Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Γεμάτος ουρανός…




Δύσκολη μέρα σήμερα. Μελαγχολική. Από αυτές που θέλεις να περάσουν γρήγορα. Που η καθημερινότητα πρέπει να σε πνίξει και να μην έχεις ούτε ένα λεπτό να σκεφτείς τίποτα. Δεν γίνετε. Η αναμέτρηση με την πραγματικότητα είναι τελικά η λύτρωση, η σωτηρία. Όχι ότι θα αποδέχεσαι τα γεγονότα αλλά θα ξέρεις να τα διαχειρίζεσαι. Σαν σήμερα πριν τέσσερα χρόνια έφυγε από τη ζωή ο Πατέρας μου, την ημέρα των γενεθλίων της μητέρας μου που τώρα και εκείνη είναι στους ουρανούς. Ήταν το τελευταίο δώρο που της έκανε για να την ξεκουράσει. Δεν είναι μέρα για πολλά λόγια. Ίσως είναι καλύτερα να αφήσουμε την ημέρα να κυλήσει και να μας παρασύρει όπως εκείνη θέλει. Να αφήσεις απλά τον εαυτό σου να ταξιδεύσει για λίγο στις γλυκές αναμνήσεις μιας ζωής και να πεις ένα μεγάλο ευχαριστώ στον γεμάτο ουρανό που τα αγαπημένα πρόσωπα που τον κατοικούν ακόμα ανησυχούν για εσένα…



Κώστας Ζουρδός

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Αναστάσιμη διάβαση….



                                                  Στον Π. Γεώργιο Δορμπαράκη


 Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να αποδείξουν την αξία τους ακόμα κι αν γνωρίζουν πως δεν κατέχουν καμία. Υπάρχουν άλλοι που είναι τυχαιότητες της μοίρας και της επιλογής. Και υπάρχουν και κάποιοι λίγοι κάπως παράταιροι στην αρχή που προσπαθούν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους μέσα από τον άλλον. Που γνωρίζουν πως η κινητήρια δύναμη της ζωής είναι η αγάπη. Που δεν φωνασκούν στην αγορά για εύκολο εντυπωσιασμό. Δεν επεξεργάζονται και ενδίδουν στα σχήματα του κόσμου που κατασκευάζουν εικόνες και προσωπεία. Που γνωρίζουν ότι η αγάπη για τον Θεό περνάει μέσα από την αποδοχή και την αγάπη στον συνάνθρωπο, που είναι αγάπη ματωμένη. Πρέπει να ματώσεις για να συναντήσεις τον άλλο. Να ματώσεις στην απόρριψη, στην υπομονή, στην προσευχή, στην λοιδορία. Να σταυρωθείς για να γίνεις για τον κόσμο όλο μια αναστάσιμη ανθρώπινη διάβαση που θα περάσει τους αγαπημένους στην αληθινή ζωή εκεί που τα πρόσωπα συναντιούνται μόνο με την αλήθεια τους και την σωτηρία. Μια Αναστάσιμη διάβαση για τους ανθρώπους είναι ο π. Γεώργιος Δορμπαράκης.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Γείτονες της μνήμης…




Δεν γράφει για όλους μας η ιστορία μια αράδα στα κιτάπια της. Δεν καταδέχεται να ρίξει μια ματιά να αρθρώσει μία λέξη, έναν λόγο έστω και μικρό ευχαριστίας ή ευγνωμοσύνης για τους απλούς ανθρώπους. Ασχολείται μόνο για τους επιφανείς αυτούς που άσκησαν εξουσία, που με τα καλοραμμένα κουστούμια τους περπάτησαν στα κοσμικά σαλόνια πάντα για το καλό του λαού. Πριν ασχοληθεί μαζί τους η ιστορία είχαν αναλάβει οι καλοπληρωμένες πένες που με την γραφίδα τους κατασκεύασαν τον νάνο σε πρίγκιπα. Ποια είναι αυτή η ιστορία, ποιος την γράφει, και πως μπορεί να σβήσει τις δικές μας μνήμες; Δεν μπορεί. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γκρεμίσουν την παιδικότητα μέσα μας και να καταπίνουμε αδιαμαρτύρητα όλα τα κίβδηλα που με το τέχνασμα της χρυσόσκονης λάμπουν στο πρόσκαιρο. Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονία και έχουμε τις ίδιες παιδικές μνήμες από ανθρώπους απλούς, καθημερινούς, που με την παρουσία τους και την συμπεριφορά τους χρωμάτισαν μια μικρή κοιτίδα της καρδιάς μας, παράταιρα με τα δικά τους χρώματα. Μια τέτοια παρουσία ήταν και ο Γιάννης που διακονεί πολλές δεκαετίες τώρα την ενορία του Αγίου Βασιλείου.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Έκθεση ζωγραφικής με την δύναμη της Αγάπης…




Για τα μεγάλα και ποικίλα χαρίσματα του π. Ιγνατίου Παπασπηλιόπουλου έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές και έχουμε προσπαθήσει να σκιαγραφήσουμε το εύρος της πνευματικής του προσωπικότητας και το μέγεθος της προσφοράς του για πάνω από τέσσερις δεκαετίες στον Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς. Μια προσφορά που καταγράφετε στις σπουδαίες σελίδες της ιστορίας της Μητροπόλεως Πειραιώς και αγγίζει όλους τους τομείς της εκκλησιαστικής διακονίας.

Jumbo, η δημοκρατία της προπαγάνδας; ….



  


Το να χειρίζεται μια επιχείρηση τον τρόπο που θέλει να προβάλει τα προϊόντα της ασφαλώς είναι αναφαίρετο δικαίωμα της και συνήθως ρυθμίζετε μέσα από τους κανόνες της αγοράς που δυστυχώς στην Ελλάδα ποτέ δε υπήρχαν ή κι αν κάποτε υπήρξαν ποτέ δεν εφαρμόστηκαν. Γιατί μια επιχείρηση που τα περισσότερα προϊόντα της απευθύνονται σε παιδιά παίρνει θέση σε ένα κοινωνικό ζήτημα και βιάζετε να δώσει την δική της τοποθέτηση και εικόνα στον νόμο για τον προσδιορισμό του φύλλου; Το πρώτο πράγμα που επιδιώκει μια επιχείρηση για να κάνει τα προϊόντα της μαζικά είναι να τα διδάξει και να τα συνδέσει με ασυνείδητες επιθυμίες για να πείσει τον κόσμο να αγοράσει πράγματα που δεν χρειάζεται. Αυτή  η διδαχή και η σύνδεση των προϊόντων με τις ασυνείδητες επιθυμίες βοηθάει στον έλεγχο των μαζών και ο κόσμος γίνεται πειθήνιος και ευτυχισμένος. Η καταναλωτική δύναμη μιας επιχείρησης πρέπει να επηρεάζει συνεχώς τους φόβους και τις επιθυμίες. Δεν είναι τυχαίο που αυτές οι επιχειρήσεις στα καταστήματα τους προβάλλουν τα προϊόντα τους σε διατάξεις όγκου για να εντυπωσιαστεί και να αγοράσει το μάτι και σπέρνει τον φόβο για τον νονό που δεν έχει να αγοράσει λαμπάδα, για την συμμετοχή του σε έθιμα που έχουν αξία μόνο όταν μπορείς να συμμετάσχεις σε αυτά καταναλωτικά.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ο δρόμος της απλότητας...



                                           στον π. Χρυσόστομο Καράμπελα


Ζούμε σε μια εποχή με κυρίαρχα στοιχεία την ταχύτητα, την μοναξιά, την αποξένωση και την συσσώρευση καθημερινών αλλαγών. Οι ρυθμοί της εποχής μας είναι ιλιγγιώδεις. Η τεχνολογία, το πολιτικό-οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, οι πληροφορίες, οι ειδήσεις, οι γνώσεις και η καθημερινότητα κινούνται σε ρυθμούς πρωτόγνωρους για την ανθρωπότητα. Η συσσώρευση είναι το άλλο κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Το υλικό και πνευματικό κεφάλαιο, τα δεδομένα και οι γνώσεις, οι απαιτήσεις και οι ανάγκες συσσωρεύονται σε κλίμακα επίσης πρωτόγνωρη για τα ανθρώπινα δεδομένα. Από όλα τα παραπάνω, όλοι μας είμαστε κουρασμένοι από την έλλειψη απλότητας που μας κρύβει την αληθινή ζωή και που την αναζητούμε με πόνο. Στις μέρες μας αυτή η χαμηλή φωνή της απλότητας εξακολουθεί να ακούγετε επίμονα και ας μην κραυγάζει γιατί με την παρουσία της  καταγράφει την περιθωριοποίηση των ανθρώπων, την ισοπέδωση των αξιών, την μοναξιά, τον εγκλωβισμό σε ρόλους και προσωπεία. Ένας τέτοιος άνθρωπος της απλότητας είναι και ο π. Χρυσόστομος που δεν χρειάζεται να κάνει θόρυβο για να δηλώσει έντονα ότι είναι παρόν.

