαλο που παλεύει και αρκετές φορές καταφέρνει, χωρίς υπερβολή, να ανάψει το φως στις ψυχές των ανθρώπων!
Ο άνθρωπος αυτός είναι ο ορισμός της πρωτοπορίας, ό,τι κάνει, όπου κι αν βρεθεί, θα βάλει το δικό του λιθαράκι στην εξέλιξη, αφήνει στην άκρη τις λέξεις όταν αυτές μοιάζουν με ακίνητες πέτρες, όταν ορίζουν επιθυμίες και χάνονται μέσα σε ρεβασμούς ονείρων. Εκείνος σηκώνει τα μανίκια από τα ράσα και πιάνει δουλειά.

Ηταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι

Αποτέλεσμα εικόνας για ηταν ωραιο αυτο το καλοκαιρι




Κώστας Ζουρδός

Σε είδα πληγωμένο. Δεν είναι που έφυγε το καλοκαίρι ή μήπως είναι όλα αυτά που άφησε;
 Ένα ταχύπλοο που σκόρπισε το θάνατο, εκατοντάδες βάρκες να φέρνουν ξεριζωμένους, παιδικά βλέμματα σκαμμένα στην απελπισία, ο διπλανός που αυτοκτόνησε, ο γείτονας που ασθενεί, ο καναλάρχης που ταλαιπωρείται στο ράντζο για να          « σκοτώσει» εκατομμύρια, το σχολείο που ξεκινάει , το παιδί που πεινάει, ο νέος που δεν έχει στρώμα για το όνειρό του.
 Και εγώ και εσύ και ο άλλος στον καναπέ της βαρεμάρας να αναμασάμε ελπίδες σερβιρισμένες.
 Και εγώ και εσύ και ο άλλος δεν έχουμε καταλάβει πως αν δεν ενώσουμε την αγάπη μας δεν θα αποκρούσουμε τις επιθέσεις.
Και εγώ και εσύ και ο άλλος μετά τις “επιθέσεις”,  δεν πονάμε καθόλου, αλλά νιώθουμε εξάντληση γιατί είμαστε μόνοι.
Ακόμα θα είσαι μόνος;
Ακόμα θα περιμένεις κάποιον να σε λυτρώσει;
Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι. Κανείς δεν ξέρει

Η επόμενη προδοσία των διανοούμενων



         Αποτέλεσμα εικόνας για διανοουμενοι

            Παναγιώτης Κονδύλης

Τα παράπονα για την «προδοσία των διανοουμένων», δηλαδή την ενδοτικότητα τους στους πειρασμούς της εξουσίας και της βίας, είναι στον αιώνα μας τουλάχιστον τόσο παλιά όσο και το ξακουστό βιβλίο του Julien Benda (1927). Όπως έπρεπε να αναμένεται, ακούστηκαν και πάλι με ιδιαίτερη ένταση μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Γιατί πολύ συχνά και για πολύν καιρό συνέδεσαν πολλοί διανοούμενοι, και όχι πάντα οι πιο ασήμαντοι, είτε ως απολογητές, είτε (οι πιο δειλοί) ως συνοδοιπόροι, τις ελπίδες τους και τις προσωπικές ηγετικές τους αξιώσεις με την πορεία του κομμουνιστικού πειράματος. Οι πλείστοι επιζώντες πασχίζουν τώρα, τύπτοντας επιδεικτικά τα στήθη ή μεθερμηνεύοντας κατ’ αρέσκεια τις προγενέστερες φράσεις και πράξεις τους, να κάμουν τα γινωμένα αγίνωτα και έτσι να διατηρήσουν τη θέση τους μέσα στο ανθηρό παζάρι της πνευματικής ζωής. Απέναντι στις αυτομαστιγώσεις ή στις αλχημείες τους ορθώνεται η έπαρση και η κάποτε ιεροεξεταστική προπέτεια εκείνων οι οποίοι εξ αρχής είχαν επιλέξει το «σωστό» (κατά την ετυμηγορία του 1989) στρατόπεδο. Και ανάμεσα στους τελευταίους συχνότατα προπετέστεροι είναι όσοι γεννηθήκαν και εμφανίσθηκαν δημοσίως με αρκετή καθυστέρηση, ώστε να ταχθούν εγκαίρως και ακίνδυνα με τον νικητή.

