ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ;

 Μια ιστορία για έναν λέκτορα θα σας πω που ξεκίνησε ένα σεμινάριο κρατώντας ψηλά ένα εικοσαδόλλαρο και ρωτώντας

- Ποιος θέλει αυτό το εικοσαδόλλαρο

Πολλά χέρια υψώθηκαν, αλλά ο λέκτορας είπε:

- Πριν το δώσω, υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνω.

Λυσσασμένα το τσάκισε, και ρώτησε ξανά:

- Ποιος θέλει ακόμα αυτό το χαρτονόμισμα;Τα χέρια συνέχισαν να είναι υψωμένα.

- Και αν κάνω αυτό;

Το πέταξε στον τοίχο, αφήνοντάς το να πέσει στο πάτωμα,

το κλώτησε, το πάτησε και πάλι σήκωσε το χαρτονόμισμα

-βρώμικο και τσαλακωμένο.

Επανέλαβε την ερώτηση και τα χέρια παρέμειναν υψωμένα.

- Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσετε αυτήν την σκηνή - είπε ο λέκτορας.

Ό,τι κι αν κάνω με αυτό το χαρτονόμισμα,

θα συνεχίσει να είναι ένα εικοσαδόλλαρο.

Πολλές φορές στις ζωές μας μας τσακίζουν,

μας πατάνε, μας κλωτσάνε, μας κακομεταχειρίζονται, μας προσβάλλουν:

αλλά, παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να αξίζουμε το ίδιο.

:

Πώς εκδικούνται οι νεκροί ;

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μου γράφεις πως κάτι σε αναστατώνει στον ύπνο. Τρία παιδιά εμφανίζονται μόλις κλείσεις τα μάτια και γελούν μαζί σου, σε κοροϊδεύουν, σε απειλούν και σε τρομάζουν. Πήγες, είπες, σε έξυπνους ανθρώπους και έψαχνες φάρμακο. Εκείνοι σου είπαν: «Δεν είναι τίποτα»! Εσύ τους είπες: «Αφού δεν είναι τίποτα διώξτε αυτό το τέρας από μένα! Μα, μπορεί να μην είναι τίποτα εκείνο που δεν μ' αφήνει να ησυχάσω ήδη έξι μήνες»; Και εκείνοι σου απάντησαν: «άλλαξε αέρα, πήγαινε σε χαρούμενες παρέες, να τρέφεσαι καλύτερα. Αυτό είναι απλή υποχονδρία».

Ξέρω, αδελφή, τέτοιους «έξυπνους». Αυτοί έπιασαν στο στόμα τους έτσι μερικές λέξεις όπως «υποχονδρία», «τηλεπάθεια», «αυθυποβολή», με τις οποίες προσπερνούν την αδιαμφισβήτητη πνευματική πραγματικότητα και σε καθημερινή βάση μιλούν στον αέρα, με ελαφρότητα και άγνοια σαν να μιλά το κρασί.

Εγώ πιστεύω ότι αυτά τα τρία παιδιά που εμφανίζονται είναι τα ίδια εκείνα τρία δικά σου παιδιά που εσύ κατά την προσωπική σου ομολογία νέκρωσες πριν ο λαμπερός ήλιος τα φιλήσει ζωντανά. Και αυτά τώρα σε εκδικούνται. Και η εκδίκηση των νεκρών είναι πολύ φρικαλέα! Επειδή εσύ αυτοαποκαλείσαι διαβασμένη γυναίκα, θα σου μιλήσω από τα βιβλία. Από το βιβλία θα θυμηθείς τον Μάκβεθ ή πως το πνεύμα ενός νεκρού ανθρώπου σκότωσε τον Άγγλο βασιλιά. Διάβασες οπωσδήποτε πως ο βασιλιάς Βλάδισλαβ, δολοφόνος του βασιλιά Βλαδίμηρου, δολοφονήθηκε από το πνεύμα του Βλαδίμηρου.

Όμως ίσως διάβασες για την ακόλουθη περίπτωση. Ο Βυζαντινός βασιλιάς Κώνστας είχε αδελφό τον Θεοδόσιο, τον οποίο δεν αγαπούσε, επειδή φοβόταν να μην τον ρίξει από τον θρόνο. Γι' αυτό ο Κώνστας ανάγκασε τον Θεοδόσιο να γίνει διάκονος. Αλλά ο φόβος δεν άφηνε τον βασιλιά ούτε τότε. Τελικά ο βασιλιάς αποφάσισε να εγκληματήσει. Κανόνισε ώστε να σκοτώσουν τον Θεοδόσιο. Όταν πέτυχε τον δόλιο σκοπό του ανέπνευσε η ψυχή του νομίζοντας ότι για πάντα ελευθερώθηκε από τον αντίπαλό του. Όμως ο αδαής δεν φαντάστηκε ότι οι νεκροί είναι πιο δυνατοί από τους ζωντανούς και ότι εκείνος που σκοτώνει αθώο άνθρωπο στην πραγματικότητα δεν νικά αλλά παραδίδει τα όπλα μπροστά στον νεκρό. Μετά από αυτό μια νύχτα ο δολοφονημένος διάκονος Θεοδόσιος εμφανίστηκε στον αδελφό του, τον βασιλιά, με ένα ποτήρι αίμα που άχνιζε και φώναξε με φοβερή φωνή: «Πιες αδελφέ»!

Ο βασιλιάς αναπήδησε, ξεσήκωσε όλο το παλάτι όμως κανένας δεν ήξερε να του πει τίποτα.

Μια άλλη νύχτα επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή: Ο διάκονος με ένα ποτήρι αίμα και τη φρικτή κραυγή: «Πιες αδελφέ»!

Ο βασιλιάς ξεσήκωσε όλη την Κωνσταντινούπολη, όμως όλοι τον χάζευαν όπως εσένα εκείνοι οι έξυπνοι που σε στέλνουν στον καθαρό αέρα και την καλύτερη κουζίνα. Πάλι μια νύχτα επαναλήφθηκε το ίδιο. Τελικά ο βασιλιάς Κώνστας βρέθηκε ξαφνικά ένα πρωί νεκρός στο κρεβάτι του.

Διαβάζεις την Αγία Γραφή; Εκεί έχουν ειπωθεί όλα, όλα έχουν εξηγηθεί, πώς και γιατί οι νεκροί εκδικούνται τους ζωντανούς. Διάβασε άλλη μια φορά για τον Κάιν ο οποίος λόγω της δολοφονίας του αδελφού του πουθενά και ποτέ δεν έβρισκε ειρήνη. Διάβασε πως το πνεύμα του προσβεβλημένου Σαμουήλ εκδικείτο τον Σαούλ. Και πως ο καημένος ο Δαβίδ φρικτά βασανιζόταν, χρόνια και χρόνια, λόγω της δολοφονίας του Ούριε. Και ακόμα θα βρεις χιλιάδες και χιλιάδες παρόμοιες περιπτώσεις από τον Κάιν έως εσένα. Και θα καταλάβεις τι σε βασανίζει και γιατί. Θα καταλάβεις ότι ο κόσμος των δολοφονημένων είναι πιο δυνατός από τους δολοφόνους τους και εκδικείται φοβερά.

Πρώτα κατάλαβε αυτό και κατανόησέ το. Ύστερα κάνε ό,τι μπορείς για τα σκοτωμένα παιδιά σου.

Και ο ελεήμων Θεός, στον Οποίο δεν υπάρχουν νεκροί, θα σε συγχωρήσει και θα σου χαρίσει ειρήνη. Και όσο για όλα εκείνα που πρέπει να πράξεις ρώτησε την Εκκλησία. Οι ιερείς τα ξέρουν.

 

(γράμμα του αγίου σε μια κυρία, Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται , Ιεραποστολικές επιστολές Α', εκδόσεις Εν πλω )

Η γιαγιά και το μολύβι

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε;- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς
Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα.
 Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ.
Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα.
Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.
Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. 
Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβύνουμε τα λάθη.
Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.
Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει.
Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

ΤΟ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΔΟΧΕΙΟ...

 

Πριν πολλά χρόνια, σε μια επαρχεία κάπου στην Κίνα, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία κουβαλούσε καθημερινά νερό απο ένα μακρυνό ρυάκι με δυό μεγάλα δοχεία περάσμενα σε ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους ώμους της.

  Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.

Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη στάθμη του νερού εώς τη μέση.

Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

  Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.

Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά απο αυτά που έπρεπε κι ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.

"Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!"

"Μα γιατί;" ρώτησε η γριά. "Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;"
"Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!" 

Η γυναίκα χαμογέλασε:

"Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα." "Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα τοποθετώ το τραπέζι μου.

Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικόμου!"
  Βέβαια δεν ήταν η ατέλειά του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της ηλικιωμένης γυναίκας να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του. Ο καθένας μας έχει τις "ρωγμές" του και τις "αδυναμίες" του, που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να "στολίσουν" τη ζωή μας. Κάθε "ρωγμή" μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί κάποιος να μπορέσει να διακρίνει τον τρόπο με τον οποίο η ατέλεια μας αυτή μπορέι να ομορφύνει την ίδιαμαςτηνύπαρξη.
 Μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.

Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν την ηλικιωμένη γυναίκα τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.

Η δασκάλα που ανέβαινε στα κεραμίδια!

Η 40χρονη που έχασε τη ζωή της χθες, σε σχολείο της Τούμπας, προσπαθώντας να φτιάξει πιο όμορφο το σχολείο των μαθητών της, δεν ήταν μια συνηθισμένη δασκάλα.
Δούλευε εκτός ωραρίου, ζωγράφισε όλο το σχολείο με τα χέρια της, έφτιαχνε κατασκευές… χαράς και κάθε χρόνο τέτοια εποχή, σκαρφάλωνε στα κεραμίδια για να στήσει στο εσωτερικό αίθριο του τριώροφου σχολικού συγκροτήματος τα χριστουγεννιάτικα χειροποίητα στολίδια, τόσο από την ίδια όσο και από τους μαθητές της.
Η γυναίκα αυτή, μητέρα δυο μικρών παιδιών (μαθητών στο ίδιο σχολείο και σύζυγος δασκάλου που εργάζεται επίσης στο ίδιο σχολείο) κατά την άποψή μου δεν συγκλόνισε με το θάνατό της, αλλά με τη ζωή της.
Γιατί αλήθεια, πόσοι εκπαιδευτικοί “σκαρφαλώνουν στα κεραμίδια” για να φτιάξουν πιο ωραίο το σχολείο τους; Πόσοι δεν αδιαφορούν για τις θαμπές μέρες που ζούμε και τις φωτίζουν με κατασκευές από ανακυκλώσιμα υλικά; Πόσοι νοιάζονται πια ;
Οι μαθητές ήταν πολύ τυχεροί που είχαν μια τέτοια δασκάλα. Που δεν είχε και δεν έβγαζε ψυχολογικά επάνω τους. Που δεν έκανε κατάχρηση εξουσίας, “ανεβάζοντας στα κεραμίδια” κάποιους άλλους. Που δεν κάπνιζε στην αυλή του σχολείου και δεν έδινε το κακό παράδειγμα. Που δεν γκρίνιαζε περιμένοντας από τους άλλους να δράσουν. Που δεν κάθονταν με σταυρωμένα χέρια…
Μαθητές και γονείς, πήραν το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο μάθημα Ναι σκαρφαλώνουμε σε αίθρια που δεν κρατάνε καλά, γιατί ψηλά πρέπει να κοιτάμε και ψηλά πρέπει να «οδεύουμε» . Η δασκάλα που κοιτούσε ψηλά ήθελε και φέτος να αναπτερώσει το ηθικό μαθητών και εκπαιδευτικών και είναι η απάντηση στην απαξίωση της κοινωνίας για την… κοινωνία.
Το άτομο, ο ένας, η μία στην περίπτωση μας, μπορεί να κάνει τη διαφορά και το μόνο που έχουμε να κάνουμε εμείς, ως ένα άλλο άτομο, είναι να ακολουθήσουμε αυτόν που κάνει τη διαφορά.
Αλλωστε, αν σκαρφαλώνουμε δύο δύο, ο ένας πάντα θα είναι το δίχτυ προστασίας του άλλου…

Tης Μελίνας Καραπαναγιωτίδου

http://www.mediasoup.gr/node/63657

Το μήνυμα του Θεού

Ένα νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος εταιρείας, οδηγούσε τη νέα του τζάγκουαρ κάπως γρήγορα σε μία γειτονιά όχι και τόσο καλόφημη. Πρόσεχε μην τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαϊνή πόρτα της τζάγκουάρ του. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο που το τούβλο είχε ριχτεί.Φανερά θυμωμένος πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητό του, κι έπιασε ένα παιδί που βρήκε κοντά του, το έσπρωξε και το ακούμπησε με την πλάτη σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, φωνάζοντας: «Γιατί το έκανες αυτό και ποιος είσαι; Τι νομίζεις ότι κάνεις; Αυτό είναι ένα καινούριο αυτοκίνητο και το τούβλο που πέταξες του έκανε μια πολύ ακριβή ζημιά! Γιατί το έκανες»;

Το νεαρό αγόρι απολογητικά του είπε: «Αας παρακαλώ κύριε, σας παρακαλώ, ζητώ συγνώμη, αλλά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω! Πέταξα το τούβλο γιατί κανένας δεν σταματούσε.» Με δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπό του και στο σαγόνι του, το αγοράκι έδειξε πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. «Είναι ο αδερφός μου» είπε «Το αναπηρικό του καροτσάκι αναποδογύρισε στο πεζοδρόμιο, έπεσε απ’ το καροτσάκι κι εγώ δεν μπορώ να τον σηκώσω».
Το αγόρι ζήτησε από τον νεαρό «Θα μπορούσατε σας παρακαλώ να με βοηθήσετε να τον βάλουμε πίσω στο αναπηρικό του καροτσάκι; Είναι χτυπημένος και είναι πολύ βαρύς για να τον σηκώσω μόνος μου».

Ο οδηγός εμβρόντητος, προσπάθησε να συνέλθει, σήκωσε γρήγορα το ανάπηρο αγόρι και το καροτσάκι του, έπειτα πήρε ένα χαρτομάντιλο και περιποιήθηκε πρόχειρα τις πληγές του αγοριού. Με μια ματιά που του έριξε κατάλαβε πως τα τραύματα του παιδιού ήταν επιφανειακά κι όλα θα πήγαιναν καλά.

«Σε ευχαριστώ, ο Θεός να σε ευλογεί» είπε το ευγνώμων αγοράκι στον ξένο. Ο οδηγός ταραγμένος ακόμη, απλά κοιτούσε το αγοράκι να σπρώχνει το καροτσάκι με τον αδερφό του πάνω στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας για το σπίτι τους.

Γύρισε προς τη τζάγκουάρ του αργά. Η ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν εμφανέστατη αλλά ο νεαρός ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία να την επιδιορθώσει. Άφησε τη ζημιά να υπάρχει για να του θυμίζει το μήνυμα:

«Μην ζεις τη ζωή σου τόσο γρήγορα έτσι ώστε να αναγκάζεις τον άλλον να σου πετάξει ένα τούβλο για να τραβήξει την προσοχή σου»

Ο θεός ψιθυρίζει στις ψυχές μας και μιλά στις καρδιές μας. Μερικές φορές όταν δεν έχουμε χρόνο να ακούσουμε, είναι αναγκασμένος να μας πετάξει ένα τούβλο. Είναι επιλογή μας να ακούμε ή όχι.

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΖΩΗ...

Ένας ηλικιωμένος ξυλουργός κόντευε να βγει στη σύνταξη, και είπε στο αφεντικό του τα σχέδια του για να φύγει και να ζήσει πιο ξεκούραστα μαζί με τη γυναίκα του. Βέβαια δεν θα συνέχιζε να βγάζει τόσα λεφτά, όμως έπρεπε να βγει στη σύνταξη. Θα τα κατάφερναν.

Ο εργολάβος του στεναχωρήθηκε που θα έφευγε ένας τόσο καλός μάστορας, και ζήτησε από τον ξυλουργό αν θα μπορούσε να του χτίσει άλλο ένα σπίτι σαν προσωπική του χάρη.

Ο ξυλουργός είπε ναι, όμως όσο περνούσε ο καιρός δεν ήταν δύσκολο να παρατηρήσει κάποιος πως δεν δούλευε με όλη του τη καρδιά. Χρησιμοποιούσε υλικά κατώτερης ποιότητας, και έκανε επιπόλαιη δουλειά.