Παιδείας, Πείνα και Δίψα…




Η Ράντικα και η Γιοσάντα είναι δυο κορίτσια που ζουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό των Ιμαλαΐων και κάθε μέρα χρειάζονται έξι περίπου ώρες για να πάνε στο σχολείο τους, διατρέχοντας εκατοντάδες κινδύνους. Τα δύο αδέρφια δεν σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή να εγκαταλείψουν το σχολείο καθότι η μόρφωση τους αποτελεί το καλύτερο αντικλείδι που θα τις βοηθήσει να αποδράσουν από την πραγματικότητα που ζουν σε μια καλύτερη ζωή. Κάθε μέρα πραγματοποιούν ένα πολύωρο ταξίδι για να φτάσουν στο σχολείο τους, δεν σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή να το αναβάλουν.

Δεν υπάρχει «του χρόνου»


 Ρέα Βιτάλη 

Ο Παπαντώνης, από το Κτικάδος της Τήνου φέτος δεν ήρθε στο αποχαιρετιστήριο τραπέζι. Φύγαμε απρογραμμάτιστα και δεν τα κατάφερε. Κι όσο αν έλεγα «δεν πειράζει, να ήμαστε καλά, του χρόνου» ήταν εκείνο το τηλεφώνημα που με έκανε να θυμάμαι τον παπά που έλεγε «να προσεύχεστε για μένα». Εμείς..
Ήταν, να τον γνωρίσω. Ήταν, να μπω εκείνο το πρωί της Κυριακής στο ναό των οκτώ, βία δέκα πιστών με τον Κώστα μωρό, πολύ μωρό, στην αγκαλιά μου. Ήταν, εκείνη η συγκλονιστική φωνή που έψελνε να με κρατήσει εκστατική μέχρι που το μωρό άρχισε να δυσανασχετεί και ‘γω, αμήχανη, ότι μπορεί να ενοχλώ τους οκτώ, βία δέκα πιστούς προχώρησα πατώντας στα νύχια προς την έξοδο. Εκείνος σταμάτησε τη λειτουργία και είπε «μόνο χαρά είναι ν΄ακούγεται φωνή μωρού» και έμεινα. Ήταν, να πω μέσα μου από την πρώτη στιγμή «ετούτος ο παππάς είναι διαφορετικός». Και δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά μ΄ άρεσε έκτοτε να πηγαίνω στο δικό του εκκλησίασμα. Στο χωριό Κτικάδος στην Τήνο.
Ήταν να του πω, στα πρώτα στάδια της γνωριμίας μας, γιατί ένοιωθα ότι έπρεπε να ήμαστε εξηγημένοι «Παπαντώνη δεν είμαι άθεη αλλά είμαι άθρησκη» και εκείνος μου είπε, με τα πιο επιεική μάτια που είχα ποτέ συναντήσει στη ζωή μου, «αυτό Ρέα μου είναι δική σου υπόθεση. Δεν αφορά εμένα».

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Το δικό μας ποδόσφαιρο…




 Όταν ήμασταν μικροί  εκεί στις αρχές του 1980 τα κανάλια της τηλεόρασης ήτανε δύο και το πρόγραμμα περιορισμένο, όσο για αθλητικές μεταδώσεις ούτε συζήτηση αυτές τις ζούσαμε μόνο με το αυτί, ραδιόφωνο. Κι αν καμία φορά κάποια Κυριακή ο πατέρας μας  ή κάποιος αγαπημένος θείος μας έπαιρνε από το χέρι και  πηγαίναμε στο γήπεδο ήταν σα να ζούσαμε ένα μεγάλο όνειρο που δεν θέλαμε να τελειώσει και το διηγούμασταν όλη την εβδομάδα στους συμμαθητές μας στο σχολείο.

Αναζητώντας την Ευτυχία – με τον Γιάννη Μπέζο


 Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης

Η Τέχνη δεν είναι πίστη - oι πιστοί είναι μόνον για την εκκλησία, πιστεύει ο ηθοποιός, που μίλησε στο Protagon για την αναζήτηση της... Ευτυχίας του και για το πώς το κοινό χειροκροτά και τον εαυτό του
«Σας αρέσει το κλειδοκύμβαλο; Να σας βαρέσω κάτι;» Ας το πούμε από την αρχή για να βγει από τη μέση. Πάντα επιστρέφουμε σε θρυλικές ατάκες σαν αυτή της Ευτυχίας (Γεωργίας Βασιλειάδου) για να σκάσει τ’ αχείλι μας στα δύσκολα. Και το ελληνικό θέατρο επιστρέφει ακόμη και σε κινηματογραφικά σενάρια, όπως τούτο των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, για τον ίδιο λόγο. Ο Γιάννης Μπέζος επιστρέφει, έτσι κι αλλιώς, πάντα στην κωμωδία κάθε μορφής. Και έτσι από την επιτυχημένη του καλοκαιρινή και αριστοφανική «Λυσιστράτη» δεν είναι τυχαίο ότι επιστρέφει «σε μια σπουδαία κωμωδία που έχει στοιχεία ακόμη και από τον Λαμπίς», όπως πιστεύει, σαν τους «Γαμπρούς της ευτυχίας». Και δη σε ένα θέατρο, το Προσκήνιο, του οποίου υπήρξε ανάδοχος – νονός, πως το λένε – το 2007 και στο οποίο φιλοδοξεί να μείνει κάποια χρόνια. Και τότε, στις απαρχές του Προσκηνίου, με το σαιξπηρικό «Ημέρωμα της στρίγγλας», με Κατερίνα την Ναταλία Τσαλίκη, είχε συνεργαστεί με την πολύ καλή κωμικό Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Όπως και αργότερα στον «Ήρωα με παντούφλες» ή στον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Έκθεση « ΚΑΛΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ» πενήντα χρόνια πριν…




Ξεκινώντας  πριν λίγες μέρες ένα μικρό αφιέρωμα για το βιβλίο που τόσο αγαπήθηκε και προβλήθηκε σε όλους τους ενορίτες, ανεξαρτήτου ηλικίας, από την ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά ,  έχοντας καταγράψει για την ιστορική μνήμη Γιορτές Βιβλίου στα σύγχρονα μας χρόνια και παρουσιάζοντας τους  Αγιοβασιλειώτες συγγράφεις, κρίνουμε σκόπιμο να κλείσουμε αυτήν την μικρή ιστορική αναδρομή με μια έκθεση βιβλίου που έγινε περίπου στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Τιμητική Εκδήλωση για τον συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο

Την Δευτέρα 9 Μαίου 2016 ο Δήμος Πειραιά, τίμησε τον Πειραιώτη Συγγραφέα κ. Διονύση Χαριτόπουλο για την προσφορά του στον Πολιτισμό και την Παιδεία. Ττην εξαιρετική αυτή εκδήλωση που ο κόσμος κατέκλυσε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, διοργάνωσε η Διεύθυνση Παιδείας του Δήμου Πειραιά και την παρουσίασε η Δημοσιογράφος κ. Πόπη Τσαπανίδου. Γιά τον συγγραφέα μίλησαν: ο κ. Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο κ. Γιάννης Ευσταθιάδης, ο κ. Γιάννης Ξανθούλης και ο κ. Λευτέρης Παπαδόπουλος. Αποσπάσματα απο το έργο του συγγραφέα, διάβασε ο Ηθοποιός Γιώργος Κιμούλης. Σας παρουσιάζουμε ένα βίντεο με φωτογραφίες για να θυμηθούμε την σπουδαιά αυτή εκδήλωση.


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Αγάπη στα χαλάσματα…



                                                      Στον π. Πορφύριο Αουάντ


Γνωριστήκαμε το μακρινό  1998 σε ένα συνέδριο κατηχητών της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και αμέσως δύο άνθρωποι με διαφορετικές καταγωγές αλλά με κοινό προορισμό έστησαν μια φιλία που ακόμα και σήμερα είκοσι χρόνια μετά και ας έχουν μεσολαβήσει λίγες συναντήσεις μεταξύ μας, σιγοκαεί άσβεστη και δυνατή. Εγώ ένα παιδί της πόλης και εκείνος γεννημένος στην Παλαιστίνη, μοιάζουμε με ένα πάζλ που τα κομμάτια τους δύσκολα θα ταιριάξουν αλλά στην Εκκλησία δεν ταιριάζουν πάντα τα κοινά αλλά και τα ανόμοια, περισσότερο αυτά, γιατί ένα μόνο πράγμα χρειάζεσαι μια συγκολλητική κόλλα έχεις ανάγκη, την αγάπη και η καρδιά του π. Πορφύριου την έχει σε μεγάλο περίσσευμα. Πριν από λίγα χρόνια ο π. Πορφύριος πήγε σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι στην Χαλέπα της Κρήτης και με την αγάπη του το ανέστησε.

