Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά…και ο νόμος Τρίτση.


                                                          Α! ΜΕΡΟΣ


Η δράση της ενορίας του Αγίου Βασιλείου την περίοδο της Ποιμαντικής ευθύνης του Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου (εκτός από τα θέματα νεότητας) ήταν πολυσήμαντη με συμμετοχή σε γεγονότα της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας. Ένα από αυτά θα εξετάσουμε παρακάτω προσπαθώντας να θυμίσουμε εν συντομία την ιστορία και το κλίμα μιας εποχής περασμένης όχι τόσο μακρινής που για πολλούς από εμάς ήταν η αρχή της εφηβείας η της ενηλικίωσης μας.

Ο Τόλης, η Ζωή και ο…Βασίλης.



                                                   Απο τις προσωπικές μας ιστορίες.


Καταλαβαίνω ότι στην ανάγνωση του τίτλου του άρθρου μας θα απορεί κανείς και θα αναρωτιέται τη δουλεία έχει ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Ζωή Λάσκαρη και ο Αγαπημένος μας φίλος Βασίλης Καραγιάννης. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

H Λάσκαρη στις ζωές μας


 Αποτέλεσμα εικόνας για H Λάσκαρη στις ζωές μας






 ΣΠΥΡΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

Αυτό που πονάει περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση της απουσίας μιας γυναίκας, η οποία αποτελεί κομμάτι των παιδικών μας χρόνων. Την αποχωριζόμαστε με υπόκλιση και δάκρυα για όλα όσα μας άφησε και, βασικά, για τα διδάγματα τα οποία μας κληροδότησ.

«Πέθανε, σε ηλικία 72 ετών, η ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη, μια από τις διασημότερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Η ηθοποιός βρέθηκε νεκρή σήμερα, Παρασκευή, στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη».
Μια είδηση τριάντα λέξεων σαν τριάντα συνεχόμενες σφαλιάρες στο πρόσωπο, αλλά αυτό που πονάει περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση της, στο εξής, απουσίας μιας γυναίκας, η οποία αποτελεί κομμάτι των παιδικών σου χρόνων. Ταυτόχρονα, αποτελεί και το απόλυτο παράδειγμα προς μίμηση, η ζωή της Ζωής κερνάει διδάγματα συμπεριφοράς προς όλους μας.

ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…



Μου έλεγαν κάποιοι γνωστοί αυτές τις μέρες,νέοι και νέες,ότι δυσκολεύονται να πάνε στη θάλασσα,
λόγω της εμφάνισής τους. Δεν αντέχουν, λέει, τα βλέμματα του κόσμου, την υποτίμηση που εισπράττουν,την αίσθηση της απόρριψης και γελοιοποίησης για την εικόνα τους. Με αφορμή αυτό,
σκέφτηκα να σου πω φιλικά τα εξής: Ποτέ μη πληγώσεις άνθρωπο για κάτι που συμβαίνει στη ζωή του, ή για κάποιο σωματικό ή ψυχικό χαρακτηριστικό του. Άλλος είναι υπέρβαρος, άλλος παχύσαρκος, άλλος ελλιποβαρής. Άλλος έχει σπυράκια, λιπαρό δέρμα, μια ουλή στο πρόσωπο, έντονη πιτυρίδα, μεγάλη μύτη, στραβά δόντια, κυτταρίτιδα, αραιά μαλλιά, μιλάει ψευδά, τρώει τα νύχια του, δεν ακούει καλά, μυρίζουν τα χνώτα του, περπατά και κουτσαίνει, δεν βλέπει καλά, δεν κάνει παιδιά, τρέμει, ξεχνά, είναι ψηλός, είναι κοντός, θηλυπρεπής ή πολύ αρρενωπός, φοβάται τις κατσαρίδες, τα ύψη, το σκοτάδι, το ασανσέρ, αργεί να παντρευτεί, δεν βρίσκει δουλειά, δεν ποστάρει φοβερές ατάκες στο φέης. Και άλλα πολλά….Μια σου λέξη ή γκριμάτσα, μια κοροϊδία ή ειρωνία,
ένα αστείο, ένα βλέμμα γελοίο, μια φατσούλα ¨έλεος¨, μια δήθεν αφελής ερώτηση– 4 χρόνια παντρεμμένοι κι ακόμα να κάνετε παιδάκι, ε;.. - ,μπορεί να τον διαλύσει. Εντελώς όμως. Ερείπιο.
Να τον κάνει να καταρρεύσει για μέρες και μήνες. Να πέσει σε κατάθλιψη κι απόγνωση.

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Να βροντοφωνάξουμε σε όλη τη γη ζούμε για μια αγάπη δυνατή…




Όταν πλησίαζε τέλος Αυγούστου ο καθένας επέστρεφε από της διακοπές του που ήταν είτε κάποιες μέρες στον Παππού και στην Γιαγιά, είτε στην Κατασκήνωση, είτε για τους τυχερούς οικογενειακές διακοπές με όλα τα μέλη της οικογένειας. Πάντα το τέλος των διακοπών έφερνε ένα γλυκό σφίξιμο στην καρδιά και μια άηχη πίκρα αποχωρισμού. Τότε αναλάμβανε δράση για να ηρεμήσει την καρδιά τα παιδικά και εφηβικά μας στέκια, η πλατεία, η γειτονιά και κυρίως η συντροφιά.

Ελευθερία ή σιωπή…



Πυρκαγιές καίνε τη χώρα με τεράστιες οικολογικές συνέπειες, άνθρωποι καθημερινά αυτοκτονούν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και των επιπτώσεων στην ψυχή μας, τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη, τροχαία δυστυχήματα με ολέθριες συνέπειες, μια χώρα σε αναβρασμό, ένας κόσμος σε περιδίνηση και ένα ερώτημα να πλανιέται πόσο φτηνή έχει γίνει η ανθρώπινη ζωή; Και βέβαια το κύριο ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς για όλα αυτά;

Οι παππούδες μας ήξεραν να μπολιάζουν τα φυτά τις κατάλληλες εποχές να καλλιεργούν τη γη για να καρπίσει. Δεν νόθευαν τις διαδικασίες παραγωγής για το κέρδος δεν αλλοίωναν την φυσική ανάπτυξη των καρπών για το κέρδος. Ήξεραν ότι θα πεθάνουν, έσκαβαν όμως τη γη για τους επερχόμενους, αλλά ίσως και για τη γη την ίδια. Ήξεραν ότι οποιαδήποτε "ισχύ" κι αν είχαν, η ισχύς αυτή δεν θα είχε ευεργετικά αποτελέσματα, αν αυτοί δεν υπάκουαν στις εποχές, αν δεν πρόσεχαν τους ανέμους, αν δεν σέβονταν την θάλασσα που τάιζε γενιές, αν δεν έκοβαν τα δέντρα την ώρα που έπρεπε και αν δεν άφηναν στο μούστο τον καιρό που του χρειαζόταν για να βράσει. Σεβόντουσαν τη ζωή και την ελευθερία του άλλου.

Μια αιωνιότητα και μια Ζωή…Καλό σου ταξίδι.



Μας ταξίδεψες τα βράδια της ασπρόμαυρης τηλεόρασης με τις ταινίες σου, τα μάτια μας έτρεξαν από δάκρια χαράς και λύπης, είσαι το ομορφότερο κορίτσι που ταρακουνούσες την εφήμερη ζωή μας, Ζωή. Καλό σου ταξίδι….

Πέθανε η Ζωή Λάσκαρη!


Πέθανε η Ζωή Λάσκαρη! | Newsit.gr


Μια σπουδαία ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως λένε όλοι όσοι την γνώριζαν, η Ζωή Λάσκαρη έφυγε ξαφνικά σήμερα από την ζωή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη. Η Ζωή Λάσκαρη σημάδεψε με τις ερμηνείες της την χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ σε όλη της την πορεία ανέβασε σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις.
Η Ζωή Λάσκαρη, μια από τις μεγαλύτερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Κουρούκλη (ίδιο με της εξαδέλφης της Zωής Kουρούκλη, γνωστής τότε τραγουδίστριας).

