Ιωνιδών και Μακρυγιάννη γωνία…

Το κουδούνι χτύπησε επίμονα και οι μανάδες αγκαλιά με τη σχολική τσάντα και το κολατσιό παραμάσκαλα τρέχουν στο δρόμο αλαφιασμένες με το παιδί στο κατόπι να προλάβουν το σχολείο. Η πόρτα σε λίγο θα κλείσει. Κουταλιές από αυγό ηχολογούν στον αέρα και οι γειτονιές αντηχούν από τα γέλια των παιδιών και την αγωνία των μανάδων. Το σχολείο εκεί αγέρωχος πατρογονικός γίγαντας, στημένη επιβλητική κυψέλη που περιμένει την παιδική δίψα για γνώση, παιχνίδι, σκανταλιά. Το αρχοντικό του Ταγκόπουλου που κάποτε υποδέχονταν καλοκυράδες και αρχοντόπουλα που άνοιγε τις πύλες του για κοσμικές και φιλολογικές συζητήσεις τώρα περιμένει νεοσσούς να μάθουν τη γνώση, να μάθουν τα ήθη, να μάθουν τη γλώσσα σε μια κοινωνία που προσπαθεί να βρει την περπατησιά της. Ο δημοτικιστής άρχοντας κλείνει τα αυτιά του στις άναρχες ζητωκραυγές των παιδιών και στην κακοποίηση της γλώσσας γιατί ακόμα η γνώση δεν έχει μεστώσει αφού το παιχνίδι και η ανεμελιά κυριαρχεί. Σε μια γειτονία που ακόμα οι μονοκατοικίες κυριαρχούν φανερώνοντας την ατομική αρχοντιά με τα ασβεστωμένα πεζοδρόμια και τους κατάφορτους χρωματιστούς κήπους. Σε λίγα χρόνια η παραδόπιστη αντιπαροχή θα κερδίσει την ατομική αρχοντιά και θα δημιουργήσει την συλλογική ατομικότητα. Σπίτι κλουβιά, οριζόντια, με τον ένοικο του από πάνω ορόφου ανυπόφορο και τον παραδίπλα ξένο. Σε μια γειτονιά που τα βράδια οι νοικοκυρές κατεβάζουν τις καρέκλες στα πεζοδρόμια κουβεντιάζοντας για νοικοκυροσύνη, μαγειρική, με τις νεότερες να φανερώνουν τις μητρικές τους ανησυχίες στις μεγαλύτερες. Και εκεί στον δρόμο τα παιδιά να παίζουν αμπάριζα, κρυφτώ, κυνηγητό, κουτσό και σκοινάκι σε ένα μελίσσι χαράς και ανεμελιάς που δεν σκιάζετε για το αύριο αγωνιώντας μόνο για να ζήσει το σήμερα.

Κώστας Μουρσελάς: Ο συγγραφέας μιας άλλης Ελλάδας

 

 Τίνα Μανδηλαρά

 Έφυγε από τη ζωή στα 85 του

Τα έβλεπε όλα σαν θέατρο γι' αυτό και έγραψε άπειρα θεατρικά μετατρέποντας την πραγματικότητα σε μια απέραντη σκηνή-αρένα όπου όλοι έτρωγαν τις σάρκες τους και όλοι κατέληγαν αδιανόητα τρωτοί - Η τηλεοπτική σειρά «Εκείνος και... εκείνος» αλλά και το μυθιστόρημά του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» επίσης στην τηλεοπτική του μεταφορά, τον έκαναν ιδιαίτερα γνωστό και αγαπητό στο κοινό

Η Ελλάδα του Μουρσελά, την οποία ξανάστησε μέσα από τα θεατρικά και τα λογοτεχνικά του βιβλία, είναι γεμάτη με αμαρτωλούς και με φτωχούς, που κάνουν σφάλματα και προδίδουν, που αγαπάνε, εκδικούνται αλλά ζουν. Είναι μια Ελλάδα πραγματική που νιώθει τη φλέβα της να πάλλεται με πρωταγωνιστές αντι-ήρωες, αλάνια και πόρνες, διανοούμενους, δωσιλόγους, προδότες και ιδεαλιστές. Πριν από τον Μουρσελά και προτού εμφανιστούν στο προσκήνιο τα «Βαμμένα κόκκινα Μαλλιά» κανείς δεν είχε τολμήσει -με εξαίρεση τον Κουμανταρέα- να βάλει δίπλα στις πολιτικές αντιπαλότητες τον ερωτισμό και να ξεγυμνώσει τους ήρωες από τις βαθιές προκαταλήψεις. Γι' αυτό και δεν ήταν απλώς ένας συγγραφέας αλλά μια φωνή που ξεσήκωσε τους πάντες, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 80, θυμίζοντας τους παλιές φλόγες που έκαιγαν ακόμα σε μια χώρα σε αναβρασμό.