Ήταν ο χειρότερος τρόπος για να τελειώσει μια καριέρα γεμάτη αφοσίωση και επιτυχίες.

Όταν ο ξυλουργός τελείωσε το έργο, ήρθε ο εργολάβος να επιθεωρήσει το σπίτι. Έδωσε το κλειδί της εισόδου στον ξυλουργό και του είπε,

"Αυτό το σπίτι είναι δικό σου, ένα δώρο από μένα για σένα
Ο ξυλουργός έμεινε άναυδος

Τι κρίμα!

Αν μόνο ήξερε πως έχτιζε το δικό του σπίτι, θα το είχε κάνει εντελώς διαφορετικάΤο ίδιο συμβαίνει και με μας.

Χτίζουμε τη ζωή μας, μέρα με την μέρα, πολύ συχνά μη κάνοντας το καλύτερο μας σε αυτό που κτίζουμε.

 Και μετά μένουμε εμβρόντητοι όταν αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να κατοικήσουμε στο σπίτι που κτίσαμεΑν μπορούσαμε να το κάνουμε ξανά, θα το χτίζαμε εντελώς διαφορετικά. Να όμως που δεν μπορούμε να επιστρέψουμε....

Εσύ είσαι ο ξυλουργός στη ζωή σου. Κάθε μέρα βάζεις μια πρόκα, τοποθετείς άλλη μια τάβλα, ή ορθώνεις ένα τοίχο.

Οι προθέσεις και οι επιλογές που κάνεις σήμερα χτίζουν το αυριανό σου "σπίτι"...

Γι’ αυτό να χτίζεις με σοφία!

Ζήτησε από το Θεό να γίνει Αυτός ο εργολάβος στη ζωή σου!

Αυτός θα σου δείξει πως να φτιάξεις ένα γερό θεμέλιο για να χτίσεις το σπιτικό της ζωής σου.

Αν βιάζεσαι να δεις τον κόσμο να γίνεται καλύτερος, άρχισε από τον εαυτό σου.

Είναι ο συντομότερος δρόμος.

Ὁ γενναῖος

Καλύτερα νά εἶσαι γενναῖος καί ὁλομόναχος, παρά δειλός μ’ ἕνα σωρό ἄλλους.

Λ. Μπετόβεν

Χωρίς τον Αλκαίο

                                             Ο Άλκης Αλκαίος με τον Θάνο Μικρούτσικο

«Πού ακούστηκε ο Άλκης να πεθαίνει;». Έφυγε τα ξημερώματα. Μετάσταση στο συκώτι. Ένας από τους δυο τρεις ανθρώπους που με «έσπρωξαν» να γράψω τραγούδια. Δάσκαλος και φίλος.
Άφαντος και αμίλητος. Δεν έδωσε καμία συνέντευξη στη ζωή του, δεν φωτογραφήθηκε ποτέ μετά από το 1981, τελευταία του δημοσιευμένη φωτογραφία στον εμβληματικό δίσκο «Εμπάργκο». Καθηλωμένος για δεκαετίες από μία αρρώστια που τον είχε διπλώσει στα δύο, πριν έρθει ο καρκίνος. Ο Άλκης – ο Βαγγέλης Λιάρος. Κάποτε διάβασε ένα ποίημα του δημοσιευμένο στον Ριζοσπάστη ο Θάνος Μικρούτσικος. Έψαξε, τον βρήκε, του ζήτησε να μελοποιήσει λόγια του. Ερωτικό (Πιρόγα), Μεσ’ στο χημείο του μαγιού, Το κακόηθες μελάνωμα, Ρόζα, Πάντα γελαστοί, Σαν πλανόδιο τσίρκο, Blues on the road, αλλά και εκείνα τα σκέτα κατάγματα, Χαρούμενο τραγούδι για την Σύλβια Πλαθ και Γαμμαγραφία. Ένα από τα ισχυρότερα δημιουργικά δίδυμα στην ιστορία της δισκογραφίας μας. Αλλά και τραγούδια για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Νότη Μαυρουδή (Πρωινό τσιγάρο), τον Μίλτο Πασχαλίδη, τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Μάριο Τόκα, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Μπάμπη Στόκα, τον Χρήστο Θηβαίο, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα...
Ο Άλκης που με περίμενε Κυριακές απογεύματα, με ένα ποτήρι γάλα και πολλά τσιγάρα. Προσπαθούσε να μείνει όρθιος στην καρέκλα. Μπάσος και γρήγορος στις λέξεις. Οι στίχοι του όλοι χειρόγραφοι. Όμορφα γράμματα. «Για δες κι αυτό!» Κάποια από τις πρώτες φορές που βρεθήκαμε σπίτι του, τόλμησα να του το ζητήσω. Ευγενική άρνηση: «Αν ποτέ αποφασίσω να δώσω συνέντευξη, το ξέρεις πως θα την δώσω μόνο σε εσένα.» Τελικά, δεν την ήθελα. Γιατί να την θέλω; Δεν το αναφέραμε ποτέ ξανά.
Ως γενναιόδωρος που ήταν, μου χάρισε κάτι πολύ ακριβότερο. Το 1996, κυκλοφορεί ο δίσκος “Στου αιώνα την παράγκα”. Ο δίσκος της Ρόζας. Μου αφιερώνει το τραγούδι από το οποίο προέκυψε ο τίτλος του δίσκου, το Για μια Ντολόρες. «Στον Οδυσσέα Ιωάννου, καλή θητεία αεροπόρε». Το μαθαίνω μετά από μία δύσκολη σκοπιά στην Λάρισα. Παίρνω κουράγιο για δέκα θητείες. Σπεύδω να προσφέρω ένα μικρό αντίδωρο. Του γράφω και του αφιερώνω τρία χρόνια αργότερα τις Μικρές Νοθείες, στον δίσκο Θάλασσα στην Σκάλα.
Ο Άλκης που με αναστάτωσε όταν πρωτοάκουσα στίχους του. Που άλλαξε την τροχιά μου. Ο στιχουργός με τις περισσότερες ιστορικές αναφορές στα τραγούδια του. Σε γεγονότα και πρόσωπα «δεύτερης ανάγνωσης. Που γοητευόταν από τους αφώτιστους ήρωες. Αλλά και της ακαριαίας τρυφερότητας, του έρωτα δύο δυνατών σωμάτων, κάτι που μόνο με την φαντασία του μπορούσε να ζήσει. Που χρησιμοποιούσε τις λέξεις μόνο μετά από επιμελές τρόχισμα. Ο Άλκης που είχαν πέσει όλοι επάνω του, να βγάλει από το Ερωτικό την λέξη Βησιγότθοι, γιατί είναι κρίμα ένα τόσο ωραίο τραγούδι να καταστραφεί από μία λέξη.
Η κηδεία του,την Τρίτη στην λατρεμένη του Πάργα.

του Οδυσσέα Ιωάννου
Πηγή: Πρωταγωνιστές

«Εξουσία, χρήμα και ψέματα, αντί διακονίας, ακτημοσύνης και αλήθειας…..»

