Η Φωτογραφία!

Ποιος δεν σέβεται ποιόν τελικά; Ο μαθητής που μουντζώνει ή ο << επίσημος >> που βρήκε την ώρα να μιλήσει στο κινητό του;

Το μεγάλο ΟΧΙ...

Την Παρασκευή οι Έλληνες είπαν ένα βροντερό << ΟΧΙ >> στο πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα και στα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης που τα στηρίζουν και τα οποία θριαμβολογούν αυτές τις ημέρες για την απόφαση των Βρυξελλών. Βεβαίως οι πολιτικοί μας, προεξάρχοντος του Προέδρου της Δημοκρατίας, πιστεύουν ακόμα ότι δεν τους φτύνουν αλλά βρέχει! Η επιμονή του Προέδρου της Δημοκρατίας, του ανθρώπου που πάντοτε είχε έτοιμα μόνο τα << ναι >> για τους προϊσταμένους του, να καθυβρίζει εκείνους που δεν τον άφησαν να παρακολουθήσει άλλη μια στρατιωτική παρέλαση από το βάθρο του. Έχει μάλιστα, την απαίτηση να του φερόμαστε σαν ιερή αγελάδα επειδή στα νιάτα του ήταν αντάρτης. Λες κι αυτό του δίνει συγχωροχάρτι για όλη την υπόλοιπη διαδρομή του ή λες και τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα...Τα ίδια ανδρείκελα εξάλλου, που όταν πηγαίνουν στην Ευρώπη ή όταν μιλούν με τα εγχώρια αφεντικά τους δεν ξέρουν παρά να σκύβουν το κεφάλι και να λένε τα  << μάλιστα >>, έχουν το θράσος να πιάνουν στο στόμα τους το << ΟΧΙ >> των Ελλήνων πριν από 71 χρόνια και να μιλούν για αμαύρωση της εθνικής επετείου και των θεσμών. Μα την Παρασκευή οι Έλληνες τίμησαν αυτήν την επέτειο περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά! Και τώρα ομνύουν στη δημοκρατία εκείνοι που δεν ρώτησαν ποτέ τον ελληνικό λαό αν θέλει το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο ή το κούρεμα των μισθών και των συντάξεων του. Όχι μόνο του υποσχέθηκαν άλλα πράγματα προεκλογικώς, άλλα θέλουν να τον δεσμεύουν και για διάστημα πολύ μεγαλύτερο της τετραετίας για την οποία εκλέχτηκαν στηριζόμενοι στο ψέμα και στην εξαπάτηση. Ε, λοιπόν, κύριοι, αφού δεν δίνετε στον << εχθρό >> λαό βήμα να μιλήσει στις κάλπες, αυτός θα επιμένει να μιλά στις παρελάσεις και στις πλατείες.

ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ...

Κύριε Πρόεδρε σήμερα ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε : Η Ελλάδα θα πρέπει να εκχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας ως αντάλλαγμα για τη νέα βοήθεια που αποφάσισε η ευρωζώνη. Σε αυτή την δήλωση όποιος δεν αντιδρά τι είναι; Η απάντηση είναι δικιά σας κύριε Πρόεδρε.