Σαββόπουλος για πάντα

  Λάκης Παπαστάθης

Δημιούργησε το αλλόκοτο καινούργιο - ένας καλλιτέχνης που όμοιός του δεν υπήρχε πριν, λες και γεννήθηκε εκ του μηδενός για να πει τον καίριο λόγο μέσα από το τραγούδι. Σαν όλα τα κομμάτια του να είναι αποσπάσματα ενός μεγάλου πολύωρου τραγουδιού που ταξιδεύει ακόμη και εκφράζει την ιστορία των χρόνων του

Σε λίγους μήνες ο Διονύσης Σαββόπουλος κλείνει τα 73 του χρόνια… «Δεκέμβρης του 44, με μια μοτοσυκλέτα του ΕΛΑΣ, η μάνα μου ετοιμόγεννη, σφυρίζει ο θανατάς, να η μαμή ανασηκώνει το μανίκι, έτσι γεννήθηκα στη Σαλονίκη». Από τα δεκαεννιά του, αυτό το παιδί της ποιητικής παράδοσης της Θεσσαλονίκης, προσπάθησε να αρθρώσει το δικό του ποιητικό λόγο που ήταν, μαζί και αξεδιάλυτα, λόγια και μουσική ταυτόχρονα.
Δεν στηρίχτηκε εκτός από μια δυο περιπτώσεις σε ποιήματα άλλων, αλλά συνομίλησε με τα μουσικά και ποιητικά ρεύματα της εποχής του, στήνοντας μοναδικές μουσικές παραστάσεις στις οποίες πρωταγωνιστούσε. Το τραγούδι του, σύγχρονο και ελληνικό, νεωτερικό και σουρεαλιστικό, μουσικός λόγος που ήταν συνδυασμός ροκ και Ελληνικού παραδοσιακού ήχου. Φανταστείτε, μέσα στη δικτατορία, να μπαίνεις στο Κύτταρο και να ακούς σαν σε θρησκευτική τελετή το… «Φάε, φάε, το βρώμικο ψωμί, σαν λειτουργία μαγική…» που έμοιαζε για τον καθέναν μας ως τελετή ενηλικίωσης, η οποία μας έβαζε να σκεφθούμε, με τον τρόπο της τέχνης, για τη θλιβερή πραγματικότητα της χούντας.

Οι «καστανάδες» της Ιεράς Συνόδου

 

Ανδρέας Ζαμπούκας 

Γιατί η ηγεσία της Εκκλησίας, όχι μόνο δεν ασχολείται με την γραφικότητα που αναπτύσσεται στους κόλπους της, αλλά φαίνεται κιόλας, να την προσυπογράφει; Εξακολουθεί να κινείται σε αδιαφορία, σκοταδισμό και πελατειακή λογική. Νοιάζεται μόνο για τη βολική κρίσιμη μάζα αμόρφωτων ανθρώπων...

Η είδηση είναι για άλλη μία φορά θλιβερή. Οι περισσότεροι διασκεδάζουν αλλά το θέμα δεν είναι καθόλου αστείο: «στο Αγρίνιο πολλοί πιστοί προσκύνησαν το κάστανο του Αγίου Παΐσιου!». Στα Βούναινα της Λάρισας επίσης, προσκυνούν ένα κόκκινο υγρό που βγαίνει από δέντρο. Άλλοι τρέχουν σε εικόνες που δακρύζουν, σε φίδια που μπαίνουν σε εκκλησίες, σε ρακούν που ψέλνουν, σε δράκους με κεφάλι ιεραπόστολου, σε νεφελίμ και χερουβίμ…
Δεν είναι όμως, αυτοί το μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί αποκαλύπτονται μπροστά στα θεάματα και τους καταλαβαίνεις. Υπάρχουν και άλλοι αθόρυβοι. Που κρύβουν στο πορτοφόλι τους φωτογραφίες του Άγιου Παΐσιου. Κι αν τους χαμογελάσεις με απορία, σε κοιτάνε με ένα δολοφονικό βλέμμα, έτοιμοι να σε κατασπαράξουν.