«Ζείτε (κάποιοι Ιεράρχες) ζωή πριγκιπική, μετακινείστε με τις κράισλερ και τις μερσεντές. Σας υπηρετεί ένα σωρό κόσμος, φορτωνόσαστε όλα αυτά τα χρυσά και θέλετε παντί τρόπω να έχετε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του... Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Ε, λοιπόν, είσαστε ανακόλουθοι με όσα δίδαξε ο Χριστός. Και επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από εσάς είναι να μην πετάτε πέτρες στους άλλους. 
Οι δικές σας αμαρτίες είναι εκείνες που κυρίως καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός. Πώς να το κάνουμε· δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα»(παπα-Φιλόθεος Φάρος). 
Όταν ξαστοχήσεις στη πορεία της ζωής, τότε τα πράγματα που κάποτε ονειρεύτηκες, για ένα καλύτερο κόσμο, με περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη, αγάπη, και λιγότερη ανισότητα, αδικία και σκληρότητα, μπορεί να «στοιχειώσουν» και να γίνουν οι εφιάλτες του μέλλοντός σου. Για όσους ζουν τα εκκλησιαστικά πρόσωπα και γεγονότα από μέσα και από κοντά, δεν αποτελούν έκπληξη, τόσο οι τωρινές «αποκαλύψεις» για οικονομικές ατασθαλίες και αντι-ευαγγελικό - άφρονα πλουτισμό, όσο και εκείνες του 2005. Αυτό που ίσως όμως αξίζει το κόπο, να σταθεί κάποιος, είναι το timing, τόσο για το τότε που τώρα πλέον τους λόγους δημοσιοποίησής του γνωρίζουμε, όσο και για το τώρα που κάποιοι εικάζουμε και δεν απομένει παρά να δούμε, αν θα επιβεβαιωθούμε ή θα διαψευστούμε.
Ο «μεγάλος ασθενής» στον εκκλησιαστικό χώρο, είναι γνωστός, όχι μόνο στους «παροικούντες στην Ιερουσαλήμ», αλλά και στους «περαστικούς», το τραγικό είναι ότι κανείς δεν τολμά, να βάλει το δάχτυλό του, «επί των τύπων των ήλων». Παρ’ όλες τις αισιόδοξες αλλά μάλλον παραπειστικές εκ του αποτελέσματος, εξαγγελίες του πριν, το μετά συνεχίζει και παραμένει να είναι μονότονα, τραγικό και αδιέξοδα ίδιο, βουβό, κωφό και μωβ.
Ο τρόπος εκλογής των επισκόπων παραμένει τραγικά και φοβικά στο χθες, αιχμάλωτος, συμφερόντων, συναλλαγών και συνώνυμος της αναξιοπρεπούς δουλικότητας. Συνήθως, οι πρώην «λαλίστατοι επαναστάτες», «φωτισμένοι πρωτοπόροι» και «πνευματικοί αναγεννητές», μόλις πάρουν την «εξουσία» μεταλλάσσονται, σαν να τους άγγιξε το «ραβδί της Κίρκης». Έτσι αν δεν καταλήξουν «τύραννοι» και «δήμιοι» του λαού του Θεού, στην καλύτερη εκδοχή τους, παραμένουν αμετανόητοι δημοκόποι, που συγκαλύπτουν συν-ενοχικά με τη σιωπή τους, τα κακώς κείμενα, ανίκανοι και ανήμποροι, να πάρουν το «φραγγέλιο», και να καθαρίσουν την Εκκλησία, από τους κάθε λογής «κολλυβιστές» και «αργυραμοιβούς», που έχουν μαζευτεί στους επίγειους κόλπους της. Αυτοϊκανοποιούμενοι, όταν κάνουν «ασκήσεις ισορροπίας», επάνω στην εξουσία της «ματαιότητας», εγκλωβισμένοι σε «αυλές» από «κλίκες» και «περιβάλλοντα», αποκλεισμένοι τελικά, από τον λαό του Θεού, στο όνομα του οποίου παλεύουν να νομιμοποιήσουν, την παραχαραγμένη ύπαρξή τους. Ένα λαό που δεν αποφασίζει για τίποτε, που δεν του ζητείται ποτέ η γνώμη του, που διατηρείται «προμελετημένα», σε εγνωσμένη αμάθεια (ή ημιμάθεια) αναφορικά με το «εκκλησιαστικό γεγονός» και ο οποίος καλείται σαν «γαλακτοφόρος αγελάδα», να συνεισφέρει πάντα οικονομικά και να βάζει «πλάτη» στα δύσκολα. Όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει θεωρητικά ή έμπρακτα αυτό το «άρρωστο» status quo, αρχικά «επικηρύσσεται» και αν επιμείνει να κινείται ανανεωτικά, «πυροβολείται».
 Απόντες και λιποτάκτες λοιπόν, αρκετοί των «εικονικών ποιμένων», από την αληθινή (όντως) ζωή, βιώνουν την εικονικότητα και την ψευδαίσθηση, της αντι-οντολογικής ζωής, που μοιραία, είναι άρρηκτα και δουλικά συνδεδεμένη με την ύλη, στις δυο βασικές της εκδοχές, της εξουσίας και του χρήματος. Κάτω από τέτοιες και παρόμοιες συνθήκες, φαντάζει ανέφικτη η οριοθέτηση αρχών και κανόνων, σεβαστών από όλους, που θα βοηθούσαν στη πολυπόθητη, λεκτικά, αλλά ουσιαστικά και πρακτικά ανέφικτη, αληθινή «μετάνοια», όπως απέδειξε άλλωστε και η σχετικά πρόσφατη «θεσμική» κρίση του 2005, την οποία αμέσως μετά ακολούθησε «επιχείρηση» κουκουλώματος και λησμονιάς, πέφτοντας ταυτόχρονα και μερικοί «πυροβολισμοί» στον αέρα» για την «τιμή των όπλων». Ως τελικό αποτέλεσμα, υπήρξε η αμνηστία, με ελαφριά τη συνείδηση, καταστάσεων, προσώπων και συμπεριφορών, που πρωταγωνίστησαν τραγικά τότε.
Σχετικά τώρα με τις λεκτικές εξαγγελίες, περί δήθεν θεσμικών αλλαγών, διαφάνειας και μεγαλύτερης συμμετοχής του λαού του Θεού, αυτά έμειναν «ξύλινος - άπνοος» λόγος, πολιτικάντικος και παραπειστικός, που καμία σχέση δεν θα μπορούσαν να έχουν με την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, τον Λόγο, λόγο του ευαγγελίου και την αναστάσιμη εσχατολογική προοπτική τους.
Υπάρχει όμως στη ζωή ένας κανόνας απαράβατος, όποιος δεν μαθαίνει από τα παθήματά του, είναι ιστορικά καταδικασμένος, να τα ξαναβιώσει, με μεγαλύτερη σφοδρότητα και ασύμμετρες συνέπειες, ως προς την κατάληξη των γεγονότων.
ΥΓ.
Είναι αυτονόητο, ότι κανένας δεν έχει τη πρόθεση να αυτό-διορσθεί ως «διαχειριστής του αλάθητου», «κριτής και τιμητής της οικουμένης». Από νοιάξιμο και πόνο ψυχής, κατατίθενται οι παραπάνω σκέψεις, με την αμυδρή ελπίδα, κάποτε, κάποιοι να ευαισθητοποιηθούν πνευματικά και να δράσουν ευαγγελικά. Εξαίρουμε την χαρισματική παρουσία, κάποιων επισκόπων μας, οι οποίοι αποτελούν με το ήθος, το λόγο και την εν γένει παρουσία τους, «φάρους», πραγματικά κοσμήματα και ευλογία, από το δωροδότη Χριστό, στη ταλαίπωρη «εμπερίστατη» ελλαδική εκκλησία Του.

 του π.Δημητρίου Θεοφίλου, Πηγή ΑΜΗΝ

Δε φοβάμαι!

Πηγή: Συνοδοιπορία

ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ;

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.

Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!: ...

-Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:

"Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"

Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:

"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:

"Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ."

Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:

"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"

Και το βόδι απάντησε:

"Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου! "

Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!

Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη. Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι...

Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.

Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλλοίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες..

Έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!

Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο.

Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι.

Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε! Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.

Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το βόδι.

Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν' έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη.......!!!

Τα συμπεράσματα δικά μας...

 

Η δασκάλα με τα κλειστά μάτια

Θα είμαι νοερά στο ξόδι της δασκάλας του 21ου Δημοτικού Σχολείου Τούμπας στη  Θεσσαλονίκη, που σκαρφάλωσε χθες στην ταράτσα του σχολείου της, προσπαθώντας να κρεμάσει τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τσακίστηκε καθώς υποχώρησε η στέγη. Ο διευθυντής του Σχολείου έτρεξε και την σκέπασε-νεκρή πλέον- με ένα σεντόνι, να μη δουν το πτώμα οι μαθητές  και τα δύο της παιδιά που φοιτούσαν στην 2α και 5η Δημοτικού του ίδιου σχολείου.

