Εκκλησία και σύγχρονη κοινωνία

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου

Γενικό χαρακτηριστικό της τεχνοκρατούμενης υπερπολιτισμένης εποχής μας είναι η κρίσις αξιών. Αντιφατική κατά πάντα η σύγχρονη κοινωνία. Από τη μία πλευρά ανάπτυξης αλματώδης της επιστήμης και της τεχνολογίας, αφθονία αγαθών ποικίλης μορφής, ανέσεις, και από την άλλη κρίσις πνευματική, περίσσευμα εγωκεντρικότητος και αλαζονείας. Η Εκκλησία, και δη η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι η κατ’ εξοχήν Εκκλησία του Χριστού, τι έχει να προσφέρει στον ανήσυχο παραπαίοντα πνευματικώς, χορτάτο όμως από υλικά αγαθά, σημερινό άνθρωπο; Έχει να προσφέρει αυτό ακριβώς που του λείπει. Αυτό που απουσιάζει από πολλά ανθρώπινα μυαλά. Έχει να του προσφέρει το αληθινό νόημα της ζωής, που συνίσταται όχι στον ευδαιμονισμό και την προσωρινή καλοπέραση, αλλά στην βίωση της ψυχικής ομορφιάς, της γνήσιας πνευματικότητος, της πραγματικής αρετής, της αυτοκυριαρχίας και της βίωσης της αγιότητος.

Πιστός μέχρι το τέλος....

Είναι στιγμές που μέσα σου παλεύεις με την λογική και το συναίσθημα, που η καρδιά σου προσπαθεί να νικήσει το μυαλό σου και η φωνή μέσα σου φωνάζει να γράψεις ή να σιωπήσεις. Να αφήσεις τον χρόνο να κυλήσει και την ιστορία να αναλάβει τον ρόλο της ή τώρα που το συναίσθημα είναι "ζεστό" είσαι περισσότερο έτοιμος; Τι φοβάσαι, μήπως η λήθη κερδίζει την μνήμη; Μήπως η απόσταση ξεπεράσει τα γεγονότα; Μήπως σε κερδίσει η σιωπή; Ίσως όλα αυτά και άλλα περισσότερα. Αλλά αυτό που γέρνει την ζυγαριά είναι πως το επίγειο τέλος ενός τόσο σπουδαίου πνευματικού ανθρώπου στην οπτική που το έζησες ή στα γεγονότα που σου περιέγραψαν δεν πρέπει να τα αφήσεις για τον εαυτό σου. Όχι για εκείνον αλλά για όλους εμάς που τον αγαπήσαμε και που πρέπει να γνωρίζουμε τη δύναμη, τη μεγάλη της ψυχής του.

"Άγιος Φεβρουάριος"...

Ο Φεβρουάριος θα είναι πάντα ο μήνας που θα μας θυμίζει τον Μακαριστό Γέροντα Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο για ευχάριστους αλλά και για στενάχωρους λόγους. Στις 5 Φεβρουαρίου του 1978 ενθρονίστηκε στην Μητρόπολη Πειραιώς και στην συνέχεια στις καρδιές μας. Στις 4 Φεβρουαρίου του 2006 καταθέτει την παραίτηση του από την Μητρόπολη Πειραιώς και στις 7 Φεβρουαρίου του 2006 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας την Ελλάδος την αποδέχεται. Στις 6 Φεβρουαρίου του 2006 λειτουργεί για τελευταία φορά ως Μητροπολίτης Πειραιώς. Την 1 Φεβρουαρίου του 2020 νοσηλεύεται στο Πειραϊκό Θεραπευτήριο επιστρέφοντας μετά από 14 χρόνια και πάλι στον Πειραιά. Ο Θεός επέλεξε την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου, στις 29 Φεβρουαρίου του 2020, να τον πάρει κοντά του. Κάθε Φεβρουάριο, θα σημαίνει για πολλούς λόγους, μια γλυκιά μελαγχολία στην καρδιά μας. Για τον πατέρα που ήρθε στην ζωή μας και για τον μεσίτη μας στον Παράδεισο...."Άγιος Φεβρουάριος"....Ο μήνας του Γέροντα της καρδιάς μας...

Κώστας Ζουρδός 

"Είμαι έτοιμος να πάω κοντά στον Θεό...Το έργο μου το τελείωσα..."

Η τελευταία μου εν ζωή συνάντηση με τον Γέροντα Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο.

