Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Η φωτογραφία του Αλβανίας Αναστάσιου που συγκλονίζει


 

Είναι ίσως από τους πιο αγαπητούς και ανθρώπινους ιερωμένους. Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος με τον υπέροχο πράο και καταπραυντικό λόγο για τους λιγότερο τυχερούς και την γαλήνια μορφή βρέθηκε στην Ελλάδα. 
Και η συγκίνηση ήταν μεγάλη όταν έφτασε στον προσφυγικό καταυλισμό του Κουτσόχερου. Ο αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας τράβηξε σαν μαγνήτης τα παιδιά που ζουν εκεί. Ο κ.κ. Αναστάσιος στάθηκε στο δράμα αυτών των ανθρώπων ζητώντας τους να συνεχίσουν να πιστεύουν σε καλύτερες ημέρες. Η πιο συγκλονιστική στιγμή ήταν όταν πήρε στην αγκαλιά του ένα μωρό. Οι εικόνες όμως μιλούν καλύτερα:

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Αφιέρωμα Θανάσης Παπαθανασίου: Απληστία, Καλύτερα παρέα με γύπες...





 Αποτέλεσμα εικόνας για Απληστία: Καλύτερα παρέα με γύπες...
Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

"…είναι ιδιαιτέρως εύστοχος ο ορισμός που δίνει ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής (π. 7ον αι.) στη φιλαργυρία. Είναι, λέει, το πάθος εκείνου που λαμβάνει με χαρά και δίνει με λύπη! Σ' αυτό καθαυτό, δηλαδή, το γεγονός του (ατομικού) πάθους εμπεριέχεται η εργαλειοποίηση του άλλου. Το ίδιο ουσιαστικά λέει και ο Μ. Βασίλειος όταν, για να περιγράψει τους πλεονέκτες, επιστρατεύει μιαν εικόνα που παραπέμπει σε όσα είπαμε παραπάνω περί άπατου πηγαδιού: όπως κάνουν τα ψάρια, έτσι και ο πλεονέκτης καταπίνει στο απύθμενο στομάχι του τους αδύναμους. Είναι αδύνατο ο πλεονέκτης να μη στραφεί κατά του συνανθρώπου του. Γι' αυτό κι ένας έμπειρος ασκητής, ο Ισαάκ Σύρος (7ον αι.), συνιστά: Καλύτερα να κάτσεις παρέα με γύπες, παρά με πλεονέκτη και άπληστο."
 ΛIΓA ΛEΠTA μετά την έναρξη μιας βάπτισης (και συγκεκριμένα, λίγο πριν ο ανάδοχος δηλώσει ότι «αποτάσσεται» τον σατανά και τα έργα του), ο ιερέας διαβάζει μιαν ευχή όπου ξορκίζονται τα ακάθαρτα πνεύματα που πολιορκούν την ανθρώπινη καρδιά. Αν ο λειτουργός δεν πνίξει στα χείλη του τις λέξεις, κι αν οι παριστάμενοι δεν χαρίσουν όλη τους την προσοχή στη συγγενική αδολεσχία, τότε θα ακουστεί η ευχή να κάνει λόγο, συν τοις άλλοις, για «πνεύμα πλάνης, πνεύμα πονηρίας, πνεύμα ειδωλολατρίας και πάσης πλεονεξίας, πνεύμα ψεύδους…» κ.λπ.
Η πρώτη εντύπωση είναι προφανώς ότι η ευχή σημειώνει κατά παράταξη διάφορα αμαρτήματα. Αν ωστόσο προσεχτεί η σύνταξη της πρότασης, θα διαπιστωθεί ότι, ενώ το κάθε αμάρτημα ίσταται μόνο του, δύο απ' αυτά συνδέονται μεταξύ τους σαν να αποτελούν ζεύγος: «πνεύμα ειδωλολατρίας και πάσης πλεονεξίας». Oντως αυτό δεν είναι τυχαίο. Η ευχή απηχεί τον ορισμό που είχε δώσει ο απόστολος Παύλος: η πλεονεξία -ούτε λίγο ούτε πολύ- αποτελεί ειδωλολατρία (Κολ. 3:5).
Ο ορισμός αυτός έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθόσον την πλεονεξία δεν την αντιλαμβάνεται απλώς ως ηθικό ολίσθημα, αλλά, πολύ περισσότερο, ως θρησκεία. Προδήλως εδράζεται στην κατανόηση της θρησκείας όχι ως μιας επί μέρους παραμέτρου της ζωής, αλλά, αντιθέτως, ως του βασικού προσανατολισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα λόγια του Χριστού ότι «όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας» (Ματθ. 6:21) μοιάζει να τα υπομνημάτισε ο Eριχ Φρομ όταν υποστήριξε ότι θρησκεία συνιστά η ολόψυχη αφιέρωση σε κάτι, το οποίο και νοηματοδοτεί την ανθρώπινη ζωή. Αυτό το κάτι μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ο Θεός υπό την καθιερωμένη έννοια, μπορεί όμως να είναι και μια ιδέα, μια επιδίωξη κ.ο.κ., ανεξάρτητα από το αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος δηλώνει πιστός ή άθεος (1).

Γίνεται σχολείο χωρίς μαθήματα;


 http://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2017/06/finlandschool1-e1496396966165.jpg

Protagon Team

Όσον αφορά στην εκπαίδευση και την ευρύτερη μόρφωση των παιδιών και των εφήβων, η προσκόλληση σε μεθόδους και πρότυπα του παρελθόντος είναι κάθε άλλο παρά εποικοδομητική. Αυτό τουλάχιστον πιστεύουν οι Φινλανδοί οι οποίοι έχουν ένα από τα πιο επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα κόσμο, με τους νεαρούς και τις νεαρές εκπροσώπους τους να κατατάσσονται πρώτοι σε διεθνείς διαγωνισμούς και στις λίστες σχετικών ερευνών όπως το Διεθνές Πρόγραμμα PISA για την Αξιολόγηση των Μαθητών που διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΟΣΑ.
Οι εξαιρετικές ακαδημαϊκές επιδόσεις των μαθητών και μαθητριών της Φινλανδίας που δεν αρχίζουν το σχολείο πριν από την ηλικία των επτά ετών, που περνούν σχετικά λίγες ώρες στις τάξεις και έχουν ελάχιστο διάβασμα για το σπίτι, που δεν υπόκεινται στην πίεση των εξετάσεων ενώ απολαμβάνουν και πολυήμερες διακοπές, προκαλεί εδώ και πολλά χρόνια τον εντυπωσιασμό των παιδαγωγών ανά τον κόσμο.
Σήμερα, ωστόσο, αυτοί οι πρωτοπόροι της εκπαίδευσης εμφανίζονται έτοιμοι για μια ακόμη επανάσταση στα σχολεία τους. Στον πυρήνα αυτής της νέας μεταρρύθμισης βρίσκεται ένας όρος αρχαίος, το «μάθημα», τον οποίο φαίνεται πως επιθυμούν σχεδόν να καταργήσουν ή έστω να περιορίσουν το βάρος του καθώς θεωρούν πως πέρα από συγκεκριμένες γνώσεις σε κάθε μάθημα ξεχωριστά, είτε πρόκειται για την Ιστορία είτε για τα Μαθηματικά, ιδιαίτερη σημασία για την όσον το δυνατόν αρτιότερη εκπαίδευση των παιδιών έχουν και οι δεξιότητες. Σύμφωνα, μάλιστα, με το BBC, κατάληξη αυτής της νέας μεταρρύθμισης στα σχολεία της Φινλανδίας θα μπορούσε να είναι η εξάλειψη του παραδοσιακού διαχωρισμού των γνώσεων σε θεματικές ενότητες.

H εξουσία αγοράζεται με τις εντυπώσεις

  Χρήστος Γιανναράς

Π​​ροκαλούνται και δεν απαντούν. Ποιους κοινωνικούς στόχους έχει το κάθε κόμμα, ποιος σχεδιασμός, ποιο πρόγραμμα, ποιες επιδιώξεις το διαφοροποιούν; Παραλλάζουν οι ονομασίες τους, αλλά η πολιτική που ασκούν ή προπαγανδίζουν είναι ίδια και αδιαφοροποίητη. Tο ξέρουμε με βεβαιότητα, γιατί τους δοκιμάσαμε όλους. Oλοι φιλοδοξούν να διαχειριστούν πανομοιότυπα την κατεστημένη αποτυχία, τη μακάβρια παρακμή. Kατηγορούν λυσσαλέα, ο κάθε αρχηγός και το κάθε κόμμα, τον όποιο ανταγωνιστή τους, αρχηγό και κόμμα. Kαι όταν διαδεχθούν στην εξουσία τον αντίπαλο, συνεχίζουν πειθήνια την πολιτική και τις τακτικές που κατακεραύνωναν.
Γι’ αυτό και τελείως αδιάντροπα σχηματίζουν «κυβερνήσεις συνεργασίας» αρχηγοί και κόμματα που, μια μέρα πριν, αντιπάλευαν μανιασμένα για την τυφλή αλληλεξόντωσή τους. Aποδείχνουν στους ψηφοφόρους τους, με αχαλίνωτο κυνισμό, την απόλυτη πολιτική τους εξομοίωση – συμπίπτουν όλοι στην ίδια, διαχειριστική της παρακμής και του παραλογισμού πολιτική, αγνοούν όλοι παντελώς το τι σημαίνει «μεταρρύθμιση» δομών και θεσμών, τι θα μπορούσε να σημαίνει «επανίδρυση του κράτους».
Kόμματα και «αρχηγοί» έχουν συρρικνώσει την πολιτική σε μια διαχειριστική εκδοχή της οικονομίας. Προκαλούνται και δεν απαντούν: Γίνεται να «επανεκκινήσει» και αναπτυχθεί η οικονομία χωρίς λειτουργικό κράτος; Γίνεται λειτουργικό κράτος χωρίς αξιοκρατία; Γίνεται να επιδιωχθεί αξιοκρατία όσο το κράτος παραμένει πελατειακό; Γίνεται ποτέ να κατορθωθεί κοινωνικό κράτος, απονομή Δικαίου, «δημόσια τάξη», πραγματικός συνδικαλισμός, όσο η λειτουργία των θεσμών είναι παγιδευμένη στις πελατειακές εξαρτήσεις, στην αυθαιρεσία των συνδικαλιστών;
Δεν έχει νόημα να απευθύνονται τέτοια ερωτήματα στα κόμματα, αφού είναι σίγουρο ότι τα κόμματα δεν πρόκειται ποτέ να απαντήσουν, η άρνησή τους να προβληματιστούν είναι όρος επιβίωσής τους. Eπιπλέον, δεν υπάρχουν και θεσμοί που να ελέγχουν τη συμμόρφωση των κομμάτων με τους όρους και τη λογική του κοινοβουλευτισμού, τις στοιχειώδεις προδιαγραφές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Mε το Σύνταγμα του 1985 ο πρωθυπουργός διορίζει (επιλέγει ανεξέλεγκτα) τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Bουλής, την ηγεσία των Aνώτατων Δικαστηρίων, την ηγεσία των Eνόπλων Δυνάμεων και της Aστυνομίας, τους υπουργούς του και τους βουλευτές του κόμματός του. Aν αυτή η ωμή απολυταρχία, η «ενός ανδρός αρχή», δεν είναι φασισμός, ποιο άλλο όνομα θα κυριολεκτούσε;