Ο ελεήμων Παππούλης της Νερατζιώτισσας

 pappoulis 1
Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, ὁ ταπεινὸς λευΐτης τῆς Νερατζιώτισσας στὸ Μαρούσι, ἔμοιαζε ἀπόλυτα μὲ τὸ φιλάνθρωπο Κύριό μας.
Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς συμπάθειας, ἦταν «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ».
Ζοῦσε πραγματικὰ σὲ ἕνα παροξυσμὸ ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον, αὐτοπροσφερόταν στοὺς ἐνδεεῖς, στὰ μοναχικὰ πρόσωπα, στοὺς ἀξιοπρεπεῖς, τοὺς ὁποίους οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς κατήντησαν νεοπτώχους, ἐμπεριστάτους. Καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν δὲν ἄφηνε ποτὲ τὰ χέρια τοῦ Γέροντος ἀδειανά.
- Κοιμᾶμαι, ἔλεγε χαριτολογώντας, φτωχὸς καὶ ξυπνάω πλούσιος. Χρήματα δὲν ἔχω καὶ χωρὶς χρήματα δὲν μένω.
Καὶ δὲν τὰ ὑπολόγιζε τὰ χρήματα ὁ Γέροντας. Αὐτὰ εἶναι γιὰ νὰ ἀλλάζουν χέρια καὶ νὰ καλύπτουν ἀνάγκες, ἔλεγε.
Ἡ μοναδικὴ ἀξία ποὺ ἔχουν εἶναι ὅτι μὲ αὐτὰ μποροῦμε νὰ ἀγοράσουμε Παράδεισο. Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ» (Παρ. ιθ΄ 17).
Καὶ τοῦτο γιατὶ τίποτα ἀπὸ ὅσα ὁ ἄνθρωπος σκορπίζει σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη δὲν πηγαίνει χαμένο.

Τρομοκρατία στην Ισπανία: ανθρωποκυνηγητό για τον δράστη στη Βαρκελώνη, νεκροί οι δράστες νέας επίθεσης τα ξημερώματα στο Καμπρίλς


18s10policeshoot


Η Ισπανία ξεκίνησε μια τεράστια αντιτρομοκρατική επιχείρηση σήμερα αφότου ένας ύποπτος ως ισλαμιστής μαχητής παρέσυρε με φορτηγάκι πλήθος στη Βαρκελώνη, σκοτώνοντας 13 άτομα προτού εξαφανιστεί, σε μια από πολλαπλές, όπως είπε η αστυνομία, συντονισμένες επιθέσεις.
Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για την καταστροφή που άφησε πίσω του χθες ο δράστης κατά μήκος της γνωστότερης λεωφόρου στην πόλη, η οποία ήταν γεμάτη τουρίστες που απολάμβαναν την απογευματινή βόλτα τους. Ο απολογισμός των νεκρών αναμένεται να αυξηθεί με τους πλέον των 100 τραυματιών, δήλωσαν οι αρχές. Μία Ελληνίδα πολίτης είναι μεταξύ των τραυματιών, σύμφωνα με ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών.
Η αστυνομία δήλωσε επίσης ότι είχε συλλάβει δύο άτομα, έναν Μαροκινό και έναν άνδρα από τον βορειοαφρικανικό θύλακα της Ισπανίας, Μαλίγια, παρότι κανείς τους δεν ήταν ο οδηγός στο φορτηγάκι. Πρόσθεσαν ότι η κατάσταση στην Καμπρίλς είναι υπό έλεγχο.
Ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για το άτομο που οδηγούσε το φορτηγάκι, ο οποίος εθεάθη να απομακρύνεται πεζός, η αστυνομία δήλωσε ότι σκότωσε πέντε άτομα που είχαν επιτεθεί τα ξημερώματα στο Καμπρίλς, μια κωμόπολη νότια της Βαρκελώνης, αποτρέποντας  νέα τρομοκρατική επίθεση, όπως την αποκάλεσαν.

Εφιάλτης στην Ευρώπη: 8η επίθεση τροχοφόρου κατά πλήθους σε ένα χρόνο


 

Ο τρόμος άρχισε στις 14 Ιουλίου στη Νίκαια 

 

Το χτύπημα της Βαρκελώνης ήταν το 8ο με τροχοφόρο κατά πλήθους μέσα σε έναν χρόνο στην Ευρώπη. Μετά το μακελειό με τους 85 νεκρούς στη παραθαλάσσια λεωφόρο της Νίκαιας ανήμερα της εθνικής εορτής της Γαλλίας (14 Ιουλίου 2016) με δράστη έναν Τυνήσιο οδηγό φορτηγού, ακολούθησαν 7 επιθέσεις σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, συμπεριλαμβανομένης της χθεσινής στην πρωτεύουσα της Καταλονίας.
|Σε μια περίπτωση (στις 19 Ιουλίου φέτος στο Λονδίνο) ο δράστης δεν ήταν ισλαμιστής, αλλά ο 47χρονος Βρετανός ακροδεξιός Ντάρεν Οσμπορν, που έπεσε με το αυτοκίνητό του σε μουσουλμάνους που έβγαιναν από τζαμί του Λονδίνου (1 νεκρός και 9 τραυματίες).
Οι υπόλοιπες επιθέσεις, όλες με αυτουργούς τρομοκράτες συμπαθούντες το Ισλαμικό Κράτος, σημειώθηκαν κατά αντίστροφη χρονική σειρά, όπως τις  καταγράφει η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος»:

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Μια όμορφη παρέα είμαστε όλοι μας…




Η ζωή μας ήταν πάντα και πρέπει να είναι πλημμυρισμένη από φίλους. Ο καθένας τους έχει ξεχωριστό ρόλο σε αυτήν. Άλλοι είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, άλλοι είναι φίλοι μας απ’ τα παιδικά μας χρόνια, άλλοι στις μέρες μας είναι  διαδικτυακοί κι άλλοι εξ’ αποστάσεως. Όλους όμως μας ενώνει το νοιάξιμο του ενός για τον άλλο, το ενδιαφέρον, ο αλληλοσεβασμός κι η αγάπη. Δεν είναι απαραίτητο σε μια παρέα να ‘ναι όλοι ίδιοι. Μια παρέα μοιάζει με ζωντανό οργανισμό. Τρέφεται απ’ τα μέλη της και μέσα σ’ αυτή καλλιεργούνται συναισθήματα, δημιουργούνται στιγμές κι αναπτύσσονται χαρακτήρες.

Θέλω να γεράσω μαζί σου: ένα βίντεο ύμνος στην παντοτινή αγάπη



Αγάπη παντοτινή και αιώνια! Σαν εκείνη που βλέπουμε στις ταινίες και που ίσως οι περισσότεροι από μας ευχόμαστε να μας τύχει.
Σαν εκείνη στην ταινία animation Up, όπου ο Carl και η Ellie, ζήσανε ό,τι πολλοί από εμάς ονειρευόμαστε και δεν πιστεύουμε καν ότι μπορεί να υπάρχει!
Το animation περιλαμβάνει τις πιο γλυκές στιγμές του «ψηφιακού ζευγαριού«, μια σύντομης διάρκειας ρομαντική ιστορία, μια αγάπη βαθιά και αληθινή!


Το Μεγάλο Δέντρο της Ελευθερίας



Η διαπεραστική φωνή του τελάλη συντάραζε τον τόπο, όταν διαλαλούσε: <<Ακούστε. Ακούστε χριστιανοί, υπήκοοιτου άρχοντα. Ο τρανός αφέντης σας προστάζει να έρθετε να δουλέψετε σε μεγάλο έργο. Ο αφέντης μας για την τυφλή σας υπακοή και εργασία, δεν θα κατατρέξει κανένασας, και το ποιο σπουδαίο; Θα χαρίσει το φόρο της δεκάτης>>.
Όταν τελείωσε ο τελάλης μαζεύτηκε κόσμος από όλα τα χωριά με χαρά και προθυμία έτοιμη για το μεγάλο έργο. Το έργο που θα τους λευτέρωνε από το χαράτσωμα της δεκάτης. Όμως ο τρόπος της εξόφλησης για χάρη του αφέντη είναι πάρα πολύ διαφορετικός από ότι μπορούσε κάθε νους να χωρέσει. Πέτρες. Πέτρες, κοτρόνια αγκωνάρια, χιλιάδες στοιβαγμένα εκεί όπου άλλοι είχαν κουβαλήσει και τα είχαν αποθέσει. Ήρθαν τώρα οι καινούργιοι υπήκοοι και σχημάτισαν μια αλυσίδα <<εφ’ ενός ζυγού>>. Αλυσίδα ανθρώπινη. Ο πρώτος άνθρωπος της αλυσίδας σκύβει παίρνει την κοτρόνα, τι δίνει στον δεύτερο, ο δεύτερος την παίρνει από τον πρώτο, τι δίνει στον τρίτο, ο τρίτος στον τέταρτο, ο τέταρτος στον πέμπτο. Την αλυσίδα, που περνάει λόφους, μικρολάγκαδα, πιάνει γιδόστρατες αφήνει μονοπάτια, παίρνει τον ανήφορο για να φτάσει στο τέρμα, όπου ο τελευταίος άνθρωπος αποθέτει την πέτρα του στο σωρό που άρχισε να σχηματίζεται για να πάρει αμέσως άλλη. Ο ήλιος είναι καυτός, οι πέτρες ματώνουν τα χέρια, κάνουν τα γόνατα να τρεμουλιάζουν σαν κουρέλια από το βάρος αυτής της πληρωμής για χάρη του πολυχρονεμένου. Μήνες συνεχίζεται τούτο το ξεπλήρωμα. Όταν σωρεύτηκε όλη η πέτρα άρχισε να χτίζεται το παλάτι. Ένας πύργος στην αρχή που διαφέντευε τον τόπο και τους ανθρώπους κατά το κέφι του άρχοντα. Σειρά, αλυσιδωτές μέρες, νύχτες περνά ο χρόνος σέρνει ανθρώπους στον αφανισμό, φέρνει νέους να αφανιστούν.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Η κόρη του Κορνήλιου Καστοριάδη, Κυβέλη Καστοριάδη μιλά για την καριέρα της ως τραγουδίστριας