Την Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου με τον π. Συμεών Βενετσιάνο επισκεφθήκαμε τον Γέροντα Μητροπολίτη Πειραιώς στο ιδιωτικό θεραπευτήριο που νοσηλευόταν μετά από εγκεφαλικά επεισόδια που του είχαν δημιουργήσει μια ακαμψία στην δεξιά πλευρά. Εκεί στον 6ο όροφο αντίκρυζε όσο μπορούσε τον αγαπημένο του Πειραιά. Δίπλα του οι φύλακες άγγελοι της ζωής του, η Μοναχή Μελάνια, ο Γιάννης και ο π. Χριστοφόρος που μαζί με τον π. Καλλίνικο Γεωργακόπουλο έμειναν συνέχεια δίπλα του ακόμα και όταν ο Γέροντας ήταν στην εντατική και δεν μπορούσαν να του προσφέρουν τίποτα. Όταν μας είδε μας κάλεσε κοντά του και κρατούσε το χέρι μια το δικό μου και μια του π. Συμεών. Και τότε μετά την αναφορά μας ότι ξαναγύρισε πάλι έστω και έτσι στον αγαπημένο του Πειραιά και μάλιστα κοντά στην ημέρα της επετείου της ενθρόνισης του μας είπε τα συγκλονιστικά λόγια: "Είμαι έτοιμος να πάω κοντά στο Θεό. Το έργο μου το τελείωσα. Στεναχωριέμαι που ταλαιπωρώ τους ανθρώπους που με φροντίζουν. Μέχρι πριν λίγους μήνες κήρυττα τον Θείο Λόγο, 70 χρόνια κηρύττω, και τώρα δεν μπορώ να κάνω τον Σταυρό μου. Είχα να έρθω στον Πειραιά από την στιγμή που παραιτήθηκα και ήρθα τώρα άρρωστος σε μια κλινική που εγώ εγκαινίασα. Και αντικρύζοντας από το παράθυρο στον Ναυτικό Όμιλο λέει στον π. Συμεών: "Θυμάσαι Συμεών εδώ τις εκδηλώσεις που κάναμε".  Γράφοντας σχεδόν αδιάκοπα για τον Γέροντα από το 2008 (σε στιγμές μοναξιάς με μόνη στήριξει την αγάπη των αδελφών μας Πατέρων της Χρυσοπηγής) μου εξέφρασε - μου το είχε ξαναπεί- την τελευταία του επιθυμία όσον αφορά το πρόσωπο μου. "Μου διαβάζουν κατά καιρούς οι πατέρες όσα γράφεις για εμένα. Θα ήθελα ένα λεύκωμα με όλα όσα κάναμε στον Πειραιά"... Φύγαμε από το νοσοκομείο και το μυαλό μας ήταν στην γεμάτη αγάπη και πίστη στον Θεό φωνή του: "Είμαι έτοιμος να πάω κοντά στον Θεό"...Καλό Παράδεισο αγαπημένε μας σπουδαίε Γέροντα...

Κώστας Ζουρδός

"Είμαι έτοιμος να πάω κοντά στον Θεό...Το έργο μου το τελείωσα..."

Η τελευταία μου εν ζωή συνάντηση με τον Γέροντα Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο

Την Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου με τον π. Συμεών Βενετσιάνο επισκεφθήκαμε τον Γέροντα Μητροπολίτη Πειραιώς στο ιδιωτικό θεραπευτήριο που νοσηλευόταν μετά από εγκεφαλικά επεισόδια που του είχαν δημιουργήσει μια ακαμψία στην δεξιά πλευρά. Εκεί στον 6ο όροφο αντίκρυζε όσο μπορούσε τον αγαπημένο του Πειραιά. Δίπλα του οι φύλακες άγγελοι της ζωής του, η Μοναχή Μελάνια, ο Γιάννης και ο π. Χριστοφόρος που μαζί με τον π. Καλλίνικο Γεωργακόπουλο έμειναν συνέχεια δίπλα του ακόμα και όταν ο Γέροντας ήταν στην εντατική και δεν μπορούσαν να του προσφέρουν τίποτα. Όταν μας είδε μας κάλεσε κοντά του και κρατούσε το χέρι μια το δικό μου και μια του π. Συμεών. Και τότε μετά την αναφορά μας ότι ξαναγύρισε πάλι έστω και έτσι στον αγαπημένο του Πειραιά και μάλιστα κοντά στην ημέρα της επετείου της ενθρόνισης του μας είπε τα συγκλονιστικά λόγια: "Είμαι έτοιμος να πάω κοντά στο Θεό. Το έργο μου το τελείωσα. Στεναχωριέμαι που ταλαιπωρώ τους ανθρώπους που με φροντίζουν. Μέχρι πριν λίγους μήνες κήρυττα τον Θείο Λόγο, 70 χρόνια κηρύττω, και τώρα δεν μπορώ να κάνω τον Σταυρό μου. Είχα να έρθω στον Πειραιά από την στιγμή που παραιτήθηκα και ήρθα τώρα άρρωστος σε μια κλινική που εγώ εγκαινίασα. Και αντικρύζοντας από το παράθυρο στον Ναυτικό Όμιλο λέει στον π. Συμεών: "Θυμάσαι Συμεών εδώ τις εκδηλώσεις που κάναμε".  Γράφοντας σχεδόν αδιάκοπα για τον Γέροντα από το 2008 (σε στιγμές μοναξιάς με μόνη στήριξει την αγάπη των αδελφών μας Πατέρων της Χρυσοπηγής) μου εξέφρασε - μου το είχε ξαναπεί- την τελευταία του επιθυμία όσον αφορά το πρόσωπο μου. "Μου διαβάζουν κατά καιρούς οι πατέρες όσα γράφεις για εμένα. Θα ήθελα ένα λεύκωμα με όλα όσα κάναμε στον Πειραιά"... Φύγαμε από το νοσοκομείο και το μυαλό μας ήταν στην γεμάτη αγάπη και πίστη στον Θεό φωνή του: "Είμαι έτοιμος να πάω κοντά στον Θεό"...Καλό Παράδεισο αγαπημένε μας σπουδαίε Γέροντα...