Όπως έμαθα δίδασκε εικαστικά, τη χαρά των χρωμάτων, της ζωής με άλλα λόγια. Σκαρφάλωσε στα κεραμίδια με αποκοτιά, η 41 χρόνων δασκάλα, για μια δουλειά που μόνο σκληροί εργάτες αποτολμούν. Και δεν πληρωνόταν γι’ αυτό. Ήθελε το δικό της σχολείο να λάμψει με τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια. Ήθελε τα παιδιά να χτυπούν τα χέρια τους χαρούμενα, συνοδεύοντας τα τραγούδια των ημερών. Να μην είναι όλα ίδια όπως ήταν πριν, στο 21ο Δημοτικό Σχολείο της Τούμπας. Ήθελε να πουν τα παιδιά της στους συμμαθητές τους υπερήφανα: «Δείτε τι έφτιαξε ή μητέρα μας για όλους». Όμως η μητέρα τους , τώρα, είναι η δασκάλα με τα κλειστά μάτια, είναι η μάνα τους με τα κλειστά για πάντα μάτια.

Θα ήθελα να είμαι στο ξόδι της για να πω στους συναδέλφους της να μην αναλωθούν σε ανούσιες μεγαλοστομίες, όπως συνηθίζεται. Αντί γι’ αυτές να εξηγήσουν στα μικρά παιδιά, μέσα στις τάξεις, με λόγια απλά το βαθύτερο νόημα δύο εννοιών. Της «προσφοράς» και της «ανιδιοτέλειας», έννοιες δυσεύρετες στους «σπασμένους καιρούς» μας. Δεν πειράζει, ας δακρύσουν τα δύο της παιδιά. Θα μεγαλώσουν όμως υπερήφανα για τη μάνα και δασκάλα τους.

(Είμαι γιός δασκάλας και μαζί με τον αδελφό μου φοιτούσαμε στο ίδιο Δημοτικό του Πειραιά που δίδασκε η μάνα μας Βιργινία, η «δασκάλα χωρίς  βέργα» όπως την έλεγαν, τη ζοφερή- και για την ίδια- δεκαετία του

του Κώστα Ρεσβάνη

Πηγη: Πρωταγωνιστές

Άνθρωπος, μόνος, απελπισμένος στο μεσόστρατο του πεπρωμένου

Είναι από όλους μας πια παραδεχτό, πως βιώνουμε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις της ιστορίας μας. Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από αριθμούς για χρωστούμενα, για μειώσεις, για εκατομμύρια ευρώ που χάθηκαν, που ζητούνται, που μας πνίγουν. Υπάρχουν όμως κάποιοι αριθμοί και κάποια μεγέθη που στη σκέψη τους και κυρίως στην ανάλυσή τους δημιουργούν αισθήματα θλίψεις και πόνου. 3.500 χιλιάδες άνθρωποι τα τρία χρόνια της κρίσης επιχείρησαν να αυτοκτονήσουν ( κάποιοι το πραγματοποίησαν ) σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας. 300.000 χιλιάδες αμβλώσεις,  21.000 χιλιάδες άστεγοι στην Περιφέρεια Αττικής , 2.000 παιδιά υποσιτισμένα στην Αθήνα και χιλιάδες έλληνες να «ποτίζουν» την κατάθλιψή τους με ψυχοφάρμακα. Ο κατάλογος είναι δυστυχώς ατελείωτος ( χιλιάδες σιτίζονται από τα συσσίτια της Εκκλησίας και εκατοντάδες ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό ) και περιορίζομαι μόνο στα παραπάνω δυσβάσταχτα. Από την εκκλησιαστική θεώρηση που βλέπουμε τα πράγματα, μια σύντομη ερμηνεία, αποβαίνει τραγική. Για τους 3.500 χιλιάδες συνανθρώπους μας, που επιχείρησαν να αυτοκτονήσουν, αυτό σημαίνει ότι ή δεν άκουσαν ή δεν τους έπεισε το μήνυμα της Εκκλησίας για την νίκη του θανάτου και του κόσμου και την Ανάσταση του ανθρώπου. Για τις χιλιάδες αμβλώσεις, αυτή τη σύγχρονη ελληνική γενοκτονία , που δυστυχώς και η πολιτεία αδιαφορεί ( με την σιωπή της Εκκλησίας;) φαίνεται πως και εδώ το μήνυμα της Εκκλησίας δεν κοινωνήθηκε. Για την αύξηση της φτώχειας το Ευαγγελικό μοίρασμα των χιτώνων έμεινε νεκρό. Για την αύξηση της κατάθλιψης και της μοναξιάς, ο Ευαγγελικός λόγος παραλλαγμένος είναι και πάλι επίκαιρος: «Γιατί παιδί μου βυθίζεσαι στην μοναξιά και την κατάθλιψη και γυρεύεις την λύτρωσή σου στα ψυχοφάρμακα; Γιατί Χριστέ μου δεν έχω άνθρωπο».

Και μέσα σε όλα αυτά μεγάλη μερίδα από εμάς να βρίσκει καταφυγή στις ιδεολογίες, για πολιτική ελπίδα και λύση των προβλημάτων μας. Πιστεύουμε ακόμα στα ανθρώπινα γιατί δεν καταλάβαμε τον λόγο του Αισχύλου στον διάλογο του χορού με τον Προμηθέα.

Χορός: Μήπως προχώρησες πιο πέρα από ό,τι μας είπες;

Προμηθέας: Έσβησα από τους θνητούς το φόβο του θανάτου.

Χορός: Τι γιατρικό τους έδωσες για τούτη την αρρώστια;

Προμηθέας: Τους έδωσα τυφλές ελπίδες.

Όσοι δεν είναι βυθισμένοι από εμάς στην απελπισία «τρώνε» τυφλές ελπίδες από πολιτικό λόγο Προμηθέα.

Δεν ξέρουμε αν φανεί υπερβολικό, αλλά είναι πιστεύω μας πως αν όχι τη λύση τουλάχιστον την ανακούφιση και την ελπίδα για την αλλαγή όλων των παραπάνω την κρατάει η Εκκλησία, αν αναλάβει την αποστολή  της και την προσαρμόσει στις σημερινές ανάγκες και συνθήκες. Ένα κείμενο ασφαλώς έχει περιορισμένες δυνατότητες αλλά αυτό δεν θα μας εμποδίσει στο να εκφράσουμε τις απόψεις μας έστω και συνοπτικά. Σκοπός μας είναι η εκκίνηση για έναν προβληματισμό και έναν ουσιαστικό διάλογο που  πρέπει να αρχίσει. Ακόμα και οι αρνήσεις, πολλές φορές είναι ερεθίσματα  για δημιουργικές αφετηρίες.

Είναι σχεδόν καθημερινό γεγονός, δυστυχώς, οι αυτοκτονίες αλλά και τα ψυχικά συναισθήματα που κατακλύζουν όλους μας, όπως, η μοναξιά, η κατάθλιψη, η απογοήτευση και η ψυχική απελπισία. Ο συνάνθρωπός μας είναι μόνος και απελπισμένος. Υπάρχουν στην Εκκλησία της Ελλάδος χιλιάδες κληρικοί και χιλιάδες λαϊκά στελέχη (άνδρες και γυναίκες ) που πρέπει να ξαναπροσαρμόσουν το ρόλο τους σε σχέση με τον δοκιμαζόμενο συνάνθρωπό μας. Μέχρι σήμερα, πολλές φορές ( σε αντίθεση με την πράξη και την διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων ) περιμέναμε τον πονεμένο να μας βρει και να μας χτυπήσει την πόρτα για βοήθεια. Σήμερα πρέπει όλοι μας να βγούμε στους δρόμους και να αναζητήσουμε των πληγωμένο συνάνθρωπο μας. Και να πάμε παντού. Εκεί που προσπαθεί να θεραπευτεί, εκεί που δεν έχει φωνή, εκεί που εμπορεύεται, εκεί που εκπορνεύεται, εκεί που τον ποτίζουνε ουσίες, εκεί που πεθαίνει. Έτοιμοι για πραγματική συμπαράσταση, έτοιμοι για μαρτυρία Χριστού και για ελπίδα Αναστάσεως. Η Εκκλησία πρέπει να ξαναβρεί την λαϊκότητά της. Να γίνει πάλι ένα με τον λαό, που πονάει, που αγωνιά, που φιμώνεται, που πεθαίνει μόνος και αβοήθητος. Όσο δεν πράττουμε αυτήν την συνάντηση, ο λαός θα πιστεύει στο Θεό χωρίς την μεσολάβηση της Εκκλησίας. Ξέρω πως μια τέτοια αποστολή έχει κόστος για όλους μας. Πρέπει να απαρνηθούμε τους θρόνους, τις πολυτέλειες, να αντιταχθούμε στον άρχοντα, να παραμερίσουμε την ραστώνη και να βγούμε στους δρόμους. Το μπορούμε; Όσο θα το σκεπτόμαστε η λίστα της μοναξιάς και του θανάτου θα ανεβαίνει. Και τότε ποιος θα έχει την πνευματική ευθύνη;