Αντί να καταδικάζουμε ας κατανοούμε...

a1

π. λίβυος

Υπάρχει ένα μαρτύριο που λέγεται ανηδονία.
Δηλαδή αδυναμία να απολαύσεις ή να χαρείς με οτιδήποτε στην ζωή σου.
Η πηγή που ματαιώνει την χαρά σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν είναι εξωτερική μα εσωτερική.
Οι φλόγες της "κολάσεως" καίνε μέσα τους.
Γι αυτό έχω πει πολλές φορές, ας μην κρίνουμε τους ανθρώπους που ζουν μέσα στα πάθη και τα λάθη.
Ξέρετε πόσοι από αυτούς, έχουν μπει στο εμμονικό κυνήγι της ηδονής;
Κάνουν δηλαδή την μια αμαρτία πίσω από την άλλη, με ένα ψυχαναγκαστικό τρόπο, μόνο και μόνο για να αισθανθούν την χαρά και την απόλαυση.
Αυτά είναι τραγικά πρόσωπα που θέλουν την αγάπη και την κατανόηση μας, και όχι την κρίση και την αποστροφή μας.
Αντί να καταδικάζουμε ας κατανοούμε, μυρίζει περισσότερο παράδεισο…


Πηγή :www.synodoiporia.gr

Asa Κ. Jennings: Ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922!

a4

Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του! Είναι ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδος!
31 Αυγούστου 1922: Οι φόνοι, οι εμπρησμοί, οι λεηλασίες και οι βανδαλισμοί γίνονταν κάτω από την μύτη των "συμμάχων", που παρακολουθούσαν αδιάφοροι από μακριά τον «συνωστισμό στην αποβάθρα». Φωτογράφιζαν απαθέστατοι το "show", πετώντας μάλιστα πίσω στην θάλασσα τους απεγνωσμένους που έφταναν ως τα πλοία. Όσοι τελικά σώθηκαν, το κατάφεραν ύστερα από την ανθρωπιστική παρέμβαση του Αμερικανού Asa Κ. Jennings που μεσολάβησε και τελικά ύστερα από δύο ημέρες δόθηκε η δυνατότητα σε χιλιάδες πρόσφυγες να βρουν καταφύγιο στα "Πλοία της Συμπόνιας" και να καταλήξουν στην Ελλάδα!
Προπομπός του Jennings και φωτεινή εξαίρεση της διεθνούς απάθειας μπροστά στο έγκλημα ήταν ένας άγνωστος Ιάπωνας πλοίαρχος, που τις ώρες της μεγάλης σφαγής μόνος αυτός και το πλήρωμά του άδειασαν στην θάλασσα το φορτίο τους για να μαζέψουν όσον το δυνατόν περισσότερες κυνηγημένες ψυχές. Από τις προκυμαίες έφευγαν οι βάρκες γεμάτες με Έλληνες και Αρμενίους πρόσφυγες, κατευθύνονταν προς τα ξένα πλοία, που παρέμεναν για να υπερασπιστούν και να δεχτούν τους συμπατριώτες τους, αλλά δεν είχαν διαταγές να δεχτούν τους ντόπιους για να μην προσβάλουν τους Τούρκους. Όταν οι βάρκες προσάραζαν στα βρετανικά πολεμικά πλοία και προσπαθούσαν να δέσουν, οι ναύτες έκοβαν τα σκοινιά. Μερικές βάρκες καταποντίστηκαν, τους ανθρώπους τους έριχναν στην θάλασσα και από την προκυμαία άλλοι προτιμούσαν να πνιγούν κι από μόνοι τους. Κάποιοι προσπαθούσαν να ανέβουν στα πλοία αλλά οι Άγγλοι τους έλουζαν με καυτό νερό. Οι Ιταλοί, που έμειναν στην θάλασσα της Σμύρνης περισσότερο από τους άλλους, δέχονταν στα πλοία όσους κατάφεραν να τους πλησιάσουν. Οι Γάλλοι δέχονταν μόνο όσους μπορούσαν να προφέρουν στα γαλλικά έστω με κακή προφορά "Είμαι Γάλλος, όλα τα χαρτιά μου κάηκαν". Σε λίγο τους Αρμενίους καθηγητές περικύκλωσαν πιτσιρίκια και προσπαθούσαν να μάθουν αυτή την μαγική φράση.
Ο πλοίαρχος του αμερικάνικου αντιτορπιλικού έδιωχνε τα παιδιά, φωνάζοντας: "Μόνο Αμερικάνοι!". Στα πολεμικά πλοία οι ξένοι ναυτικοί παρακολουθούσαν με τα κιάλια την σφαγή και φωτογράφιζαν. Αργότερα άρχισαν να παίζουν οι μπάντες, στραμμένες προς την προκυμαία. Δεν άντεχαν να ακούνε τον κόσμο να σφάζεται...
Όμως ο Jennings δεν ήταν από τους ανθρώπους, που θεωρούσε, ότι "δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα", ούτε από εκείνους που ξεχώριζε τους ανθρώπους σύμφωνα με το θρησκευτικό τους "πιστεύω".