Βιβλιοπωλείο σε στάση λεωφορείου!

 

 Μίλτος Τόσκας

Βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες συναντούν από το πρωί οι επιβάτες των λεωφορειακών γραμμών σε ένα δήμο της Θεσσαλονίκης

Ένα βράδυ επιστρέφω από το Φίλυρο, που βρίσκεται στα Δυτικά της πόλης κι ανήκει στο δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη. Σε μία διασταύρωση βρίσκομαι απέναντι από μία στάση λεωφορείου. Ασυνήθιστη. Καλοφτιαγμένη, με υπόστεγο. Μου κινεί την περιέργεια. Παρκάρω, κατεβαίνω. Μέσα υπάρχει μια πρόχειρη βιβλιοθήκη. Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Την επόμενη ημέρα αρχίζω να το ψάχνω το θέμα.

Ο Πρόδρομος της δικιάς μας ζωής…

 

Η ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς είχε πάντα την πρωτοπορία στην εκκλησιαστική διακονία και στην κατήχηση. Τα κατηχητικά στην Ελλάδα ξεκίνησαν από τον Άγιο Βασίλειο με τις ακούραστες ενέργειες του αείμνηστου  πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Μακρή. Την δεκαετία 1950-1960 στον ναό διακόνησαν ως κατηχητές ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος  ( σημερινός Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας ), ο Άνθιμος Ρουσσάς ( σημερινός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ) και ο Αλέξιος Βρυώνης ( σημερινός Μητροπολίτης Νικαίας ). Τις επόμενες δεκαετίες μεγαλούργησε ο σπουδαίος Πρωτοπρεσβύτερος Ιγνάτιος Παπασπηλιόπουλος βιβλική μορφή της τοπικής μας εκκλησιαστικής ιστορίας με πανελλήνιες διαστάσεις. Την δεκαετία όμως 1980-1990 και μετά στην ενορία του Αγίου Βασιλείου πραγματοποιήθηκε μια τρομερή έκρηξη συμμετοχής παιδιών όλων των ηλικιών στις κατηχητικές δραστηριότητες . Πρωτεργάτες αυτής της τρομερής κατηχητικής δραστηριότητας εκτός από τον Πρωτοπρεσβύτερο Ιγνάτιο Παπασπηλιόπουλο ήταν και μια πλειάδα νέων κατηχητών που έφεραν έναν αέρα ανανέωσης  και εξωστρέφειας που απλώθηκε εκτός από το κατηχητικό και σε ποικίλες δράσεις ( αθλητικές δραστηριότητες, χορωδίες, εφημερίδα, χορευτικά συγκροτήματα, θεατρική ομάδα, ενοριακά φροντιστήρια, Μαθήματα Αγιογραφίας, πολιτιστικές εκδηλώσεις κ.α. ).

Μια εκκλησία που δεν χρειάζεται το θαύμα.

                                                                               

 Το ότι ο Άγιος Παϊσιος είναι μεγάλος Άγιος αυτό το αναγνωρίζουν και οι  σφοδροί επικριτές του γιατί αν αναλύσει κανείς τα κείμενα τους αυτά δεν επικεντρώνονται στα όσα είπε και έκανε ο Άγιος εν ζωή αλλά στον τρόπο που θέλουν κάποιοι τώρα να τον διαχειριστούν. Άγιος είναι αυτός που απαρνήθηκε την ευκολία του εαυτού του και ξεκίνησε την επίπονη προσπάθεια της θυσιαστικής συνάντησης με τους άλλους. Παραμέρισε το πιεστικό εγώ για το αγαπητικό εμείς και σταύρωσε τον εαυτό του για να αναστήσει την εικόνα του θεού στους άλλους. Ο άγιος δεν χρειάζεται το θαύμα και όταν ο θεός του το παραχωρεί αυτό γίνετε για τις πιεστικές αποδείξεις των άλλων. Εξάλλου το θαύμα δεν είναι η αλλαγή των φυσικών νόμων αλλά η επαναφορά των φυσικών νόμων στις αρχικές τους λειτουργίες. Όταν η Εκκλησία αναγνωρίζει κάποιον σε άγιο δεν το κάνει για την αναζήτηση των τιμών, δεν το έχει ανάγκη ο άγιος, αλλά για να παραδειγματίσει τους πιστούς σε έναν αληθινό τρόπο ζωής. Ο Άγιος είναι οδοδείκτης για τους άλλους, έδειξε τον δρόμο, τον περπάτησε και καλεί και τους πιστούς στο κατόπι του. Αν έχει μια αξία να γιορτάζουμε την μνήμη του αυτή είναι γιατί έχουμε αποφασίσει να ακολουθήσουμε τη ζωή του. Και είναι και το μοναδικό που τον κάνει χαρούμενο. Και κάπου εκεί ξεκινάει η διαχείριση. 