Ένα γράμμα για σένα

Σταματήσαμε πια, δόξα σοι ο Θεός. Είμαστε στο χαράκωμα. Ένα τέλος. Και συνάμα μια αρχή. Τέλος στην πολυτυραγνισμένη ζωή της αδιάκοπης πορείας. Αρχή στην πρωτοδοκίμαστη ζωή του χαρακώματος. Ήτανε μέρες, που έλεγα μπα, δεν είναι να τελειώσει ποτέ ετούτο το περπάτημα. Θα γεράσω έλεγα, περπατώντας ολοένα. Και σα σταματήσω, θα ΄ναι για να πεθάνω. Κουρασμένος από μοναξιά, είπα να σου ιστορήσω κάπου κάπου τις εντυπώσεις μου, από τούτη την καινούργια ζωή. Ξέρεις, είναι παρηγορητικό να γνωρίζεις πώς κάποιος δικός σου είναι κοντά σου, την ώρα που ζεις τις πιο κρίσιμες ώρες της ζωής σου. Κάποιος που σε καταλαβαίνει, που σε μεταλαβαίνει. Ακούει στοχαστικά τη σκέψη σου, κι ας μην το φαντάζεται κιόλας πως την ακούει. Θα το 'χεις προσέξει καμιά φορά. Όπως τότε, που καθόμασταν στην καμαρούλα, που δεν ήταν κανείς άλλος, έξω από μερικά καλά βιβλία, μια εικόνα, ένα δυο ζωγραφιές στους τοίχους, μια λάμπα που περιμένει τη νύχτα με χτυποκάρδι και οι καρέκλες ένα γύρο γεμάτες υπομονή. Κανένας δεν μιλά. Καθένας είναι παραδομένος στους λογισμούς του. Μπορεί και να μην συλλογιέται τίποτα συνειδητά. Τότε είναι η πιο σπουδαία στιγμή, γιατί η ψυχή σου, λεύτερη σαν χελιδόνι, ξεφεύγει και ανταμώνει τη λεύτερη ψυχή του κόσμου και χάνεται μέσα της. Μα, τις περισσότερες φορές η ψυχή σου μιλά με τη σιωπή της. Κι εγώ να κάθομαι σιωπηλός, ολότελα ανυποψίαστος, ακροατής στην άφωνη μοναχοκουβέντα σου. Ένα τέτοιο πράγμα μου συμβαίνει και θέλω ν΄αποτείνω και πάλι την σκέψη μου σ΄εσένα. Λογαριάζω πως είσαι κάπου εδώ κοντά μου, κι ας μην μιλάς. Κι εγώ τότε παραδίνομαι όλος αγνότητα στη σιωπή μου, που η απουσία σου την γεμίζει. Σαν τελειώσει με το καλό ο πόλεμος, θα φυλλομετρούμε καμμία φορά τούτα τα παλιόχαρτα μαζί, και θα σε βλέπω να διαβάζεις ετούτες τις φυλλάδες με τη βαθιά και καθάρια φωνή σου. Σαν σ' ακούσω, θα 'ναι σαν ν' ακούω μια γάργαρη φλέβα νερού, που κουρνελίζει μόνο για μένα στα βάθη της ψυχής και κανένας δεν υποψιάζεται τούτη την κρυφή μου ευτυχία. Τούτες τις ξεχωριστές ώρες, που η ζωή μου είναι τόσο κοντά στο θάνατο και τα χέρια μου τόσο μακριά από τα δικά σου...

Στρατής Μυριβήλης

Τα έμαθες τα νέα πατέρα;

Από την επιθυμία και τον φόβο...Ελευθέρωσε με...

Ω Κύριε Ιησού μου, πράε και ταπεινέ τη καρδία,
σε παρακαλώ και σε ικετεύω με όλη μου την καρδία:
Από την επιθυμία να με εκτιμούν, ελευθέρωσε με.
Από την επιθυμία να με αγαπούν, ελευθέρωσε με.
Από τη επιθυμία να με αναζητούν, ελευθέρωσε με.
Από την επιθυμία να με τιμούν, ελευθέρωσε με.
Από την επιθυμία να με επαινούν, ελευθέρωσε με.
Από την επιθυμία να με προτιμούν, ελευθέρωσε με.
Από την επιθυμία να με συμβουλεύονται, ελευθέρωσε με.
Από την επιθυμία να με επιδοκιμάζουν, ελευθέρωσε με.
Από την επιθυμία να με φροντίζουν, ελευθέρωσε με.
Από το φόβο να με ταπεινώνουν, ελευθέρωσε με.
Από το φόβο να με περιφρονούν, ελευθέρωσε με.
Από το φόβο να με απορρίπτουν, ελευθέρωσε με.
Από το φόβο να με συκοφαντούν, ελευθέρωσε με.
Από το φόβο να με λησμονούν, ελευθέρωσε με.
Από το φόβο να με προσβάλλουν, ελευθέρωσε με.
Από το φόβο να με υποπτεύονται, ελευθέρωσε με.

Αρχιμ. Ευσέβιος Βίττης

Αγαπημένο μου ημερολόγιο!

Ένας σωρός ερείπια

" Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο. Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα ταχυφαγείο. Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος. Εκεί που υπάρχει μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη. Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη. Στη θέση της πατρίδας, ένας σωρός ερείπια. Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο. Στη θέση της ελευθερίας ένας τάφος. Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ. Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί..."