Αλέξη άργησες…




Σε δικαιολογώ γιατί όταν ήμασταν νεότεροι και εμείς πηγαίναμε στον στρατό, εσύ, είχες βέβαιά πολλές δουλειές, καταλήψεις, αφισοκολλήσεις, συνεδριάσεις, μοίρασμα του Ριζοσπάστη στον ηλεκτρικό ( τι σου θύμισα τώρα, παιδική σου αμαρτία ) και  τσιπουράκια με την παλιό παρέα που τώρα κυβερνάει. Είδες χιούμορ οι έλληνες. Α! Και μια και το αρχίσαμε δεν φέρνεις και  νόμο για την αλλαγή της ηλικίας στην αστυνομική ταυτότητα,  θα μας υποχρέωνες και ας μην δείχναμε νέοι όπως στην φωτογραφία. Και όπως θα κατάλαβες κάπου πετάξαμε και εμείς, όλοι κάπου έχουμε πετάξει. Και όπως λέγανε οι έμπειροι πιλότοι, το πρόβλημα με την πρώτη πτήση είναι να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα. Μήπως το ενδεχόμενο να το κοιτάζαμε λίγο σοβαρά;

Κώστας Ζουρδός

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Με λένε Πείνα σε λένε Αγάπη;….



                                                  Στον π. Συμεών Βενετσιάνο


Τα Χριστούγεννα του 1984 η εφημερίδα των νέων του Αγίου Βασιλείου Πειραιά Πρωτοπόροι, κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο: Με λένε πείνα σε λένε αγάπη; και δημιουργεί μεγάλη αίσθηση με το περιεχόμενο του κειμένου και τα νοήματα του. Το κείμενο της εφημερίδας καυτηριάζει τις συνθήκες φτώχειας και πείνας στην οποία βρίσκονται εκατομμύρια παιδιά  στον πλανήτη και κυρίως στις λεγόμενες χώρες του τρίτου κόσμου και κλείνει με την έκκλησή όλοι να γίνουμε άνθρωποι της Αγάπης και να βοηθήσουμε τους αδερφούς μας όπου και αν είναι, όποιοι και αν είναι, που δοκιμάζονται στις σκληρές συνθήκες της εξαθλίωσης και της πείνας. Το κείμενο έχει γράψει ο Φοιτητής του Πανεπιστημίου Πειραιά ( Βιομηχανική Σχολή, τότε ) και κατηχητής της ενορίας του Αγίου Βασιλείου, Μανώλης Βενετσιάνος.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Συγγραφέας, είναι πάντα εκεί, που τέλειωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.


                                       Αγιοβασιλειώτες Συγγραφείς- Β! ΜΕΡΟΣ


Τον Δεκέμβριο του 2002 ο π. Συμεών Βενετσιάνος θα εκδώσει το βιβλίο του: Μεγάλη Τεσσαρακοστή η Ψυχωφελής με κείμενα γύρω από την εκκλησιαστική περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου θα διαβάσουμε « Το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής ψάλλεται στους Ναούς μας ο Εσπερινός της Συγνώμης. Στην πραγματικότητα με την Ακολουθία αυτή μπαίνουμε στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η πρώτη επαφή των πιστών με την κατανυκτικότητα των ήμερων που θα ακολουθήσουν, γίνεται στον Εσπερινό αυτό. Είναι η επίσημη είσοδος στη χαρμολύπη, σ' αυτή τη μοναδική σύνθεση των καταστάσεων της ψυχής, όπου η θλίψη και το πένθος για τα προσωπικά μας ανομήματα συναντούν -σε μια θαυμαστή ενότητα- τη χαρά της μετανοίας και την αγαλλίαση της συγχώρησης από τον Θεό. Σύμφωνα με μία άποψη, το μωβ χρώμα -που πλέον πρυτανεύει τη σαρακοστιανή περίοδο- προκύπτει από την ανάμιξη του μαύρου και του κόκκινου. Το μαύρο είναι το χρώμα της λύπης, το κόκκινο είναι το χρώμα της χαράς. Η σύνθεσή τους, το μωβ, υποδηλώνει το πνεύμα της χαρμολύπης, το οποίο έντονα βιώνει ο πιστός μέσα στη Σαρακοστή. Μέσα από συγκεκριμένους δρόμους που καλείται ο χριστιανός να διανύσει στις πέντε εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία σαν στοργική μάννα και άριστη παιδαγωγός χειραγωγεί τον καθένα μας σε μυστική και ουσιαστική βίωση της ερημικής δοκιμασίας του Χριστού και επαναπροσδιορισμό των αληθινών συντεταγμένων της πνευματικής ζωής.» Το βιβλίο θα κάνει αίσθηση στον χώρο της εκκλησιαστικής γραμματείας και θα αποτελέσει ένα λατρευτικό εγχειρίδιο για τους πιστούς που μέσα από τα κείμενα του θα κατανόησουν καλύτερα την δύσκολη εκκλησιαστική περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Συγγραφέας, είναι πάντα εκεί, που τέλειωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.



                                        Αγιοβασιλειώτες Συγγραφείς- Α! ΜΕΡΟΣ
                           

Δεν ξέρω αν ο υπότιτλος αυτού του κειμένου είναι τόσο δόκιμος. Δεν με ενδιαφέρει και πολύ. Γιατί  ήθελα να το κάνω ποιο συγκεκριμένο. Ποιο δικό μας για να με καταλάβεις. Και είμαι σίγουρός ότι θα με καταλάβεις. Και αυτό γιατί με τους περισσότερους έχουμε γνωριστεί πολύ ή λιγότερο. Έχουμε παίξει στην ίδια πλατεία, στην ίδια αλάνα. Έχουμε πάει στο ίδιο σχολείο. Έχουμε περπατήσει μαζί σιγοψιθυρίζοντας τα όνειρα μας στην Φρεαττύδα, στην Πειραϊκή, στην Καστέλα, στον Άγιο Βασίλειο. Έχουμε ζήσει στην ίδια γειτονία, έχουμε «φυλάξει» αμπάριζα στην ίδια κολόνα και έχουμε γράψει μαζί στο ίδιο δέντρο, στον ίδιο τοίχο, συνθήματα της αγάπης. Έχουμε ανάψει κερί στον ίδιο Ναό και έχουμε κάτσει στο ίδιο στασίδι. Γιατί είπαμε κοινές ή διαφορετικές αλήθειες που κάποτε συναντήθηκαν και πάντα βρίσκουν τρόπο και διέξοδο για να ανταμώσουν. Και που τώρα με το έργο τους προσπαθούν να μας δείξουν έναν τρόπο για να σωθούμε όταν όλες οι πόρτες έκλεισαν ή δεν άνοιξαν ποτέ. Όταν τα εφήμερα σάπισαν. Όταν οι προσδοκίες στα ανθρώπινα εξαντλήθηκαν. Όταν μας τέλειωσαν οι ελπίδες και αναζητάμε άλλες. Να γιατί υπάρχει αυτός ο τίτλος και αυτός ο υπότιτλος. Για όλους αυτούς τους αγαπημένους φίλους που μας δείχνουν με το έργο και την γραφή τους έναν άλλον τρόπο για να σωθούμε.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

«Εν δράσει 2017»: Συζήτηση εκ βαθέων με τον π. Λίβυο


 

Σταμάτης Μιχαλακόπουλος 

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι σε απόλυτη εναρμόνιση με το παρόν της ζωής τους, με αυτό που υπάρχει μπροστά τους κι ας είναι και δύσκολο, οδυνηρό.
Στο  “Ενοριακό Αρχονταρίκι” του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, ο Θεολόγος – Μουσικολόγος κ. Ηλίας Λιαμής φιλοξένησε την Δευτέρα 2 Οκτωβρίου, τον Συγγραφέα και Εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίας Ειρήνης Ηρακλείου Κρήτης, Πρωτοπρεσβύτερο Χαράλαμπο – Λίβυο  Παπαδόπουλο, σε μία «εκ βαθέων» συζήτηση.
Ο π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος ζει στη νότια Κρήτη, στο χωριό Πύργος, μεταξύ Αστερουσίων Ορέων και Λιβυκού Πελάγους (γι’ αυτό και Λίβυος). Είναι εφημέριος στην ενορία Αγ. Ειρήνης Πύργου, όπου αναπτύσσει δραστηριότητες γύρω από την ποιμαντική προσέγγιση του σύγχρονου ανθρώπου και συγκεκριμένα των νέων.
Ο λόγος του ξεχωρίζει γιατί «μιλάει» περισσότερο τη γλώσσα των νέων, με αποτέλεσμα να γεμίζει αίθουσες στις οποίες επικρατεί το αδιαχώρητο, όπως συνέβη και αυτήν την φορά. Γιατί κάθε συζήτηση μαζί του είναι πάντα «μονοπάτι» που σε οδηγεί περισσότερο σε νέες αναζητήσεις.
Η εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος καθημερινών δράσεων του Ναού, με τον τίτλο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».
Η άρνηση να δούμε την αλήθεια μας
Πρώτος σταθμός της συζήτησης, τέθηκε η δυσκολία της αποδοχής από τον διαχρονικό άνθρωπο, αυτού που είναι. Είναι ζητούμενο να είμαστε ο εαυτός μας, τόνισε ο π. Χαράλαμπος. Είναι δύσκολο να γίνει γιατί εμείς οι ίδιοι δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε αυτό το οποίο είμαστε.