 


 Νόρα Μολυβιάτη



Η Κυβέλη Καστοριάδη βρίσκεται στην Ελλάδα και πραγματοποιεί συναυλίες με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου cd της με τίτλο «Songs for a blue cloud», το οποίο κυκλοφορεί από τη Μικρή Αρκτο.

Συνέντευξη: Νόρα Μολυβιάτη - Φωτογραφία: Χρήστος Τερζής
 Η κόρη του Κορνήλιου Καστοριάδη, αν και μεγάλωσε και ζει στο Παρίσι, διατηρεί μοναδική σχέση αγάπης με την ιδιαίτερη πατρίδα της. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη δισκογραφική παραγωγή της, το «Sous le ciel de Paris», έγινε στην Ελλάδα. Δηλώνει θαυμάστρια του Αλκίνοου Ιωαννίδη και της Σαβίνας Γιαννάτου και παραγγέλνει διπλό ελληνικό στο καφενείο του Εθνικού Κήπου, όπου δώσαμε ραντεβού.
Πώς προέκυψε η επιλογή των κομματιών;
Είναι η δεύτερη δουλειά μου με διασκευές από παλιά τραγούδια, των Μπορίς Βιάν, Λέοναρντ Κοέν, Μπομπ Ντίλαν, Κουρτ Βάιλ, Σερζ Γκενσμπούρ κ.ά., τα οποία έχω συνδέσει με παιδικές αναμνήσεις και τα επέλεξα όχι τόσο για να τα θυμίσω στο κοινό, αλλά γιατί τα έχω αγαπήσει και αισθάνομαι την ανάγκη να τα τραγουδήσω. Αυτήν τη φορά έχω συμπεριλάβει και δύο ελληνικά τραγούδια. Το ένα είναι «Η τρελή του φεγγαριού» του Μάνου Χατζιδάκι, που το θυμάμαι να ακούγεται στο σπίτι από δίσκους που είχε φέρει η μητέρα μου από την Ελλάδα τη δεκαετία του ’70. Το δεύτερο είναι του Γιάννη Αγγελάκα, το «Θέλω να είμαι μουσική», το οποίο δεν γνώριζα και μου το έμαθε ο κιθαρίστας και συνεργάτης μου Ορέστης Καλαμπαλίκης. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το νόημα των στίχων και γι’ αυτό συνήθως τραγουδάω μελοποιημένα ποιήματα. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να ακούγεται ο λόγος, στον οποίο συνήθως ενυπάρχει κι ένα μήνυμα, πολλές φορές πολιτικό. Πρόσεξε, δεν μου αρέσουν τα πολιτικά τραγούδια. Προτιμώ αυτά που έχουν «κρυφό» νόημα.

Κι ότι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία…




Και τι δεν έχουμε ζήσει σε αυτή την πλατεία, πόσα πράγματα και συναισθήματα έχουμε νιώσει; Ξέρω θα πεις πως δεν πρέπει να δενόμαστε με τα άψυχα και τα υλικά, αλλά αυτός ο χώρος ήταν το δεύτερο σπίτι μας και πάντα έχει μια θέση στην καρδιά μας. Πολλές αναμνήσεις και πολλές στιγμές έχει να αφηγηθεί να καταγράψει ο καθένας από εμάς για την πλατεία του Αγίου Βασιλείου.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Ο Δεκαπενταύγουστος της πόλης

 ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
 
Τον Δεκαπενταύγουστο τα κτίρια αφήνουν, επιτέλους, εκείνη την ανάσα που κρατούν όλο το χρόνο. Και καθώς είναι άδεια, σκοτεινά, χωρίς ανθρώπινο πόδι στα πατώματα και δάχτυλα στα τζάμια, αρχίζουν και χαλαρώνουν. Και μένουν ήσυχα, βουβά, σκοτεινά

Στην προβολή των 23.00 η ένταση του ήχου κατεβαίνει, για να μην ενοχλήσει τους γείτονες. Ομως κοιτάζω τις γύρω πολυκατοικίες και δεν βλέπω φως μήτε από παράθυρο, μήτε από καύτρα. Η Ισπανίδα στο πανί παίζει για λίγους. Ακόμα και αν μετρήσεις τις θέσεις που καταλαμβάνουν τα πόδια, ούτε το ένα τρίτο δεν έχει γεμίσει. Υστερα τα φώτα ανάβουν δειλά και οι θεατές αποχωρούμε σιωπηροί.
Εμείς που μένουμε τον Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα μιλάμε χαμηλόφωνα. Είναι που κανένας θόρυβος δεν μπορεί να βγει πάνω από την ησυχία της πόλης όταν έρχεται και πέφτει βαριά, μαζί με τη ζέστη. Αφήνουμε την πόλη να ησυχάσει. Μόνο τότε μπορεί να το κάνει. Οχι δεν λέω για τους ανθρώπους, ποιος μίλησε για τους ανθρώπους; Σας λέω για την ευκαιρία της πόλης, για το θαύμα που της χάρισε η Παναγιά.

Ο άγνωστος πυροσβέστης και οι αφανείς ήρωες

 

Ο εξουθενωμένος πυροσβέστης που προσπαθεί ρίχνοντας λίγο νερό στο κεφάλι του να διώξει την κάψα της μάχης με τις φλόγες, είναι σίγουρα το πρόσωπο πίσω από τις πυρκαγιές που κατακαίουν τη χώρα και ειδικότερα την Βορειοανατολική Αττική. Με λίγα μέσα, πυροσβέστες και κάτοικοι αναμετρώνται με την πύρινη λαίλαπα, με μια μάνικα, δυο τσουγκράνες, οτιδήποτε μπορεί (;) να αναχαιτίσει την καταστροφική ορμή της φωτιάς. Είναι οι αφανείς ήρωες των πυρκαγιών…

Πηγή: Πρωταγωνιστές

Μήνυμα Ιερώνυμου: Αυτός ο λαός υπήρξε και θα υπάρξει πάντοτε Ορθόδοξος


Αν μπορούσαμε να δούμε την γενικότερη εικόνα, θα βλέπαμε ακριβώς αυτό, επισήμανε ο Αρχιεπίσκοπος - Παυλόπουλος: Το Έθνος των Ελλήνων έχει άρρηκτους δεσμούς με την Χριστιανοσύνη και την Ορθοδοξία

Ο ελληνικός λαός υπήρξε και θα υπάρξει πάντοτε Ορθόδοξος, επισήμανε στο μήνυμά του για τον Δεκαπενταύγουστο ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Έδωσε έτσι προς πάσα κατεύθυνση και ιδίως προς την πλευρά του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση ξεκάθαρη απάντηση για όσα ειπώθηκαν το προηγούμενο διάστημα για τα περί σχέσης των Ελλήνων με την Εκκλησία και την Ορθοδοξία.
 «Ο ελληνικός λαός υπήρξε και θα υπάρξει πάντοτε Ορθόδοξος. Αν κάποιος μπορούσε να δει από ψηλά τη γενικότερη εικόνα, όχι μόνο τη σημερινή, αλλά όλων των εποχών, θα έβλεπε τους Έλληνες απανταχού να προστρέχουν σε κάθε εκκλησία, σε κάθε παρεκκλήσι, σε χωριά και βουνά, να προσκυνήσουν την Παναγία», τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος από τον Ι.Ν. της "Μεγάλης" Παναγίας Θηβών, όπου προεξήρχε πολυαρχιερατικού συλλείτουργου. Επισήμανε, μάλιστα, ότι αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη πως «αυτός ο λαός υπήρξε και θα υπάρξει πάντοτε Ορθόδοξος».