<< Αυτός ο τόπος δεν είναι η Ελλάδα μου >>

<< Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός ο τόπος είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσα τους; Να 'στε όλοι καλά. Στόν τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια >> Το τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμα του Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη με τίτλο << Η ζωή πάνω στο νήμα >>, λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή. Σε κίτρινο χαρτί με διορθώσεις και σημειώσεις, αφήνει τις τελευταίες του σκέψεις, παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του.

Μίκης: Η Ευρώπη μας οδηγεί στο δρόμο της βίας!

<< Οι ξένοι μας βάζουν όλο και πιο βαθιά το μαχαίρι. Μας προκαλούν προσβλητικά κάθε μέρα και περισσότερο και μας οδηγούν σε έκρηξη, που πιθανόν να καταστρέψει και τους ίδιους. Οι υπεύθυνοι της Κυβέρνησης συμπεριφέρονται απέναντί τους σαν μυρμήγκια, ενώ στο λαό μας επιδεικνύουν μια τόσο τρομερή αναλγησία, που θα πρέπει να είναι είτε όργανα του Κακού είτε επικίνδυνα άσχετοι, μικροί και αφελείς. Από τη νέα σύσκεψη των Ευρωπαίων προκύπτει καθαρά ότι μόνος δρόμος στον οποίο μας οδηγούν με σιγουριά, είναι ο δρόμος της βίας. Η φωνή της υπομονής, της σύνεσης, του συμβιβασμού και τελικά της υποταγής, σημαίνει το τέλος μας ως Έθνους και ως Λαού.
Η Ευρώπη μας οδηγεί στο δρόμο της βίας! >>

Tο " κούρεμα " και η απάντηση...

Το " κούρεμα " του χρέους μας, θα είναι καταστροφικό για τις τσέπες μας και θα έχει συνέπειες με νέα μέτρα, ισοπέδωση συντάξεων και ασφυξία στην αγορά.

Η απάντηση των Ελλήνων :

Η Αγανάκτηση και στα γήπεδα...

Η οργή του κόσμου για την απάνθρωπη πολιτική της κυβέρνησης μεταφέρεται από τις πλατείες, τους δρόμους και τις συνελεύσεις στα γήπεδα. Το ηχηρό μήνυμα δόθηκε το Σαββατοκύριακο σε 4 από τα 6 γήπεδα της Σούπερ Λίγκας, στο Περιστέρι, το Ολυμπιακό Στάδιο, τη Νέα Σμύρνη και το Ηράκλειο. Στο Ολυμπιακό Στάδιο, αστυνομικοί και άνδρες των ΜΑΤ έστησαν μπλόκα στον περιβάλλοντα χώρο και έκαναν ελέγχους ( ! ) στα αυτοκίνητα στις εξόδους για να βρουν το πανό (φώτο)! Το πανό βρέθηκε και δύο οπαδοί του Παναθηναϊκού οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ και αργά το βράδυ έμειναν ελεύθεροι. Είναι μόνο η αρχή.