Κι όμως, θα περάσουν κι αυτά…



π. λίβυος

Όταν περνάμε μια δύσκολη φάση στην ζωή μας, διαμορφώνεται μέσα μας, μια πολύ γκρίζα απόχρωση, λίγο πριν από το απόλυτο σκοτάδι. Μία αίσθηση βαθιάς απουσίας. Θλίψη και οργή γεμίζουν τα σωθικά μας. Αισθανόμαστε ότι όλοι είναι απόντες, ακόμη και ο Θεός. Ένας είναι απόλυτα εκεί, ο τύραννος και δήμιος εαυτό μας, που μας κρίνει και ζητάει ολα αυτά που δεν αντέχουμε να πράξουμε.
Νιώθουμε ότι τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, κι ίσως να μην υπάρξει ποτέ ξανά εκείνο το χαμόγελο που με ελπίδα απλωνόταν στα χείλη μας.
Κι όμως, θα περάσουν κι αυτά κι άλλα πολλά που σίγουρα μες στην ζωή θα ανταμώσουμε. Και σαν σηκώσουμε κεφάλι, θα κάνουμε τον σταυρό μας, που τελικά πονέσαμε, δακρύσαμε, αισθανθήκαμε αδύναμοι και φοβισμένοι, γιατί όλα αυτά μαζί μας δίδαξαν, μας βάθυναν και καλλιέργησαν εντός μας ότι πιο όμορφο υπάρχει στην ψυχή μας. Όλα τα χαρίσματα πηγάζουν από τις πιο δύσκολες και σκοτεινές μέρες τις ζωής μας. Είναι τελικά όλες αυτές οι μαύρες σκιές που συνθέτουν το φώς στο πρόσωπο μας…


Πηγή: Συνοδοιπορία

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Αφιέρωμα Θανάσης Παπαθανασίου: Η ομορφιά θα καταστρέψει την Εκκλησία;


 Αποτέλεσμα εικόνας για Η ομορφιά θα καταστρέψει την Εκκλησία;

Θανάσης Παπαθανασίου
 
Aυτό που θα επιχειρήσω να ψηλαφίσω1, είναι τα τερτίπια ενός τονισμού. Όταν ο τόνος της λέξης "στοιχείο" κατεβαίνει στη λήγουσα, αναδύεται η λέξη "στοιχειό". Ίδια γράμματα, ίδια η σειρά τους, κι όμως, ο τόνος δίνει τον τόνο! Αν το "στοιχείο" σημαίνει κάτι ουδέτερο (απλώς το συστατικό), το "στοιχειό" παραπέμπει σε μια παρουσία ιδιαίτατα φορτισμένη. Το στοιχειό σφιχταγκαλιάζει έναν χώρο και επιβάλλει τον ρυθμό του στα στοιχεία του χώρου. Το κείμενό μου αυτό, λοιπόν, ζητάει να δούμε μαζί στοιχεία και στοιχειά. Επιχειρεί να θέσει έναν προβληματισμό για κάποια ζητήματα, που, κατά την ταπεινή μου άποψη, στοιχειώνουν τη ναοδομία, την εκλησιαστική τέχνη και την εκκλησιαστική ζωή.
Στοιχειό πρώτο: Ομορφιά εναντίον ομορφιάς;
Εδώ και δέκα περίπου αιώνες μια ρωσική ομολογία μάς γεμίζει καμάρι. Είναι ένα κείμενο που ισχυρίζεται ότι ξέρει ποιος παράγοντας έδρασε καταλυτικά ώστε να εγκολπωθούν οι Ρώσοι την Ορθόδοξη πίστη και δη στην ελληνική έκφρασή της. Πρόκειται για το λεγόμενο "Πρώιμο Χρονικό" (ή “Χρονικό του Νέστορος”) το οποίο γράφτηκε στο Κίεβο κατά τα τέλη του 11ου με αρχές του 12ου αι., και αφηγείται την επίσκεψη απεσταλμένων του Ρώσου ηγεμόνα Βλαδίμηρου στην Κωνσταντινούπολη, στο πλαίσιο μεγάλου ταξιδιού τους σε διάφορα έθνη, ακριβώς για να δουν και να αποφασίσουν ποια πίστη θα εγκολπωθούν. Σύμφωνα με το "Χρονικό", ο βυζαντινός αυτοκράτορας ευθύς κανόνισε ώστε οι επισκέπτες του να παρευρεθούν σε λειτουργία στην Αγία Σοφία. Ο ίδιος τους συνόδευσε και τους επέστησε την προσοχή στην ομορφιά τόσο του οικοδομήματος όσο και των λειτουργικών δρωμένων. Οι απεσταλμένοι -λέει το “Χρονικό”- συγκλονίστηκαν τόσο πολύ, ώστε κατόπιν ανέφεραν στον ηγεμόνα τους: «Μας οδήγησαν σε κτίρια όπου λάτρευαν το Θεό τους και δεν γνωρίζαμε αν βρισκόμασταν στον ουρανό ή στη γη [...]. Στη γη δεν υπάρχει τέτοια λαμπρότητα και τέτοια ομορφιά, και είμαστε σε αμηχανία πώς να την περιγράψουμε. Γνωρίζουμε μόνο ότι εκεί ο Θεός κατοικεί ανάμεσα στους ανθρώπους»

Μιλάτε στα παιδιά και σας αγνοούν; Υπάρχουν τρόποι να έχετε την προσοχή τους


Ακόμα και όταν έχουμε θυμώσει και είμαστε αποφασισμένες να τους επιβάλουμε τιμωρία, ελάχιστες φορές έχει αποτέλεσμα. Την επόμενη φορά που θα σας αγνοήσει το παιδί σας, δοκιμάστε αντί για φωνές, μία από τις ακόλουθες τακτικές:
-Επιδιώξτε την προσοχή του παιδιού
Εάν δεν έχετε την προσοχή του, δεν πρόκειται να σας ακούσει ποτέ. Μην του λέτε ότι θέλετε να του μιλήσετε όταν το παιδί βρίσκεται στο σαλόνι κι εσείς στην κουζίνα. Πρέπει να βρίσκεστε στον ίδιο χώρο.
-Μπείτε κατευθείαν στο θέμα
Μην κάνετε μεγάλες εισαγωγές και μην χρησιμοποιείτε μεγάλες προτάσεις. Πείτε αυτό που θέλετε, απλά και κατανοητά.
-Να είστε συγκεκριμένη
Αν για παράδειγμα θέλετε να κάνει κάτι, οφείλετε να του δώσετε ορισμένες πρακτικές οδηγίες.
-Να δώσετε λίγο χρόνο στο παιδί να καταλάβει τι του λέτε
Μερικά παιδιά μπορεί να χρειάζονται περισσότερα από λίγα δευτερόλεπτα για να επεξεργαστούν και να κατανοήσουν αυτό που λέτε. Έτσι, αν ένα παιδί δεν ανταποκρίνεται αμέσως σε αυτό που λέτε, δεν είναι ότι σας αγνοεί. Απλά προσπαθεί να καταλάβει πώς πρέπει να ανταποκριθεί.
-Δώστε του επιλογές
Δεν τα πάνε όλα τα παιδιά καλά με τις οδηγίες. Μπορεί να υπακούσουν μπορεί και όχι. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να του δώσετε επιλογές για το τι πρέπει να κάνει. Για παράδειγμα μπορεί να καθαρίσει το δωμάτιό του ή να πάει βόλτα το σκύλο. Να μαζέψει το τραπέζι ή να απασχολήσει το μικρότερο αδελφό/ή της.
-Μην του μιλάτε αυταρχικά
Μερικές φορές, ακόμα και ο τόνος που χρησιμοποιείτε μπορεί να προκαλέσει την αντίδραση του παιδιού. Ετσι, αντί να του πείτε «Σταμάτα να πειράζεις την αδελφή σου», πείτε «Καταλαβαίνω ότι είσαι εξοργισμένος με την αδελφή σου, αλλά δεν σημαίνει ότι μπορείς να τη χτυπήσεις γι’ αυτό που έκανε.»
-Να είστε σύμμαχοι με το παιδί σας και όχι αντίπαλοι
Η σχέση που έχετε με το παιδί σας επηρεάζει το κατά πόσον ή όχι το παιδί θα σας ακούσει. Τα παιδιά θέλουν να είναι κοντά στους γονείς τους. Αν δεν υπάρχει σεβασμός, αγάπη ακόμα και φιλία είναι δύσκολο για τα παιδιά να είναι δεκτικά. Όταν η σχέση σας είναι καλή, το παιδί θα είναι σε θέση να ακούσει τι λέτε, γιατί ξέρει ότι το φροντίζετε και το αγαπάτε και θέλει να σας κάνει ευτυχισμένη.

Πηγή: mothersblog.gr

Ο «ίσκιος» των παλιών ή η αποτυχία των νεότερων;


 http://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2017/06/220345-e1496377861553.jpg
 Γιώργος Καρελιάς

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική το 1993 (24 χρόνια) και από τη Βουλή το 2004 (13 χρόνια). Ηταν ουσιαστικά ένα ανενεργό πολιτικό πρόσωπο, που δεν έπαιζε ρόλο στην άσκηση της τρέχουσας πολιτικής. Και όμως ο θάνατός του θεωρήθηκε μεγάλη απώλεια.
Και αυτό δεν ήταν μια συμβατική έκφραση, που συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Υπήρχε αυτές τις μέρες διάχυτη μια αίσθηση ότι έφυγε ο τελευταίος της παλιάς φρουράς των πολιτικών, που συνδιαμόρφωσαν την μεταπολεμική Ελλάδα. Παρόμοια αίσθηση, αν και σε μικρότερο βαθμό, υπήρχε και όταν πέθανε ο μεγάλος αντίπαλος του Μητσοτάκη, Ανδρέας Παπανδρέου, πριν από 21 χρόνια (1996), μολονότι και εκείνος είχε αποχωρήσει, άρρωστος, από την ενεργό δράση.
Γιατί, άραγε, συνέβη αυτό; Είναι η τάση που έχουμε να εξιδανικεύουμε το παρελθόν και τους ανθρώπους που το διαμόρφωσαν, ξεχνώντας ή απωθώντας τα αρνητικά τους; Θα μπορούσε αυτό να ήταν μια εξήγηση. Αλλωστε, πολύ λίγοι πλέον θα θυμούνται ότι προς το τέλος της περιόδου των λυσσωδών συγκρούσεων Ανδρέα – Μητσοτάκη (1985-1993) είχε προβληθεί το αίτημα να τελειώνουμε με την εποχή των «δεινοσαύρων της πολιτικής».
Θα μπορούσε, όμως, να είναι και κάτι άλλο. Ο Μητσοτάκης αποχώρησε το 1994 και ο Ανδρέας το 1996 από τη ενεργό δράση. Ακολούθησε η οκταετής πρωθυπουργία του Κώστα Σημίτη, ο οποίος ανήκε στη επόμενη (των Παπανδρέου και Μητσοτάκη) γενιά, αλλά δεν ήταν αυτό που λέμε σήμερα της νεότερης γενιάς.

104.965 μαθητές στη «μάχη» των Πανελλαδικών

 20.000 εκπαιδευτικοί θα αναλάβουν την επιτήρηση των εξεταζομένων.
 