O μόνος που «μπορεί»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Α​​πό τη στιγμή που έφτασαν να συγκυβερνήσουν ο Aντώνης Σαμαράς με τον Eυάγγελο Bενιζέλο και ο Aλέξης Tσίπρας με τον Πάνο Kαμμένο, κάθε αντιπολιτευτική ρητορική έχει καταστεί αναξιόπιστη. Aν υπάρχουν ακόμα ενήλικες συμπατριώτες μας που φαντάζονται πολιτικές διαφορές ανάμεσα στα «κόμματα εξουσίας» του ελλαδικού κοινοβουλίου, μάλλον πρέπει να ανησυχήσουν για την αντιληπτική τους επάρκεια. Bέβαια, η κυβερνητική συνεργασία αντίπαλων κομμάτων είναι πια η καθιερωμένη πρακτική στις «προηγμένες» (καταναλωτικά) κοινωνίες. Aλλά ίσως εκεί, στους «προηγμένους», έχει ωριμότερα συνειδητοποιηθεί η χρησιμότητα των προσχημάτων. Eνώ, στη δική μας περίπτωση και αυτός ο χαλινός μοιάζει ανύπαρκτος, η ευκολία του «είπα-ξείπα» δημιουργεί πραγματικό ίλιγγο σύγχυσης ταυτοτήτων και προσανατολισμού.
Kυρίως δημιουργεί αναξιοπιστία. Γι’ αυτό και όσο υπερβολικότερα μαίνεται ο Kυριάκος Mητσοτάκης κατακλύζοντας με στεντόριους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς τον Aλέξη Tσίπρα, τόσο εμφατικότερα παραπέμπει στο προηγούμενο του Aντώνη Σαμαρά και στην «κωλοτούμπα» της σύμπλευσής του με τον Eυάγγελο Bενιζέλο. Oι περιπτώσεις Σαμαρά και Kαμμένου, όπως και η μεταμόρφωση, εν μια νυκτί, του «ριζοσπάστη» μαρξιστή Tσίπρα σε πειθήνια μαριονέτα των «Aγορών», βεβαιώνουν ως καθόλου απίθανο να συγκυβερνήσουν αύριο Mητσοτάκης και Tσίπρας, με δημόσιους εναγκαλισμούς και εγκαρδιότητες. Λιγότερο μένος σήμερα εξασφαλίζει μετριότερη γελοιοποίηση αύριο.

Από τον Θαλή στον Μάρκο


Κώστας Γεωργουσόπουλος

Κόλαση των ζώων δεν υπάρχει. Αυτή είναι το θλιβερό προνόμιο του ανθρώπινου κτήνους.
ουμε στην οικογένειά μας μια μεγάλη και διδακτική ιστορία με μια σειρά σκύλων με τους οποίους συμβιώσαμε και συχνά μαθητεύσαμε κοντά τους, ώσπου τους σώθηκε το λαδάκι και αναχώρησαν για τον παράδεισο των ζώων. Κόλαση των ζώων δεν υπάρχει. Αυτή είναι το θλιβερό προνόμιο του ανθρώπινου κτήνους. Δεν κάνω φτηνό χιούμορ. Κι άλλες φορές σ' αυτήν εδώ τη θέση, και πρόσφατα, έγραψα για τη δυστυχία του πολιτισμού, αφού ο πολιτισμένος άνθρωπος έφερε στον κόσμο τον πόλεμο, τον ανταγωνισμό, τον φθόνο, το μίσος, την απάτη, το ψεύδος, την υποκρισία και την εκμετάλλευση και το χειρότερο απ' όλα την καταστροφή της φύσης, της μητέρας φύσης, από την οποία δραπέτευσε και την αντιμετώπισε ως μητριά, εχθρό και κέρδος.
Κανένα από τα σκυλιά μου δεν είχε αυτά τα ελαττώματα, ούτε ο Ρόκκος ούτε η Νόρα ούτε ο Λώρης ούτε ο σοφός Θαλής ούτε ο εξαίσιος Πάρις. Το καθένα από αυτά τα πλάσματα της φύσης κυριολεκτικά είχε τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Σταματάω για να εξηγήσω γιατί «πλάσματα της φύσης» και όχι «πλάσματα του Θεού» κατά το κοινώς λεγόμενο. Γιατί ο σκύλος δεν μπήκε μέσα στην Κιβωτό του Νώε! Ο σκύλος είναι υβρίδιο, είδος που δημιούργησε η τύχη, η σύμπτωση, η εξέλιξη πιθανόν της μείξης άλλων ζώων, του λύκου ή της ύαινας ή του λύγκα. Αλλά τι δυναμική είχε αυτό το υβρίδιο. Δεν υπάρχει, νομίζω, άλλο τετράποδο με τόσες, πάνω από πεντακόσιες ράτσες! Μόνο η τεχνητή από τα εργαστήρια των ανθρώπων ράτσα πιτ μπουλ είναι ράτσα δολοφόνος. Εικόνα σου είμαι, άνθρωπε, και σου μοιάζω. Δεν σκοπεύω σήμερα να αναφερθώ ξανά σε σκύλους ναυαγοσώσες, τραυματιοφορείς, φύλακες μωρών, ανιχνευτές χαμένων αντικειμένων, φυγάδων και εγκληματιών. Για σκύλους συνοδούς τυφλών, σπαρακτικούς σκύλους που πεθαίνουν χωρίς νερό και φαγητό δίπλα στον τάφο του πεθαμένου αφεντικού τους. Σκύλους που ζεύονται αμαξάκια στην Κίνα και έλκηθρα στη Σιβηρία. Σκύλους - δραγάτες που περιφρουρούν φυτείες, αποθήκες και θαλάμους ασθενών και συνόρων.

Ένα παράθυρο σε έναν όμορφο κόσμο….


                                                                  Έκθεση Ββλίου




Τί είναι αλήθεια καλό βιβλίο; Καλό βιβλίο είναι το βιβλίο το οποίο, αφού το έχουμε διαβάσει, θέλουμε να το κρατήσουμε. Να το έχουμε. Το βάζουμε στη βιβλιοθήκη μας, δίπλα στο κρεβάτι μας, το αφήνουμε χωρίς λόγο ξεχασμένο πάνω στο γραφείο μας. Είναι αυτό που στην επόμενη μετακόμιση δεν θα το αφήσουμε πίσω μας, ούτε θα το βγάλουμε μαζί με άλλα σε κούτες στο δρόμο, δεν θα φωνάξουμε κάποιο παλιατζή ή πλανόδιο μικρέμπορο να το πάρει όσο όσο. Αισθανόμαστε, χωρίς να ξέρουμε γιατί, ότι κάτι μας συνδέει μαζί του, έχει γίνει κομμάτι «αυτού που είμαστε». Τα καλά βιβλία είναι ζωντανοί οργανισμοί και το καταλαβαίνουμε κάθε φορά που ξαναδιαβάζουμε ένα βιβλίο και ανακαλούμε στην μνήμη μας κάτι που μας συγκίνησε μια σκέψη που μας γέννησε. Το καλό βιβλίο είναι ένας πιστός σύντροφός που μας πιάνει από το χέρι και μας πηγαίνει βόλτα σε έναν νέο κόσμο.

Τόνι Τζαντ: Ενας υποστηρικτής της «κοινοτοπίας του καλού»