Κώστας Ζουρδός

"Ο Τελευταίος Χαρούμενος!"

Του Λάκη Λαζόπουλου

 Έφυγε ο Κώστας. Ο Κώστας μας. Ο τελευταίος χαρούμενος μιας εποχής που μας άφησε σημάδια πως να βρίσκουμε το γέλιο όταν χανόμαστε στα σημερινά πελάγη.
Αληθινά αισιόδοξος. Αστείρευτος. Δεν τον άκουσα μια φορά να πει ρε γαμώτο αφήστε με ήσυχο ,έχω τα ψυχολογικά μου σήμερα. Ποτέ. Όρθιος, χαμογελαστός, το πιο καθαρόαιμο άλογο της κωμωδίας! «Λακη,Μπαίνω εγώ τώρα σαν γέρος στη σκηνή ε;» μου είπε κάποια στιγμή στα γυρίσματα των τελευταίων 10 Μικρόν Μήτσων! Τα έχασα. Τον βλέπω λοιπόν πάει στο σκηνικό πίσω και αρχίζει να βήχει και να τρεμουλιάζει την φωνή του. Ήταν 86 και προσπαθούσε να μπει στο ρόλο του γέρου. Δεν τον συνάντησε ποτέ τον γέρο. Σε ρόλο ναι. Γεράματα είχε, γέρος δεν έγινε ποτέ. Ύστερα στα Χτυποκάρδια στο θρανίο. Στο ΗΒΗ. Πάλευε να ανέβει αυτά τα τρία σκαλοπάτια και μόλις ανέβαινε επανω η σκηνη φωτιζε. Έψαχνε τον ρόλο σαν μαθητούδι. Όχι, το κοινό δεν έπρεπε να φύγει ποτέ με κάτι λίγο απ τον Βουτσά!

Ο πολύτιμος μαργαρίτης

Του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ Παναούση

«Να διαβάζεις την Αγία Γραφή, παιδί μου. Θησαυρός μεγάλος, πολύτιμο διαμάντι που γλυκαίνει τη ζωή μας. Ο Δαβίδ λέει τόσο όμορφο, σαν μέλι είναι ο Νόμος σου, Κύριε, και πιο γλυκός κι απ’ το μέλι. Βάλε κανόνα, παιδί μου, στη ζωή σου να διαβάζεις ένα κεφάλαιο απ’ την Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή είναι σαν ορυχείο. Όσο σκάβεις, τόσο ανακαλύπτεις πολύτιμα κοιτάσματα. Η καρδιά μας φωτίζεται, αγιάζεται. Η Αγία Γραφή είναι το φως του Χριστού. Σκέφου, παιδί μου, πως πάνω στην Αγία Τράπεζα βρίσκεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και ο Λόγος Του, το ιερό Του Ευαγγέλιο». Τελειώνοντας ο γέροντας το λόγο του ξεκίνησε να σπρώχνει με τα μεγάλα του δάχτυλα ένα παλιό κομποσκοίνι καμωμένο από άγριο μαλλί. Το καλογέρι του τον κοιτάζει στα μάτια και παράξενο να το πεις, μα ένιωσε το γλυκασμό μέσα στην καρδιά του. Ο γέροντας συνέχισε: «Άκου, παιδί μου, όχι μόνο τους ανθρώπους που ζουν μέσα στην Εκκλησία, τους στηρίζει και τους φωτίζει. Όχι μόνο παρηγορεί τους αδυνάτους αλλά και τους ανθρώπους που ζουν μακριά Του τους κάνει από ανήμερους λύκους, πρόβατα ήμερα. Μα για να έρθει το φως πρέπει κι ο άνθρωπος να έχει τα αυτιά και τα μάτια της ψυχής ανοιχτά. Πρέπει τα φύλλα της καρδιάς να μην είναι σφαλιστά, πρέπει η μέσα κάμαρη να είναι ανοιχτή και φιλόξενη.