Δεκαπενταύγουστος, η Ανάσταση του Καλοκαιριού.

Τώρα που μάθαμε ποια να μην περιμένουμε το λυτρωμό από τους αυτόκλητους σωτήρες, Μητέρα του Κόσμου, Παναγία όλων των ανθρώπων πάρε μας στην αγκαλιά σου και οδήγησε μας στην αλήθεια… Χρόνια πολλά σε όλους.

Ιππότης ή του μεσοπολέμου μάγκας Πειραιώτης…




Σήμερα θα γιόρταζες. Η μάνα μας θα ετοίμαζε το τραπέζι για όποια από τα παιδιά και τα εγγόνια δεν είχαν πάει διακοπές. Δεκαπενταύγουστος  φορτωμένος μήνας με αποδράσεις από τις παραδοσιακές εστίες. Κάθε Αύγουστο τον φοβόμουνα μην «φύγεις» και είχα την έννοια μην είναι ο τελευταίος. Βλέπεις το δεκαπενταύγουστο πάντα έλειπα. Μου έκανες το χατίρι έφυγες Οκτώβριο την ημέρα τον γενεθλίων της μητέρας μας. Μας είχες όλους κοντά σου.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Εικόνες πλημμυρισμένες στο Φώς…



                                              Στον Δάσκαλο μας Γιώργο Κόρδη


Βλέποντας μια εικόνα δικιά του, της κοιμήσεως της Θεοτόκου που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο σπουδαίος Αγιογράφος- Ζωγράφος Γιώργος Κόρδης θυμήθηκα ένα περιστατικό που συνέβη είκοσι και πλέον χρόνια πίσω.

O Πρόεδρος που θα κάνει την έκπληξη

 Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Πρόεδρος που θα κάνει την έκπληξη
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ 


Η ​​δημοκρατία στην Eλλάδα σήμερα είναι μια γελοιώδης παρωδία δημοκρατίας. Mας ενοχλεί η διαπίστωση, προσπαθούμε να την ξορκίσουμε με μικρονοϊκά επιχειρήματα ή (το ευκολότερο) να διασύρουμε σαν αναξιόπιστο όποιον την υπενθυμίζει.
Mας ενοχλεί η διαπίστωση, γιατί μας φοβίζει. Φοβόμαστε τις συνέπειες που μπορεί να έχει η αλήθεια, για το επίπεδο της ατομικής μας καλοπέρασης. Στην Eλλάδα της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» (όταν από τη χούντα των συνταγματαρχών περάσαμε στον ηδονικό ολοκληρωτισμό της κομματοκρατίας) απαλείφθηκε μεθοδικά από τα «κοινωνικά αυτονόητα» ο πατριωτισμός. O πατριωτισμός ξεριζώθηκε, διότι αποτελούσε το ισχυρότερο έρεισμα λαϊκής αντίστασης στον διεθνισμό του Iστορικού Yλισμού, μαρξιστικού ή των «Aγορών» – το ίδιο κάνει.
Φυσιολογικότατα, μαζί με τον πατριωτισμό εξαλείφθηκε και το ενδιαφέρον για τα κοινά, δηλαδή για την πολιτική. Mε ιδιοφυή δολιότητα χειραγωγήθηκαν οι μάζες στο αποχαυνωτικό ντοπάρισμα να ποδοσφαιροποιήσουν τον κοινοβουλευτισμό. Kαταλύτης γι’ αυτήν τη μετάλλαξη αποδείχθηκε το ταλέντο δημαγωγίας του Aνδρέα Παπανδρέου, που τα υπόλοιπα κόμματα το αντιμετώπισαν με πανικόβλητη προσφυγή σε «μεταγραφές»: Nα εξασφαλίσουν από την επαγγελματική αγορά αρχικά κάποιον αντι-Aνδρέα, σήμερα κάποιον αντι-Tσίπρα. Ποντάρουν οι ανεγκέφαλοι στο ταλέντο του «παίκτη», όχι στις στοχοθεσίες και στην ανιδιοτέλεια του πολιτικού.

Εθνική Νέων πόλο: Τα «χρυσά» παιδιά του κόσμου έφτασαν στην Ελλάδα

«Συγχαρητήρια στους παίκτες μου που έφεραν το ελληνικό πόλο στην κορυφή του κόσμου. Η επιτυχία αυτή μένει να αναλυθεί, να αξιολογηθεί και αργότερα να αξιοποιηθεί. Αξίζουν πολλά μπράβο οι αθλητές, η επιτυχία αυτή  δείχνει τρομερό χαρακτήρα, κάτι που έφερε την ομάδα στην κορυφή. Είχαμε προετοιμαστεί δύο μήνες κυρίως ψυχολογικά, γιατί είναι ένα παιχνίδι μυαλού να παίζεις μια σειρά τέτοιων αγώνων», είπε  αρχιτέκτονας της τεράστιας επιτυχίας, ο ομοσπονδιακός προπονητής Τεό Λοράντος.
«Είναι μια δικαίωση για τον χώρο. Θεωρώ ότι η παραγωγική διαδικασία είναι αυτή που δίνει τα αποτελέσματα. Και στο άθλημά μας αυτό γίνεται κατά κόρον. Δουλεύουν τα σωματεία, δουλεύουν οι Εθνικές ομάδες και θεωρώ ότι η προετοιμασία μας αυτή τη φορά ήταν πολύ ικανοποιητική, με τη συμβολή γης Ομοσπονδίας. Αυτό που ζήτησα εγώ πλέον από αυτά τα παιδιά είναι να συμπεριφερθούν σαν παγκόσμιοι πρωταθλητές, αλλά παράλληλα περιμένω και ότι θα αντιμετωπιστούν ως παγκόσμιοι πρωταθλητές».

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Αγάπη στη σιωπή…



                                                    στον π. Πολύκαρπο Μπόγρη


Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να κάνουν θόρυβο για να δηλώσουν την παρουσία τους. Δεν φωνάζουν για να στρέψουν πάνω τους την προσοχή των άλλων αλλά σιωπούν για να ακουστούν καλύτερα. Δεν επιδιώκουν τους εύκολους εντυπωσιασμούς, τα καλοπιάσματα και τις βολεμένες και στρογγυλές απαντήσεις που θα τους κάνουν αρεστούς και δημοφιλείς. Που ξέρουν πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που την μια πλευρά την κρατάς εσύ και την άλλη ένας άλλος και που αναγκαστικά για να συναντηθείς αληθινά πρέπει να ματώσεις. Ένας άνθρωπος που σιωπά, αγαπά και ματώνει για τους άλλους είναι και ο π. Πολύκαρπος που χρόνια τώρα με την παρουσία του φωτίζει όλες τις γωνιές της ζωής μας ακόμα και αυτές που δεν θέλουμε να φωτιστούν.

Ολοκαύτωμα στα Ανώγεια: Πέρασαν 73 χρόνια από τη μέρα που οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό



 Κυριακή 13 Αυγούστου 1944

Είκοσι τρεις ημέρες κάθε πρωί έμπαιναν στο χωριό του Ψηλορείτη οι Γερμανοί και κατά ομάδες λεηλατούσαν τα σπίτια και τις περιουσίες, έκλεβαν, βανδάλιζαν και με δυναμίτες ανατίναζαν ότι φιλοξενούσε και σκέπαζε τους ανθρώπους του ορεινού αυτού τόπου
Κυριακή 13 Αυγούστου 1944. Οι Ναζί περικυκλώνουν τα Ανώγεια. Ψάχνουν να βρουν αντάρτες, αντιστασιακούς. Ψάχνουν, ρωτούν τους κατοίκους, απάντηση δεν παίρνουν και η απόφαση του διοικητή του Φρουρίου Κρήτης, στρατηγού Μίλλερ, ως διαταγή γίνεται άμεσα εκτελεστέα. Κάψιμο και ισοπέδωση των Ανωγείων, ένα ολοκαύτωμα που κράτησε μέχρι την 5η του Σεπτέμβρη απλά και μόνο γιατί, όπως ανέφερε η διαταγή: «Επειδή η πόλις των Ανωγείων είναι κέντρον της αγγλικής κατασκοπίας εν Κρήτη και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το φόνο του λοχία φρουράρχου Γενί-Γκαβέ και της υπ' αυτόν φρουράς και επειδή οι Ανωγειανοί εξετέλεσαν το σαμποτάζ της Δαμάστας, επειδή εις Ανώγεια ευρίσκουν άσυλον και προστασίαν οι αντάρται των διαφόρων ομάδων αντιστάσεως και επειδή εκ των Ανωγείων διήλθον και οι απαγωγείς με τον στρατηγόν Φον Κράιπε χρησιμοποιήσαντες ως σταθμόν διακομιδής τα Ανώγεια, διατάσσομεν την ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΝ τούτων και την εκτέλεσιν παντός άρρενος Ανωγειανού όστις ήθελεν ευρεθεί εντός του χωρίου και πέριξ αυτού εις απόστασιν ενός χιλιομέτρου»…
 

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πόλο: Πλώρη για το χρυσό έβαλε η εθνική νέων ανδρών

 
Η ελληνική ομάδα νίκησε στον ημιτελικό 9-8 την οικοδέσποινα Σερβία και θα διεκδικήσει το χρυσό μετάλλιο στον σημερινό τελικό κόντρα στην Κροατία.