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

Αυξήθηκε φέτος σε σχέση με πέρυσι ο συνολικός αριθμός των υποψηφίων που θα διεκδικήσουν μία θέση στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Βεβαίως, η αναλογία της επιτυχίας δεν αλλάζει, καθώς υπάρχει αύξηση και των θέσεων που θα διατεθούν.
Ειδικότερα, στην τελική ευθεία έχουν εισέλθει οι υποψήφιοι αλλά και ο μηχανισμός του υπουργείου Παιδείας για τις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις, που θα ξεκινήσουν στις 6 Ιουνίου για τους υποψηφίους των Επαγγελματικών Λυκείων και στις 7 Ιουνίου για τη μεγάλη κατηγορία, τους υποψηφίους των Γενικών Λυκείων.
Συμμετοχή έχουν δηλώσει συνολικά 104.965 υποψήφιοι, ενώ πέρυσι στους καταλόγους είχαν εγγραφεί 103.402 μαθητές. Να σημειωθεί ότι, όπως συμβαίνει παραδοσιακά, ο τελικός αριθμός όσων προσέλθουν στα εξεταστικά κέντρα θα είναι ελαφρώς μειωμένος, σε σχέση με τις αρχικές συμμετοχές.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει το υπουργείο Παιδείας από τα Ημερήσια Γενικά Λύκεια θα συμμετάσχουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις 84.838 υποψήφιοι, από τα Εσπερινά Γενικά Λύκεια 1.111, από τα Ημερήσια Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑΛ) 17.995, από τα Εσπερινά ΕΠΑΛ 460, ενώ 561 υποψήφιοι των Εσπερινών ΕΠΑΛ θα εξετασθούν με το σύστημα του Ημερήσιου.

Μέλος οικογενείας


 http://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2017/06/18057184.jpg

 Πέπη Ραγκούση

Ηταν εκεί, στην ταφή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στο Αγουλιδέ Χανίων. Στην πρώτη σειρά των συγγενών, μισό βήμα πίσω από τα παιδιά του, ένα βήμα όμως μπροστά από τις νύφες, τους γαμπρούς και τα εγγόνια του. Μαυροφορεμένη, συντετριμμένη, χωρίς να μπορεί αλλά ούτε και να θέλει να συγκρατήσει το βουβό κλάμα της. Ας πούμε μια άτυπη «κόρη». Που δεν θα ξεχώριζε ανάμεσα στις άλλες αν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της δεν παρέπεμπαν σε καταγωγή από τη Νοτιοανατολική Ασία. Προφανώς ήταν η γυναίκα που φρόντιζε τον πρώην Πρωθυπουργό. Στα politically correct η «οικιακή βοηθός». Στα μεγαλοαστικά η «υπηρεσία». Στα πιο λαϊκά η «υπηρέτρια». Στη νεοελληνική αργκό η «Φιλιππινέζα». Και σε μία κορυφαία οικογενειακή στιγμή όπως αυτή, απολύτως ισότιμο μέλος της οικογένειας.
Αν η φωτογραφία του Μανούσου Γρυλλάκη να συνοδεύει, μόνος μέσα στο C 130, το φέρετρο με τη σορό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αποτυπώνει την απόλυτη αφοσίωση, η κυρία από τη Νοτιοανατολική Ασία στην πρώτη σειρά των συγγενών, κατά τη διάρκεια της ταφής, υπενθυμίζει τις βασικές αξίες του αστικού πολιτισμού. Ολο και πιο σπάνιες γι’ αυτό και τόσο πολύτιμες πλέον.
Ετσι θυμήθηκα ένα περιστατικό με τη Μελίνα Μερκούρη. Ηταν σε κάποια απογραφή πληθυσμού. Ο υπάλληλος μάλιστα την είχε επισκεφτεί στο σπίτι της Επιδαύρου. Το ερωτηματολόγιο ήταν το τυπικό. «Πόσα άτομα κατοικούν μόνιμα σε αυτό το σπίτι;». Η Μελίνα δήλωσε τρία. Τον εαυτό της, τον Ζιλ Ντασέν και την Αγγελική – τη γυναίκα που ήταν δίπλα της για περισσότερα από τριάντα χρόνια. «Επάγγελμα;» τη ρώτησε αναφερόμενος στην Αγγελική ώστε να συμπληρώσει το ερωτηματολόγιο. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξεστομίσει η Μελίνα το «οικιακή βοηθός». Τι να έλεγε όμως; Κοίταξε λοιπόν τον υπάλληλο με το «μελινίστικο» ύφος της και του είπε: «Αν πρέπει να γράψετε οπωσδήποτε ένα επάγγελμα, γράψτε “μέλος οικογενείας”».

Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος - Του Αλμπέρ Καμύ



Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. Ένας σκλάβος που σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεχτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του “όχι”;
Σημαίνει, λόγου χάρη, “η υπόθεση τραβάει μακριά”, “μέχρι εκεί και μη παρέκει”, “το παρακάνετε” κι ακόμα “υπάρχει ένα όριο που δε θα ξεπεράσετε”. Με λίγα λόγια αυτό το όχι επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου. Ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα του ορίου στο αίσθημα του επαναστατημένου ότι ο άλλος υπερβάλλει, ότι απλώνει τα δικαιώματά του πέρα από κάποια σύνορα. όπου βρίσκουν αντιμέτωπο ένα άλλο δικαίωμα και περιορίζονται απ’ αυτό. Έτσι το κίνημα εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεχτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι “έχει το δικαίωμα να…”. Η εξέγερση δε γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι, κάποιος και κάπου, έχει δίκιο. Εδώ είναι που ο επαναστατημένος σκλάβος λέει ταυτόχρονα και να και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πως κάτι υπάρχει που θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο. Αποδείχνει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι που “αξίζει τον κόπο να…”, που ζητάει να το προσέξουν. Με κάποιο τρόπο, αντιμετωπίζει την διαταγή που τον καταπιέζει μ’ ένα είδος δικαιώματος να μην καταπιεστεί περισσότερο απ’ όσο μπορεί ν’ ανεχτεί.

«Ο Χριστός εφημερεύει»



Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει στην «Κιβωτό» περίπτωση θείας παρέμβασης στο χειρουργείο.

Στον Γιώργο Ρήγα

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»: «Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».
Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

''Θέλω να προκαλέσω όσους ευθύνονται για την σύγχρονη γενοκτονία των εκτρώσεων''


 siatistis ektrosi

 Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

Πρίν ἀρκετά χρόνια μετά ἀπό μιά μεγάλη γιορτή ἕνα νέο ζευγάρι μέ κάλεσαν στό σπίτι τους γιά καφέ. Τό ζευγάρι εἶχε τότε δυό παιδιά.
Καθισμένοι στό ὄμορφο μπαλκόνι τοῦ σπιτιοῦ ἡ νεαρή σύζυγος μέ ἐρωτᾶ, γιά λογαριασμό κάποιας φίλης της, ὅπως μοῦ εἶπε, ποιά εἶναι ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας γιά τίς ἐκτρώσεις.
Τῆς εἶπα ὅτι γιά νά καταλάβει τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά ἀπαντήσει σ᾽ ἕνα ἐρώτημα. Τό ἔμβρυο πού ἔχει συλληφθεῖ στἠν μήτρα μιᾶς γυναίκας τί ἀνθρωπολογική ταυτότητα ἔχει;
Εἶναι πλήρης ἄνθρωπος πού ἐξελίσσεται, ἤ εἶναι ἕνα ἀνθρωποειδές πού περιμένει τόν ἥλιο ἤ τόν ἀέρα γιά νά λάβει ὑπόσταση, νά γίνει πλήρης ἄνθρωπος;
Τῆς ἐξήγησα ὅτι ἡ Ἐκκλησία λέγει ὅτι εἶναι πλήρης ἄνθρωπος ἐξ ἄκρας συλλήψεως.
Γι᾽ αὐτό θεωρεῖ ὅτι ἡ ἔκτρωση εἶναι καταστροφή τῆς ζωῆς. Εἶναι ἔγκλημα καί μάλιστα εἰδεχθές, γιατί στρέφεται ἐναντίον τοῦ πιό ἀθώου καί τοῦ πιό ἀνυπεράσπιστου πλάσματος στόν κόσμο. Ἡ συζήτηση μας τελείωσε ἐκεῖ.
Πέρασαν δύο χρόνια ἀπό τότε καἰ τἠν ἴδια μέρα καί γιορτή δέχθηκα πάλι τήν ἴδια πρόσκληση ἀπό τά ἴδια πρόσωπα καἰ τἠν ἀποδέχθηκα.
Καθώς ἑτοιμαζόταν ὁ καφές, γιά νά μήν εἷναι μόνη ἡ σύζυγος καθίσαμε στήν ἀρχή στήν κουζίνα. Ἀλλά ἐκεῖ κυκλοφοροῦσε καί ἕνας μπόμπιρας, ἕνα μικρό παιδάκι πού προσπαθοῦσε νά σταθεῖ στά πόδια του.
Ἐπεχείρησα νά χαϊδέψω τό κεφαλάκι του, ὅταν ἀκούω τήν μητέρα του νά μοῦ λέγει: «Ἄν αὐτός ζεῖ τό ὀφείλει σέ σᾶς» καί μοῦ ἀποκάλυψε ὅτι τό πρό δύο ἐτῶν ἐρώτημα ἀφοροῦσε τήν ἴδια.
Ἐπάνω στό τραπέζι βρισκόταν ἕνα μεγάλο μαχαίρι τοῦ ψωμιοῦ. Εἶπα λοιπόν στήν μητέρα δείχνοντάς το: «πάρτο και σφάχτο».

Ο πάστορας που διέσωσε 300.000 Σμυρνιούς

 Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Εϊσα Τζένινγκς (1877-1933) έγιναν, παρουσία του εγγονού του, το 2016 στο δημαρχείο του Βόλου.
 ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η θρυλική μορφή του Αμερικανού πάστορα Εϊσα Τζένινγκς (Asa Jennings), που διέσωσε 300.000 ανθρώπους στην καταστροφή της Σμύρνης, θα συνδεθεί και πάλι με τον Βόλο στις 7 Ιουνίου, όταν θα έρθει στην πόλη ο συγγραφέας Λου Γιουρένεκ για την παρουσίαση του βιβλίου του «Η μεγάλη φωτιά» (μτφρ. Χρήστος Καψάλης, εκδ. Ψυχογιός). Ο Γιουρένεκ, καθηγητής Δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, εξιστόρησε τον άθλο του Τζένινγκς, αφού ερεύνησε αρχειακό υλικό και μαρτυρίες, και τον παρέδωσε στο σύγχρονο κοινό. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Μικρασιατική Καταστροφή είναι ελάχιστα γνωστή στις ΗΠΑ. Η παρουσίαση θα γίνει στο Μουσείο της Πόλης του Βόλου (Φερών 17, Παλιά), γιατί εκεί λειτουργεί αυτήν την περίοδο η μεγάλη έκθεση «Βόλος - Νέα Ιωνία: τόσο κοντά, τόσο μακριά», ένα γεγονός της πόλης που λειτουργεί τώρα ως γέφυρα για μια συνάντηση ιστορίας, μνήμης και σύγχρονου λόγου. Η εκδήλωση οργανώνεται από τη Διεύθυνση Αρχείων, Μουσείων και Βιβλιοθηκών του ΔΟΕΠΑΠ – ΔΗΠΕΘΕ, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μικρασιατών Μαγνησίας «Το Εγγλεζονήσι», την Πολιτιστική Εστία Μικρασιατών Νέας Ιωνίας «Ιωνες» και τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Εχει ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς ότι η προσφορά του Εϊσα Τζένινγκς, ενός ανθρώπου με βαθιά πνευματικότητα, δεν είναι τόσο γνωστή στο νέο κοινό. Το όνομά του δεν έχει περάσει στην προσφυγική ιστορία με τρόπο αντάξιο του ηρωισμού του. Ο ίδιος, παρότι είχε περιορισμένη μυοσκελετική ανάπτυξη, λόγω μιας μορφής φυματίωσης που χτυπάει τη σπονδυλική στήλη, διέσωσε συνολικά με τις παρεμβάσεις του εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, εκ των οποίων περίπου 300.000 Ελληνες. Ο Τζένινγκς μεσολάβησε για την επιβίβασή τους σε βάρκες και καράβια με προορισμό ελληνικά λιμάνια.
Ο Δήμος Βόλου τίμησε την προσφορά του Εϊσα Τζένινγκς τον Φεβρουάριο του 2016 με αποκάλυψη μαρμάρινης στήλης μπροστά από το δημαρχείο. Για την τελετή είχε έρθει στον Βόλο ο εγγονός του Εϊσα Τζένινγκς.
Στην εκδήλωση της 7ης Ιουνίου θα συνομιλήσει με τον Λου Γιουρένεκ η Ιωάννα Λαλιώτου, αναπληρώτρια πρύτανης και αναπληρώτρια καθηγήτρια Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Πηγή: Καθημερινή