Τι απουσιάζει από τη ζωή μας;

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου

Η εποχή μας είναι φοβερά αντιφατική. Από την μια πλευρά θαυμάζει κανείς τα επιτεύγματα, τις κατακτήσεις, τον υπεραναπτυγμένο τεχνικό πολιτισμό, την καταπληκτική τεχνολογία. Από την άλλη πλευρά σκυθρωπάζει κάθε σοβαρά σκεπτόμενος, βλέποντας της καθημερινές εκδηλώσεις της βαρβαρότητας, του χαμηλού ήθους, της αμβλύνσεως του ηθικού αισθητηρίου, της υποβαθμίσεως των πνευματικών αξιών, της εγκληματικής ανεκτικότητος, την χαμηλή γενικά ποιοτική στάθμη μεγάλης μερίδας συνανθρώπων μας. Έχουμε άφθονα υπερανεπτυγμένα μυαλά με υποανεπτυγμένες καρδιές. Έχουμε πολιτισμένους επιφανειακά ανθρώπους, μα απολίτιστες εκδηλώσεις. Έχουμε άφθονα παραδείγματα επιφανειακής εντιμότητος με ανεντιμότητα ζωής, επιφανειακής αξιοπρέπειας με εσωτερική σήψη. Έχει το ρεκόρ η εποχή μας της αντιφατικότητος, το ρεκόρ της κίβδηλης ανθρώπινης παρουσίας, το ρεκόρ της χαμηλής ηθικής στάθμης, το ρεκόρ της απανθρωπιάς με επικάλυμμα ανθρωπισμού, το ρεκόρ της θρασύτητος με το πρόσχημα της προασπίσεως της αλήθειας. Πολλά ρεκόρ σημαδεύουν την πορεία της σύγχρονης κοινωνίας με αφθονότερα τα ρεκόρ του παραλόγου και της αισχύνης του τρόπου ζωής πολλών.

Τι φταίει λοιπόν στη σύγχρονη οικογένεια

 Του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ Παναούση

Ο σημερινός τρόπος ζωής, αδυσώπητος στους ρυθμούς και την εξέλιξη του, αδιαφορεί για τις πληγές που επιφέρει στο κοινωνικό σώμα. Από τη διαδικασία αυτή δε μπορούσε να γλυτώσει ο γάμος γενικότερα, η οικογένεια ειδικότερα. Πληγές, πολλές φορές, ανεπανόρθωτες, δημιουργούνται στους θεμέλιους λίθους του ιερού αυτού οικοδομήματος. Έτσι η οικογένεια έγινε γραφείο συμφωνιών και ωραρίων, δικαιωμάτων και απαιτήσεων. Χώρος αντιπαλότητας και δοκιμασίας νεύρων με συνέπειες ολέθριες. Ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι ο σημερινός αγχώδεις τρόπος ζωής. Το μυστικό του προβλήματος κρύβεται στη μεγάλη αδυναμία μας να αγαπήσουμε το Θεό. Η σωστική και θεραπευτική επέμβαση αποδεικνύει πως το κακό ξεκινά από μας. Υποφέρουμε και μείς και τα παιδιά μας επειδή αφήσαμε την ψυχή μας να λιμοκτονήσει στην έρημο των παθών. Και να λοιπόν. Θεσμοί που κράτησαν αιώνες, που νίκησαν αγαρηνούς και απίστους, που άντεξαν τον ξεριζωμό και την προσφυγιά, που φτιάξανε από στάχτη πατρίδες, ήρθε η ώρα που παρέδωσαν γη και ύδωρ αφήνοντας το πυρ της οικογενειακής εστίας, αν όχι να σβήσει, πάντως να χάσει το φώς του και την ζεστασιά του.

Φταίει και η Εκκλησία...

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου στο Δημοσιογράφο Γιώργο Βασιλείου στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ». ! Β' ΜΕΡΟΣ

Αν σας ζητούσαν να φτιάξετε το πορτραίτο της νέας γενιάς, ποια χαρακτηριστικά θα της προσδίδατε;

Είναι πολύ δύσκολη ερώτηση. Η νέα γενιά δυστυχώς διαμορφώνεται με κοσμικές αντιλήψεις, η Εκκλησία θέλει τον άνθρωπο δίκαιο, τίμιο, ενάρετο, όχι συμφεροντολόγο, άνθρωπο αγάπης και πίστης. Το πρότυπο που η Εκκλησία παρουσιάζει είναι οι Άγιοι, ο ενανθρωπίσας Κύριος. Άρα οι νέοι δεν πρέπει να έχουν άλλο πρότυπο πέραν αυτού που ο Κύριος ήλθε να φτιάξει.