Όλοι μαζί, φιλάνθρωποι και φιλόπτωχοι

Χρήστος Γκουνέλας 

Θεολόγος - Μουσικός

Η νεκρανάσταση του πολιτικού και κοινωνικού τραγουδιού συμβαίνει, τελικά, εκτός από τις συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις και σε φιλανθρωπικές συναυλίες. Το «παράνομο» κάποτε τραγούδι, ακόμη και τραγουδισμένο τώρα από τους ίδιους τους συνθέτες του και τραγουδιστές, έγινε νόμιμο καθόλα. Τότε η ζωή έγινε τραγούδι. Και ήταν όντως «παρανομία» να ζητάς κοινωνική δικαιοσύνη. Τώρα έμεινε το τραγούδι εκείνο χωρίς τη ζωή όμως. Το τραγούδι σαν ένα συναίσθημα της στιγμής που χάνεται μαζί με τον ήχο του στίχου και της μουσικής. 

Αφορμή η φιλανθρωπία των φιλάνθρωπων. Μέσο, λοιπόν, το τραγούδι, το νεκρό τραγούδι, γιατί πόσοι άνθρωποι είναι πλέον ζωντανοί τραγουδώντας νεκρά τραγούδια; Σκοπός: η αλληλεγγύη από χορτάτους ή αχόρταγους προς «πτωχούς» συνανθρώπους. Για δικαιοσύνη μεταξύ των ανθρώπων; Καμία ζώσα αξίωση. Την αξιώνει το νεκρό τραγούδι γι’ αυτό και πεθαίνει με το που τραγουδιέται.

Ακόμη και οι εκάστοτε διοικήσεις της Εκκλησίας, αν και ο Χριστός συνέτρωγε με πόρνες και τελώνες, είθισται να συντρώγουν με πλούσιους, επιχειρηματίες και εφοπλιστές, ίσως και πολιτικούς, οι οποίοι όλοι μαζί αγωνίζονται στο στάδιο της φιλανθρωπίας και της φιλοπτωχίας. Πριν μερικά χρόνια, η διοικούσα Εκκλησία έβγαλε τον κόσμο στις πλατείες για τις ταυτότητες. Τώρα, για τα θύματα των αυτοκτονιών (που δεν είναι αυτοκτονίες, αλλά εγκλήματα) και τη δίψα τους για δικαιοσύνη, δεν αξίζει να βγει ο κόσμος και να την απαιτήσει εν ονόματί τους. Έστω τώρα… Πού πήγαν οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης;

Τζαμάικα

 

ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ

Η είδηση του θανάτου του Γιάννη Καλατζή με ταξίδεψε χρόνια πίσω. Ιανουάριος, 1993: στον θάλαμο της Α3 διμοιρίας της 3ης Μοίρας του κέντρου βασικής εκπαίδευσης της Πολεμικής Αεροπορίας στην Τρίπολη, κάθε πρωί (μα κάθε πρωί), αξημέρωτα, με την έγερση, ένα ραδιοφωνάκι έπαιζε την «Τζαμάικα». Προφανώς ήταν ένας τοπικός σταθμός με τη δική του playlist, πάντως ξυπνούσαμε κάθε μέρα και κάναμε την προετοιμασία για την πρωινή επιθεώρηση με τους ήχους, μεταξύ άλλων κλασικών ελληνικών ασμάτων, της «Τζαμάικας».
Τότε, στα 23 μου, άκουγα το παλιό μα όμορφο αυτό τραγούδι του Καλατζή σαν ειρωνεία: αγουροξυπνημένος, γυαλίζοντας άρβυλα και φτιάχνοντας τον παραδοσιακό «φάκελο» με τα μαξιλάρια και τις κουβέρτες, άκουγα τους εξωτικούς, γεμάτους τροπικό καλοκαίρι στίχους («... ταξίδι μακρινό έως την Τζαμάικα...») αναμένοντας τους βλοσυρούς, «ψαρωτικούς» υποσμηνίες και λοιπούς εκπαιδευτές για μία ακόμα ατελείωτη ημέρα εντός του χιονισμένου στρατοπέδου.