Η αφανής κηδεία ενός αφανούς ευεργέτη


 0293b6e0a0dcf91e3282015a67f5d9e0_XL


 Αλέκος Παπαναστασίου



Στην αμερικανική ποπ κουλτούρα υπάρχει μια άτυπη και μάλλον μακάβρια λέσχη. Λέγεται Κλαμπ των Επισκιασμένων Μακαριτών. Μέλη της διασημότητες που η απώλειά τους επισκιάστηκε από τον θάνατο ενός πιο διασήμου την ίδια χρονική περίοδο. Ως παραδείγματα αναφέρουν τον θρύλο της Εβδομης Τέχνης Φεντερίκο Φελίνι, ο θάνατος του οποίου, στις 31 Οκτωβρίου 1993 σε ηλικία 73 ετών, επισκιάστηκε από το σοκ του θανάτου, έξω από ένα κλαμπ του Χόλιγουντ του νεαρού ηθοποιού Ρίβερ Φοίνιξ. Το ίδιο και ο Ορσον Γουέλς. Πέθανε, και αυτός Οκτώβριο, το 1985 αλλά εκείνη την ημέρα οι ΗΠΑ δάκρυσαν περισσότερο για την απώλεια του γοητευτικού Γιουλ Μπρίνερ. Και η Φάρα Φόσετ πέθανε τον Ιούνιο του 2009 στη σκιά του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον.

Η διασημότητα είναι μια σκληρή και συχνά άδικη ζυγαριά. Και σε ακολουθεί και μετά τον θάνατό σου.
Ο Αγιος Διονύσιος στο Κολωνάκι, από τη Μητρόπολη Αθηνών είναι δεν είναι δύο χιλιόμετρα απόσταση. Στη Μητρόπολη το πρωί της Τετάρτης γινόταν ήδη το αδιαχώρητο. Ηταν η εξόδιος ακολουθία για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Στον Αγιο Διονύσιο υπήρχε κάποιος κόσμος, αλλά όχι πολύς, η Σκουφά ήταν ανοιχτή. Ηταν η εξόδιος ακολουθία για τον εφοπλιστή και μεγάλο ευεργέτη Αλέξανδρο Γουλανδρή.
Οπως λένε, από την κηδεία του Γουλανδρή έλαμψε δια της απουσίας του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος. Τον πολιτικό κόσμο εκπροσώπησε ex officio ο υπουργός Ναυτιλίας Παναγιώτης Κουρουμπλής ενώ παρών ήταν ο πρώην Πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του εκλιπόντος καθώς και ο πρώην υπουργός Πολιτισμού Κωσταντίνος Τασούλας. Ηταν και ο αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού, η τέως βασιλική οικογένεια και κάποιοι άλλοι εφοπλιστές. Ως εδώ όμως.

Ο εθνικός μας αθάνατος…


 Αποτέλεσμα εικόνας για ο εθνικος μας αθανατοσ

Νίκη Λυμπεράκη

O επίτιμος ήταν ο καλύτερος της εθνικής μας ομάδας στο ματς κόντρα στον Θάνατο. Τόσα αστεία, τόσες αναφορές που όσο κυνικές και μακάβριες, άλλο τόσο τρυφερές ήταν στον πυρήνα της έμπνευσής τους. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε και μαζί του πήρε πια την μοναδική κι απολύτως παράλογη ελπίδα αθανασίας μας
Για τον θάνατό του γράφτηκαν κι ειπώθηκαν πολλά. Ίσως περισσότερα απ’ όσα αρμόζει σε αυτές τις πρώτες ημέρες. Για τη ζωή του και την πολιτική του παρακαταθήκη άνθρωποι αρμοδιότεροι έχουν να γράψουν ακόμη αρκετά. Κι όλοι εμείς μπορούμε να περιμένουμε μ’ ενδιαφέρον και περιέργεια ν’ ακούσουμε περισσότερα απ’ όσα προ δεκαετίας είπε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στον Αλέξη Παπαχελά, σε μια αφήγηση που παραχώρησε με τον όρο να δημοσιοποιηθεί μετά τον θάνατό του.
Σε τίποτε απ’ όλα αυτά δεν θέλω να σταθώ, γιατί υπάρχει και μια προέκταση στον θάνατό του, στην οποία νομίζω, μέσα μας και σιωπηρά, σταθήκαμε πολλοί. Αυτήν λοιπόν θέλω να αποτυπώσω με λέξεις εδώ, όσο μεταφυσική κι αλλόκοτη κι αν φαντάζει σε όσους δεν την ασπάζονται.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Αφιέρωμα Θανάσης Παπαθανασίου: Μεθεόρτιος απολογισμός αθλιοτήτων


 Αποτέλεσμα εικόνας για συνοδοιπορια

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

Κάποιο εστιατόριο διαφημιζόταν κάποτε με τη σπιρτόζικη δήλωση: «Τη μπριζόλα μας δεν την αγγίζει χέρι ανθρώπου. Ο μάγειράς μας είναι πίθηκος». Ομολογουμένως δεν έχω συγκρατήσει την πατρότητά της – και ζητώ συγγνώμη από τον ευφυή συντάκτη της γι’ αυτό. Ο λόγος που τη μνημονεύω εδώ είναι ιδιαίτερος. Επειδή κάθε Μεγάλη Πέμπτη βράδυ, εδώ και πέντε χρόνια, μου έρχεται στο νου. Ήρθε και φέτος. Κι επειδή φοβάμαι ότι δεν θα λείψει ούτε του χρόνου, νιώθω αναγκαίο έναν απολογισμό˙ ή ίσως μια προσημείωση…
Δεν είναι η νηστεία των μεγαλοβδομαδιάτικων ημερών που μου υποδαυλίζει τον συνειρμό. Ούτε και βρίσκεται στη λέξη «μπριζόλα» το κέντρο βάρους του. Βρίσκεται στη λέξη «χέρι». Κι έχει να κάνει με το ερώτημα ποιος απλώνει χέρι, που το απλώνει και γιατί το απλώνει.
Ως γνωστό, αργά το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, αφού τελειώσει στις εκκλησίες η ακολουθία των παθών του Χριστού, στολίζεται κατά παράδοση ο επιτάφιος, για να ‘ναι έτοιμος το πρωί της επόμενης μέρας. Τα άνθη για τον στολισμό είναι αυτά που κατά τη διάρκεια της ακολουθίας εναπόθεσαν οι πιστοί στη βάση του υψωμένου σταυρού, τα δε χέρια που στολίζουν τον επιτάφιο είναι τα ίδια τα χέρια των πιστών, κυρίως γυναικών. Έθιμο; Σίγουρα. Κι όπως κάθε έθιμο, μπορεί κι αυτό να κινείται μεταξύ ζωντάνιας και ανουσιότητας, μεταξύ επίγνωσης και φολκλόρ. Πέρα όμως από την όποια συγκυριακή φόρτισή του, ο στολισμός του επιταφίου έχει ένα περιεχόμενο σπουδαίο, τουλάχιστον σε συμβολικό επίπεδο. Φανερώνει εν σμικρώ κάτι που αποτελεί θεμελιώδη αξίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος: την ευχαριστιακή χρήση του κόσμου και τη συμμετοχή του λαού. Είναι δουλειά των ίδιων των μελών της Εκκλησίας να οδηγούν την καθημερινότητά τους στην κοινότητα εκείνη, η οποία οραματίζεται το μπόλιασμα της ανθρώπινης ζωής από την υπόσχεση της Ανάστασης. Αυτό – στον αντίποδα κάθε έννοιας μαγείας και μαντζουνιών – σημαίνεται όποτε εισάγονται στην εκκλησία και προσφέρονται στο Θεό στοιχεία της χειροπιαστής ζωής: το ψωμί, το νερό, τα λουλούδια, μα και ο μόχθος και η ευρηματικότητα. Θα μπορούσε κανείς ευκολότατα να καταδείξει από θεολογικής σκοπιάς ότι αυτή η παράμετρος είναι συστατική του εκκλησιαστικού γεγονότος. Συστατική˙ ήγουν, ούτε ψιμύθιο που μπορεί να λείψει ανώδυνα, ούτε περιπτωσιακή παραχώρηση εκ μέρους του όποιου βοεβόδα… 

Ο ταχυδρόμος του Θεού


 
π. Δημήτριος Μπόκος


«Πριν από πολλά χρόνια», διηγείται ο γέροντας Τρύφωνας του Βάσον (Η. Π. Α.), «πήρα ένα μονοπάτι που προχωρούσε βαθιά σ’ ένα δάσος του Όρεγκον, όταν είδα ξαφνικά μπροστά μου ένα νεαρό καθισμένο πάνω σ’ ένα κούτσουρο. Η αφετηρία του μονοπατιού απείχε κάπου τέσσερα μίλια από το σημείο και μου φάνηκε παράξενο που βρήκα αυτόν τον άνθρωπο, μόνο, τόσο βαθιά μες στο δάσος. Ήταν τόσο βυθισμένος στις σκέψεις του, που αισθάνθηκα την ανάγκη να του ζητήσω να με συγχωρήσει που τον ξάφνιασα. Κάτι είπα για την ομορφιά της θείας δημιουργίας και τον ρώτησα αν ήθελε να μοιραστούμε το κολατσιό και τον καφέ μου. Κάθισα στο κούτσουρο δίπλα του, άνοιξα το σακίδιό μου και του έδωσα το μισό από το φαγητό μου.
Μετά από λίγο στράφηκε προς το μέρος μου, μου έδειξε ένα περίστροφο και μου είπε ότι είχε έρθει στο απομακρυσμένο αυτό σημείο για να αυτοκτονήσει. Μάλιστα όταν εμφανίστηκα  με τη μακριά γενειάδα μου, τα μακριά μαλλιά και το μαύρο ράσο μου, νόμιζε ότι ήμουν ένας άγγελος σταλμένος από τον Θεό· προσευχόταν, λέει, να τον συγχωρήσει ο Θεός γι’ αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει.
Τον διαβεβαίωσα ότι είχα σάρκα και οστά και ότι δεν ήμουν άγγελος. Πρόσθεσα όμως ότι με έστελνε ο Θεός με ένα μήνυμα γι’ αυτόν. Το μήνυμα έλεγε ότι ήταν πολύ αγαπητός στον Θεό και ότι η περίοδος αυτή της απελπισίας γρήγορα θα περνούσε.