Ο Καντάφι και η Ύβρις

Αυτή η ιστορία με το πτώμα του Καντάφι μ΄έστειλε σε πολύ βαθειά κι΄ανήλιαγα πηγάδια στην απόλυτη βαρβαρότητα, στους ανθρώπους των σπηλαίων. Η ανθρωπότητα, καλώς η κακώς, πολεμάει και αγριεύει και δολοφονεί και ο νόμος του πολέμου είναι σκληρός και άτεγκτος-αλλά υπάρχει. Μ΄ αυτό το αηδιαστικό θέαμα που είδαμε στις τηλεοράσεις μας ( δεν μας φτάνανε τα δικά μας και η παράταση της αγωνίας μας μέχρι την Τετάρτη και μετά από αυτό ποιος ξέρει μέχρι πότε ), έπρεπε τα διεθνή και τα ελληνικά κανάλια να μας βάλουν μέσα στα σπίτια μας ένα κουφάρι δρυός πεσούσης σε άθλια κατάσταση, το ίδιο σώμα όπου κάποτε κατοικούσε ο φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου και τόσων άλλων διεθνών ηγετών αρχιδολοφόνος Καντάφι. Όσο ήταν ζωντανός ήτανε βδέλυγμα, χειρότερος από το πιο σιχαμερό δηλητηριώδες και επιθετικό ερπετό- και να είχα την δυνατότητα να τον φτύσω κατάμουτρα θα το έκανα ευχαρίστως στην πρώτη ευκαιρία ( αντίθετα με τον πρωθυπουργό μας που πήγε να τον δει κιόλας τον butcher και του πήγε και παλιά φωτογραφία με τον << μπαμπά >> να του την υπογράψει-ο σφαγέας-σαν ενθύμιο φιλίας. Εγώ, πάλι όχι, τον σιχαινόμουνα πάντα και θύμωνα που τον κουβαλούσε ο Αντρέας στον Αστέρα της Βουλιαγμένης και μεσολαβούσε για τις συναντήσεις του με δυτικούς ηγέτες-σε διάφορες στιγμές τις πρόσφατης σχετικά ιστορίας. Άλλο αυτό όμως και άλλο η ιερότητα του άψυχου πια, δικαίως δολοφονημένου εχθρού. Αιώνες πίσω ( σε φάσεις πιο << πολιτισμένες >> και με << αρχές >> ) το νεκρό σώμα του χειρότερου εχθρού στον Πόλεμο, έπρεπε ή να ταφεί με σοβαρότητα και με το τυπικό της φυλής η της θρησκείας του, ή έπρεπε να παραδοθεί στον εχθρό. Όπως και η Ειρήνη, έτσι και ο Πόλεμος έχουν νόμους. Αυτή η πολυδιαφημισμένη από τα ΜΜΕ εικόνα του φριχτού μεταθανάτιου εξευτελισμού μιας μάζας ανόργανης ύλης, με αηδίασε. Και με έκανε να σκεφτώ για άλλη μια φορά πως παρα τα ηλεκτρονικά μας θαύματα και τους θριάμβους μας στα επιστημονικά εργαστήρια, ξαναζούμε μια περίοδο άγριας βαρβαρότητας. Το νεκρό σώμα ενός ηττημένου, ποτέ όσο θυμάμαι, δεν είχε υποστεί τέτοια βία, αγριότητα και μίσος-που κινηματογραφούν τα διεθνή συνεργεία και περήφανα, μας τα << πουλάνε >>.

Και λυπάμαι που το λέω αλλά θα περίμενα μια δήλωση από τον ΓΑΠ. Η οικογένεια του είχε στενούς οικογενειακούς και οικονομικούς δεσμούς με την οικογένεια Καντάφι ( για την ενίσχυση του κόμματος βέβαια ) πολλές δεκαετίες τώρα...

Άρης Δαβαράκης

Σκύλος-Μασκότ σε γραμματόσημο!

Αν ζούσε θα ήταν 124! Ωστόσο ο Owney  έχει καταφέρει να << ζει >> μέσω των γραμματόσημων που φέρουν την μορφή του και που έχουν κατακλύσει τα ταχυδρομεία της Αμερικής ώστε να θυμούνται όλοι πως αποτέλεσε το γούρι των υπαλλήλων του ταχυδρομείου. Χωρίς καμία εκπαίδευση, ο σκυλάκος είχε εντοπίσει 80 νεκρούς ταχυδρόμους και 2000 που τραυματίστηκαν σε συντρίμμια τρένων, μεταξύ του 1890 και του 1900. Ο Owney ταξίδευε σε όλη την Αμερική ( πάνω από 140.000 μίλια ) και οι υπάλληλοι του έφτιαχναν μετάλλια η ταυτότητες που έβαζαν στο κολλάρο του, για να δείχνει το περιπετειώδες ταξίδι του και από που πέρασε. Οι υπάλληλοι του ταχυδρομείου μάζεψαν χρήματα για να βαλσαμώσουν τον σκύλο μετά το θάνατο του και πλέον εκτίθεται στο μουσείο Smithosonian National Postal

13 λόγοι για να ζεις

Σε αγαπώ, όχι για αυτό που είσαι...αλλά για αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι κοντά σου.

Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δάκρυα σου, δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις...

Επειδή πιστεύεις ότι κάποιος δεν σε αγαπάει όσο εσύ θα ήθελες...δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπά με όλη την καρδιά του.

Αληθινός φίλος είναι αυτός που σου κρατάει το χέρι...και ταυτόχρονα αγγίζει την καρδιά σου.

Ο χειρότερος τρόπος ν' αγαπάς κάποιον, είναι να κάθεσαι δίπλα του, αλλά αυτός να μην είναι πραγματικά εκεί.

Μην σταματάς ποτέ να χαμογελάς, ακόμα και αν είσαι δυστυχισμένος...κάποιος ίσως ερωτευθεί το χαμόγελο σου.