 Στην σύγχρονη ελληνική γενοκτονία που πραγματοποιείται από τις αμβλώσεις, η Εκκλησία περιορίζεται σε έντυπες και ηλεκτρονικές διαμαρτυρίες πολύ περιορισμένες. Ακόμα και να αυξήσει αυτήν τη δραστηριότητα, μάλλον δεν φτάνει. Πόσο σημαντικό θα ήταν αν η Εκκλησία έλεγε στους ανθρώπους καθαρά και αληθινά πως εκείνη θα μεγάλωνε αυτά τα παιδιά που δολοφονούνται και θα αναλάμβανε το οικονομικό κόστος αλλά και ότι ακόμα χρειαζόταν για μια τέτοια αποστολή. Όσον αφορά το οικονομικό. Το συρτάρι του Θεού δεν αδειάζει ποτέ. Με την βοήθειά Του ξεκινάμε να πάμε να στεγνώσουμε τα δάκρυα όλων των πεταμένων παιδιών. Τι θαυμάσιο θα ήταν να βλέπαμε πολύτεκνους ιερείς με ένα παιδί ακόμα. Χριστιανικές οικογένειες να αναλαμβάνουν παιδιά για να μην χαθούν στα ιατρικά σφαγεία. Μοναχές και Μοναχούς έτοιμοι για το σταυρό μιας μητρότητας και μιας πατρότητας που δε γεύτηκαν και δεν επέλεξαν. Πατέρες και αδερφές Μοναχές, όχι σε συμβατική μοναχική προσφώνηση, αλλά σε κλήση ουσίας, ανάγκης, ευθύνης  και ήθους χριστιανικής ζωής. Προσευχή τους το κλάμα των μωρών, κομποσκοίνι η διατροφή των νηπίων, αγρυπνία η αγωνία της αρρώστιας τους, κανόνας η διαπαιδαγώγησή τους, εργόχειρό τους η ένδυση των παιδιών. ( Με τα παραπάνω δεν εννοούμε την κατάργηση της μοναχικής αποστολής, συγχωρέστε μου την υπερβολή της αγάπης ).Το ξέρω, όλοι θα πουν πως δε  γίνονται αυτά. Ίσως έχουν δίκαιο. Αλήθεια γιατί η Εκκλησία «σκότωσε» τη μήτρα που γεννά «Βασιλειάδες»;

Για τους χιλιάδες αστέγους, πόσο σημαντικό θα ήταν αν άνοιγαν τα πνευματικά κέντρα των ενοριών, όχι για να τους στεγάσουν αλλά για να τους ανακουφίσουν λίγο, έστω λίγο, όταν βρέχει, όταν κάνει κρύο, όταν οι συνθήκες είναι απαγορευτικές για μια ζωή στο δρόμο. Πόσο σημαντικό θα ήταν αν οι χιλιάδες άστεγοι και άνεργοι, έκτιζαν με τα χέρια τους τα εγκαταλελειμμένα μοναστήρια και ξεχέρσωναν τη μοναστηριακή γη, φτιάχνοντας χριστιανικές κοινότητες. Το ξέρω όλοι θα πουν πως δεν γίνονται αυτά. Αλήθεια γιατί η Εκκλησία «ξέχασε» τη μήτρα που γεννά ορθόδοξο κοινοτισμό;

Έφτασε η ώρα και δεν συγχωρείται η αργοπορία. Η Εκκλησία να ξεπεράσει την γραφειοκρατικοποίησή της, να σπάσει τη «συνενοχή» με το κοινωνικοπολιτικό κατεστημένο, να ξεριζώσει την «ψυχρότητα» και το «απολίθωμα» του θρησκευτικού βιώματος που εκφυλίζει τον χριστιανισμό σε στενόκαρδο ηθικισμό. Πόσος Χριστός περνάει σε όλα αυτά, ποια κινητικότητα ή ποια διακινδύνευση αναπτύσσουμε εμείς οι χριστιανοί για να περάσει; Ψάχνει ο άνθρωπος να δει στο πρόσωπό μας τον Χριστό και δεν τον αναγνωρίζει!

Είναι όσο ποτέ άλλωστε επίκαιρα τα λόγια του Θεοτοκά: «Η ιστορία την ξαναφέρνει σήμερα ( την Εκκλησία) στην αρχική της θέση του ποιμενάρχη, με το πνεύμα των πατέρων, αλλά μέσα σ' έναν κόσμο εντελώς καινούριο, μαζικό, δυναμικό, συνταρακτικό, κλυδωνιζόμενο. Οι νέες ιστορικές συνθήκες ζητούν από αυτήν να ξαναβρεί τις βαθύτερες πηγές της πνευματικότητας της, να γίνει πάλι εστία έντονης και γνήσιας πνευματικής ζωής, να συζητήσει ιδέες, να λύσει προβλήματα συνειδήσεων, να προσφέρει υψηλά πρότυπα πίστης και αρετής, να βοηθήσει τους σύγχρονους ανθρώπους, να δώσουν ένα νόημα στην ύπαρξή τους, και να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό. Προκύπτει δηλαδή για αυτήν ένα μεγάλο ζήτημα ιστορικής αναπροσαρμογής».

Εμείς, οι χριστιανοί, είμαστε αντάρτες της υπακοής στην Εκκλησία και πρωταθλητές της ανυπακοής σε κάθε Καίσαρα. Καλούμαστε σήμερα, που οι συνάνθρωποί μας χάνονται στους δρόμους, στις πλατείες, στα σκοτεινά σοκάκια των ψυχών τους, να πετάξουμε τα προσωπεία και τους εφησυχασμούς της ακηδίας. Να αγαπήσουμε τον άλλον, ο οποίος είναι πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο. Ο άλλος είναι η σωτηρία μας, η ζωή μας, ο παράδεισός μας. Αυτό σημαίνει Εκκλησία. Να ο δρόμος μας σήμερα. Αγάπη, μετάνοια και συνάντηση με τον άλλον όπου και αν βρίσκεται. Η αμάθεια του λαού ήταν μέχρι χτες η σύμμαχος της νάρκης της Εκκλησίας. Όλοι στην συνάντηση του άλλου που πονά, αγωνιά και πεθαίνει. Όχι με θεαματικές «τηλεγενείς» επισκέψεις. Αλλά με μια μαρτυρία που φτάνει μέχρι το μαρτύριο. Ο συγκλονισμός μιας ολόκληρης ανθρωπότητας ώστε να μπει στο σωστό της δρόμο γίνεται μόνο με μάρτυρες. Και αυτόν τον συγκλονισμό μπορεί μόνο η Εκκλησία και οι χριστιανοί να προσφέρουν. Αυτό προϋποθέτει την ενδορθόδοξη εκκλησιαστική ενότητά μας. Είμαστε ενωμένοι όλοι γύρω από το ίδιο Ευαγγέλιο, όσο αυτό είναι κλειστό. Μόλις το ανοίξουμε τραβάει ο καθένας το δρόμο του. Αδιέξοδα τα μονοδιάστατα, αδιέξοδη η Ορθοδοξία της απόρριψης. Ώρα για ρήξη με τον εαυτό μας και τους κοσμοκράτορες του σκότους. Ώρα για έξοδο που αγκαλιάζει αδερφικά τους πάντες και περιχωρεί «εν αγάπη» όλους. Για να πάψει ο άνθρωπος να είναι μόνος, απελπισμένος στο μεσόστρατο του πεπρωμένου, που δεν ξέρει πού να πάει.

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ!