 Γιώργος Σιακαντάρης
 
Ο «βασιλιάς - φιλόσοφος» με τη βοήθεια των ερωτήσεων, των παρατηρήσεων και των τεκμηριωμένων διαφωνιών του μαθητή του ιστορικού Τίμοθι Σνάιντερ, μας διηγείται τον βίο του ξετυλίγοντας το παθιασμένο κουβάρι των σκέψεών του υπέρ μιας πιο αξιοπρεπούς κοινωνίας και ζωής
Ο ιστορικός Τόνι Τζαντ (1948-2010) σπούδασε στο King's College του Κέιμπριτζ και στην École Normale Supérieure του Παρισιού. Δίδαξε στα πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ, της Οξφόρδης, του Μπέρκλεϊ και της Νέας Υόρκης. Στο τελευταίο ίδρυσε και διηύθυνε το Ινστιτούτο Ρεμάρκ για τη μελέτη της Ευρώπης. Δεν ήταν όμως ένας απλός ιστορικός, ούτε και ένας ακόμη καθηγητής πανεπιστημίων σε Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ. Ηταν πραγματικός άνθρωπος του πνεύματος και της διανόησης. Αλλά ούτε μόνο αυτό ήταν.
Θα μπορούσε να τον φανταστεί κανείς ως εκείνο το πρότυπο που θα είχε στο μυαλό του ο Πλάτων όταν ως φιλόσοφος ήθελε να επηρεάσει τη σκέψη των βασιλιάδων και να τους κάνει φιλόσοφους. Ο Τζαντ ήταν ένας «βασιλιάς-φιλόσοφος» της ελευθερίας και της ισότητας. Δεν ήθελε όμως να επηρεάσει μόνο τους «άρχοντες», αλλά και τους αρχόμενους. Ετσι σκεφτόταν, έγραφε, ζητούσε και διεκδικούσε. Αν κανείς τον χαρακτηρίσει μόνο ως δημόσιο διανοούμενο (public intellectual) - που φυσικά και ήταν -, απισχναίνει κατά πολύ τη σκέψη του και τη ζωή. Ηταν όμως και ένα ανυπόταχτο πνεύμα, όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στην οικογενειακή του ζωή, όπως δείχνουν οι προστριβές με τους γονείς του αλλά και οι τρεις γάμοι του. Μελανό σημείο, θα έλεγα, είναι η ελαφρώς απαξιωτική στάση έναντι των δυο πρώτων συζύγων του. Δεν θα ήθελα να τον δικαιολογήσω επικαλούμενος την κατάσταση της υγείας του, όπως άλλωστε αποδεικνύεται, αυτή δεν τον εμπόδισε να διατηρεί μια κρυστάλλινη, κατά τα άλλα, σκέψη. 

Τάσος Λειβαδίτης: Μια εξήγηση για έναν εφιάλτη

  Θανάσης Θ. Νιάρχος
 
Πριν από 51 χρόνια, το 1966, ο ποιητής εξέδωσε το μοναδικό αφηγηματικό του βιβλίο που έμοιαζε να προοιωνίζεται την έλευση μιας πολιτικής και κοινωνικής κόλασης. Εντός των ημερών αναμένεται η επανέκδοσή του.
Είναι γεγονός πως όσο υπολείπεται η ποίησή τους σε σχέση με την πεζογραφία τους, για όσους δημιουργούς συμβαίνει να είναι κυρίως γνωστοί για το αφηγηματικό τους έργο, άλλο τόσο ισοϋψή θα χαρακτήριζε κανείς την πεζογραφία δημιουργών που μας έχουν συναρπάσει με το ποιητικό τους έργο. Παρά τις αναπόφευκτες ανάμεσά τους διαβαθμίσεις ως ποιητών, δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και ενήμερους περί τα λογοτεχνικά θα τους αντιλαμβανόσουν μάλλον προβληματισμένους αν επρόκειτο να μιλήσουν για το ποιητικό έργο ή μάλλον τα ποιήματα του Στρατή Τσίρκα, του Παντελή Πρεβελάκη, της Μέλπως Αξιώτη, του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, του Γιώργου Θεοτοκά, του Στράτη Μυριβήλη ή του Αλκ. Γιαννόπουλου - ο Κωνσταντίνος Τσάτσος και ο Μάρκος Αυγέρης ως κατεξοχήν δοκιμιογραφικά και κριτικά πνεύματα που υπήρξαν εντάσσονται σε μια διαφορετική κατηγορία δημιουργών όσον αφορά τα ποιήματα που έγραψαν. Αντίθετα, μόνο επαίνους θα είχε να σημειώσει κανείς για το πεζογραφικό έργο καθαρόαιμων ποιητών, όσο ισχνό και αν είναι, είτε πρόκειται για τον Γιάννη Ρίτσο, τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Γιώργο Σεφέρη με το αναμφισβήτητο εκτόπισμά τους είτε για τον Αλέξανδρο Μπάρα, που οι απαράμιλλες ποιητικές του «Συνθέσεις» τοποθετούνται στο ίδιο επίπεδο με την ολιγοσέλιδη πεζογραφία του - ένα βιβλίο διηγημάτων με τον μάλλον αδιάφορο τίτλο «Φάσεις».
 

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Ας κρατήσουν οι χοροί…




Ένας σοφός έλεγε κάποτε ότι «η κίνηση που βγαίνει μέσα από τον χορό ποτέ δεν ψεύδεται. Είναι ένα βαρόμετρο που δείχνει την κατάσταση της ψυχής, σε όλους που είναι ικανοί να το διαβάσουν». O χορός είναι ανάγκη για τον άνθρωπο και σαν ανάγκη εμφανίζεται από τους πρωτόγονους λαούς, που από εκείνα τα χρόνια είναι συνυφασμένος με κάθε είδους ανθρώπινη εκδήλωση. Ανάγκη βασική που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής του και εκφράζει τις αδυναμίες του, τις ανησυχίες του, τους φόβους, τις χαρές του ή τις πίκρες του… Άλλωστε, ας μη ξεχνάμε ότι η κίνηση είναι ο τρόπος που εκφράζεται ο άνθρωπος πριν ακόμα μιλήσει.

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ήλιοι τα πρόσωπα μάτια τα αστέρια....



                                                             Αιμοδοσία Αγάπης


Όταν η αγάπη γίνει πράξη και όταν η θυσία για τους άλλους δεν περιορίζετε σε ευχολόγια και σε ανέξοδα χτυπήματα συγκατάβασης στην πλάτη τότε επιβάλετε και το αίμα σου να δώσεις μια κόκκινη σταγόνα ελπίδας που θα δώσει ανάσα ζωής και καινούργιο ξεκίνημα.

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Κι αν μας αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χειροκρότημα…




 Τα στελέχη του Αγίου Βασιλείου με την πολυτάλαντη διάσταση της προσωπικότητας τους και την αγάπη τους για τις πολιτιστικές δραστηριότητες εκτός από τις κατηχητικές συντροφιές είχαν δημιουργήσει και μια θεατρική ομάδα που αγαπήθηκε από τα παιδία και αποτέλεσε ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής τους. Μέσα από την θεατρική ομάδα και τα έργα που κάθε στιγμή επέλεγε, υπήρχε η δυνατότητα να περάσει το μήνυμα με έναν διαφορετικό και παραστατικό τρόπο. Η θεατρική πράξη βοηθούσε σημαντικά στην μετάδοση του νοήματος του θεατρικό έργου ως μια νέα ευκαιρία παρουσίασης του. Οι ενορίτες αγάπησαν την θεατρική ομάδα και πάντα παρακολουθούσαν τα έργα της και στις κωμικές της επιλογές αλλά και στο ποιο σοβαρό ρεπερτόριο που οι περιστάσεις το επέβαλαν.

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Ένα περιοδικό… ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ…




Τον Σεπτέμβριο του 1990 την ευθύνη της Νεότητας  του Αγίου Βασιλείου Πειραιά την είχε αναλάβει ο π. Συμεών Βενετσιάνος και το στελεχικό δυναμικό της ενορίας είχε ανανεωθεί από την νέα γενιά που τώρα έπαιρνε την σκυτάλη και στην κατήχηση και στις δραστηριότητες. Σε μια σύσκεψη στελεχών τον ίδιο μήνα αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια εφημερίδα-περιοδικό στην οποία θα εκφράζουμε τις απόψεις μας και θα ενημερώνουμε για τα νέα και της δράσις της ενορίας. Στην συνάντηση αυτή δημιουργήθηκε μια συντακτική ομάδα με υπεύθυνο συγκέντρωσης ύλης τον Κώστα Ζουρδό, υπεύθυνο κειμένων τον Σίμο Τριμερίτη και συντάκτες τον Βασίλη Χρήστου, τον Ευθύμη Βέτσικα, τον Αντώνη Φουστέρη, τον Σταυρό Ζερβό και πολλούς άλλους. Υπεύθυνος για όλο αυτό το εγχείρημα ήταν ο π. Συμεών Βενετσιάνος που συντόνιζε και την όλη αυτή προσπάθεια.