Αν ένας νέος σας ρωτούσε τι σημαίνει Θεός τι θα του απαντούσατε;

Θεός σημαίνει αλήθεια, Θεός σημαίνει πραγματικότης. Ο Θεός για τον άνθρωπο είναι το στήριγμα, η αφετηρία, η ζωή του και το τέρμα του. Το Α και το Ω για όλη την ανθρώπινη ζωή. Άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται μακριά από το Θεό είναι αρρωστημένες υπάρξεις. Αδικεί τον εαυτό του εκείνος ο οποίος ζει χωρίς Θεό. Κοντά στον Θεό ο άνθρωπος ολοκληρώνεται και μεγαλουργεί. Ζωή χωρίς Θεό είναι πραγματική αυτοκτονία.

Τι συμβουλή θα του δίνατε για τις σύγχρονες μάστιγες του αιώνα μας, τα ναρκωτικά και το AIDS;

Αυτοσυγκράτηση, αυτοκυριαρχία και ηθικές αρχές. Το γενετήσιο ένστικτο είναι ένστικτο δημιουργίας, δεν είναι ένστικτο πεζοδρομίου. Ο πανσεξουαλισμός και η κατάχρηση του γενετήσιου ενστίκτου έφερε αυτές τις μάστιγες. Η επιστροφή μας στην ηθική, στην οικογενειακή ζωή, στην πίστη είναι φάρμακο εναντίον όλων αυτών των εκτροχιαστικών καταστάσεων. Η ηθική καθαρότητα, αυτοκυριαρχία, σεβασμός στο γάμο και στην οικογένεια όπως το δίδαξε το Ευαγγέλιο.

Φταίει και η Εκκλησία

 Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου στο Δημοσιογράφο Γιώργο Βασιλείου στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ». Α! ΜΕΡΟΣ

Στην εποχή μας όλοι μιλούν για κρίση αξιών και θεσμών, ποιος πιστεύετε ότι ευθύνεται για τα διαλυτικά αυτά φαινόμενα του σύγχρονου κόσμου;

Οι νέες κοινωνικές συνθήκες, τα νέα ρεύματα που πολλές φορές ήλθαν από το εξωτερικό δημιούργησαν αυτή την κρίση των ηθικών αξιών και συνετέλεσαν στο ξεθώριασμα της Εκκλησιαστικής συνειδήσεως. Όσοι πιστοί εμπνέονται από την Εκκλησία διατηρούν τις αρχές τους και μένουν μακριά από την καταστροφική τους μανία η Εκκλησία ως όπλο της έχει τον λόγο του Θεού, κηρύσσει το Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Αυτό είναι το μοναδικό της όπλο. Η Εκκλησία ως σκοπόν της έχει να βάλει Χριστόν στις ανθρώπινες καρδιές. Πιστεύω ακραδάντως ότι όταν γίνει αναζωπύρωση της πίστεως και αφύπνιση της συνειδήσεως και ο Χριστός καταλάβει θέση κεντρική στις ανθρώπινες καρδιές, θα έχουμε διόρθωση των κακών εχόντων.

Ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που πρέπει να κυριαρχήσουν στην εποχή της παρακμής για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος;

Ο «κόσμος καλύτερος» είναι μία κουβέντα πολύ δύσκολη. Ο Χριστός ήλθε ακριβώς για να κάνει τον κόσμο καλύτερο δημιουργώντας την καινή κτίση. Πιστεύω ακραδάντως ότι η πίστη στο Χριστό και η προσπάθεια να τηρήσουμε το λόγο του στη ζωή μας είναι το μοναδικό φάρμακο για την καλυτέρευση της κοινωνίας μας. Ο Χριστός είναι η οδός της Αλήθειας. Από την πίστη στον Χριστό, την υποταγή στον Χριστό θα επιτευχθεί αυτό που όλοι θέλουμε, ένας καλύτερος κόσμος.

"Απόδοτε τω την τιμήν την τιμήν"

Του Αθανάσιου Β. Αβραμίδη Επικ. Καθηγητή Ιατρικής – Καρδιολόγου – Παθολόγου

 Μήπως όμως φταίμε και εμείς, Δεσπότη μου;

Γιατί λέω…"Δεσπότη μου"; Μα ακριβώς επειδή δεσπόζει εδώ και είκοσι χρόνια στην περιοχή, την οποία ποιμαίνει με την προσωπικότητα του και το πολύπλευρο έργο του. όχι δε μόνον στην περιοχή Πειραιώς και Φαλήρου αλλά και πέραν αυτής, ως φάρος Τηλαυγής ανά το Πανελλήνιων. Είκοσι είναι και τα χρόνια, που με κάλεσε κοντά του και νομίζω ότι δικαιούμαι, τουλάχιστον για το θέμα του παρόντος, να έχω γνώμη.