Συγκίνηση προκαλεί σε όλο τον κόσμο μια φωτογραφία που απεικονίζει αστυνομικό στη Νέα Υόρκη να προσφέρει ένα ζευγάρι μπότες σε έναν άστεγο.Ήταν μία κρύα νύχτα στις 14 Νοέμβρη φέτος, όταν ο 25χρονος αστυνομικός της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας Lawrence DePrimo συνάντησε σε ώρα υπηρεσίας, γύρω στις 9.30, έναν ξυπόλητο άστεγο στην (πλατεία) Times Square. Ο αστυνομικός εξαφανίστηκε για λίγο και κατόπιν γύρισε φέρνοντας ένα ζευγάρι καινούριες μπότες. Μετά γονάτισε και βοήθησε τον άνδρα να τις φορέσει.

Μνήμη κοιμήσεως Γέροντα Πορφύριου

Ο Γέροντας Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στον Άγιο Ιωάννη Καρυστίας Ευβοίας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευάγγελος.
Στο σχολείο φοίτησε μόνον δύο χρόνια. Η ασθένεια του δασκάλου και η φτώχεια της οικογένειάς του τον έσπρωξαν να εργασθεί βόσκοντας τα λίγα ζώα της. Λίγο αργότερα, περίπου εννέα χρονών παιδάκι, εργάστηκε στο ανθρακωρυχείο της περιοχής και μετά στο παντοπωλείο ενός γνωστού της οικογένειας, στον Πειραιά.
Ο πατέρας του είχε πάει να δουλέψει στη διώρυγα του Παναμά, για να συντηρήσει την οικογένειά του.
Όταν ήταν 8 ετών, βρήκε ένα φυλλάδιο με το βίο του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη, το οποίο διάβαζε συλλαβιστά. Ο βίος του αγίου συγκίνησε το μικρό βοσκό και θέλησε να τον μιμηθεί.
Έτσι, γύρω στα δώδεκα χρόνια του, ξεκίνησε μόνος του κρυφά για το Άγιο Όρος και στο πλοίο συνάντησε τον μετέπειτα Γέροντά του, ιερομόναχο Παντελεήμονα, τον πνευματικό, που ασκήτευε στην καλύβη του Αγίου Γεωργίου στη Σκήτη Καυσοκαλυβίων του Αγίου Όρους.
Σ΄ αυτόν τον Γέροντα και τον αυτάδελφό του μοναχό Ιωαννίκιο, ο νεαρός δόκιμος έκανε χαρούμενη και άκρα υπακοή και έτσι σε λίγα χρόνια αξιώθηκε να καρεί μοναχός. Λόγω της θερμής πίστης του, της υπακοής και της άσκησής του, τον επισκέφθηκε η θεία Χάρη και απέκτησε σε νεαρή ηλικία το χάρισμα της διοράσεως.
Στο Άγιον Όρος ασθένησε από πλευρίτιδα γύρω στα 18 του χρόνια και οι γέροντές του τον έστειλαν σε μοναστήρι στην Εύβοια για θεραπεία.
Εκεί τον γνώρισε ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος και αφού διαπίστωσε την πνευματική του προκοπή, τον χειροτόνησε ιερέα σε ηλικία 20 ετών.
Μετά από ένα μικρό διάστημα ο Μητροπολίτης της περιοχής τον κατέστησε πνευματικό και έτσι έθεσε στην υπηρεσία των πιστών το χάρισμα της διοράσεως. Με το χάρισμα αυτό, ο νεαρός ιερομόναχος και πνευματικός Πορφύριος βοηθούσε τους ανθρώπους να γλιτώσουν από διάφορες πλεκτάνες του πονηρού, να καταλάβουν τί γίνεται στην ψυχή τους και να εργασθούν για τη σωτηρία τους.
Το 1940 διορίστηκε εφημέριος στην Πολυκλινική Αθηνών, στην οδό Σωκράτους, κοντά στην πλατεία Ομονοίας.
Σ΄ αυτή τη θέση παρέμεινε συνολικά 33 χρόνια, εξομολογώντας τους ασθενείς και άλλους, προσευχόμενος, συμβουλεύοντας και συχνά θεραπεύοντας με την προσευχή και τη Χάρη του Θεού ασθενείς που ζητούσαν τη βοήθεια του.
Το 1950 νοίκιασε το εγκαταλελειμμένο μοναστηράκι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων στην Πεντέλη και μέχρι το 1978 καλλιεργούσε την περιοχή του. Το 1979 εγκατεστάθηκε στο Μήλεσι Αττικής, κοντά στον Ωρωπό, όπου άρχισε, αφού έλαβε τις νόμιμες άδειες, να κτίζει το Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Σ΄ αυτό δεχόταν επισκέπτες κάθε κατηγορίας και τηλεφωνήματα από όλα τα μέρη του κόσμου, για διάφορα προβλήματα και συμβούλευε, ευχόταν, εξομολογούσε και θεράπευε τις ψυχές και πολλές φορές και τα σώματα των ανθρώπων.
Τον Ιούνιο του 1991, προαισθανόμενος το τέλος του, και μή θέλοντας να κηδευθεί με τιμές, αναχώρησε για το καλύβι του Αγίου Γεωργίου στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου είχε καρεί μοναχός πριν από περίπου 70 χρόνια και στις 2 Δεκεμβρίου παρέδωσε το πνεύμα στον Κύριο.
Οι διδαχές του παραμένουν πολύτιμες παρακαταθήκες για τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο της εποχής μας.
Με τη βαθιά αγάπη και τη διάκριση που τον χαρακτήριζε, τα λόγια του αποτελούν αληθινές σανίδες παρηγοριάς στις μέρες μας.
Η διεισδυτική του ματιά και η μεγάλη του φιλανθρωπία προσφέρουν ξεχωριστές διαστάσεις στη σύγχρονη Ποιμαντική.

Πηγή: Ρομφαία

Η Λευκή και η Κόκκινη κορώνα.

Στην ιστορική μνήμη που αποτρέπει αναβίωση νεκρών  ιδεολογικών φανατισμών.

Ο Ρεμόν Κόλμπ γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1894 σ’ ένα χωριό της πολωνικής επαρχίας Λοτζ, και έδειχνε από την παιδική του ηλικία ότι ήταν ένα ζωντανό και ανήσυχο πνεύμα. Σε ηλικία 13 ετών, τον Σεπτέμβριο του 1907, εισέρχεται στο ιερατικό σεμινάριο του Φραγκισκανικού τάγματος στη Λεόπολη, και τέσσερα χρόνια μετά προφέρει τις μοναχικές υποσχέσεις και λαμβάνει το όνομα Μαξιμιλιανός. Είναι τα δύσκολα εκείνα χρόνια για την πατρίδα του την Πολωνία η οποία βρίσκεται υπό τσαρική κατοχή. Τον Νοέμβριο του 1912, πηγαίνει στην Ρώμη για σπουδές Φιλοσοφίας στο Γρηγοριανό  Πανεπιστήμιο και θεολογίας στο Διεθνές Κολλέγιο των Φραγκισκανών. Στις 28 Απριλίου χειροτονείται πρεσβύτερος και στα τέλη Ιουλίου 1919 θα επιστρέψει στην Πολωνία με το διδακτορικό δίπλωμα θεολογίας. Αναλαμβάνει τη διδασκαλία της εκκλησιαστικής ιστορίας στην Κρακοβία, έχοντας μια κλονισμένη υγεία από σοβαρή πνευμονική ασθένεια. Στις αρχές του 1930 φεύγει για μια ιεραποστολική περιοδεία στην Ιαπωνία και μένει εκεί εργαζόμενος μέχρι τον Ιούλιο του 1936. Τον Σεπτέμβριο του 1939 πραγματοποιείτε η ναζιστική εισβολή στην Πολωνία και ο Μαξιμιλιανός συλλαμβάνεται από τους πρώτους στις 19 Σεπτεμβρίου. Αφού περάσει από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του Λαμπίνοβις, του Αμτιτς και του Οστρέζοφ, θα αφεθεί  ελεύθερος στις 8 Δεκεμβρίου 1939. Η ποιμαντική του δράση κοντά στον δοκιμαζόμενο πολωνικό λαό θα υποχρεώσει την Γκεστάπο να τον συλλάβει και να τον μεταφέρει στις 18 Μαΐου στο Άουσβιτς. Είναι ο κρατούμενος 16670.