Όλοι μιλούν για τ’ άρματα και ο Γιάννης για την πίτα…



                                        Στον "σύντροφο" π. Υπουργό κ. Γιάννη Ραγκούση


Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με δηλώσεις πολιτικού ούτε ασφαλώς και η Εκκλησία έχει την ανάγκη της δικής μου υποστήριξης. Δεν θα μιλήσω με όρους θεολογικούς δεν θέλω να μπερδέψω τον πρώην Υπουργό και όσους τυχών έχουν την ατυχία να διαβάσουν αυτό το κείμενο. Θα μιλήσω στην γλώσσα αυτή που καταλαβαίνει ο κ. υπουργός την πολιτική. Όχι αυτή που βολεύει πολιτικά κάθε φορά, αλλά αυτή που τραβάει την κουρτίνα από την εικόνα και φανερώνει την γυμνή αλήθεια. Ο πρώην υπουργός και διεκδικητής της αρχηγίας της κεντροαριστεράς δήλωσε στο περιοδικό «Antivirus» της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας τα παρακάτω: «Για την εκκλησία, είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι και αυτή πρέπει να βγει μπροστά σ΄αυτόν τον αγώνα. Υποστηρικτικά. Γιατί αν θέλει να χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, πρέπει να σταματήσει να υποκρίνεται. Προσωπικά, έχω συναντήσει εκπροσώπους της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – σε ανώτατα κλιμάκια ακόμη και μητροπολίτες – οι οποίοι είναι ομοφυλόφιλοι και το κρύβουν. Τους αναγκάζουν και το κρύβουν. Επειδή, λοιπόν, ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι επιλογή, είναι φύση, πρέπει η Ορθόδοξη Εκκλησία να σταματήσει την υποκρισία και να μπει μπροστά σ΄αυτή τη νέα εποχή που πρέπει να ξεκινήσει στην Ελλάδα. Αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτή είναι η θέση μου» τονίζει ο κ. Ραγκούσης. Στην ερώτηση για τον πολιτικό γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων ο κ. πρώην υπουργός τάσσεται «ξεκάθαρα υπέρ», όπως λέει. «Δεν γίνεται να απαγορεύεται σε κάποιον και να μη θεσμοθετείται η δυνατότητα να μπορεί να τον πραγματοποιήσει. Απολύτως ναι!» τονίζει. Όσο για την παιδοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, ο κ. Ραγκούσης απαντά:  «Επειδή δεν μ΄αρέσει να λέω λόγια εύκολα και μεγάλα, έχω προσπαθήσει να ψάξω το θέμα, σχετικά με το τι έχει νομοθετηθεί σ΄άλλες χώρες. Ανακάλυψα πολύ επιτυχημένα παραδείγματα, τα οποία διασφαλίζουν από τη μια και τα γονεϊκά δικαιώματα και την από την άλλη και μια ισχυρή κρατική εποπτεία που προστατεύει τα παιδιά. Φυσικά, αναφέρομαι τόσο στα ομόφυλα όσο και στα ετερόφυλα ζευγάρια. Θέλω να υιοθετήσουμε τα πιο προοδευτικά και πιο συγκροτημένα νομικά πλαίσια που υπάρχουν».

Για όλα τα παραπάνω και επειδή ο κ. Ραγκούσης έχει επιλεκτική μνήμη θα ήθελα να του θυμίσω ορισμένα πράγματα και κυρίως για το γεγονός ότι διεκδικεί την ηγεσία σε έναν προοδευτικό φορέα.

  1. Ο κ. Ραγκούσης είχε θητεύσει αρκετά χρόνια ως Υπουργός και το κόμμα στο οποίο ήταν ενταγμένος και κυβέρνησε από την μεταπολίτευση ως σήμερα για πάνω από είκοσι χρόνια, δεν προχώρησε σε καμία νομοθετική πρωτοβουλία, ούτε για τα ομόφυλά ζευγάρια, ούτε για τον προσδιορισμό του φύλου, ούτε για την παιδοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, αλλά ούτε και για τον πολιτικό γάμο μεταξύ ομοφύλων. Πότε έγινε προοδευτικός ο κύριος υπουργός; Σήμερα; Πότε κορόιδευε τα ομόφυλα ζευγάρια τότε ή σήμερα; Για πολλά χρόνια εκείνος ήταν το κράτος. Τι ακριβώς έπραξε;
  2. Ένας προοδευτικός άνθρωπος όταν αναγκαστεί να κατηγορήσει κάποιον γιατί έχει διαπράξει κάτι που έχει θίξει το δημόσιο συμφέρον ή την κοινωνία, πρέπει να πει ονόματα και στοιχεία. Το να ομολόγει ότι έχει συναντήσει Μητροπολίτες για τους οποίους κατάλαβε ότι είναι ομοφυλόφιλοι και δεν τους κατονομάζει ή δεν το κάνει στον σωστό χρόνο δεν συνάδει με το ήθος ενός προοδευτικού ανθρώπου. Και γιατί δεν συνάδει; Γιατί όταν γενικολογείς για ομοφυλόφιλους Μητροπολίτες και δεν τους κατονομάζεις, τότε θίγεις όλη την Ιεραρχία τελικά. Δεν ζητάμε τα ονόματα για να τους κρεμάσουμε στα μανταλάκια όπως κάνετε εσείς τώρα κύριε υπουργέ, αλλά για να κλάψουμε μαζί τους στο δρόμο της μετάνοιας. Α! Και κάτι άλλο για να δούμε αν λέτε αλήθεια κύριε υπουργέ ή για μία ακόμα φορά θέλετε να εντυπωσιάσετε το ακροατήριο που τώρα στοχεύετε.
  3. Στο θέμα του πολιτικού Γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών και εσείς και το κόμμα σας που τόσα χρόνια κυβερνήσατε δεν κάνατε απολύτως τίποτα. Αλλά ξέχασα τότε δεν ήσασταν και πολύ προοδευτικός.
  4. Για το θέμα  που αφορά την παιδοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών δεν είσαστε ξεκάθαρος κύριε υπουργέ. Μας ζητάτε να γίνουμε ως κράτος παρακολούθημα άλλων κρατών; Δεν έχουμε ιστορία, δεν έχουμε νομικό πολιτισμό και κοινωνία με συγκεκριμένες καταβολές; Και αφού είστε προοδευτικός ξεκάθαρα πράγματα. Ναι ή όχι; Όλα τα άλλα είναι κρυφτό και φτού ξελευθερία, ξέρετε εσείς.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Ένας Οκτώβρης πολλά χρόνια πριν…




                                      5η Γιορτή Νεολαίας Αγίου Βασιλείου Πειραιώς



Η πλατεία έβαλε τα καλά της. Τα σημαιάκια στολίστηκαν ψηλά και η εξέδρα στήθηκε στο βάθος φορτωμένη συνθήματα και όνειρά. Τα παιδία ένα σύννεφο να τρέχουν διαρκώς για να εκπληρώσουν τα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί και τα στελέχη της ενορίας στο ρόλο του μαέστρου σε αυτήν την όμορφη πολυφωνική ορχήστρα. Μια ολόκληρη συνοικία ζει στους έντονους ρυθμούς μιας γιορτής που σηματοδοτεί την έναρξη μιας μεγάλης και έντονης δραστηριότητας που φανερώνει την αγάπη για τον γείτονα, το φίλο, το παιδί.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Οι σεισμοί στις Αλκυονίδες το 1981 και ο Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου Πειραιά



                                                                Β! ΜΕΡΟΣ
.

Το πρώτο μέλημα του εκκλησιαστικού συμβουλίου ήταν η λειτουργική ευταξία του πνευματικού κέντρου που τώρα και για εννέα ολόκληρους μήνες θα λειτουργούσε ως Ναός. Σε λίγο χρονικό διάστημα η ενορία θα έμπαινε στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με πολλές ακολουθίες και δύσκολο πρόγραμμα που στις παρούσες συνθήκες έπρεπε να ρυθμιστή στην παραμικρή λεπτομέρεια. Στην συνέχεια ξεκίνησε η διαδικασία εκτίμησης των ζημιών και της επικινδυνότητας του Ιερού Ναου.

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Οι σεισμοί στις Αλκυονίδες το 1981 και ο Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου Πειραιά.



                                                              Α! ΜΕΡΟΣ



Στις 24 Φεβρουαρίου του 1981 ένας σεισμός στις 22.55 συγκλονίζει την Αθήνα και δημιουργεί πανικό στους κατοίκους της Αττικής. Ο σεισμός είναι της τάξεως τον 6,6 Ρίχτερ με επίκεντρο τις Αλκυονίδες Νήσοι και γίνεται αισθητός εκτός από την Αθήνα, στην Περαχώρα, το Βραχάτι, το Κιάτο, το Λουτράκι, την Κόρινθο, την Κινέττα, και τα Μέγαρα. Μετά από 6 ώρες από τον πρώτο σεισμό σημειώθηκε ισχυρός μετασεισμός 6,4 ρίχτερ, με τους μετασεισμούς να κρατούν μέχρι τον Μάρτιο. Από τους σεισμούς, 8.500 κτίρια υπέστησαν βλάβες και πάνω από 20.000 κρίθηκαν ως μη επισκευάσιμα.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Κατηχητές…




Σε θυμάμαι να ανεβαίνεις βιαστικά την Σαχτούρη με μια τσάντα στο χέρι και με μια αγωνία έκδηλη στο πρόσωπο που χάνονταν στο καλημέρισμα του γείτονα, του περαστικού, του πεζοπόρου. Με μια αρμαθιά κλειδιά να ανοίγεις το πνευματικό κέντρο και να τακτοποιείς με ευλάβεια και αισθητική αρχοντιά τις καρέκλες, το τραπέζι, τον μαυροπίνακα, να ανοίγεις τα παράθυρα για να δροσίσει, να τακτοποιείς την θεατρική σκηνή και να γράφεις το δίδαγμα. Με μια έγχρωμη κιμωλία να σπας την μουντάδα του μαύρου και να γράφεις το σύνθημα: « Ο Χριστός είναι που δίνει την Χαρά και την Ειρήνη».

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Η αγάπη μας θα γίνει ένα τραγούδι.....