Έτοιμη να κατακτήσει την κορυφή της υδατοσφαίρισης σε επίπεδο Νέων Ανδρών είναι η εθνική ομάδα της χώρας μας, η οποία προκρίθηκε στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος το οποίο διεξάγεται στο Βελιγράδι. Η ελληνική ομάδα νίκησε στον ημιτελικό 9-8 την οικοδέσποινα Σερβία και θα διεκδικήσει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό (Κυριακή 13/8, 21.00 ώρα Ελλάδας) κόντρα στην Κροατία (που νίκησε στον άλλο ημιτελικό με 6-4 την Ουγγαρία).
Η ελληνική ομάδα έκανε το τέλειο παιχνίδι στον ημιτελικό, με βασικό όπλο την εκπληκτική της άμυνα, αλλά και με σωστές λύσεις σε κρίσιμα σημεία στην επίθεση και πήρε δίκαια τη νίκη που τη φέρνει στον μεγάλο τελικό και φαίνεται αποφασισμένη να πάει στο πιο ψηλό σκαλί το βάθρου.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Ζωή…σαν παραμύθι…



                                                 Η αρχόντισσα της Φρεαττύδας


Πήραν στρατί στρατί το μονοπάτι Βασιλοπούλες και πραματευτάδες και μέσα στης καταχνιάς το δειλινό, παραμύθι; αρχινώ…

Η απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Γεωργίου Α' (1898) και ο Ναός του Αγίου Σώστη στην Αθήνα


Η έκρυθμη κατάσταση μετά τη βαριά ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 – Η απόπειρα δολοφονίας του Γεωργίου Α’ – Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της – Πώς και γιατί οικοδομήθηκε ο ναός του Αγίου Σώστη;

Μετά τη ντροπιαστική και βαριά ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, η ελληνική κοινωνία ήταν καζάνι που έβραζε. Η κοινή γνώμη απαιτούσε άμεση και παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων. Οι εφημερίδες, ασκούσαν σφοδρή κριτική στον βασιλιά Γεώργιο Α’ και τον διάδοχο Κωνσταντίνο. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του Ν. Π. Δημητρακόπουλου στους “Καιρούς” του Κανελλίδη: «Στρατηγός εις ηδονάς έκδοτος ή ακρατής ή εν τη διαίτη πολυτελής και τρυφηλός, στρατηγός ζων εν ευμαρεία, αποτελεί άρνησιν πάσης στρατιωτικής υποστάσεως και ουδεμίαν δύναται νε έχει θέσιν εν τη συνειδήσει του στρατεύματος…Το δε Επιτελείον του διαδόχου είχεν εκστρατεύσει κατά των Αγγλίδων νοσοκόμων, αίτινες κατήλθον εις την χώραν ημών, προς εξυπηρέτησιν του ελληνικού αγώνος…». Μετά από αυτό, ο Δημητρακόπουλος παραπέμφθηκε σε δίκη, που άρχισε στο πλημμελειοδικείο της Αθήνας στις 29 Δεκεμβρίου 1898, αλλά δεν προχώρησε γιατί υποβλήθηκε ένσταση αναρμοδιότητάς του. Ο Δημητρακόπουλος, φαίνεται ότι είχε συγκεντρώσει στοιχεία και θα προέβαινε σε αποκαλύψεις. Η δικογραφία «πετάχτηκε στα χρονοντούλαπα και έτσι η κατηγορία παραγράφτηκε» (Γ. Κορδάτος). Αντιβασιλικά άρθρα, δημοσίευσαν επίσης, ο Α. Γεννάδιος, ο Γ. Φιλάρετος, ο B. Γαβριηλίδης και ο Α. Κύρου μέσα από τις στήλες της «Εστίας». Αλλά και στους στρατώνες υπήρχε μεγάλη δυσφορία, κυρίως από νεότερους αξιωματικούς.

Σάμου: ''Είναι βλασφημία για το Έθνος να εκστομίζονται τέτοιες ανιστόρητες απόψεις''


 Αποτέλεσμα εικόνας για σαμου ευσεβιος

Ἐρωτηθείς ὁ Σεβασμιώτατος γιά τίς δηλώσεις τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς, ἀπήντησε ὡς ἐξῆς:
«Εἶναι μεγάλη ἡ πικρία μας δυστυχῶς, ὅταν ἀκούγονται τέτοιου εἴδους ἀνιστόρητες ἀπόψεις καί μάλιστα ἀπό ἐπίσημα κυβερνητικά χείλη, πού φαίνεται πώς δέν μποροῦν νά ἀποτινάξουν τόν ζυγό τῆς ἰδεολογικῆς τους ἐμμονῆς καί νά ἀρθοῦν στό ὕψος τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ Ἐθνικοῦ Φορέως, πού ἐκπροσωποῦν!
Σάν νά μήν ἔφταναν τά ὅσα προβλήματα, κοινωνικά, ἐθνικά καί ἄλλα, ἔχουμε νά ἀντιμετωπίσουμε στήν ἀκριτική μας Ἐπαρχία, τῆς Σάμου, τῆς Ἰκαρίας καί τῶν Φούρνων καί κατ’ ἐπέκτασιν σ’ ὅλη τήν Πατρίδα μας, σάν καί νά λύθηκαν τά χρονίζοντα προβλήματα τῆς ἀπομόνωσης, τῆς ἐγκατάλειψης καί τῆς ἀδιαφορίας, πού ὡς ἀκρίτες βιώνουμε, νά πρέπει τώρα ὡς Ὀρθόδοξος Ἕλληνας Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ὑπογραμμίζουμε, ἐπαναλαμβάνοντας ὅσα ἀνέκαθεν γιά τήν Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας ἐθεωροῦντο δεδομένα καί αὐτονόητα καί διδάσκονταν ἀπό γενιά σέ γενιά.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Παιδική Χορωδία Αγ.Βασιλείου Πειραιώς

Τον Οκτώβριο του 2015 ο π. Καλλίνικος Μαυρολέων είχε ανεβάσει ένα βίντεο από την νεανική χορωδία του Αγίου Βασιλείου που αξίζει να το θυμηθούμε. Τον Ευχαριστούμε πολύ...



Κώστας Ζουρδός

Αν μοιράζαμε τις λύπες μας μια μέρα…

                                                         Στην κ Ειρήνη Ματθαίου



Στα μέσα τις δεκαετίας του 1980  η ενορία του Αγίου Βασιλείου πήρε τη δύσκολη και τολμηρή απόφαση να δημιουργήσει νεανική χορωδία. Η απόφαση αυτή δεν ήταν εύκολη γιατί η δημιουργία νεανικής χορωδίας είναι πάντα και σε όλες τις εποχές ένα δύσκολο εγχείρημα με απρόβλεπτά αποτελέσματα. Η απόφαση αποδείχθηκε σωστή και όλες οι δυσκολίες κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι με την παρουσία ενός ανθρώπου, της κ. Ειρήνης Ματθαίου.

Ενα νησί μέσα στην πόλη


 Στάθης Παχίδης

Ενα νησί ήταν η Αρλέτα, μη σας πω μια χώρα, μια επικράτεια ολόκληρη από μόνη της. Με δικούς της νόμους και ήθη, με βλέμμα ξεχωριστό και προσωπικό σύνταγμα απαραβίαστο, μακριά από μόδες, στυλ και επιταγές.