Με αγαπάς περισσότερο από όλους;

π.Εφραίμ Παναούση
 
 
Ο Χριστός μετά την ανάστασή Του πλησιάζει τον Πέτρο και τον ρωτά τρείς φορές «Με αγαπάς περισσότερο από τους άλλους;».
Στην καρδιά του Πέτρου υπήρχε μια μεγάλη πληγή. Εκείνος είχε προδώσει πάρα τις βεβαιώσεις που έδινε στο Χριστό ότι εκείνος δεν θα τον αρνηθεί.
-Κι αν όλοι οι άλλοι εγώ ποτέ δεν θα σε αρνηθώ. Κι αυτός ο χωρισμός του από τους άλλους τον απομόνωσε και τον έκανε αρνητή.
Είχε κλάψει πολύ ο Πέτρος. Είχε πλύνει τη ψυχή του στη λίμνη των δακρύων και έπρεπε να ξέρει αν ο Κύριος τον συγχώρεσε.
Μετά την ανάστασή του ο Χριστός είπε:
-Να πείτε για το γεγονός της Ανάστασής μου σε όλους  αλλά και στον Πέτρο. Αυτή η παρηγορητική φράση του Χριστού έδειχνε πως ο Κύριος δεν το κρατούσε στον Πέτρο και έρχεται τώρα και πάλι να τον ρωτήσει για την καθαρότητα της αγάπης του.
-Με ρωτάς πιο πολύ από όλους.
Ερώτημα  όμως και σε όλους μας σαν σπαθί κοφτερό.
Μας ρωτά.
– Με αγαπάτε πιο πολύ από οτιδήποτε; Με αγαπάτε πρίν απ΄όλα; Πιο πολύ κι από τον εαυτό σας; Μήπως βάζετε άλλες αγάπες να σας κλέβουν την καρδιά; Μας ρωτά όλους.
Με ρωτάει και μένα. Τι αγαπάς περισσότερο από Μένα. Ρώτησε τον εαυτό σου. Απάντησε θαρρετά, τώρα δεν μπορείς να κρυφτείς. Είσαι εσύ και η αλήθεια σου. Το αντέχεις;
Λοιπόν…
Ναί αγαπώ άλλα πράγματα  περισσότερο από Εκείνον. Έχω δώσει καρδιά σε ιδέες, σε μορφώματα, σε ανθρώπους ξένους και δικούς, σε πράγματα ευτελή και ακριβά,σε πάθη. Και τέλος στον εαυτό μου. Και κάθε κομμάτι που δίνω την καρδιά μου, μου κλέβει καρδιά και από εκεί που θα έπρεπε να δίνω.
Και μετά όταν γοητεύομαι από τις αγάπες μου απογοητεύομαι  φρικτά.
Με αγαπάς πιο πολύ απ όλους; Με ρωτάει ο Χριστός.
Και μετά γιατί να με ρωτά αφού το ξέρει; Μήπως με ρωτά για να ρωτήσω εγώ τη ψυχή μου και να το καταλάβω. Μήπως με ρωτά για να βρεθώ μόνος χωρίς δεκανίκια για να κρατηθώ μόνο σε Κείνον.

Πηγή: Συνοδοιπορία

Χωρίς εξετάσεις στα Πανεπιστήμια;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός


Το πέρας κάθε σχολικής χρονιάς βρίσκει μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς σε κινητοποίηση εν όψει των εξετάσεων. Άγχος, αλλά και προσδοκία ότι οι κόποι θα έχουν αποτέλεσμα. Περισσότερο αγωνιούν τα παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο. Και η ευχή όλων είναι με την φώτιση του Θεού, αλλά και με την ψυχραιμία όλοι όσοι διαγωνίζονται, να λάβουν την ανταμοιβή για τους κόπους τους, τους οποίους πραγματικά μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν.  
                Σχετικά με τις εξετάσεις βρίσκεται σε εξέλιξη διάλογος με αφορμή την απόφαση της Πολιτείας να προαναγγείλει την κατάργησή τους, με σκοπό να ξαναχτιστεί το Λύκειο σε νέες βάσεις. Ήδη στο Γυμνάσιο περιορίστηκε ο αριθμός των εξεταζομένων μαθημάτων σε τέσσερα. Για τα υπόλοιπα ισχύει ο βαθμός των τετραμήνων. Εισάγεται σταδιακά (δεν είναι τυχαίο πρώτα στο μάθημα των Θρησκευτικών, το οποίο έχει καταστεί χώρος πειραματισμού) η λεγόμενη «περιγραφική αξιολόγηση». Ο εκπαιδευτικός δεν θα βαθμολογεί, αλλά θα περιγράφει εν είδει αναφοράς την μαθησιακή πορεία του μαθητή του, την ποσότητα και την ποιότητα των γνώσεων που αυτός έχει προσλάβει, αλλά και τις προοπτικές του στον σχολικό χώρο. Οι υποστηρικτές αυτής της μεθόδου (η οποία μέχρι τώρα θεωρούνταν απαραίτητη για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, τα οποία παραπέμπονταν σε ειδικούς) φιλοδοξούν να ξε-αγχώσουν τους μαθητές, να καταργήσουν τον ανταγωνισμό, την αριστεία, για να μπορούν τα παιδιά να ζούνε την ζωή τους. «Να ερωτεύονται, να διασκεδάζουν, να χαίρονται» και όχι να επενδύουν σε διάβασμα και κόπους, όντας παγιδευμένοι σε νοοτροπίες εργασιακές! 

«Δώρισε τα πάντα και τώρα ζει στον δρόμο»

8m7uvr95Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Χρήστου Τσάκαλου

«Πωλήσατε τά ὑπάρχοντα ὑμῶν καί δότε ἐλεημοσύνην» (Λουκ. 12, 3)
Πολλές φορές ακούγεται το ερώτημα, μπορεί σήμερα στη σύγχρονη εποχή να εφαρμοσθεί ο Ευαγγελικός λόγος και μάλιστα αυτός που καλεί τον άνθρωπο να ξεπεράσει τον εαυτό του και να θυσιάσει τα πάντα χάριν των συνανθρώπων του;
Η απάντηση είναι, Ναι! Διότι το Ευαγγέλιο δεν απευθύνεται σε εποχές και χρόνους, αλλά απευθύνεται στον άνθρωπο κάθε εποχής και κάθε χρονικής στιγμής.
Η διαχρονικότητα του Ευαγγελικού λόγου δεν είναι μια ιστορική λεκτική μαρτυρία, αλλά αλήθεια βιουμένη και επιβεβαιουμένη καθημερινώς στην ζωή των ανθρώπων.
Μια τέτοια μεταξύ άλλων πολλών μαρτυρία, ερχόμαστε δια του παρόντος άρθρου μας να παρουσιάσουμε.
Μέσα σε μια εποχή παγκόσμιας ηθικής και οικονομικής κρίσεως και αυτό έχει ιδιαίτερη αξία, βιώνουμε το γεγονός της φιλανθρωπίας και της κοινωνικής ευαισθησίας.
Μέσα σ’ ένα κόσμο άφιλο, πού κυριαρχεί το προσωπικό συμφέρον και ο ατομισμός. Μέσα σε μια κοινωνία που καθημερινά επαληθεύεται η λαϊκή φράση «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις», όπου στην πρώτη γραμμή αυτής της συμπεριφοράς βρίσκονται, δυστυχώς, αυτοί που τάχθηκαν να είναι διάκονοι και υπηρέτες των λαών.

"H Eκκλησία κατά τη δικτατορία 1967 - 1974 - Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση"


http://www.amen.gr/content/articles/0/article_29016/article_29016_163059.jpg 

 Είναι γεγονός ότι οι μεγαλύτερες κρίσεις στις σχέσεις Εκκλησίας–Πολιτείας στη Ελλάδα συνέπεσαν με ανώμαλες περιόδους της πολιτικής της ιστορίας. Ταυτόχρονα, συνδέθηκαν με τη δημιουργία αρχιεπισκοπικών ζητημάτων, κάτι μάλλον αναμενόμενο ως εκ της σημασίας που διαδραματίζει το πρόσωπο του «Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος» στα πολιτικά πράγματα.
Σε μια από τις πλέον σκοτεινές και δυσερμήνευτες περιόδους της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας αναφέρεται το παρόν βιβλίο που έρχεται να ρίξει φώς στις σχέσεις της διοικούσας Εκκλησίας και της Πολιτείας της περιόδου 1967 - 1974, όπως αυτές διαμορφώθηκαν υπό το κράτος της εγκαθιδρυθείσας την 21η Απριλίου 1967 επτάχρονης δικτατορίας.
Με ενδελεχή έρευνα πηγών και βιβλιογραφίας ο Χάρης Ανδρεόπουλος πραγματεύεται το πρόβλημα, εξετάζοντας και αναλύοντας ζητήματα της εν λόγω περιόδου που αφορούσαν την νομοκανονική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας και τον βαθύ τραυματισμό της (σήμερα συνταγματικά κατοχυρωμένης) αυτοδιοικήσεώς της από σωρεία παρεμβάσεων της δικτατορίας στα εσωτερικά της, που αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εκκλησιαστικής διοικήσεως ώστε να υπηρετηθούν οι ιδεολογικές σκοπιμότητες του καθεστώτος.

Μ. Θεοδωράκης με 1.000 Ελληνες χορωδούς

 
Οταν, πριν από 20 χρόνια, ο μαέστρος Παναγής Μπαρμπάτης αποφάσισε να μεταγράψει 40 τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη για τη χορωδία, τη συμφωνική ορχήστρα και τη μαντολινάτα της ιδιαίτερης πατρίδας του, του Αργοστολίου, δεν μπορούσε να φανταστεί πως μια μέρα θα διηύθυνε 1.000 χορωδούς από όλη την Ελλάδα σε ένα μεγάλο αφιέρωμα στο Καλλιμάρμαρο. Το έργο του, με τίτλο «Ο χορωδιακός Μίκης», έχει ήδη λάβει την έγκριση του ίδιου του συνθέτη, ο οποίος άκουσε την ηχογραφημένη συναυλία που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τη συμμετοχή 300 χορωδών. Σε επιστολή του προς τον Παναγή Μπαρμπάτη, ο Μίκης Θεοδωράκης χαρακτήρισε τη δουλειά του «εξαίσιο δώρο», συγχαίροντάς τον γιατί παρέμεινε πιστός στην «πεμπτουσία των τραγουδιών» του. Εχει μάλιστα εκφράσει την πρόθεση να διευθύνει το φινάλε της συναυλίας της 19ης Ιουνίου, η οποία θα ολοκληρωθεί με την «Αρνηση» («Στο περιγιάλι το κρυφό») σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη.
Επιθυμία του συνθέτη ήταν το ενδιαφέρον του κοινού στο Παναθηναϊκό Στάδιο να μη μονοπωλήσουν τα μεγάλα ονόματα, αλλά οι «απλοί» χορωδοί από 30 ελληνικές πόλεις, οι οποίοι, συνοδευόμενοι από τη Συμφωνική Μαντολινάτας, θα στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα ενότητας σε κάθε γωνιά της χώρας. Στο αφιέρωμα θα συμμετάσχουν μία μικρή ομάδα αναγνωρισμένων λυρικών τραγουδιστών, μεταξύ των οποίων οι Τζίνα Φωτεινοπούλου, Ελένη Βουδουράκη και ο Αντώνης Κορωναίος, καθώς και ο λαϊκός ερμηνευτής Γεράσιμος Ανδρεάτος. Ακόμη, οι ηθοποιοί Γιάννης Στάνκογλου και Ιωάννα Παππά θα ερμηνεύσουν πρωτότυπα κείμενα του Γιώργου Μπλάνα σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου.
​​Η συναυλία «Ολη η Ελλάδα για τον Μίκη» θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 19 Ιουνίου στο Καλλιμάρμαρο.