Άαρον Σουόρτζ: Το παιδί-θαύμα που αυτοκτόνησε

          



Ο Άαρον Σουόρτζ υπήρξε ένα παιδί θαύμα. Ξεχώρισε από την ηλικία των 14 ετών έγινε ένας από τους συντάκτες του προτύπου RSS (RDF Site Summary).
Πρόκειται για ένα τρόπο μετάδοσης πληροφοριών από μια ιστοσελίδα προς άλλες εφαρμογές ή σελίδες με απλό, εύκολο και κατανοητό τρόπο. H Apple, για παράδειγμα, αποκόμισε τεράστια κέρδη από τη δουλειά του Σουόρτζ, ενώ ακόμα και το Twitter χρησιμοποίησε το RSS για να διανέμει τα μηνύματά του.
Ανήλικος ακόμη, o Άαρον, δημιούργησε έναν ιστοχώρο τον οποίο ονόμασε Infogami. Ο ιστοχώρος αυτός στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με την- παγκοσμίως δημοφιλή υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης- Reddit . Η Reddit με τη σειρά της, το 2006, εξαγοράστηκε από την Condé Nast κάνοντας ουσιαστικά τον Άαρον πλούσιο. Η μετέπειτα πορεία του Σουόρτζ συνδέθηκε με τον ακτιβισμό. Ίδρυσε την ομάδα Demand Progress, δραστηριοποιήθηκε υπέρ της ελεύθερης διακίνησης των πληροφοριών και έδωσε μάχη κατά της διαδικτυακής λογοκρισίας.
Ο επονομαζόμενος «Ρομπέν των ψηφιακών δασών», το 2009 κατέβασε και διέθεσε ελεύθερα στο Διαδίκτυο περίπου το 20% των εγγράφων που προέρχονταν από ομοσπονδιακά δικαστήρια και τα οποία ήταν καταχωρημένα στη βάση δεδομένων PACER. Τα έγγραφα αυτά, παρά το γεγονός ότι τυπικά θα έπρεπε να είναι ελεύθερα, χρεώνονταν από την PACER. Ο Άαρον με την ενέργειά του αυτή τα έκανε προσβάσιμα στο ευρύ κοινό.