Ενα νησί μέσα στην πόλη, μέσα στη βουή, στη βιασύνη, στη φωνασκία και στη ματαιοδοξία των άλλων. Ενα νησί απάγγειο ήμερο αλλά και επί τούτου αισθαντικά σαρκαστικό. Ναι, ένα νησί, μόνο αλλά ευεπίφορο πάντα προς εξερεύνηση, εκεί στη μέση των Εξαρχείων ή της πλατείας Κυψέλης -θα δυσκολευτείς μάλλον να το βρεις: το Αρλετονήσι.
Η Αργυρώ Νικολέτα Τσάπρα το δήλωσε δημόσια και κατηγορηματικά από το 1991 στον δίσκο «Ασε τα κρυφά κρυμμένα» πως ένα νησί ήταν, μη σας πω μια χώρα, μια επικράτεια ολόκληρη από μόνη της. Με δικούς της νόμους και ήθη, με βλέμμα ξεχωριστό και προσωπικό σύνταγμα απαραβίαστο, μακριά από μόδες, στυλ και επιταγές. Ενας τόπος, ένα σύμπαν ολόκληρο, που η ταπαιρνιστική πιάτσα έκανε πως δεν το έβλεπε, πως δεν υπήρχε—ποιος ν’ αντέξει εξάλλου την αποστασιοποίηση, τους σκληρούς αλλά δίκαιους νόμους και το σαρκασμό…
Είχε ίσκιους δροσερούς υψηλής κι αδιαπραγμάτευτης αισθητικής και αύρες προσήλωσης το Αρλετονήσι. Είχε ανέμους χαμηλόφωνους με το ασήκωτο βάρος του κλεισίματος του ματιού αλλά και όρμους φυσικούς μιας μη αγοραίας ευαισθησίας. Κι είχε γενναιοδωρία και πόρτα ανοιχτή αυτό το περίεργο νησί μέσα στην πόλη.

Η «Σπιναλόγγα» της Χίου: Το άγνωστο λεπροκομείο του νησιού

 
Ο τελευταίος λεπρός, αποθεραπευθείς πια, «κλείδωσε» πίσω του για πάντα την πόρτα του ασύλου το 1957.


Λίγο το αγαπημένο χορικό από την Αντιγόνη (…«συ -έρωτα- και δικαίων αδίκους φρένας παρασπάς επί λώβα...»), λίγο η λέξη «λωβοκομείο» (από το αρχαίο λωβώμαι = υφίσταμαι κακομεταχείριση) λίγο κι αυτή η περίεργη ανθρώπινη… διαστροφή, που θέλει να αναζητεί και να σκαλίζει ό,τι στο παρελθόν προκάλεσε πόνο, το Άσυλο Λεπρών της Χίου, ένα συγκρότημα «αδερφών» κτισμάτων, παρατεταγμένων το ένα πλάι στ΄ άλλο, κάπως σαν βαγόνια «δεμένα» στον ίδιο συρμό, αφημένο στην απόλυτη εγκατάλειψη, στη θέση «Αγία Υπακοή», τρία μόλις χιλιόμετρα ΒΔ της πόλης της Χίου, τράβηξε την προσοχή του δημοσιογράφου. Κι έτσι καθώς φέτος κλείνει 60 χρόνια στη λήθη, καλόν είναι καμιά φορά να γιορτάζει κανείς ακριβώς αυτή την αχρησία…

Αχ Παντελή, Κλαίνε σε Δύση κι Ανατολή-Παράθυρο στο φως είν' η ζωή...

                                 

Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσε συγκλονιστικά ο Δημήτρης (Γκαλημανάς) και κάπου υπάρχει και το ηχητικό ντοκουμέντο που ελπίζω σύντομα να βρούμε. Ο Δημήτρης είναι σημαντικό κεφάλαιο και αυτός στη ζωή μας και ασφαλώς θα επανέλθουμε. Ας ακούσουμε για την ώρα το τραγούδι.

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Πού πηγαίνει ο καλλιτέχνης όταν πεθάνει;


Κώστας Γιαννακίδης

Τι συμβαίνει όταν πεθαίνουν οι καλλιτέχνες που αγαπήσαμε; Φεύγουν κομμάτια από το σκηνικό της ζωής μας, αντικαθίστανται με καινούργια που, μπορεί να είναι όμορφα, να έχουν ενδιαφέρον, αλλά όχι και το αντίστοιχο συναισθηματικό βάρος για μας

Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες έχουν τη μνήμη, το αποτύπωμα τους έργου τους, για να κατευνάζουν τον φόβο του θανάτου. Είναι και αυτή μία παρηγοριά, ένα υποκατάσταστο της αθανασίας.
Εμείς θα σηκωθούμε σαν σκόνη από τον κόσμο, όμως ο καλλιτέχνης θα μείνει για καιρό ακόμα πίσω και μάλιστα στην πιο καλή στιγμή του. Ο σπουδαίος τραγουδοποιός αναθαρρεί μπροστά στον θάνατο, λέγοντας ότι θα επιστρέφει στη ζωή έστω για τρία λεπτά, ακόμα και ανάμεσα σε κορναρίσματα, στο κέντρο ενός φριχτού μποτιλιαρίσματος. Και μετά πάλι σιωπή και ανυπαρξία.
Ο ταλαντούχος ηθοποιός θα σκέφτεται πως ακόμα και όταν η σάρκα σαπίσει, η ψυχή του καλλιτέχνη θα επιστρέφει στην οθόνη και το κορμί θα ανακτά τη χάρη και το κάλλος του. Ο συγγραφέας θα ζει σαν τζίνι μέσα στα βιβλία του, ο εικαστικός θα κερδίζει μία ανάσα για κάθε ματιά στα έργα του και πάει λέγοντας.

Μεσσηνίας Χρυσόστομος προς Βούτση: Η θρησκεία είναι θεμέλιο του ελληνικού πολιτισμού


 

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας, Χρυσόστομος είπε πως ο κ. Βούτσης διαβάζει την Ιστορία με παραμορφωτικά γυαλιά που έχουν να κάνουν με το λαϊκισμό.
«Ποτέ στην Ιστορία δεν αμφισβητήθηκε η ουσιαστική σχέση ελληνικότητας και ορθοδοξίας».         Με αυτά τα λόγια ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, στον απόηχο των δηλώσεων του Προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση για «Ταλιμπάν της ορθοδοξίας», τοποθετήθηκε σήμερα στον Σκάι. Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας, Χρυσόστομος είπε πως ο κ. Βούτσης διαβάζει την Ιστορία με παραμορφωτικά γυαλιά που έχουν να κάνουν με το λαϊκισμό.
Τόνισε μάλιστα ότι εξαιτίας μίας μεταμνημονιακής κατάστασης, της κρίσης και της αμφισβήτησης έχει ξεκινήσει η θεσμική αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας.
Ο μητροπολίτης Μεσσηνίας σημείωσε ότι με βάση τη θρησκεία δημιουργήθηκε ένας πολιτισμός πάνω στον οποίο στηρίχτηκε ακόμα και ο ευρωπαϊκός.

Ο παπα Δημήτρης Σταμπουλής που απαγχονίστηκε από τους Γερμανούς


papadimitrisΟ παπα Δημήτρης Σταμπουλής απαγχονίστηκε από τους Γερμανούς μαζί με 14 πατριώτες στην Κλαδοράχη στις 9 Αυγούστου 1943 σε αντίποινα κατακτητών.
Ο παπα Δημήτρης ήταν ο νεότερος αδερφός του παπα-Κώστα Σταμπουλή , που δολοφόνησαν οι Βούλγαροι κομιτατζήδες το 1905.
Γεννήθηκε το 1874 στη Σκοπιά και σπούδασε δάσκαλος στο Μοναστήρι, επάγγελμα που εξάσκησε σε διάφορα χωριά της περιφέρειας Φλώρινας μέχρι που έγινε κληρικός. Εκάρη κατά το έτος 1927.
Πριν γίνει κληρικός ταξίδεψε και παρέμεινε για μεγαλο χρονικό διάστημα στην Κων/πουλη, όπου έμαθε βυζαντινή μουσική.
Αργότερα έφυγε για την Αμερική και όταν γύρισε έγινε μέλος της εθνικής οργάνωσης «Παύλος Μελάς» στο παράρτημα της Φλώρινας ως αγγελιοφόρος ή τροφοδότης και όργανο κατασκοπίας σύμφωνα με το ατομικό βιβλιάριο που σώζεται.

Έχει μια χρυσή καρδία και τον λένε Γιάννη…




   
                                                       Στον Γιάννη Κατσαμπάκη

Η ενορία του Αγίου Βασιλείου την περίοδο της μεγάλης  νεανικής δραστηριότητας είχε αναπτύξει δεσμούς φιλίας και συνεργασίας και με άλλες ενορίες του Πειραιά και κυρίως με την ενορία  Αγίων Αναργύρων Καραβά, του Αγίου Δημητρίου Ταμπουριών, της Αγίας Σοφίας, του Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου, της Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως και άλλων. Η συνεργασία αυτή είχε ως αναφορά τις ανταλλαγές επισκέψεων για κατηχητικές συναντήσεις, αθλητικές δραστηριότητες, κοινές συμμετοχές σε γιορτές αλλά το σημαντικότερο τα στελέχη των ενοριών είχαν δεσμούς φιλίας, αγάπης και εκτίμησης μεταξύ τους. Αυτή η αγάπη είχε ως αποτέλεσμα την κοινή συναναστροφή και παρέα με πολλά στελέχη του νεανικού έργου ξεχωρίζοντας τη δυνατή και ουσιαστική αδερφική φιλία του Νίκου (Καλλίνικου) Μαυρολέων και του Γιάννη Κατσαμπάκη που είχε γίνει και δικό μας αγαπημένο πρόσωπο. Ο Γιάννης είναι ένα ξεχωριστό και μοναδικό κεφάλαιο στην ιστορία της τοπικής Εκκλησίας.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Στην οδό Μητρώου….