 Ο  Ιανουάριος του 1982 είναι χρονιά σταθμός για την ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά γιατί αυτόν τον μήνα θα ιδρυθεί η Νεανική χορωδία που θα γράψει την δική της  μοναδική  ιστορία και θα γίνουν μέλη της εκατοντάδες παιδιά. Η δημιουργία μιας νεανικής χορωδίας δεν είναι μια εύκολη υπόθεση για την εποχή αλλά η μεγάλη και αθρόα συμμετοχή των νέων στις νεανικές δραστηριότητες της ενορίας και η δυνατότητα μιας νέας επιλογής δράσης οδήγησαν στην απόφαση για ένα τέτοιο  δύσκολο εγχείρημα που με την πάροδο του χρόνου αποδείχθηκε απόλυτα επιτυχημένο.

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Μαθήματα Αγιογραφίας…





Μέσα στις πολλές και σημαντικές δραστηριότητες της ενορίας του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς που συγκέντρωσαν την αποδοχή και την μεγάλη συμμετοχή πολλών ενοριτών κάθε ηλικίας ήταν και τα μαθήματα Αγιογραφίας. Τα μαθήματα αγιογραφία είχαν ως σκοπό να προσφέρουν άλλη μια δυνατότητα διεξόδου στους ενορίτες από την δύσκολη καθημερινότητα αλλά και την ευκαιρία να αναπτύξουν το ταλέντο τους και να μάθουν εκτός από την τέχνη και την σπουδαία θεολογία της εικόνας. Η εικόνα εκτός από το καλλιτεχνικό μέρος που είναι μια σπουδαία και σημαντική πτυχή έχει και το θεολογικό συμβολικό μέρος και για αυτό και ο αγιογράφος είναι και εν δυνάμει ένας σημαντικός θεολόγος. Εξάλλου η  εικόνας βοηθάει τους ανθρώπους να καταλάβουν βαθύτερες θεολογικές έννοιες και δόγματα της εκκλησία χωρίς να τα έχουν σπουδάσει.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Εκπέμπω ένα σήμα μ’ ακούει κανείς;…




 Στις 30 Οκτωβρίου του 1988 ξεκινάει την πορεία του ο Ραδιοφωνικός Σταθμός  « Πειραϊκή Εκκλησία» προσφέροντας μια σύγχρονη μαρτυρία της Εκκλησίας μέσα από τις ραδιοσυχνότητες και εκπληρώνοντας ένα όραμα του Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικου για έναν νέο, καινοτόμο και σύγχρονο τομέα διακονίας. Στον σταθμό της « Πειραϊκή Εκκλησία» δημιουργήθηκαν μερικές σημαντικές εκπομπές από παραγωγούς στελέχη της Μητροπόλεως με μεγάλη απήχηση στο ραδιοφωνικό κοινό της εποχής που έγραψαν σημαντική ιστορία σε αυτόν τον τομέα της διακονίας αλλά και ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία της Μητροπόλεως Πειραιώς. Μια τέτοια εκπομπή ήταν και αυτή με τον τίτλο: «Εκπέμπω ένα σήμα μ’ ακούει κανείς;»

Άκου φίλε κουφέ Οδυσσέα….



                                    Με αφορμή ένα κείμενο* Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη; 




Από την αρχή θεωρώ την προσπάθεια μου άσκοπη  σε ανθρώπους που δεν θέλουν να ακούσουν και που εξακολουθούν να έχουν καλυμμένα τα αυτιά τους αλλά θα προσπαθήσω να τους δώσω μια ευκαιρία, όλοι την αξίζουν και ας την πετάξουν. Θα  ήθελα να σας ανακουφίσω από την αρχή, για το τέλος του κειμένου. Δεν με νοιάζει μετά το τέλος του κειμένου ποια ταμπέλα θα μου βάλετε, είναι καλοδεχούμενη. Μόνο μια υπενθύμιση. Ανήκω στο ίδιο ποίμνιο με εσάς, έχω τον ίδιο Πνευματικό Πατέρα με εσάς, τον επιχώριο Μητροπολίτη, με την μόνη διαφορά πως τον τιμώ με την προσωπική μου ελευθερία. Και επειδή περπατάμε στον ίδιο τόπο αν τα παραπάνω δεν σας πείθουν   ας μετρήσουμε τις προσωπικές μας ιστορίες. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για κάποιον με αφορμή την ιστορία όταν θέλει να την κατανοήσει για την δική του προσωπική αλήθεια. Θα είμαι όσο ποιο σύντομος και απλός γίνετε, τα βαθυστόχαστα μάλλον σας μπερδεύουν.

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Τα extreme sport της εποχής μας…


Στις μέρες μας υπάρχουν πολλά extreme sport με τα οποία και ασχολούνται οι νέοι σήμερα με δημοφιλή το Αλεξίπτωτο πλαγιάς, το Skydiving δηλαδή η ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο, Kitesurf, δηλαδή ο αετός-σανίδα πάνω στα κύματα και άλλα πολλά περίεργα, φοβίσιμα και λίγο επικίνδυνα. Και εγώ που τα γράφω και για την γένια μου και λίγο παραπάνω, όλα τούτα είναι λίγο ακαταλαβίστικα και περίεργα. Εμείς εκτός από τα γνωστά και δημοφιλή παιχνίδια του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ του βόλεϊ του πινκ-πονκ, είχαμε και τα δικά μας δύσκολα παιχνίδια που θα σας τα παρουσιάσω όχι για να μην μας λένε και οπισθοδρομικούς. Το πρώτο όπως φαίνεται και στην παραπάνω φωτογραφία είναι η δύναμη των χεριών. Τώρα μην με ρωτήσετε ποίος νίκησε. Τολμώ να ποντάρω στον Μάκη Καραγιοξή  και ας με συγχωρέσει ο Μιχάλης Στανατιώτης.

«Μ’ αγαπάς στο χάλι που ’χω»; της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη

Κύριε, πριν 2000 χρόνια ρώτησες τους μαθητές σου:
Τι λένε για μένα οι άνθρωποι;
Ο λόγος Σου διαχρονικός κι έρχεται σήμερα να κουδουνίσει στ’ αυτιά μου.
Ζητάς κι από μένα μια απάντηση: τι λένε για μένα οι άνθρωποι;
Εσύ γνωρίζεις τις σκέψεις που κρύβω από τους άλλους και ξέρεις –ενώπιος ενωπίω είμαστε- πως δεν θέλω να Σου πω ψέματα.
Άλλωστε Εσύ γνωρίζεις τα εσώψυχά μου.
Πώς γίνεται το λοιπόν να σε ξεγελάσω;
Μόνο που ότι πούμε, παρακαλώ Σε, ας μείνει μεταξύ μας.
Συγχώρα με μονάχα γιατί θα Σε πικράνω…
Κι αρχίζω.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Νεανικές ενοριακές συντροφιές κοριτσιών…




Οι νεανικές ενοριακές συντροφιές κοριτσιών της ενορίας του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς ήταν ένας πολύ σημαντικός πυλώνας του νεανικού έργου που τροφοδοτούσε πολλές από τις δραστηριότητες της ενορίας μέσα από ζωντανές και χαρούμενες συντροφιές. Σε όλες τις κατηχητικές βαθμίδες τα κορίτσια της ενορίας είχαν πολυπληθή και ενεργεί συμμετοχή και στελέχωναν πολλά τμήματα με κυριότερα, την νεανική χορωδία, το χορευτικό τμήμα και την θεατρική ομάδα. 

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Η κατακόμβη του Αγίου Νέστορα.





Στις 30 Νοεμβρίου του 1985 έγιναν τα θυρανοίξια του παρεκκλησίου του Αγίου Νέστορα στον Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς της γνωστής σε όλους μας κατακόμβης. Τα θυρανοίξια τελέστηκαν από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο και τους Ιερείς της ενορίας αλλά και άλλων Ιερέων της Μητροπόλεως Πειραιώς καθώς και πλήθος πιστών ενοριτών που παρακολούθησαν με κατάνυξη την λαμπρή τελετή.