Μπορεί απλά να είσαι ένα άτομο σε όλο τον κόσμο...αλλά για κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος.

Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου για κάποιον, που δεν νοιάζεται να τον ξοδέψει μαζί σου.

Ίσως ο Θεός, θέλει να γνωρίσεις πολλούς λάθος ανθρώπους, μέχρι να γνωρίσεις τον σωστό, έτσι όταν συμβεί αυτό θα είσαι πραγματικά ευγνώμων.

Μην κλάψεις γιατί ήρθε το τέλος σε μια σχέση...χαμογέλα για όλα αυτά που περάσατε μαζί.

Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, πρέπει να συνεχίζεις να έχεις εμπιστοσύνη...απλά να είσαι πιο προσεκτικός.

Γίνε καλύτερος άνθρωπος μέρα με τη μέρα...όταν γνωρίσεις αυτόν που ψάχνεις, θα είσαι σίγουρος ότι θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι.

Μην ανυπομονείς, τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις...

ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ


Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Καληνύχτα Κύριε Πρόεδρε...

Μεγάλη νύχτα χτες για τον Πρωθυπουργό. Η Λούκα μια παλιά πιστή φίλη διεγράφη, η Βάσω είπε το << ναι >>, οι ερμηνείες στα << ομερτά >> και << τσάμπα μάγκας >> από Τσίπρα και Βενιζέλο, οι μάχες σώμα με σώμα μεταξύ διαδηλωτών, η Αθήνα στις φλόγες, τα ΜΑΤ σε ρεπό, η Αλέκα αρχηγός της αστυνομίας, το ΠΑΜΕ ασπίδα του κοινοβουλευτισμού, ένας νεκρός διαδηλωτής και ο Μουαμάρ φίλος πατρικός στα χέρια του όχλου. Κοιμήθηκε καθόλου, η περίμενε υπομονετικά να ξημερώσει για να κάνει ποδήλατο; Τα όνειρα έγιναν εφιάλτες. Και σε όλα αυτά, αγωνία, ανομία και πολιτική ομηρία. Ζούμε μια τριπλή σκλαβιά, οικονομική, ηθική και πνευματική. Παγκόσμια. Ποια είναι η βασική ρίζα της συμφοράς; Σιωπή...Καμιά απάντηση. Και ξανά εκνευρισμός, απελπισία. Κρυφά μέσα μας προσμένουμε να φανεί μια αχτίδα. Μια ελπίδα που ο καθ' ένας μας έχει ανάγκη για να πορευτεί στη ζωή του. Θα έρθει η ελπίδα; Όλοι μας για να πάμε παρακάτω, πρέπει πάντα κάτι να περιμένουμε. Μετά την βροχή και την καταιγίδα ο ουρανός γίνεται πάντα πιο καθαρός. Καληνύχτα Κύριε Πρόεδρε... 