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Μόνος για τελευταία φορά με τον Μανούσο του


Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Μόνος για τελευταία φορά με τον Μανούσο του [pic]



Αν μια φωτογραφία θα έπρεπε να χαρακτηρίσει την χτεσινή ημέρα, την ημέρα δηλαδή της κηδείας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, θα ήταν αυτή. Μια φωτογραφία πραγματικά ανατριχιαστική.
Δύο άνθρωποι που ήταν αχώριστοι μια ζωή να μένουν για ΛΙΓΟ μόνοι για τελευταία φορά. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και Μανούσος Γρυλλάκης.
Ο πατέρας και ο στρατιώτης, όπως είπε ο ίδιος ο Μανούσος όταν του ζήτησαν να περιγράψει την σχέση τους. Ο Μανούσος και ο "ψηλός" μέσα στο κρύο από τον θάνατο και τη σιωπή. Μέσα στο C130, που μετέφερε τη σορό του επίτιμου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας στα Χανιά. μόνοι για τελευταία φορά...
Όλα αυτά και χιλιάδες άλλα, τα "λέει" αυτή η φωτογραφία. Γιατί πολλές φορές, φορές σαν και αυτή, δεν χρειάζονται λόγια.

Μια χώρα, μια κηδεία


 Τεράστιες ουρές το μεσημέρι στον ιερό ναό της Μητρόπολης για τον τελευταίο χαιρετισμό στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη

Χριστίνα Ταχιάου

Από το πρωί ως το μεσημέρι της Τετάρτης, οι πτήσεις από τη Θεσσαλονίκη μετέφεραν «γνωστούς» νεοδημοκράτες που άλλοτε έπαιξαν ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου, οι οποίοι μετέβαιναν στην Αθήνα για την κηδεία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Άλλοι, πρώην ΟΝΝΕΔίτες, ιδίως της δεκαετίας του ’90, είχαν ξεκινήσει από το πρωί με αυτοκίνητα για τον ίδιο προορισμό. Το ίδιο έγινε κι από άλλες πόλεις της Ελλάδας. Πολλοί ήθελαν να είναι «εκεί», να τον αποχαιρετήσουν.
Τα περισσότερα αυτοκίνητα που περνούσαν από τη Βασιλίσσης Σοφίας έως τις 3.00 το απομεσήμερο, μετέφεραν διπλωμάτες, επιχειρηματίες, πολιτικούς, φίλους και γνωστούς της οικογένειας Μητσοτάκη. Κάποια εξ’ αυτών, κατέβαιναν και την οδό Μητροπόλεως κι αποβίβαζαν στη Μητρόπολη. Πολύς κόσμος την κατέβαινε με τα πόδια κι αν υπολογίσει κάποιος και την καθημερινή κίνηση στην περιοχή, που είναι αυξημένη αυτές τις ώρες, θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι πολλές χιλιάδες κόσμου θα «βούλιαζαν» την περιοχή.

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Αφιέρωμα Θανάσης Παπαθανασίου: ΣΤΑ ΑΚΡΑ

Πως μιλάει ένας θεολόγος σήμερα για το θεό στα πλαίσια του μαθήματος  των Θρησκευτικών;  Bρίσκεται ο Θεός στα γονίδια μας; Μπορεί να δημιουργηθεί πλούτος δίχως απληστία, δίχως αδικία; Πώς αντιλαμβάνεσθε το δίστιχο «κράτα  τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι!»; Είμαστε πλασμένοι για τον θάνατο;  Πιστεύατε πάντοτε; Έχει δοκιμαστεί η πίστη σας ποτέ;
Σε αυτά  και άλλα ερωτήματα  απάντησε την Παρασκευή 6 Απριλίου του 2012 ο καθηγητής Θεολογίας  κ. Θανάσης Παπαθανασίου  στην εκπομπή "Στα Άκρα" με τη Βίκυ Φλέσσα.

     

Αφιέρωμα Θανάσης Παπαθανασίου: Εποχή πνευματικής και υλικής χρεοκοπίας στην Ευρώπη; Μια πολύτιμη ευκαιρία για να αναδυθεί το "Νόημα"


 Αποτέλεσμα εικόνας για εποχη πνευματικης κρισης στην ευρώπη

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου
 
Ακούστε τη  μουσική που δυναμώνει πάνω από την Ευρώπη! Βαλκυρίες - η όπερα του Βάγκνερ! Πολεμικές θεότητες της σκανδιναβικής και γερμανικής ιθαγένειας, νεκροπομποί των μαχητών που έπεφταν στις μάχες, οι Βαλκυρίες προσωποποιούν εμβληματικά το μεδούλι του παγανισμού τους: τη δίψα για ισχύ. Την ίδια εποχή με τον Βάγκνερ, αυτό το παγανιστικό μεδούλι το αναδιατύπωσε με έναν συνταρακτικό φιλοσοφικό λόγο ο Νίτσε, στους περίφημους αφορισμούς του για την αποθέωση της ισχύος. Kαι μισόν αιώνα αργότερα, μέσα από περίεργες διαδρομές της ιστορίας[1] Βάγκνερ και Νίτσε αποτέλεσαν πηγές έμπνευσης για την τρομακτικότερη έκφραση της ισχύος στην πολιτική: τον Ναζισμό. Κι άλλα πενήντα χρόνια αργότερα, ακριβώς με τις Βαλκυρίες του Βάγκνερ έντυσε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα την κλασική σκηνή του κινηματογραφικού του έργου "Αποκάλυψη τώρα", όπου στον ορίζοντα αναδύονται αμερικανικά αεροπλάνα για να ρίξουν βόμβες ναπάλμ στο βιετναμέζικο χωριό.
Οι Βαλκυρίες ουδέποτε σίγησαν στο διάβα των αιώνων. Σήμερα όμως ακούγονται εκκωφαντικά πάνω από την Ευρώπη και απειλούν να καλύψουν άλλες μουσικές της. Πρόκειται για έναν διχασμό που αφορά την ίδια την ψυχή της Ευρώπης. Είναι ο ίδιος διχασμός που εντόπισε ο Ρενέ Ζιράρ αναλύοντας το φαινόμενο του Ναζισμού. Ο Ναζισμός, είπε, έσπασε προγραμματικά την παράδοση της αλληλεγγύης προς τα θύματα της ζωής, παράδοση την οποίαν είχε εμφυτεύσει στην Ευρώπη ο Χριστιανισμός[2]. "Τι είναι βλαβερότερο από οποιαδήποτε διαστροφή;". Είχε μονολογήσει ο Νίτσε. "Η ενεργός συμπόνια προς όλους τους εκφυλισμένους και τους αδύναμους – ο Χριστιανισμός»[3].
Σήμερα, λοιπόν, ζούμε ακριβώς αυτό: την αρχέγονη σύγκρουση παγανισμού και Χριστιανισμού, ειδώλων και ευαγγελίου, ισχύος και αγάπης. Οι Βαλκυρίες επελαύνουν με τη μορφή του νεοφιλελευθερισμού και των αγορών, δηλαδή των δυνάμεων που μετατρέπουν τα πάντα σε εμπόρευμα, έχουν μόνη αρχή την κατίσχυση και  εμπεριέχουν την ανθρωποθυσία χάριν της φυσικής τάξης. Να το πούμε αυτό με βιβλική γλώσσα; Αντεπιτίθεται η κατ' εξοχήν αντίθεη θρησκεία: η θρησκεία του Μαμωνά.

Από τα παλιά: π. Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος: Συνέντευξη στη Λιάνα Κανέλλη (“Mega”, 1991)

Η Λιάνα Κανέλλη φιλοξενεί στο στούντιο της εκπομπής της (“Mega Channel”, Σάββατο προ του Θωμά 1991) τον αρχιμανδρίτη, τότε, π. Ιγνάτιο Γεωργακόπουλο.
Ρωτά κατ’ αρχήν για τον πρόσφατα ιδρυμένο ραδιοφωνικό σταθμό «Πειραϊκή Εκκλησία» και για τα μέσα επικοινωνίας που μπορεί να χρησιμοποιεί η Εκκλησία, ενώ η συνομιλία γρήγορα επεκτείνεται σε μια επισκόπηση της ευρύτερης σχέσης μεταξύ εκκλησιαστικού και λοιπού κοινωνικού χώρου – μέσα σε μια ιστορική στιγμή, μάλιστα, που ο ανατολικοευρωπαϊκός ιδεολογικο/πολιτικός συνασπισμός είχε μόλις καταρρεύσει, ενώ στην Ελλάδα γινόταν σαφές ότι η εποχή της μεγάλης πολιτικής προσδοκίας είχε εγκαταλειφθεί οριστικά.

Ηρωίδα μητέρα


 
Κάποια μέρα ο Θωμάς Έντισον επέστρεψε στο σπίτι του μ’ ένα σημείωμα που του έδωσε ο δάσκαλός του για τη μητέρα του. Της το έδωσε λέγοντάς της: “Να το δώσεις  στη μητέρα σου”,  μου είπε ο δάσκαλός μου.
Η μητέρα, αφού το διάβασε, βούρκωσε και δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό της. Ξαφνιασμένος ο μικρός Θωμάς ρώτησε τη μητέρα του τι έγραφε το σημείωμα.
Εκείνη  του το διάβασε δυνατά:
«Ο γιος σας είναι ιδιοφυία. Το σχολείο είναι πολύ λίγο γι’ αυτόν. Δεν διαθέτουμε αρκετούς πόρους και καλούς δασκάλους, για να τον εκπαιδεύσουμε. Παρακαλούμε διδάξτε τον εσείς».
Μετά από πολλά χρόνια η μητέρα του Έντισον πέθανε. Εκείνος είχε γίνει ένας από τους μεγαλύτερους εφευρέτες. Κάποια μέρα, καθώς έψαχνε ανάμεσα στα παλιά κειμήλια της οικογένειας, είδε ένα διπλωμένο χαρτί στη γωνιά ενός συρταριού του παλιού γραφείου. Το πήρε, το ξεδίπλωσε  και το διάβασε: «Ο γιος σας είναι ψυχικά άρρωστος και δεν θα του επιτρέψουμε να ξανάρθει πλέον στο σχολείο», έγραφε το χαρτί. Ήταν το ίδιο εκείνο σημείωμα που του έδωσε ο δάσκαλός στο σχολείο, για να το δώσει στη μητέρα του!
Μετά το διάβασμά του ο Έντισον έκλαψε για ώρες και έγραψε στο ημερολόγιό του: « Ο Θωμάς Έντισον του Άλβαρου ήταν ένα ψυχικά άρρωστο παιδί,  το οποίο με τη βοήθεια της ηρωίδας μητέρας του έγινε ιδιοφυία του αιώνα».

Επιμέλεια: Αθανάσιος Γκάτζιος

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
 
Στα χρόνια της κρίσης υπερπερισσεύει – δυστυχώς – ο λαϊκισμός. Αυτός ο υπεύθυνος για πολλά λαϊκισμός , που πολεμούσε με πάθος ο Μάνος Χατζιδάκις, αλλά τότε κανείς δεν είχε υποπτευθεί την επικινδυνότητά του. Κι έτσι ο Μάνος μαχόταν μόνος… 
Στα χρόνια της κρίσης το φαινόμενο είναι μια βραδυφλεγής ωρολογιακή βόμβα. Έχει εξαπλωθεί παντού και διαβρώνει τα πάντα. 
Έτσι, ούτε η Εκκλησία απέφυγε τον πειρασμό… 
Κληρικοί όλων των βαθμίδων, θεολόγοι, χριστιανικές οργανώσεις, έντυπα και γενικώς ό,τι εκκλησιαστικό, αναμασούν συνέχεια αυτά που πιπιλίζουν τόσο ακροδεξιά όσο και αριστερά στοιχεία. Για την κατάστασή μας φταίνε: η Δύση, οι επάρατοι ξένοι, οι τυραννικοί δανειστές, ο Σόϊμπλε και πολλοί άλλοι, αλλά όχι εμείς. Εμείς, που είμαστε ο «περιούσιος» λαός του Θεού δεν φταίμε σε τίποτα. 
Η Εκκλησία, αναπαράγοντας αυτή την φτηνή ρητορική, υποπίπτει στο προπατορικό αμάρτημα. Δεν φταίει ούτε ο Αδάμ, ούτε η Εύα, αλλά ο όφις! Εμείς είμαστε ο «ευλογημένος λαός του Θεού» και όλοι οι άλλοι έχουν βαλθεί να μας καταστρέψουν! Εμείς είμαστε οι «Ελληνορθόδοξοι» και οι άλλοι είναι οι ξένες δυνάμεις που προσπαθούν να αλλοιώσουν την ταυτότητά μας , να μας υποτάξουν κ.ο.κ.