Ως τέκνα μου αγαπητά νουθετώ...


 a3

         π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

                Ο σύγχρονος άνθρωπος, επιθυμώντας την ελευθερία του, μεταξύ των άλλων ιδιοτήτων που έχει απεμπολήσει είναι και αυτή του παιδιού. Το παιδί δεν είναι αυτόνομο. Είναι εξαρτημένο από την αγάπη των γονέων του και κρεμασμένο από την αγκαλιά τους. Το παιδί δεν αποφασίζει για τον εαυτό του, αλλά ζητά  τη γνώμη των γονέων του. Το παιδί, ακόμη κι αν έχει διαφορετική άποψη για πράγματα και καταστάσεις της ζωής του, οφείλει να συζητά και να βρίσκει από κοινού λύσεις με τους γονείς του. Συχνά οι γονείς έχουν από το παιδί τους την απαίτηση της απόλυτης υπακοής. Φοβούνται την ελευθερία του παιδιού και δεν του τη δίνουν από καρδιάς, όταν εκείνο τη ζητεί ή δεν του τη δίνουν καθόλου. Ο σύγχρονος άνθρωπος λοιπόν, θέλοντας να είναι ελεύθερος, απορρίπτει την ιδιότητα του παιδιού και ό,τι του την θυμίζει, όχι μόνο τη γονεϊκή στάση έναντί του, αλλά και οποιαδήποτε αυθεντία μοιάζει να του περιορίζει την ελευθερία, τον Θεό, το κράτος, τους δασκάλους, τη διανόηση. Απόλυτο κριτήριο το «εγώ» του. Και το υπερτροφικό εγώ δείχνει μία ύπαρξη η οποία θέλει να αποφασίζει για τα πάντα με γνώμονα τα δικά της κριτήρια και την ίδια στιγμή να αδιαφορεί ή και να απορρίπτει όλους τους λόγους για τους οποίους κάποιος άλλος θα μπορούσε να την νουθετήσει. Ακόμη και την αγάπη.

Η Αίγινα του Γιάννη Μόραλη: 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου ζωγράφου

                                                  
Στις 9 Σεπτεμβρίου ανοίγει τις πύλες της η έκθεση με έργα του Γιάννη Μόραλη, η οποία πραγματοποιείται στην Αίγινα, στο πλαίσιο του αφιερώματος «Η Αίγινα του Γιάννη Μόραλη», που διοργανώνει ο Δήμος Αίγινας, με την ευκαιρία της ανακήρυξης της φετινής χρονιάς ως «Έτους Γιάννη Μόραλη» από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Η έκθεση περιλαμβάνει 40 περίπου έργα του ζωγράφου που προέρχονται από την Πινακοθήκη Χατζηκυριάκου Γκίκα του Μουσείου Μπενάκη, την Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, την Συλλογή Έργων Τέχνης της Alpha Bank, την συλλογή της Πέγκυς Ζουμπουλάκη και άλλες ιδιωτικές συλλογές, ορισμένες από τις οποίες βρίσκονται στην Αίγινα. Περιλαμβάνει επίσης 10 φωτογραφίες του διακεκριμένου Γάλλου φωτογράφου Jean-Francois Bonhomme από τα εργαστήρια του καλλιτέχνη στην Αθήνα και την Αίγινα. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει τριμελής ομάδα που αποτελείται από τον Γιώργο Καλόφωνο, την Δάφνη Ζουμπουλάκη και την Βάσω Καλουδιώτη.


Τα εκθέματα θα στεγαστούν σε δύο χώρους. Στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο του νησιού, όπου θα εκτεθεί μικρός αριθμός έργων μεγάλων διαστάσεων, όπως η εμβληματική «Πανσέληνος Μ´» (1977–79) ή η «Χαραυγή» (1988) και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας, όπου μικρότερα έργα, προσχέδια, σπουδές, σχέδια και σπάνια χαρακτικά του Γιάννη Μόραλη, θα βρίσκονται σε διάλογο με τα εκθέματα του Μουσείου.