                                       Οδοιπορικο στη γειτονιά των παιδικών ονείρων
                                                                 Β! ΜΕΡΟΣ


Μετά το παντοπωλείο της κυρίας Αθηνάς ήταν η πολυκατοικία που έμενε η Φωτεινή όπου στα σκαλιά της καθόμασταν συνήθως τα μικρότερα παιδιά της γειτονιάς αλλά και άλλα παιδιά από άλλες γειτονιές όπως ο Ευθύμης, ο Σταύρος, η Αριστέα. Ακριβώς δίπλα έμενε ο Γιώργος, η Ντίνα και ο Ιπποκράτης. Και ποιο πάνω τα αδέρφια Χρόνης και Ηλίας. Στην απέναντι πλευρά έμενε ο Γρηγόρης με το παρεκκλήσι του στη ταράτσα του σπιτιού και την αξιολάτρευτη Γιαγιά που φρόντιζε για όλα και η γειτονιά μας τελείωνε ουσιαστικά στη πολυκατοικία του Δημήτρη του Θανάση και του Στρατή.

Η Αρλέτα και η κάμαρά της


Αποτέλεσμα εικόνας για αρλετα

ΡΕΑ ΒΙΤΑΛΗ

Η Αρλέτα...Τι διάολο πλάσμα ήταν αυτό το πλάσμα; Μπορεί τελικά και να ήταν πάντα, εκείνο το κορίτσι στην Ύδρα, κάτω από τον μύλο που τραγουδούσε με την κιθάρα της για την ψυχή της μόνο. Μια περίεργη περίπτωση ανθρώπου- καλλιτέχνη, στην καμαρά της

Τι σόι πλάσμα αυτό το πλάσμα; Μα να μην καθρεπτιστεί ποτέ στα μάτια μας; Ούτε τόσο δα; Μπροστά μας τραγουδούσε κι εμείς κοινό της, ακολουθούσαμε τον σκοπό της, κουνούσαμε τους ώμους μας στο «Τσάι γιασεμί», παλεύαμε τον στίχο «Είναι η άγρια πλευρά σου που με συγκινεί» από το τραγούδι «Λύκος», πίναμε μαζί της «Στο μπαρ Το Ναυάγιο». Μας χαμογελούσε, της χαμογελούσαμε, τόσο δα.
Ολα μ΄εκείνη τα κάναμε «τόσο δα», σαν εσωτερικά που ξεθάρρευαν κι έσταζαν «τόσο δα». Θα έπρεπε να χαιρόταν, ό,τι εμείς χαιρόμασταν να την ακούμε αλλά…Τι σόι πλάσμα αυτό το πλάσμα; Ακόμα και το όνομά της περίεργο. Αρλέτα.


Αρλέτα: Η σπουδαία πορεία στο τραγούδι, η μοναχική ζωή και η μεγάλη περιπέτεια με την υγεία της


 Αρλέτα: Η σπουδαία πορεία στο τραγούδι, η μοναχική ζωή και η μεγάλη περιπέτεια με την υγεία της

Την τελευταία της πνοή άφησε η Αρλέτα έπειτα από σκληρή μάχη που έδωσε για τη ζωή της. Η αγαπημένη τραγουδοποιός έφυγε σε ηλικία 72 ετών. Νοσηλευόταν στην εντατική του Ευαγγελισμού», αφού είχε υποστεί εγκεφαλικό και έμφραγμα.

Η περιπέτεια της υγείας της
Είχε πάθει εγκεφαλική αιμορραγία στις 11 Φεβρουαρίου του 2008 λίγο πριν από μια προγραμματισμένη συναυλία της. Είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο του Βόλου. Παρά την μεγάλη της περιπέτεια τότε και την κρισιμότητα της κατάστασής της είχε καταφέρει να αναρρώσει.
Σε συνέντευξη που είχε δώσει το Νοέμβριο του 2016 σην Τζωρτζίνα Ντούτση είχε δηλώσει: «Ήδη έχω κερδίσει τρεις φορές τον «κύριο» που λέγεται θάνατος, τι να πω, νομίζω ότι μάλλον έχουν σωθεί οι φορές μου… Το ότι ζω αυτή τη στιγμή μάλλον είναι θαύμα». Το θαύμα αυτή τη φορά δεν έγινε.
«Η μοναδική μας Αρλέτα έφυγε πριν λίγο ήρεμα και τρυφερά όπως έζησε. Καλό ταξίδι αγαπημένη μου ερήμωσε ο κόσμος μας», έγραψε η φίλη της, Σάννυ Μπαλτζή, στην επίσημη σελίδα της στο facebook.

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Ο Γιώργος, η Σερενάτα και η Αρλέτα...




Ένα καλοκαίρι ολόκληρο σε μια κατασκηνωτική περίοδο το περάσαμε ακούγοντας το τραγούδι της Αρλέτας για τη γάτα τη σερενάτα. Μέσα από τη φωνή του εκπληκτικού μας φίλου του Γιώργου. Κάθε βράδυ στη πλατεία της κατασκήνωσης και ύστερα από τα σχετικά παρακάλια ο Γιώργος έπιανε το μικρόφωνο και με τη βελούδινη φωνή του μας τραγούδαγε τη σερενάτα. Τελείωσε η κατασκηνωτική περίοδο και όπως είπα και στην αρχή όλο το καλοκαίρι υπήρξε στο μυαλά και στα χείλη μας το τραγούδι της Αρλέτας.

Καλό Ταξίδι Αρλέτα... Μια φορά θυμάμαι με αγαπούσες



Στην οδό Μητρώου...

                                       Οδοιπορικο στη γειτονιά των παιδικών ονείρων
                                                                 Α! ΜΕΡΟΣ


 Η οδός Μητρώου στο Πειραιά ξεκινάει από τη Φρεαττύδα και καταλήγει στη Πειραϊκή στην τότε θρυλική καφετέρια του Ιππόκαμπου. Τότε οι γειτονίες ήταν ανθισμένες, λουλουδιστές με όμορφες μονοκατοικίες και με πολυκατοικίες που δεν αρνούνταν την κοινωνικότητα τους, με χαμογελαστούς ανθρώπους, μεροκαματιάρηδες και υπερήφανους γεμάτους ζωτικότητα και καλοσύνη. Τα παιδιά μαζευόντουσαν στα κεφαλόσκαλα για κουβέντα και παιχνίδι και οι δρόμοι αντηχούσαν από τις νεανικές φωνές. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο σήμερα, τα παιδία ήταν ευγενικά, κοκκίνιζαν σε κάθε μικροπρέπεια και έκαναν θελήματα. Αυτή ήταν η γειτονιά των παιδικών μας χρόνων, της αγνής φιλίας και των νεανικών μας ονείρων. 

Οχι ο Πρόεδρος στον ρόλο της φρουράς του

 Σχετική εικόνα
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Η​​ απελπισία, που παραλύει σήμερα την ελλαδική κοινωνία, δεν προκύπτει από την εξαθλιωτική μείωση εισοδήματος της πλειονότητας των Ελλήνων. Την ελπίδα τη σκοτώνει ο συλλογικός αυτεξευτελισμός. Οσοι νέμονται την εξουσία και οι δημοσιογράφοι λακέδες τους πανηγυρίζουν και κορυβαντιούν, επειδή η Ελλάδα κατόρθωσε το μέγα επίτευγμα: Να της επιτρέψουν οι δυνάστες της τοκογλύφοι να ξαναβγεί για επιπλέον δανεισμό στα διεθνή τρίστρατα!
Δεν λογαριάζεται με ποιο τίμημα κατορθώθηκε το «επίτευγμα»: Αν το κοινωνικό κράτος τσεκουρώθηκε ακόμα περισσότερο, παρανοϊκά. Αν οι μισθοί και οι συντάξεις (καταστατική σύμβαση της κοινωνίας με τους λειτουργούς της) πετσοκόβονται από κυβερνήτες βιαστές κάθε κοινωνικής εντιμότητας. Αν οι Τράπεζες παραμένουν κλειστές για τον πολίτη έχοντας δημεύσει τις καταθέσεις του και χορηγώντας του συγκαταβατικό, εβδομαδιαίο φιλοδώρημα (από τα δικά του χρήματα που παρανόμως τα ιδιοποιούνται).