Τα άλλα «Εκατό χρόνια μοναξιάς»


Αποτέλεσμα εικόνας για Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες



Είναι δυνατόν; Κι όμως είναι: λίγους μήνες πριν ολοκληρώσει τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς», γράφει ο Αλβάρο Σαντιάγο Ακούνια στη Repubblica, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες αμφέβαλε σοβαρά για την αξία αυτού του σπουδαίου μυθιστορήματος. «Όταν διάβασα αυτό που είχα γράψει», είχε εξομολογηθεί επιστολικώς σε έναν φίλο του, «είχα την αποκαρδιωτική αίσθηση πως έμπλεκα σε μια περιπέτεια που μπορούσε να αποδειχθεί τόσο ευτυχής όσο και καταστροφική».
Από τότε έχουν περάσει ακριβώς πενήντα χρόνια – το αριστούργημα του Μάρκες εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 30 Μαΐου του 1967. Είναι ελάχιστα γνωστό όμως ότι ακριβώς εξαιτίας αυτής της ανασφάλειας ο κολομβιανός συγγραφέας είχε δημοσιεύσει επτά κεφάλαια σε εφημερίδες και περιοδικά που κυκλοφορούσαν σε περισσότερες από είκοσι χώρες. Αντίτυπα αυτών των περιοδικών μπορεί να βρει κανείς σε κάποιες βιβλιοθήκες της Γαλλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κολομβίας και της Ισπανίας. Κι αν ξεχάστηκαν είναι επειδή όλοι πίστευαν πως ήταν τα προδημοσιευμένα κεφάλαια ήταν ίδια με αυτά του βιβλίου.
Αλλά δεν ήταν. Μόνο στο πρώτο κεφάλαιο υπάρχουν 42 αλλαγές σε σχέση με την αρχική εκδοχή. Τα σπίτια του Μακόντο, για παράδειγμα, δεν ήταν από «άργιλο και άγρια ζαχαροκάλαμα», αλλά από «σκέτο χώμα». Σημαντικές αλλαγές υπάρχουν και στη συνολική δομή του μυθιστορήματος. Στην τελική εκδοχή, ας πούμε, η καταστροφική δράση των τερμιτών με την οποία προαναγγέλλεται η παρακμή της οικίας της οικογένειας Μπουντία περιγράφεται στο τελευταίο κεφάλαιο. Στην αρχική εκδοχή, όμως, «οι τερμίτες κατέτρωγαν τα θεμέλια του σπιτιού» στο πρώτο κεφάλαιο. Και τον Μάρκες κατέτρωγε η αγωνία.

Πηγή:  http://www.protagon.gr

«Σωματικές αλλαγές στην εφηβεία, Βιολογικό και Κοινωνικό Φύλο, Αποδομώντας τα έμφυλα στερεότυπα, Ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιώματα των γυναικών»


 

  Π. Βασίλειος Θερμός
Στους δημόσιους διαλόγους στον τόπο μας συνήθως επικρατούν πολώσεις και ο κάθε «αντίπαλος» απορρίπτει μαζικά ό,τι προτείνει ο άλλος.  Έτσι αδυνατούμε να αναχθούμε στην αλήθεια και στο πρακτέο. Το άρθρο αυτό θα επιχειρήσει να αντιταχθή σε αυτή την παθολογία.
Ενταγμένο σε ένα τρίπτυχο δράσεων (οι άλλες δύο αφορούν στην διατροφή και στους εθισμούς) το ζήτημα του φύλου εμφανίσθηκε πρόσφατα στο προσκήνιο μέσα από μια εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας. Σκοπός της είναι να διοργανωθούν μαθήματα και εκδηλώσεις που θα ενημερώσουν και θα ευαισθητοποιήσουν τους μαθητές γυμνασίου στα ακόλουθα θέματα: «Σωματικές αλλαγές στην εφηβεία, Βιολογικό και Κοινωνικό Φύλο, Αποδομώντας τα έμφυλα στερεότυπα, Ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιώματα των γυναικών». Προτείνονται επίσης και επιπλέον θεματικές για γονείς και εκπαιδευτικούς: «Φύλο, Σεξουαλικός Προσανατολισμός και Ανθρώπινα Δικαιώματα, Έμφυλα στερεότυπα και διακρίσεις με βάση το φύλο στην οικογένεια, στην εργασία και στην κοινωνία, Έμφυλη βία, ενδοοικογενειακή βία και βία κατά των γυναικών, Ομοφοβία και Τρανφοβία στην κοινωνία και στο σχολείο».
 Όπως ήταν αναμενόμενο η εγκύκλιος αυτή ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στον χώρο της Εκκλησίας, από κληρικούς και λαϊκούς. Κυκλοφόρησε μάλιστα και ειδική φόρμα για να υπογράψουν οι γονείς αρνούμενοι την συμμετοχή του παιδιού τους.

Συγκίνησε ο «Καζαντζάκης» του Σμαραγδή στο Λονδίνο


 

Συγκίνησε ο «Καζαντζάκης» στο Hellenic Centre στο Λονδίνο, μέσα από την πρώτη παγκόσμια προβολή σκηνών από την ομώνυμη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή.
Εκδήλωση με τίτλο «Το Ελληνικό Φως» στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Hellenic Centre στο Λονδίνο την Δευτέρα 22 Μαΐου, επ’ ευκαιρία του έτους 2017, το οποίο έχει ανακηρυχθεί από το ΥΠΠΟ ως Έτος Καζαντζάκη για τη συμπλήρωση των 60 χρόνων από το θάνατο του μεγάλου έλληνα συγγραφέα.
Το κοινό παρακολούθησε με βαθιά συγκίνηση και αίσθημα κατάνυξης την ομιλία του σκηνοθέτη καθώς και την προβολή σκηνών από την νέα του ταινία, χειροκροτώντας στο φινάλε παρατεταμένα και με ενθουσιασμό. Ο Γιάννης Σμαραγδής, συντοπίτης του μεγάλου συγγραφέα, με τον επιβλητικό λόγο του αναφέρθηκε στην προσπάθειά του να εγκλωβίσει στις εικόνες της ταινίας του το φως της Κρήτης, το Αττικό φως καθώς και το φως του Αιγαίου.
Τον κεντρικό χαρακτήρα στην ταινία υποδύεται ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ενώ η Μαρίνα Καλογήρου ερμηνεύει την σύντροφό του Ελένη. Ο οκτάχρονος Αλέξανδρος Καμπαξής υποδύεται τον μικρό Νίκο Καζαντζάκη, ενώ ο Στέφανος Ληναίος υποδύεται τον συγγραφέα σε ώριμη ηλικία. Ο Αργύρης Ξάφης υποδύεται τον πατέρα του Καζαντζάκη και η Μαρία Σκουλά τη μητέρα του. Τον Άγγελο Σικελιανό ενσαρκώνει ο Νίκος Καρδώνης, τη σύζυγό του Εύα η Αμαλία Αρσένη, την Ίτκα η Γιούλικα Σκαφιδά, τον Ζιλ Ντασέν ο Αλέξανδρος Κολάτος, τη Μελίνα Μερκούρη η Ζέτα Δούκα, ενώ στο ρόλο του Γιώργη Ζορμπά, βρίσκουμε τον Θοδωρή Αθερίδη και τον Στάθη Ψάλτη στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση πριν από τον θάνατό του, να υποδύεται τον Ηγούμενο της Μονής Σινά.

Ο γάμος σε αποσύνθεση



 του Γιώργου Μπάρλα

Όλο και περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες παντρεύονται πια κοντά στα σαράντα τους χρόνια. Πολλές γυναίκες αποκτούν το πρώτο τους παιδί σ’αυτή την ηλικία, ενώ είναι κοινός τόπος ότι πολλοί δεν θέλουν καν να παντρευτούν, και αν τελικά προχωρήσουν στον γάμο, στην πρώτη δυσκολία δεν διστάζουν να καταφύγουν και στο διαζύγιο.
Στις μέρες μας γίνεται πολύς λόγος για τις σχέσεις. Ίσως ποτέ δεν υπήρξε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την αγάπη και τον έρωτα μεταξύ των δύο φύλων. Η λογοτεχνία, το τραγούδι, η ψυχολογία, περιοδικά, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές ασχολούνται – σε βαθμό που προδίδει ακόμη και εμμονή – με τον έρωτα. Υπ’ αυτές τις συνθήκες θα περίμενε κανείς οι σχέσειςνα έχουν γίνει ακόμη πιο σταθερές και μόνιμες σε σχέση με το παρελθόν. Όχι μόνο δεν συνέβη κάτι τέτοιο αλλά η σχέση με το άλλο φύλο είναι περισσότερο ένα είδος πειραματισμού των προσδοκιών που κάθε φορά καλλιεργούνται και που συνήθως καταλήγουν σε πλήρη αποτυχία.
Στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν η διάλυση μιας σχέσης, και προ του γάμου, ήταν κάτι σπάνιο και πάντως δεν περνούσε απαρατήρητη από την τοπική κοινωνία. Σήμερα,η διακοπή της σχέσηςκατανοείται με όρους ανανέωσης και αλλαγής και σίγουρα όχι σαν αποτυχία, γι’ αυτό και δεν προκαλεί καμιά δυσαρέσκεια στον κοινωνικό περίγυρο. Θα έλεγε κανείς ότι η κοινωνία σήμερα παρέχει μεν ελευθερία στην προσωπική ζωή του καθενός, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και την αδιαφορία της απέναντι σε πρακτικές που κάποτε θα χαρακτηρίζονταν ως ηθικά καταδικαστέες. Η διακοπή μιας σχέσης, επομένως και το διαζύγιο, είναι σήμερα μια πράξη ηθικά ουδέτερη. Η αξιολόγησή της δεν γίνεται με κριτήρια ηθικά, αλλά με τα κριτήρια που θέσπισε η μοντέρνα εποχή και που έχουν να κάνουν με τα ατομικά δικαιώματα και τη χειραφέτηση.