Η γνωριμία μας

Ήταν η πρώτη μάλλον Πρωτοχρονιά του ως Μητροπολίτου Πειραιώς και Φαλήρου, και είχε κληθεί για το «κόψιμο της πίττας» και να ευλογήσει «τον νέον ενιαυτόν της χρηστότητας Του» στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιώς. Του συνέστησαν τους διάφορους διευθυντές του νοσοκομείου και ανάμεσα στους άλλους εγνώρισαν και εμένα στον Σεβασμιώτατο. Δεν γνωριζόμασταν πριν, αν και κάπου είχαν συναντηθεί τα βήματα μας σε μια κοινή πορεία, στα φοιτητικά μας χρόνια.

Μεταμφιέσεις…

Της ΝΑΥΣΗ ΙΕΣΣΑΙ – ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Εντός θιάσου συνωστίζομαι

τα προσωπεία με κυκλώνουν

με τα μπογιατισμένα χαμόγελα.

Μα εγώ…με αγωνία ψάχνω

το πρόσωπο σου να βρω…

πίσω από τις τρύπες της μάσκας

τα μάτια βλέπω,

που δεν μπορούνε να κρυφτούνε.

Τρομάζω…

Μάτια οχιάς και αλεπούς

και γερακίσια μάτια…

Μα…και θολά

κόκκινα από το κλάμα

δυο μάτια βλέπω…

εσένα έψαχνα αδελφέ μου.

Βγάλε τη μάσκα

να του σφουγγίσω τα δάκρυα…

Το ποίημα δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία τον Φεβρουάριο του 1998.

Επιμέλεια: Κώστας Ζουρδός

Σταυρώσιμη πορεία ζωής

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου

Η αγάπη του εαυτού μας και η υποταγή στον εαυτό μας είναι το μεγάλο πρόβλημα για μια γνήσια εν Χριστώ ζωή. Αγαπάμε τον εαυτό μας και πιστεύουμε στον εαυτό μας. Συνυφαίνουμε τα πάντα με τον εαυτό μας. Πορευόμεθα πάντοτε με τον εαυτό μας και μας είναι αφάνταστα δύσκολο να τον απαρνηθούμε. Είμεθα προσκολλημένοι στον εαυτό μας και πράττουμε αυτό που θέλει ο εαυτός μας. Όμως, όταν ζούμε προσκολλημένοι στον εαυτό μας, τότε διακινδυνεύουμε την πνευματική μας ζωή, δηλαδή το σωστό εαυτό μας. «Ο φιλών την ψυχήν αυτού απολέσει αυτήν», είπε ο Κύριος, «και ο μισών την ψυχήν αυτού, εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιων φυλάξει αυτήν» (Ιωαν. ιβ΄ 25). Εδώ στα λόγια του Κυρίου ως «ψυχή» εννοείται ο κακός εαυτός μας, αυτός που μας παρασύρει σε απώλεια της αθανάτου ψυχής. Μέσα μας φέρουμε τον παλαιό άνθρωπο με τους εγωισμούς μας, με τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Αυτός είναι ο κακός εαυτός μας, ο οποίος μας σπρώχνει όχι στο καλό αλλά στο κακό. Μας παραπλανά πολύ εύκολα. Μας εμποδίζει από τον δρόμο της αρετής. Μας παρεμβάλλει εμπόδια στην εν Χριστώ πορεία μας. Επηρεάζει τη σκέψη μας, τα φρονήματα και τις αντιλήψεις μας. Μας παρακινεί σε απειθαρχία προς το θέλημα του Θεού. μας εξαπατά πολύ εύκολα πείθοντας μας ότι το στραβό είναι ίσιο και το ίσιο δεν είναι ορθόν.