Πέθανε σε ηλικία 40 ετών η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με το μετάλλιο μαθηματικών Φιλντς

 

Πέθανε σε ηλικία 40 ετών στις ΗΠΑ η Μαριάμ Μιρζαχανί, η πρώτη γυναίκα που βραβεύτηκε με το Μετάλλιο Φιλντς, το ένα από τα δύο ύψιστα βραβεία Μαθηματικών.
Η ιρανικής καταγωγής καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ έπασχε από καρκίνο του μαστού, ο οποίος είχε κάνει μετάσταση στα οστά.
Το επονομαζόμενο «Βραβείο Νόμπελ για τα Μαθηματικά», το Μετάλλιο Φιλντς, απονέμεται από το 1936 κάθε τέσσερα χρόνια σε δύο έως τέσσερις μαθηματικούς κάτω των 40 ετών.
Η Μιρζαχανί βραβεύτηκε το 2014 για την έρευνά της στα μη γραμμικά δυναμικά συστήματα.
«Σήμερα έσβησε ένα φως. Ραγίζει η καρδιά μου...έφυγε υπερβολικά νωρίς», ανέφερε σε ανάρτησή του στο Instagram και στο Twitter ο αμερικανο-ιρανός φίλος της και επιστήμονας της Nasa Φιρούζ Ναντέρι.
«Διάνοια; Ναι, αλλά και κόρη, μητέρα και σύζυγος», έγραψε σε άλλο μήνυμά του ο ίδιος.
Γεννημένη το 1977 στην Τεχεράνη, η Μιρζαχανί έζησε εκεί μέχρι που ξεκίνησε το διδακτορικό της στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το οποίο ολοκλήρωσε το 2004 και στη συνέχεια έγινε καθηγήτρια στο Στάνφορντ.
Ως έφηβη, είχε βραβευτεί με δύο χρυσά μετάλλια στην Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα.
Η βράβευσή της με το Μετάλλιο Φιλντς πριν από τρία χρόνια ήρθε να τερματίσει την μεγάλη αναμονή για μια τέτοια τιμή γυναικών εκπροσώπων της μαθηματικής κοινότητας.
Επιπλέον, η Μιρζαχανί ήταν η πρώτη Ιρανή που τιμήθηκε με αυτό.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα καλύτερα... πεζοδρόμια του Πειραιά

 

 ΑΓΓΕΛΟΣ ΡΕΝΤΟΥΛΑΣ

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι γράφοντες για φαγητό εκπονούμε λίστες με φαντεζί αυλές, πυκνούς κήπους και δροσερούς αυλόκηπους. Με ταράτσες με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα ή στην Ακρόπολη. Ξεχνάμε τα μαγαζιά που ξεκαλοκαιριάζουν στο πεζοδρόμιο, σε γειτονιές κρυμμένες σαν επτασφράγιστο μυστικό στον κόρφο της πόλης. Τα ξεχνάμε μάλλον γιατί είναι πιο ταπεινά, πιο στριμωχτά, χωρίς lounge μουσικές και φώτα γλαρά. Γιατί και το φαγητό τους είναι ταπεινό. Έχουν όμως μια γλύκα αυτά τα μαγαζιά...
Βασικό είναι να είναι σε ήρεμους δρόμους, μακριά από κίνηση και εξατμίσεις αυτοκινήτων μέσα στα ρουθούνια μας. Eπίσης, μακριά από κάδους σκουπιδιών – ελπίζω την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να έχει ολοκληρωθεί η αποκομιδή των απορριμμάτων και να έχουν πλυθεί κάδοι και δρόμοι.
Θα ξεκινήσω με τον Πειραιά. Δεν είναι λίστα αυτό που ακολουθεί. Μια βόλτα σε γειτονιές και στέκια αγαπημένα είναι. Θα ήθελα να μας πείτε και εσείς τα δικά σας.
Στο Χατζηκυριάκειο είναι ο Γιάννης, επί της Χατζηκυριακού, απέναντι από το μεγάλο οικόπεδο του ορφανοτροφείου. Ψαροταβέρνα με σωστά ψησίματα, καλό τηγάνι, βραστές και ωμές σαλάτες. Έξοχο το χταπόδι στη σχάρα, οι σαρδέλες, τα τηγανητά ψαράκια. Λίγα μέτρα πιο κάτω, στην καλτ Μαργαρώ, πάμε για μπαρμπούνια και γαρίδες, αμφότερα στο τηγάνι. Μόνο αυτά έχει. Το σκηνικό, η αύρα, σαν να ’σαι σε νησί.