Η κίνηση Γλέζου για τον Μητσοτάκη που συγκλόνισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη



Η κίνηση Γλέζου για τον Μητσοτάκη που συγκλόνισε τον Κυριάκο
Ο πολιτικός πολιτισμός σε όλο του το μεγαλείο αποτυπώθηκε χθες με μια κίνηση που έκανε μια μεγάλη μορφή της ελληνικής ιστορίας ο Μανώλης Γλέζος εις μνήμην του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Το κουδούνι του σπιτιού της οικογένειας του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Λυκαβηττό χτύπησε αργά το βράδυ της Τρίτης. Όλοι ήταν εκεί και δεν περίμεναν κανέναν. Κανόνιζαν τις τελευταίες λεπτομέρειες της κηδείας του πατριάρχη της οικογένειας.
Σύμφωνα με την «Ελευθερία του Τύπου» ο απρόσμενος επισκέπτης ήταν ο Μανώλης Γλέζος, ο οποίος κράταγε και ένα κόκκινο γαρίφαλο. Ηθελε να τιμήσει τον μεγάλο του φίλο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ανήμερα μάλιστα της επετείου που ο ίδιος μαζί με τον Απόστολο Σάντα είχαν κατεβάσει το 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συγκινήθηκε και έσπευσε να συστήσει στη μικρή του κόρη Δάφνη τον κ. Γλέζο, λέγοντάς της: «Εχεις απέναντί σου έναν μεγάλο ήρωα, έναν αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης».
Ο Μανώλης Γλέζος είχε και κάτι ακόμα. Παρέδωσε ένα γράμμα στην οικογένεια Μητσοτάκη, το οποίο ξεκινούσε με ένα απόσπασμα από την Ομήρου Ιλιάδα Ι 63-65, όπου έλεγε ότι «Αφρήτωρ, αθέμιστος, ανέστιος έστιν εκείνος, ος πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος» (ακοινώνητος, άγριος και άπατρις είναι αυτός που τον εμφύλιο πόλεμο αγαπά).

Επέζησε στην επίθεση του Λονδίνου το 2005, έζησε το Μάντσεστερ, αυτοκτόνησε


 

Ο 52χρονος Τόνι Γουόλτερ είναι ένας από τους δεκάδες επιζήσαντες της επίθεσης 7/7 στο μετρό του Λονδίνου και το 23ο θύμα της επίθεσης στο Μάντσεστερ. Βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του λίγες ώρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα. Δεν άντεξε τις μνήμες που ξύπνησαν οι επιθέσεις των τελευταίων μηνών.
Ακριβώς μετά την επίθεση που σημειώθηκε έξω από το Γουέστμινστερ, τον περασμένο Μάρτιο, ο 52χρονος Τόνι Γουόλτερ ζήτησε μερικές μέρες άδεια από τον προϊστάμενό του. Δεν βρισκόταν στη γέφυρα έξω από το κοινοβούλιο τη στιγμή της επίθεσης, αλλά μόνο και μόνο η είδηση -και η εικόνα- ότι ένας άνδρας επιτέθηκε πρώτα με αυτοκίνητο και ύστερα με μαχαίρι κατά περαστικών στον δρόμο τού θύμισε την 7η Ιουλίου, του 2005.
Εκείνη τη μέρα βρισκόταν στο βαγόνι του συρμού όπου σημειώθηκε μία από τις τέσσερις εκρήξεις, στο Λονδίνο, δηλαδή μόλις λίγα μέτρα μακριά από το σημείο όπου βρισκόταν ο βομβιστής αυτοκτονίας, Μοχάμεντ Σιντίκ Χαν. Ο δράστης ανατινάχθηκε αφού αναχώρησε το τρένο από τον σταθμό Edgware Road, σκοτώνοντας έξι άτομα και τον εαυτό του. Ο Γουόλτερ τραυματίστηκε από θραύσματα αλλά επέζησε.

Τρυφωνού: μια αθόρυβη ζωογονούσα παρουσία


π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Ευρισκόμενοι στον κόσμο της επίδειξης, της προβολής με τα συνεχή «τα εν οίκω εν δήμω», όπου κάθε κίνηση προσωπική ή οικογενειακή προβάλλεται στο διαδίκτυο, θα’ θελα να παρουσιάσω τη μορφή μιας γυναίκας που έλαμψε στην αφάνειά της.  Πρόκειται, για όσους τη γνώρισαν, για τη γιαγιά Τρυφωνού, την κατά σάρκα μικρότερη αδελφή του οσίου Γέροντα της Λύσης, Παναή του Ιλαμιού.
Από μικρή, μεγαλώνοντας στην παραδοσιακή κοινωνία της Λύσης, κάτω από την προστασία των γονιών και συγγενών της, γνώρισε την Εκκλησιαστική ζωή με τις ακολουθίες, τις νηστείες και προσευχές, μα και με τη διακονία που ζητά να προσφέρεις αντί να παίρνεις.
Φτάνοντας στην ηλικία που θα πρέπει να προχωρήσει «εις γάμου κοινωνίαν», παίρνει τη μεγάλη απόφαση να μείνει με τους άγαμους αδελφούς της Παναή και Βασίλη, για να τους φροντίζει, μια και είναι η πιο μικρή στην οικογένεια.  Μια απόφαση που απαιτεί αυταπάρνηση, αλλά και τη Χάρη του Θεού που βοηθά στην πορεία ώστε «να μην γυρίσει πίσω».
– Τρυφωνού, αφιερώθηκες στον Παναή και στο Βασίλη και δεν παντρεύτηκες.  Μετάνιωσες;
– Δεν μετάνιωσα, αλλά ξέρω απ’ εδώ και μπρος;
Κι ήταν γύρω στα 70 όταν της έκανα την ερώτηση, ευρισκόμενος κοντά στο κρεββάτι του Παναή που προχωρούσε στη χώρα των ζώντων.  Η απάντησή της φανέρωνε την ταπείνωσή της, τη σύνεση και τη σοφία της, που ξέρει να εμπιστεύεται την Πρόνοια του Θεού κι όχι τις ανθρώπινες δυνάμεις.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Αφιέρωμα Θανάσης Παπαθανασιου: Χαμήλωσε, σταυραητέ!

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

                                  

Στο θεολογικό τοπίο του τόπου μας βρίσκεις τα πάντα. Παρουσίες κάθε λογής και τροχιές πελώριας ποικιλίας.
Από τις πιο χτυπητές περιπτώσεις, είναι η νομή νευραλγικών θέσεων του ακαδημαϊκού ή του ποιμαντικού ιστού από ανθρώπους που σε νορμάλ περιστάσεις κανένας δεν θα τους εμπιστευόταν κάτι παραπάνω από την πώληση αντηλιακού στην παραλία. Οι ολίγιστοι, οι υπομέτριοι, οι αδιάβαστοι, οι ανίκανοι να κινηθούν στην πιάτσα της αληθινής ζωής, οι αναρριχώμενοι δυνάμει συμμοριών και οι μύστες της μικρόνοιας και του μίσους αφθονούν όσο τα σαπρόφυτα σε πτώματα, όσο οι σκορπιοί στα άφεγγα. Μαζί μ' αυτά, ομοίως χτυπητή κι η μπαγιατίλα, κι αυτή σε γκάμα ικανή: Θεολογίες άπνοες και άγονες, που αναδίδονται από το ανακάτεμα ενός κουρασμένου χυλού, άλλοτε με κουτάλα ενός αυτιστικού λεξιλογίου, άλλοτε με κουτάλα μιας επιστημοφάνειας. Και οι σεφ αυτού του χυλού, επίσης σε ομογενείς ιριδισμούς: από μισαλλόδοξους σταυροφόρους και παραληρηματικούς αιρεσιοκτόνους, μέχρι καλόψυχους πλην εξωγήινους διακόνους του νομικισμού και του ηθικισμού...   
Αυτή η λίστα ανελέητα ακριβολόγων χαρακτηρισμών μπορεί να μακρύνει πολύ, και μάλιστα να μακρύνει εύκολα. Από τη μια έρχονται πλημμυρηδόν τα περιστατικά που την επαληθεύουν και την κρατούν σε τραγική ισχύ. Από την αλλη, η αντιδιαστολή από την παραπάνω πεθαμενίλα είναι, εδώ και μερικές δεκαετίες, κεντρικό χαρακτηριστικό του λόγου κάποιων άλλων θεολογικών παρουσιών, οι οποίες, σε μια χοντρική χαρτογράφηση, αποτελούν τον αντίποδα της εν λόγω πεθαμενίλας. Είναι οι θεολογίες της ανανέωσης, της φρεσκάδας, της κριτικής ανάγνωσης της παράδοσης, της ικανότητας διαλόγου με το σήμερα και με την ετερότητα. Είναι ο λόγος ανθρώπων άξιων, διαβασμένων, ικανών, επιστημονικά εξοπλισμένων, συχνά αδικημένων, πολύ συχνά οδοποιών. Λόγος που πάλλεται από μια δυναμική ευαγγελισμού: ιδού -επί τέλους!- το σωστό, το απελευθερωτικό, το γόνιμο, το ανοιχτό στο μέλλον... Η δυναμική αυτή έχει, φυσικά, προϊστορία, πατέρες και δασκάλους. Στην τωρινή συγκυρία πάντως εκπροσωπείται από ανθρώπους διαφόρων δεκαετιών, οι οποίοι βρίσκονται τώρα στο θεολογικό προσκήνιο και δημιουργούν. Απέναντι στα σαπρόφυτα και τους σκορπιούς, σταυραητοί στους ανοιχτούς αέρες!
Όμως…

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Ένας μεγάλος δάσκαλος


 Σχετική εικόνα
 Κώστας Ζουρδός, θεολόγος 

Ο ιστότοπος μας από σήμερα θα προβάλλει ένα εκτενές αφιέρωμα σε έναν μεγάλο θεολόγο σε έναν πραγματικά σπουδαίο δάσκαλο.


Ο Θανάσης Παπαθανασίου μακριά από κάθε εκκλησιαστικό, πανεπιστημιακό, πολιτικό κύκλωμα δείχνει στην πράξη την μοναδική αλήθεια του ανθρώπου, την ελευθερία. Ο κόσμος από θρησκευτικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές ιδέες αντιμετωπίζεται με τρείς τρόπους. Με την αποδοχή του. Με την αγνόηση του. Και με την μεταμόρφωση του. Οι χριστιανοί επιλέγουν τον τρίτο τρόπο, να μεταμορφώσουν τον κόσμο. Ο  Θανάσης Παπαθανασίου έχει επιλέξει τον δύσκολο δρόμο της μεταμόρφωσης που δεν χωρεί συμβιβασμούς και κολακείες. Επιλέγει μια θεολογία αγκαλιάς που δεν ζυμώνετε στα κλειστά εκκλησιαστικά γραφεία του ιδιωτικού Χριστού και της εμπορικής εκμετάλλευσης. Διδάσκει μια θεολογία του δρόμου που προϋποθέτει τον αγώνα και την αγωνία της συνάντησης με τον άλλον που είναι ο θεός μας. Απορρίπτει το αναβατόριο της αυθεντίας και αποτινάζει το καλάμι της εξουσίας που λιβανίζει την μισαλλοδοξία και ποδοπατεί την ελευθερία για λίγη δόξα εφήμερη. Χτίζει την θεολογία πέτρα-πέτρα από εκεί που φωλιάζει, από τον δρόμο, από το στενοσόκακο που η εικόνα του άλλου εκπορνεύετε, από την εμπορική στοά που ο φιλελευθερισμός ποδοπατεί το πρόσωπο για να κτίσει την καταναλωτική μονάδα, από τα καταγώγια του εφήμερου που αναδύετε η δόξα του αιώνιου. Η θεολογία του βρίσκετε εκεί που η επίσημη ηγεσία απουσιάζει γιατί φοβάται να λερώσει τα άκρα της. Ευλογημένο λέρωμα στάμπα του Παραδείσου.

Εκείνο που κάνει περισσότερο σπουδαίο τον Θανάση Παπαθανασίου είναι  η αγάπη του για τον άλλον ως μόνη οδός ζωής. Μια αγάπη που τους χωράει όλους. Μια αγάπη που δεν λοιδορεί, δεν κρύβετε, δεν ξεχωρίζει, δεν απορρίπτει, δεν κακολογεί, δεν διακρίνει, δεν αποδοκιμάζει, όλα τα υπομένει, όλα τα περιμένει για όλους ελπίζει…