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Στην γωνιά του Αγίου Γερασίμου…




 Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όπως έχουνε ξανά αναφέρει στην ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς υπήρξε μια τρομερή αύξηση των δραστηριοτήτων με την συμμετοχή εκατοντάδων  νέων της ενορίας μας. Από την πληθώρα των νεανικών συντροφιών και από την έλλειψη χώρου οι κατηχητικές συναντήσεις γινόντουσαν σε πολλά και αγαπημένα μέρη. Στο πνευματικό κέντρο, στην κατακόμβη του Αγίου Νέστορα, στον Ιερό Ναό. Μια αγαπημένη γωνιά για κατηχητικό ήταν στο προσκυνητάρι του Αγίου Γερασίμου που εκεί μαζευόμασταν για το μάθημα. Και ξεκινούσαν οι διηγήσεις, οι απορίες, τα αστεία, τα πειράγματα και τα τραγούδια. Αγαπημένη γωνία που κρύβει εκατοντάδες αναμνήσεις και φανερώνει και ζωή και όνειρα. Κυριακή σήμερα ημέρα κατηχητικού. Που να είναι όλα αυτά τα παιδιά σήμερα; Ελπίζω να μην λύθηκαν οι απορίες τους. Η ζωή κερδίζετε από τους διαρκώς ανήσυχους. Που είστε τώρα; Η γωνιά του Αγίου Γερασίμου περιμένει, δεν αντέχει την μοναξιά…

Κώστας Ζουρδός

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ένας Φιλόθεος επί της γης…




Είχα αποφασίσει εδώ και αρκετό καιρό να γράψω ένα κείμενο για τον π. Φιλόθεο και το είχα σκιαγραφήσει στο μυαλό μου και με παίδευε. Ήταν ένας από τους αγαπημένους μου Κληρικούς και ήθελα να έβγαζε όλα τα συναισθήματα της ψυχής μου. Τελευταία είχα εξομολογηθεί και σε φίλο Κληρικό πως θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω για να μας μιλήσει εκείνος για την ιερατική πορεία της ζωής του. Δεν γινόταν. Δεν πρόλαβα. Τώρα πρέπει να γράψω αλλιώς, μέσα σε έντονη συναισθηματική φόρτιση που δεν βοηθάει την ιστορική μνήμη, δεν την μπολιάζει με τις θύμησες που ταιριάζουν και την βουλιάζουν στην αμηχανία της απώλειας. Δεν πρέπει, δεν θα το ήθελε να είμαστε στεναχωρημένοι. Δεν μου αρέσει ο παρελθοντικός χρόνος που χρησιμοποιώ.

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Τηλεόραση URANIA…




Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 κάνει την εμφάνιση της στην ελληνική αγορά η ιταλικής προελεύσεως τηλεόραση URANIA και δημιουργεί την λαχτάρα και την προσδοκία στο κοινό για την αγορά μιας τηλεοπτικής συσκευής. Τα χρόνια εκείνα λίγα σπίτια είχαν  τηλεόραση  γιατί το μέσο δεν ήταν τόσο διαδεδομένο και  το κόστος αγοράς ήταν απαγορευτικό. Μόνο στις οικογένειες των ναυτικών λόγω   καλύτερον εισοδημάτων υπήρξε η δυνατότητα αγοράς μιας τηλεόρασης που τις περισσότερες φορές τις αγόραζαν από χώρες του εξωτερικού. Η τηλεόραση URANIA έφερε την αλλαγή στην τηλεοπτική αγορά και ήταν η εταιρεία που δημιούργησε το πρώτο ελληνικό σίριαλ « το σπίτι με τον Φοίνικα » που μεταδόθηκε από την ΥΕΝΕΔ.

Η ζωή των Ορθοδόξων…





Τι θέλουνε οι άνθρωποι για να ξεκινήσουν την γιορτή. Μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα, μια άδεια πλατεία, άφθονο κέφι, καλή διάθεση και πολύ αγάπη. Και ένα παλιό  κασετόφωνο με ένα μακρύ καλώδιο να τρέχει με κακό ήχο, που όμως δίνει τον εύθυμο σκοπό.

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Αρχίζει το ματς αδειάσαν οι δρόμοι…





Το κατηχητικό τελείωσε και από τον Ναό του Αγίου Βασιλείου ξεπρόβαλαν αλαφιασμένοι και χαρούμενοι οι πιτσιρικάδες. Τα φούτερ βγήκαν και φάνηκαν οι εμφανίσεις που έκρυβαν από σεβασμό στην ιερότητα του Ναού. Τα σκαλιά γέμισαν από παιδία που ανυπόμονα περίμεναν τον χωρισμό των ομάδων. Οι αρχηγοί πήραν θέση και το αμπε-μπα-μπλόμ ξεκίνησε. Ο νικητής διαλέγει πρώτος. Δεν είναι επίσημος αγώνας ενοριών, ούτε και ομάδων από τις γειτονιάς. Είναι οικογενειακό διπλό. Με το ίδιο ενδιαφέρον όμως και το πείσμα για την νίκη.

Η ομάδα με την άσπρη διαγώνια ρίγα…




Ποια είναι αυτή η ομάδα με την άσπρη διαγώνια ρίγα στα σκαλιά του Αγίου Βασιλείου;  Από την νεότερη γενιά των παιδιών της ενορίας του Αγίου Βασιλείου με αρχηγό τον Χαράλαμπο Χάλαρη. Για να δούμε τους θυμάστε τους υπόλοιπους και το όνομα της ομάδας;

Κώστας Ζουρδός

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Εθνική των Αναγνωστών….





Ο Αναγνώστης στην Ορθόδοξη και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι αυτόνομος βαθμός κατώτερου κληρικού, που εμφανίζεται στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, του οποίου η διακονία έχει να κάνει με την ανάγνωση αγιογραφικών κειμένων που αναγιγνώσκονται στις χριστιανικές ακολουθίες κατά την τέλεση των Ιερών Μυστηρίων. Συνήθως ο βαθμός του Αναγνώστη αποτελεί προπαρασκευαστικό στάδιο για την είσοδο κάποιου στον ανώτερο κλήρο χωρίς αυτό να αποτελεί αποκλειστική προϋπόθεση, ενώ αρκετές φορές απονέμεται και στους ιεροψάλτες. Η χειροθεσία κάποιου σε αναγνώστη γίνεται από τον Επίσκοπο με την ανάγνωση ειδικής ευχής. Ο κύριος λόγος της δημιουργίας αυτής της ειδικής τάξης κληρικών ήταν η ανάγκη για πρόσωπα με εξειδικευμένη καλλιέργεια στην ανάγνωση των Γραφών.

20 Σεπτεμβρίου 1926…





 Κάπου στο Βαρθολομιό Ηλείας πριν από 91 ολόκληρα χρόνια γεννιέται εκείνος που θα αλλάξει την ιστορία μιας τοπικής Εκκλησίας, θα γράψει με την δράση του τις σπουδαιότερες σελίδες της νεότερης εκκλησιαστικής ιστορίας και θα γίνει ο σημαντικότερος εσωτερικός ιεραπόστολος στην ιστορία της Εκκλησίας. Σε  πολλούς από εμάς θα καθορίσει την μοίρα και τη ζωή μας. Θα μας πάρει από την αφάνεια και θα μας βάλει στο προσκήνιο. Θα δώσει υπόσταση στα όνειρα μας. Πάντα με κόπους, θυσίες και αγάπη.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Το μπλε βιβλιαράκι του Κατηχητικού…


Τώρα που ο Σεπτέμβρης "φόρτωσε" τις μέρες του για τα καλά. Τώρα που το καλοκαίρι τελείωσε  και οι διακοπές  μας  έχουνε κιόλας ξεχάστει. Τώρα που τα σχολεία άνοιξαν και όπως λέει και ο σοφός λαός "κάθε κατεργάρης γύρισε στο πάγκό του". Τώρα που οι αναμνήσεις από τις φετινές διακοπές αρχίζουν και ξεθωριάζουν από την μονότονη καθημερινότητα και πάνω στην βαρετή και αναγκαία προσπάθεια να ντύσω σχολικά βιβλία, θυμήθηκα το μπλε βιβλιαράκι του κατηχητικού.

Αγία Σοφία Πειραιώς: Αγωνίσου ο Χριστός είναι μαζί σου…




Πριν λίγες ημέρες στις 17 Σεπτεμβρίου πανηγύριζε ο Ιερός Ναός της Αγίας Σοφίας Πειραιώς και εκατοντάδες πειραιώτες από όλες τις συνοικίες του Πειραιά, παρακολούθησαν τις λατρευτικές εκδηλώσεις αυτής της σημαντικής ενορίας. Η ενορία της Αγίας Σοφίας Πειραιώς έχει την δική της ξεχωριστή πορεία στην ιστορία της τοπικής μας Εκκλησίας  και είχε ισχυρούς πνευματικούς δεσμούς με την ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς αλλά και με άλλες ενορίες της Μητροπολιτικής μας περιφέρειας. Στην ενορίας της Αγίας Σοφίας υπήρχε μια αξιόλογη δράση με κατηχητικές συντροφιές, με χορευτικά συγκροτήματα, με θεατρική ομάδα και με πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η παραπάνω φωτογραφία  αν η έρευνα μας είναι σωστή, είναι από μια γιορτή λήξης των κατηχητικών σχολείων της ενορίας το 1984-1985 στην πλατεία του Ναού με εκατοντάδες ενορίτες να παρακολουθούν την εκδήλωση με ενδιαφέρον. Τις  εκδηλώσεις της ενορίας της Αγίας Σοφίας Πειραιώς παρακολουθούσαν και στελέχη από πολλές ενορίες της Μητροπόλεως μας και από την ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς. Και πάντα επίκαιρο το μήνυμα της: Αγωνίσου ο Χριστός είναι μαζί σου...

Κώστας Ζουρδός