«Amy, Η Κόρη μου» του Mitch Winehouse - Μία ιστορία για την εύθραστη ζωή της Amy

 

Η βιογραφία "Amy, Η Κόρη μου" του Mitch Winehouse είναι μια συναισθηματική διαδρομή στη μουσική, τις εξάρτησεις και τον άρρηκτο δεσμό ανάμεσα σε έναν πατέρα και την κόρη του. Κυκλοφόρησε την Πέμπτη 13 Ιουλίου από τις εκδόσεις ΡΟΠΗ.

"Δεν μου είναι εύκολο να ακούω τη μουσική της Έιμι, ούτε καν τυχαία, όταν περνάω από ένα ανοιχτό παράθυρο και ακούγεται από μέσα. Ένα βράδυ, περνούσαμε με τη Τζέιν έξω από ένα μπαρ όπου έπαιζαν το «Rehab» και άκουσα τον στίχο «My daddy thinks I’m fine». «Είναι πολύ δύσκολο», έγραψα στο ημερολόγιό μου.
«Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα. Τη βρίσκω μπροστά μου όπου κι αν πάω, εκείνη όμως δεν υπάρχει πια. Προσπαθώ να βρω παρηγοριά, τίποτα όμως δεν απαλύνει τον πόνο». Πάντα πίστευε, όπως το πιστεύω κι εγώ, ότι η αγάπη νικάει τα πάντα. Ακόμα και τον θάνατο."
Τα έσοδα του βιβλίου θα διατεθούν στο Ίδρυμα Amy Winehouse, που έχει στόχο να βοηθά παιδιά και νέα άτομα που αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα.
«Η ζωή της Έιμι ήταν σύντομη και γεμάτη σκαμπανεβάσματα, δεν θα σας κρύψω τίποτα», γράφει ο Winehouse.

Μια υπαίθρια gallery

 

 Κείμενο / Φωτογραφίες: Στέφανος Καστρινάκης

 

Στο σταθμό Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου στο Νέο Φάληρο, κάτω από μια Γέφυρα, βρίσκονται συγκεντρωμένες μεγάλων διαστάσεων δημιουργίες καλλιτεχνών του δρόμου

Θα μπορούσε άνετα να χαρακτηρισθεί ως μια υπαίθρια gallery για καλλιτέχνες της street art και graffiti. Η τοποθεσία της, κάτω από γέφυρα στο Σταθμό του Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου στο Νέο Φάληρο, απέναντι από το Στάδιο Γ.Καραϊσκάκης.

Πρόκειται για ένα χώρο που εξασφαλίζει δημόσια θέα λόγω της ανοιχτής πρόσβασης αλλά από την άλλη πλευρά είναι «ασφαλής και οικείος» για τον καλλιτέχνη. Μεγάλων διαστάσεων δημιουργίες που κεντρίζουν το ενδιαφέρον των περιπατητών και των επιβατών λόγω των μορφών και της έντονης χρωματικής παλέτας.

Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα μικρό πάρκο όπου η παραβατικότητα του graffiti και η δημιουργία του street art συνυπάρχουν αρμονικά διαμορφώνοντας τα όρια μιας νέας προσέγγισης στο urban art.