Τα κάρβουνα της συγγνώμης

Του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ Παναούση

Μακάρι να την γνωρίζαμε έτσι. Ως πόλη των Αγίων. Είναι μάνα ανθρώπων που έφεραν το Θεό στη γη. Η Αθήνα. Σ’ αυτή λοιπόν τη διαμαντόπετρα γεννήθηκε στα 862 μ.Χ. ο Όσιος Θεοδόσιος ο Νέος. Όταν μακάρισαν οι γονείς του θέλησε να αποσυρθεί στην αγγελική ζωή που από μικρό παιδί ονειρευόταν. Βρήκε έναν γέροντα πολύ ενάρετο από τον οποίο θα μάθαινε το δρόμο της καλογερικής. Όταν ο γλυκύτατος έρωτας της ησυχία άναψε μέσα του ζήτησε ευλογία να ζήσει σε έρημο τόπο. Στα όρια της επαρχίας του Άργους θα ξεκινήσει τα ασκητικά του παλαίσματα. Όμως οι αγώνες έκαναν τον διάβολο να κινήσει εναντίον του. με τρόπους δόλιους και  ύπουλες παγίδες προσπάθησε να κλονίσει τον αγωνιστή του Χριστού. Μάταια. Τότε λοιπόν χρησιμοποίησε ως όργανα του ανθρώπους φθονερούς. Αυτοί λοιπόν κατηγόρησαν τον Όσο στον Επίσκοπο Άργους τον αγιότατο Πέτρο, ότι τάχα είναι πλάνος και με τις μαγείες του εξαπατά τους ανθρώπους. Ο Αρχιερέας δίνοντας πίστη στα γεμάτα  μίσος λόγια των συκοφαντών αποφάσισε να διώξει τον Όσιο από την επαρχία του. Όμως κατά Θεού οικονομία εκείνη την εποχή συγκλήθηκε σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη κι έπρεπε να μεταβεί εκεί ο Αρχιερέας του Άργους. Έτσι εμποδίστηκε η εξορία του Αγίου. Αποφάσισε όμως μόλις θα επέστρεψε να εκτελέσει την απόφαση του.

Η ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ ΕΠΙΤΙΜΗ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ Α.Π.Θ., 22 Μαίου 2015...

Απόσπασμα από την ομιλία της ποιήτριας Κικής Δημουλά 

Η πλάνη 

Ζητώ από τον παρόντα χρόνο να μου διαθέσει ένα δυο χειροδύναμα δευτερόλεπτα, να βοηθήσουν να ισορροπήσει η επικίνδυνα κλυδωνιζόμενη ψυχραιμία μου, εξ αιτίας του ότι προσέρχομαι να δώσω εισητήριες εξετάσεις στην ανωτάτη αποδοχή σας. Με βλέπω στους επιλαχόντες, και δικαίως, αφού, στο μάθημα της φιλοδοξίας ή της έπαρσης, παραμένω αδιάβαστη... Πρέπει να αιτιολογήσω αυτή την έλλειψη ψυχραιμίας. Επιστήμονας δεν είμαι ως γνωστόν. Είμαι ένας αυτοσχέδιος άνθρωπος. Ο εαυτός μου με ανάγκασε να είμαι. Με είδε ο Θεός που ήταν αρμόδιος να επιβλέπει την ποιότητα των αυθαιρεσιών και μου είπε: χάλια είσαι. Κάτσε να σε διορθώσω λίγο. Και κόλλησε στο πλευρό μου ένα καχεκτικό φτερό. Εγώ διαμαρτυρήθηκα: Ένα φτερό τι να το κάνω; Πώς θα πετάξω; Αυτό είναι δική σου υπόθεση. Προσπάθησε, μου απάντησε. Έκτοτε απλώς προσπαθώ. Σπανίως και χαμηλά πετάω, συστηματικά δε πέφτω και σωριάζομαι επάνω στην αβέβαιη φύση μου. Αυτά. Τώρα. Δικαίως θ’ αναρωτηθείτε γιατί έδωσα ένα εντελώς αντιεπιστημονικό και κάπως υπόπτου ηθικής τίτλο, σ’ αυτόν τον έντιμα, συγκινημένο χαιρετισμό που απευθύνω σε σας, και σε τούτο μάλιστα το χώρο, τον ταγμένο και στην καταπολέμηση της πλάνης, μέσω της θαυματουργού παιδείας. Υπάρχει απάντηση. Αλλά την κρατάω για το τέλος. Μήπως το διασκεδάσω λίγο, επειδή κι αυτό το καημένο, όπως και κάθε τέλος, είναι θλιμμένο καθώς έχει πια χάσει την προσφιλή σε όλους μας συνέχεια. Εν τω μεταξύ, θα επιχειρήσω να κάνω μια εντελώς αδόκιμη προσέγγιση της πλάνης, πλέκοντας το εγκώμιό της, με το ίδιο όμως νήμα με το οποίον θα πλέκω συγχρόνως και τον ψόγο της. Η πλάνη έχει κοινωφελή δραστηριότητα αλλά και φάρμακα, που ναι μεν θεραπεύουν το πάσχον σημείο, αλλά βλάπτουν τη γείτονα αθώα περιοχή. Η λειτουργία της πλάνης συνδέεται στα σημεία, με κείνη των ονείρων. Όνειρα και πλάνη αλληλοσυμπληρώνουν την ανθρωπιστική τους δράση. Η ευεργεσία των ονείρων συνίσταται κυρίως, στο ότι υπερπηδούν το εμπόδιο της πραγματικότητας, αψηφώντας το αδύνατον, κι έτσι, ένα σωρό πεινασμένα απραγματοποίητα, μπορούν να γεύονται ολίγην απολαυστική ψευδαίσθηση, οι δε εξόριστες από τη ζωή παρουσίες προσώπων, να παίρνουν άδεια εισόδου και να επισκέπτονται νύκτωρ και εν τάχει, την αγαπημένη τους πατρίδα που είναι η Ύπαρξη. Ξαναφεύγουν κρυφά, αμέσως μόλις πάει για ύπνο η σκοπιά των άστρων, κι αναλαμβάνει τη φύλαξη της τροχιάς, το δειλό στην αρχή, και σαν έτοιμο να μετανοήσει ξημέρωμα. Και τη μεν άφιξη των ονείρων, την υποδέχεται ο ύπνος μας εν χορδαίς και οργάνοις, αλλά την αναχώρησή τους την πληροφορείται καθυστερημένα, η λύπη της αφύπνισής μας. Όσο για την πλάνη, αυτή έχει μια πιό περίπλοκη δραστηριότητα από κείνη των ονείρων. Το φως της ημέρας, δεν δυσκολεύει καθόλου τη μανιώδη φιλοδοξία της να επικρατήσει, για να δειχθεί ενίοτε, πιο φιλική απέναντί μας, από όσο είναι η ασυγκίνητη αυστηρότητα του σωστού.