Ο πολωνός γιατρός Ρόντλοφ Ντίεμ που εργαζόταν στο νοσοκομείο του Άουσβιτς θα μας διηγηθεί ότι:  " Πολλές φορές προσπάθησε να φέρει τον Μαξιμιλιανό στο νοσοκομείο διότι η κατάσταση της υγείας του ήταν πολύ σοβαρή, μα εκείνος κάθε φορά υπεδείκνυε άλλα  πρόσωπα που κατά την γνώμη του, είχαν μεγαλύτερη ανάγκη". Εντυπωσιασμένος από την συμπεριφορά του ο Γιατρός μια φορά θα τον ρωτήσει με επιμονή: " Μα τι είσαι εσύ, τέλος πάντων; Ένας απλός Ιερέας θα του απαντήσει".

Στα τέλη Ιουλίου 1941 ένας κρατούμενος δραπέτευσε από την πτέρυγα 14 και παρά τις έρευνες, δεν βρέθηκε πουθενά. Την επόμενη ημέρα οι Ναζί διάλεξαν στην τύχη δέκα κρατούμενους για να τους θανατώσουν ως αντίποινα. Μέσα σε αυτούς ήταν και ο Φρανσουά Γκαζοβνίτσεκ, ο οποίος είχε γυναίκα και παιδιά και έκλαιγε σκεπτόμενος ότι θα τους αποχωριστεί για πάντα. Τότε ο Μαξιμιανός θα βγει από τη σειρά του και αποφασισμένος θα κατευθυνθεί προς τον διοικητή. "Μπορώ να πεθάνω στη θέση αυτού του οικογενειάρχη;", είπε στον διοικητή και έδειξε τον Φρανσουά Γκαζοβνίτσεκ. Δεν έχω γυναίκα και παιδιά, δε χρησιμεύω πλέον σε τίποτα". Ο διοικητής δέχθηκε και ο Μαξιμιλιανός πήρε θέση ανάμεσα στους δέκα μελλοθάνατους.

 

 Από μία άλλη μαρτυρία η οποία και κατατέθηκε στη δίκη των Ναζί εγκληματιών στη Βαρσοβία, μετά το τέλος του Πολέμου, από τον Πολωνό Μπρούνο Μποργόβιετς, βοηθό των Γερμανών δημίων στο Άουσβιτς μαθαίνουμε: "Τον Ιούλιο του 1941 οδηγήσαμε τους δέκα μελλοθανάτους της πτέρυγας 14 σ' ένα υπόγειο κελί, χωρίς παράθυρο. Κλειδώνοντας την πόρτα οι φρουροί φώναξαν γελώντας: "θα μαραθείτε σαν τις τουλίπες". Από την ημέρα εκείνη δεν τους δόθηκε τροφή και νερό. Κάθε  πρωί οι φύλακες έβγαζαν από το κελί τα πτώματα εκείνων που είχαν υποκύψει. Ήμουν μάρτυρας του γεγονότος , διότι κατέγραφα τους κωδικούς αριθμούς των νεκρών κρατουμένων και εκτελούσα χρέη μεταφραστή. Κάθε μέρα άκουγα προσευχές από το κελί, ήταν ο π. Μαξιμιλιανός, που άλλοτε προσευχόταν μεγαλόφωνα και άλλοτε έψελνε. Κάπου- κάπου  άκουγα ένα υπόκωφο βουητό να ενώνεται με την ψαλμωδία του, ήταν οι συγκρατούμενοι του, αλλά και άλλοι, από τα διπλανά κελιά του θανάτου. Εξασθενημένες φωνές, ένας ανθρώπινος ρόγχος που υμνούσε το Θεό.  Όταν ανοίγαμε την πόρτα του κελιού, οι δυστυχείς παρακαλούσαν για λίγο νερό και ψωμί. Η απάντηση των δημίων ήταν κλοτσιές στην κοιλιά, που αποτελείωναν τους κρατουμένους. Ο π. Μαξιμιλιανός δε ζητούσε τίποτα, δεν παραπονιόταν για τίποτα. Τον βρίσκαμε άλλοτε όρθιο και άλλοτε γονατιστό να δίνει κουράγιο στους άλλους και να μας κοιτάζει με ένα βλέμμα αθώο, που ημέρα με την ημέρα γινόταν θαμπό. Κάθε φορά που κλείναμε το κελί οι φύλακες μουρμούριζαν : "Αυτός ο παπάς είναι ένας δίκαιος άνθρωπος".

 Το ίδιο βράδυ τούς έκλεισαν στα υπόγεια κελιά της 11ης πτέρυγας. Πέθανε τελευταίος, στις 14 Αυγούστου, παραμονή της Παναγιάς, και το σώμα του κάηκε την επομένη, ανήμερα της Παναγίας στο κρεματόριο.

 Η μάνα του Μαρία έλεγε πως όταν ήταν μικρός ο Μαξιμιλιανός, πολλές φορές έκλαιγε τα βράδια. Ένα βράδυ τον ρώτησε αν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας και γι αυτό κλαίει. Εκείνος της απάντησε με συγκίνηση: Μαμά προσευχήθηκα πολύ προς την Παναγία, για να μου αποκαλύψει τι θα γίνω στην ζωή μου. Μια  μέρα στην Εκκλησιά η Παρθένος μου εμφανίστηκε κρατώντας δύο κορώνες, μία λευκή και μία κόκκινη. Με κοίταξε τρυφερά και με ρώτησε αν τις ήθελα. Η λευκή σήμαινε ότι θα έπρεπε να ζήσω στην αγνότητα και η κόκκινη ότι θα γινόμουνα μάρτυρας. Απάντησα ότι τις δέχομαι και τις δύο. Η Παναγία τότε με κοίταξε πάλι τρυφερά και εξαφανίστηκε…

Η Εκκλησία καλείται στις μέρες μας να ξαναφορέσει και την κορώνα της αγνότητας και την κορώνα του μαρτυρίου, όπως κάνουν αρκετοί άνθρωποι σήμερα και να βροντοφωνάξει πάλι:

Η Εκκλησία δε συμμετέχει στην νέα "σταυροφορία" των καθαρών και των πατριδοκάπηλων γιατί βλέπει μια νέα "εικονομαχία" του προσώπου.

Η Εκκλησία κατανοεί και αγκαλιάζει το διαφορετικό και δεν το εχθρεύεται. Δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, την πατρίδα και τη θρησκεία.

Η Εκκλησία θέλει να σώσει τον κόσμο και όχι να γίνει φορέας της κοσμικής διάσπασής του.

Η Εκκλησία δεν αποδέχεται τη συμπεριφορά των χριστιανών όταν ασκούν  "νόμιμη" βία και όταν αφήνονται στη βία της ανομίας.

 

Η Εκκλησία συνεχίζει να πιστεύει στις αξίες, αλληλεγγύη, ισοτιμία, δικαιοσύνη, αδελφοσύνη και δε γίνεται υπηρέτρια των αγορών.

 

Η Εκκλησία αρνείται την πίστη που μετατρέπεται σε μηχανισμό μεταφυσικής νομιμοποίησης της ιδεολογίας, που δίνει το δικαίωμα στους πιστούς να βανδαλίζουν με πάθος γιατί έτσι εκτονώνουν την καθαρότητά τους ως όργανα της θείας δίκης.

 

Η Εκκλησία δεν εμπλέκεται και ούτε δημιουργεί ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, κρατάει αποστάσεις παίρνοντας παράδειγμα από τη Γη, που για να βρίσκεται στη σωστή απόσταση από τον Ήλιο, επιτρέπει τη Ζωή ( Ελύτης ).

Η Εκκλησία αγαπάει όλους τους ανθρώπους και ο Χριστός συνεχίζει να δωρίζει το Σώμα και το Αίμα του στην Εκκλησία.

Η Εκκλησία δε βάζει φυλακή την ιστορία αλλά μας καλεί να κοιταχθούμε στον καθρέφτη της ιστορικής αλήθειας. Εξάλλου κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει την Ανάσταση.

Και επειδή ο λύκος είναι εντός ή θέλει να μπει μέσα στο ποιμνιοστάσιο, ας θυμηθούμε ένα μικρό μύθο. " Είπε ο κόκορας στη νυχτερίδα: Περιμένω το φώς της αυγής, μιας και το φως της αυγής είναι για μένα. Αλλά εσύ; Τι ζητάς από το φώς της αυγής";