Αλλά, τα έργα των καλλιτεχνών μιλούν από μόνα τους και δεν χρειάζονται διαμεσολαβητές και πλαίσιο…

Εγώ, το δεύτερο αριστερό πόδι του Γιώργου Λυκουρόπουλου

Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο στον «Παπανικολή» στην Φρεαττύδα κάτω από την επίβλεψη και την φροντίδα του Μιχάλη ( Μελέκος ) που μέναμε στην ίδια γειτονία τη Μητρώου και του Δημήτρη   ( Μπουρμπουτίδης ). Την εποχή εκείνη είχαμε σαν ποδοσφαιρικό πρότυπο τον Δημήτρη,  ένα παιδί με φοβερό αθλητικό σώμα που όταν κλοτσούσε την μπάλα τραντάζονταν τα τοιχώματα του Ναυτικού Μουσείου. Ο Δημήτρης την εποχή εκείνη έπαιζε στον Εθνικό κάτι που είχε σαν επακόλουθο και την δική μου επιθυμία να παίξω ποδόσφαιρο σ΄ αυτό το μεγάλο και ιστορικό σωματείο του Πειραιά. Ένα απόγευμα όμως ο Ιπποκράτης ( Πετράκης ) με έπεισε και μου είπε για την ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΟΡΦΥΡΑ που τώρα ετοιμαζόταν να ιδρύσει παιδικό τμήμα και πως θα έπρεπε να γραφτώ και εγώ εκεί-μια απόφαση που δεν την μετάνιωσα καθόλου. Ο Ιπποκράτης ήταν και ο ποδοσφαιρικός μου «νονός» δίνοντας μου το παρατσούκλι Μπονόβας, επειδή ήμουν αδύνατος και μικροκαμωμένος και η ποδοσφαιρική φανέλα έφτανε κάτω και από τα γόνατα μου, και τα μανίκια κάλυπταν κατά πολύ τα δάκτυλα των χεριών μου όπως και ο αντίστοιχος μεγάλος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Ανδρέας Μπονόβας. Από τότε το όνομα αυτό, το προσωνύμιο, θα κυριαρχήσει στην ζωή μου.

Απλήρωτη επί 15 μήνες: Η αυτοκτονία του πατέρα και το τραγικό φινάλε στη ζωή της 42χρονης

 Λίνα Κεκέση

Η γυναίκα άφησε σημείωμα όπου εξηγούσε ότι δεν άντεχε άλλο τα οικονομικά προβλήματα

H αυτοχειρία ήταν η μόνη διέξοδος από τα οικονομικά προβλήματα για την Αθηνά από τα Γιαννιτσά. Η 42χρονη επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή της, αυτοκτονώντας, όπως ακριβώς είχε κάνει πριν από πέντε χρόνια ο πατέρας της, θύμα και ο ίδιος της οικονομικής κρίσης.

Η ίδια ήταν αποφασισμένη για την πράξη της αφού κλείστηκε στο μπάνιο, έγραψε σημείωμα και στη συνέχεια έκοψε τις φλέβες της. Ο πατέρας της είχε επιλέξει τον απαγχονισμό, όπου βρέθηκε κρεμασμένος μέσα στη μικρή του επιχείριση που διατηρούσε.

Στο σημείωμα που άφησε η 42χρονη, το πτώμα της οποίας βρήκε ο αδερφός της, εξέφραζε την απογοήτευσή της για τη ζωή και ανέφερε ότι αποφάσισε να εγκαταλείψει αυτή τη ζωή αφού τα οικονομικά προβλήματα είναι τόσα πολλά που δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει γιατί επί 15 μήνες παρέμενε  απλήρωτη.

Τραγικά πρόσωπα αυτής της υπόθεσης είναι τα δύο αδέρφια της Αθηνάς που έρχονται αντιμέτωποι για δεύτερη φορά  στη ζωή τους με αυτού του είδους το θάνατο. Οι μνήμες για τον απαγχονισμό του πατέρα τους είναι ακόμη νωπές και η αυτοκτονία της αδερφής τους, ήρθε να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο τον πόνο τους.

Πέρασαν χρόνια...θυμάσαι!