Συνέπεια στη ζωή...

 Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου

Ένα από τα λυπηρά χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι η ασυνέπεια, την οποία πολλοί εμφανίζουν στη ζωή τους. Άνθρωποι με ορθές πεποιθήσεις υπάρχουν πολλοί, με ορθό όμως βίο ελάχιστοι. Λίγοι είναι  αυτοί που έχουν θεωρητικές υλιστικές περί ζωής αντιλήψεις, πάμπολλοι όμως υλιστικές στην πράξη. Το καλό αναγνωρίζεται απ’ όλους, εφαρμόζεται όμως από λίγους. Την τιμιότητα, την ηθική, την ειλικρίνεια, τη σωφροσύνη, την ευθύτητα, τις αρετές γενικά, τις εγκωμιάζουν πολλά χείλη, τις εφαρμόζουν όμως λίγες καρδιές. Και οι Χριστιανοί μας στα λόγια και τη θεωρητική πίστη είναι πολλοί. Οι πλείστοι, αν τους ρωτούσε κανείς, θα απαντούσαν με καύχηση: «Είμαι χριστιανός ορθόδοξος». Πόσων όμως η καθημερινή βιωτή αποτελεί και ενσάρκωση της πίστεως τους; Η απάντηση δεν είναι δυστυχώς κολακευτική. Και λοιπόν; Τι θα γίνει; Μια είναι η λύση του προβλήματος. Όλοι όσοι θέλουν να μην παίζουν με την ευτυχία του εαυτού τους, αλλά και με την ευτυχία του κοινωνικού συνόλου, πρέπει να αναλάβουν μια ιερή εκστρατεία εναντίον του ασυνεπούς εαυτού τους. Κυρίως πρέπει να καθίσουμε τον εαυτό μας στο «σκαμνί» και να λάβουμε την ηρωική απόφαση να παρουσιάσουμε εφεξής συνέπεια βίου και πεποιθήσεων.

«Εγώ και μόνο Εγώ»…

Της Γαλάτειας Γρηγοριάδου – Σουρέλη

Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου τύχαινε. Κι όμως δεν κατάφερα να το συνηθίσω. Έτσι και τώρα. Εκνευριστικά λοιπόν. Να η ιστορία. Είχε έρθει ένα από τα παιδιά μου να με συμβουλευτεί για κάτι σημαντικό. Βέβαια η πείρα μου έπρεπε να είχε προειδοποιήσει: «Το παιδί έρχεται να σε συμβουλευτεί έχοντας πάρει κι όλας τη δική του απόφαση. Απλά ζητάει…συνενόχους, ζητάει να ακούσει ακόμα ένα ναι σε αυτό που ήδη έχει διαλέξει». Αυτή τη φωνή της πείρας την ακούω πάντα ή χαμηλόφωνα ή…κατόπιν εορτής. Ποτέ στην ώρα της! Τι κρίμα! Παρασύρθηκα λοιπόν. Πολύ συγκινημένη γιατί με συμβουλεύεται, πολύ συγκινημένη και ευτυχισμένη γιατί η αυθεντία μου – επί τέλους – αναγνωρίζεται, ενθουσιασμένη γιατί η γνώμη μου έχει βαρύτητα κι είναι πολύτιμη, μίλησα. Με ιερό ενθουσιασμό ανέπτυξα την άποψη μου που δεν ήταν μια άποψη αλλά η μόνη άποψη. Κι εκεί την «πάτησα». Από συμβουλάτορας σεβάσμιος, έγινα κατηγορούμενη. «Πάντα είσαι απόλυτη…η στενοκεφαλιά της γενιάς σας…η μονολιθική σας τοποθέτηση…δεν καταλαβαίνεις…»