Έχε γειά Μουαμάρ μου

Τι να σκέφτεται σήμερα ο πρωθυπουργός μια μέρα αφού έπεσε ο Καντάφι; Να θυμάται την πρώτη φοράπου του τον σύστησε ο πατέρας του Ανδρέας; Ήταν παιδί ακόμα; Ήθελε να γίνει αστροναύτης η πειρατής; Να σκέφτεται τη στιγμή που ο Μουαμάρ του κρατούσε σφιχτά το χέρι, υποσχόμενος επενδύσεις  και επενδύσεις; Να συλλογιέται τον λόγο του Μουαμάρ στα Ηνωμένα Έθνη << Η Δημοκρατία δεν είναι για τους πλούσιους ούτε για αυτούς που υποστηρίζουν τους πλούσιους, ή για αυτούς που τρομοκρατούν >>. Κοιμήθηκε άραγε ο πρωθυπουργός εχθές το βράδυ; Μήπως σηκώθηκε νωρίς το πρωί για να πει τα συλλυπητήρια του στους εναπομείναντες συγγενείς του Καντάφι; Η μήπως έκανε το πρωινό του κανό; Να αναρωτήθηκε αν υπάρχει ζωή μετά και αν ο πατέρας του Ανδρέας θα συναντήσει τον καλό του φίλο Καντάφι. Τι να λένε άραγε εκεί στον ουρανό; << Την βλέπεις την Ελλάδα Μουαμάρ μου, σε μένα τα χρωστάνε όλα >>. << Και σε μένα Ανδρέα μου και σε εμένα, ότι είναι η Λιβύη σήμερα σε εμένα το χρωστάνε >>. Μεγάλη η θλίψη σήμερα. Τι να πρώτο αποχωριστεί άραγε ο πρωθυπουργός μας, την Λούκα η τον Μουαμάρ; Πήρε άραγε τον Αντώνη τηλέφωνο να μοιραστεί τον πόνο του; Να του ζητήσει να ανάψουν ένα κερί πριν την Σύνοδο Κορυφής; Η μήπως να ανησυχεί απλά για τον γιο του που ψάχνει δουλειά; Ή να μπερδεύεται σε αφηρημένες σκέψεις; Να σκέφτεται τον Σαρκοζί που έγινε μπαμπάς, την ΕΤΑ που κατέθεσε τα όπλα, η τα παλικάρια που λεηλατούσαν το Σύνταγμα χθες και έσπαγαν κεφάλια και τα μαγαζιά των ανθρώπων; Η μήπως να μετράει ένα ένα τα ευρώ που ήρθαν ως δάνεια στην Ελλάδα και κατέληξαν στους λογαριασμούς των έντιμων βουλευτών; Είναι άραγε περισσότερα από αυτά των στρατηγών του Καντάφι; Μήπως δάκρυσε κρυφά για τον χαμό του Λίβυου ηγέτη; Μήπως δακρύζει και στα κρυφά πίσω από τον καπνό που σκιάζει την Ακρόπολη; Μετανιώνει άραγε τις οικογενειακές στιγμές που έζησε με τον Καντάφι; Μετανιώνει για τις αποφάσεις του; Αναλογίζεται την ευθύνη των προγόνων του, τη δική του ευθύνη; Μήπως στο τέλος αυτής της πολυτάραχης ημέρας διδάχθηκε κάτι τόσο που το μοιράστηκε πριν κοιμηθεί και με τον Ευάγγελο; Έχε γεια Μουαμάρ μου. Κάποτε ήσουν ήρωας. Το τέλος ήρθε στα συντρίμμια μιας πλατείας, μιας αξιοπρέπειας και μιας δημοκρατίας. Οι ήρωες έβγαλαν τις μάσκες και ήταν τέρατα


Νίνα-Μαρία Πασχαλίδου

Τα τρία μικρά δέντρα...

Κάποτε στην κορφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν 'οταν μεγαλώσουν. Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε:  Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό, θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο! Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποτάμι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο! Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στη κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια.  Εγώ δε θέλω να αφήσω την κορφή του βουνού. Θέλω να γίνω τόσο ψηλό που, όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό. Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο. Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα δέντρα ψήλωσαν. Μια μέρα τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν το βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο και είπε: Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω, είπε και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε. Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!, είπε το πρώτο δέντρο... Ο δεύτερος ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: Αυτό το δέντρο είναι δυνατό. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω, είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο. Τώρα θα ταξιδεύσω τις μεγάλες θάλασσες! σκέφτηκε εκείνο, θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!... Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε, όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε, οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει. Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο. Το πρώτο χάρηκε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σε ένα στάβλο. Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δε φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι' αυτό, το άλλοτε δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παραήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς ή ακόμα και ένα ποτάμι. Παρά μονάχα το πήγαν σε μια μικρή λίμνη. Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. Τι έγινε; αναρωτήθηκε το ψηλό δέντρο. Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να στέκομαι στην κορυφή του βουνού και να δείχνω τον Θεό...
Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρα τους. Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο καθώς μια νεαρή γυναίκα απόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στην φάτνη. << Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια >>, ψιθύρισε ο άντρας της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. Αυτή η φάτνη είναι όμορφή, είπε. Και ξαφνικά το πρώτο δέντρο κατάλαβε ότι κρατούσε τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου. Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκανε σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε απ' το φόβο. Ήξερε ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια μες στον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και είπε: Ησύχασε...! Η καταιγίδα σταμάτησε τόσο γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το Βασιλιά του Ουρανού και της Γης... Μια Παρασκευή πρωί το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα. Δείλιασε καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω απ' το δέντρο άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχε αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό. Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν τον Θεό. Το δέντρο έφθασε στον ουρανό και το Θεό. Το δέντρο έγινε ο Σταυρός του Χριστού, έγινε, το ψηλότερο δέντρο του κόσμου...