Πέρασαν χρόνια, αλλάξαμε, μεγαλώσαμε, ζούμε κοντά η χωριστά αλλά πάντα θυμόμαστε εκείνους που έβαλαν τα πρώτα υλικά της θεολογικής και εκκλησιαστικής μας σκέψεις. Θυμάσαι; Δεν μπορεί να μην θυμάσαι. Δεν έχει σημασία που η μικρή κιθάρα δεν τραγουδάει στη πλατεία, τι έγινε που δεν ακούς τα βαριά βήματα του να αντηχούν στο πνευματικό κέντρο, τι κι αν σμήνος από νέα παιδιά δεν τον ακολουθούν πια. Είναι τα καλοκαίρια στην κατασκήνωση, είναι οι ανηφοριές της Καστέλας πιασμένοι χέρι-χέρι για το Βεάκειο, είναι τα χειμωνιάτικα βράδια στο παγκάκι της πλατείας που στήναμε τα όνειρα μας, θυμάσαι; Είναι η φωτογραφία που μαρτυράει την σταθερότητα την ανανέωση την αμεσότητα. Πέρασαν χρόνια δεν μπορεί να μη θυμάσαι. Η μάλλον τώρα ήρθε η ώρα  να θυμηθείς...

Συγκλονίζει η Βασιλική Πλεξίδα: "Με έσωσε η Παναγία - Την είδα ολοζώντανη"

Συγκλονίζει η αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα, η οποία είναι η μόνη που κατάφερε να βγει ζωντανή από το δυστύχημα με το ελικόπτερο Χίου, όπου έχασαν τη ζωή τους τέσσερις αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς. Η Αρχιλοχίας βρέθηκε σήμερα στην Παναγιά Ακρωτηριανή στη Σέριφο. Συγκινημένη, μίλησε για την μοιραία μέρα και εξήγησε πώς την έσωσε η Παναγία.  

"Με το που αντιλήφθηκα το πρώτο χτύπημα ασυναίσθητα έκανα το σταυρό μου και ζήτησα από την Παναγία να με βοηθήσει. Κατευθείαν κατέβηκε, την είδα ολοζώντανη, με ξερίζωσε με το πάτωμα και το κάθισμα μαζί, την ένιωσα την εξύψωση προς τα πάνω και με τοποθέτησε τέρμα πίσω, αριστερά από το ελικόπτερο με μισογυρισμένη την πλάτη για να μην θυμάμαι καμία εικόνα" είπε.
Η Βασιλική Πλεξίδα αφιέρωσε στην Παναγία ένα καντήλι, στο οποίο είναι δεμένο ένα ομοίωμα ελικοπτέρου. Μαζί με αυτό, αφιέρωσε επιπλέον το κομποσκοίνι της και τη φόρμα που φορούσε εκείνη την ημέρα, για να την ευχαριστήσει που είναι ζωντανή.

 

Πηγή:www.newsit.gr

Μιλά με τα πιο τρυφερά λόγια για τον αδερφό του που πάσχει από Σύνδρομο Down

Αδερφική αγάπη με όλη τη σημασία της λέξεως! Ο Turner έχει Σύνδρομο Down αλλά το κέφι του δεν πέφτει ποτέ με έναν τέτοιο αδερφό...

O Turner διαγνώστηκε με Σύνδρομο Down και όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει σαν τον αδερφό του. Η αδερφική αγάπη που τους ενώνει, έχει γερές βάσεις και σίγουρα όταν μεγαλώσουν θα αναπτύξουν μια ιδιαίτερη σχέση.
Ο αδερφός του, Griffin, στο παρακάτω βίντεο μιλά με πολύ συγκινητικά λόγια για τον αδερφό του. "Ποιο είναι το αγαπημένο σου στοιχείο του Turner;', τον ρωτά ο άνδρας πίσω από την κάμερα και αυτός απαντά ότι το καλύτερο πράγμα είναι απλά ότι είναι ο αδερφός του και ότι νιώθει ωραία που τον έχει δίπλα του.
Αμέσως μετά ο Turner γυρνά και λέει στον αδερφό του ότι τον αγαπά γιατί τον κάνει να γελά τόσο δυνατά! "Αν γελάμε τώρα, είμαι πολύ σίγουρος ότι και στο μέλλον, όταν μεγαλώσουμε, θα γελάμε έτσι ακριβώς!", επιβεβαιώνει ο αδερφός του και αγκαλιάζονται σφιχτά.
Δείτε το βίντεο που δίνει ένα μάθημα ζωής...

Πηγή: www.newsit.gr