Ο Φοίβος μας προσκαλεί ξανά στην Ταράτσα του


 Ο Φοίβος μας προσκαλεί ξανά στην Ταράτσα του


 Νικόλαος Μπάρδης

Μία μουσικοθεατρική απόδραση στην καρδιά της πόλης και ένας Σεπτέμβριος γεμάτος ευφάνταστες συνεργασίες και πολύ κέφι.
Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις του Ιουνίου και του Ιουλίου και την θερμή υποδοχή κοινού και κριτικών, η «Ταράτσα του Φοίβου» ολοκληρώνει τον κύκλο της τον ερχόμενο Σεπτέμβριο με εκλεκτούς καλεσμένους και ξεχωριστούς καλλιτέχνες. Η «Ταράτσα του Φοίβου», είναι ένα ολοκαίνουριο στέκι με την πιο τεχνικολόρ θέα στο Γκάζι, που ο Φοίβος Δεληβοριάς το μεταμορφώνει σ’ ένα παιδικό του όνειρο. Ένα «αναψυκτήριο» στη μέση της Αθήνας, ένα μουσικοθεατρικό θέαμα ποικιλιών, μια «Μάντρα» του 2017, σε μια πόλη εξίσου σκληρή, εξίσου «πεσμένη» και με εξίσου βαθιά επιθυμία να μαζευτεί κάπου ένα βράδυ και να ξαναβρεί το νήμα από εκεί που κόπηκε.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Το «μεγάλο» σκάκι…





Στην ενορία του Αγίου Βασιλείου εκτός από τα ομαδικά αθλήματα, το ποδόσφαιρο, το Βόλεϊ για τα οποία  έχουμε αναφερθεί και θα το κάνουμε και στο μέλλον, υπήρξαν και τα ατομικά και ξεχώριζαν το πιν-πονκ, το subuteo και το σκάκι. Στο πνευματικό μας κέντρο κάθε απόγευμα μαζευόμασταν για να παίξουμε με τα επιτραπέζια παιχνίδια και φυσικά  με σκάκι. Πολλές φορές διοργανώναμε και πρωταθλήματα που διαρκούσαν όλη τη χρονιά και οι νικητές έπαιρναν τα μετάλλια τους στις γιορτές νεολαίας.



Νίκος Καζαντζάκης: Το μάθημα της πεταλούδας


 

"Θυμήθηκα κάποιο πρωί,που είχα πετύχει σ’ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας ,τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα,αργούσε κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.
Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου,τα φτερά της έμεναν σγουρά,αξεδίπλωτα όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει. Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω.Του κάκου ,είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη,κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου.
Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..
Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.
Η μικρή ετούτη πεταλούδα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω,ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο.Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε να βοηθήσει μιαν αδερφή της,μιαν ανθρώπινη ψυχή,να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες".
Νίκος Καζαντζάκης

Ζητάμε να μας αγαπάνε, αλλά ξέρουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας;


 QWEQWEQWE

 Γράφει η  Αγγελική Κοσκερίδου  Νιάρχου - Διδάκτωρ Φυσικοπαθητικής

Η γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας και η δυτική κουλτούρα έχουν φιμώσει κάθε εκδήλωση συναισθήματος έχοντας εγκλωβίσει το παιδί μέσα μας για αρκετά έτη. Η κρίση έρχεται να ισορροπήσει τις ανάγκες μας, να τις οργανώσει και να μας επιβάλλει να δουλέψουμε εσωτερικά, θέτοντας τα όρια σε θέματα πιο ουσιαστικά.
Φανταστείτε μία κοινωνία που λειτουργεί βάση της λογικής και των "πρέπει"... αψηφώντας κάθε ανάγκη για αγάπη "θέλω" και συναίσθημα. Όσο και αν ακούγεται απάνθρωπο αυτή είναι η δομή λειτουργίας της δυτικής κοινωνίας...
Έχουμε γεννηθεί, γίναμε παιδιά και ξαφνικά αποφασίσαμε να γίνουμε ενήλικες. Από παιδιά ακόμα ευχόμασταν να ήμασταν ενήλικες.
Δε κατανοήσαμε ποτέ όμως τι σημαίνει να είσαι ενήλικας...
"Ενήλικας υγιής είναι αυτός που κατά τον Φρόυντ έχει αναπτύξει και συνδυάσει αρμονικά το Εγώ, Υπερεγώ και το Εκείνο. Ουσιαστικά αναφέρεται στην αρμονική επικοινωνία του "θελω" και του "πρέπει" μεταξύ τους, του συναισθήματος δηλαδή και της λογικής σε συνδυασμό"

Στεφανίδη «βασίλισσα» του κόσμου! Χρυσό και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα


 Στεφανίδη «βασίλισσα» του κόσμου! Χρυσό και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα [vid] | Newsit.gr

-Παγκόσμια Πρωταθλήτρια του επί κοντώ είναι από σήμερα η Κατερίνα Στεφανίδη -Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Λονδίνο με άλμα στα 4,91μ. -Η 27χρονη πρωταθλήτρια μπήκε τελευταία στον αγώνα και είχε εξαιρετικά άλματα -Η χρυσή Ολυμπιονίκης είναι φέτος αήττητη και με αυτό το χρυσό έκανε το τρεμπλ, καθώς είναι και πρωταθλήτρια Ευρώπης 

Βάθρο απάτητο δεν έχει μείνει για την Κατερίνα Στεφανίδη! Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο επί κοντώ και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου του Λονδίνου, μετά το χρυσό Ολυμπιακό που κρέμασε στο λαιμό της στο Ρίο.
Η 27χρονη πρωταθλήτρια μπήκε τελευταία στον αγώνα. Αρχισε την προσπάθειά της από τα 4,65 μ. και είχε εξαιρετικά άλματα έως τα 4,82 μ., επίδοση με την οποία «σφράγισε» το χρυσό μετάλλιο. Αφού, εξασφάλισε τη νίκη της ζήτησε να ανέβει ο πήχης στα 4,91μ. για να πετύχει νέο πανελλήνιο ρεκόρ (το προηγούμενο επίσης δικό της με 4,90μ από τις 10/2/2016 και του ανοικτού με 4.86μ από τις 8/6/2016 στη Φιλοθέη). Και τα κατάφερε στην πρώτη της προσπάθεια. Με την πρώτη είχε περάσει και τα 4,65μ., όπως και τα 4,75μ., 4,82μ., ενώ απέτυχε στα 4, 89μ. και δεν συνέχισε σε αυτό το ύψος.




Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Οι Ελεύθεροι και ωραίοι




Με αφορμή μια ονομαστική εορτή ή χωρίς καμία αφορμή είτε στην Παπανικολή 1, είτε στο πνευματικό κέντρο του Αγίου Βασιλείου ή σε κάποια πλατεία, η παρέα ήταν έτοιμη για γιορτή, τραγούδι, συντροφικότητα και ανταλλαγές ονείρων.

Το Αργυρούν Ιωβηλαίο του Αρχιεπισκόπου Αναστάσιου

                    

 ΜΥΡΕΝΑ ΣΕΡΒΙΤΖΟΓΛΟΥ

Ξεκινούσα με καρδιά βαριά και νου σκοτεινιασμένο. «Θα πάω μόνο για χατίρι Του», είπα μέσα μου, «και θα αποχωρήσω αμέσως». Όσες φορές έχει τύχει να αισθάνομαι εγκλωβισμένη σε μια δύσκολη κατάσταση, επαναλαμβάνω πάντα την ίδια ιαματική σκέψη, όπως ακριβώς οι μοναχοί λένε την προσευχή τους κόμπο-κόμπο με το κομποσκοίνι. «Σκύψε το κεφάλι και δούλευε, χωρίς να κοιτάς ούτε δεξιά, ούτε αριστερά».
Ήδη από τον προαύλιο χώρο του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως του Χριστού τα πρόσωπα των πιστών, μου έφεραν στο μυαλό, τα λόγια προ δεκαετίας ενός φίλου πολύ αγαπημένου. «Όταν δεν είμαι καλά, κατεβαίνω στον δρόμο και περπατάω πάνω-κάτω στο κέντρο της Αθήνας. Κοιτάζω τα πρόσωπα όλων αυτών των ανθρώπων και διερωτώμαι, ποιος είμαι εγώ που έχω δικαίωμα να πονάω;»