Ο κ. Καστανίδης και η τάχα μου << λεβεντιά >>

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε όλοι ένα πολιτικό θρίλερ που εξελίσσεται και που αναδιαμορφώνει το πολιτικό σκηνικό ανά λεπτό, χωρίς να προλαβαίνουμε καν να αφομοιώσουμε τις ειδήσεις. Μέσα σ' αυτή την ακατάσχετη ροή σοβαρών εξελίξεων, σκεπάσθηκαν γρήγορα τα απαράδεκτα και χονδροειδέστατα σχόλια του Χάρη Καστανίδη, υπουργού ( μέχρι τώρα ) σε βάρος της κ. Μιλένας Αποστολάκη και της κ. Εύα Καϊλη. Υπερασπιζόμενος το καταρρέον σκηνικό, του οποίου υπήρξε βασικός πυλώνας, ο κ. Καστανίδης ξέφυγε-ειρωνεύτηκε το << πολιτικό διαμέτρημα >> της κ. Καϊλη και το νομοθετικό έργο της κ. Αποστολάκη που αφορούσε την προστασία των ζώων. Το αυταπόδεικτο της χονδροειδούς απρέπειας του υπουργού Εσωτερικών δεν χρειάζεται καμία επεξήγηση. Από τη θέση της αυθεντίας, από το βολικό απάγκειο που απόλαυσε ως Ηρακλειδεύς του στέμματος, αυτός που έφυγε από την κυβέρνηση Σημίτη καταγγέλλοντας την για έλλειψη διαφάνειας ( για φαντάσου! ) και επανήλθε αργότερα ( μάλλον, επειδή αυτή έγινε διαφανέστερη ) για να καταγγείλει εν τέλει τον Κώστα Σημίτη μόλις ο ίδιος εδραιώθηκε στο σύστημα Παπανδρέου, ο μελίρρυτος και στομφώδης Χάρης Καστανίδης ειρωνεύτηκε δύο βουλευτίνες που έκαναν την αποκοτιά να εκφράσουν την γνώμη τους. Φυσικά, τέτοιες μέρες τέτοια λόγια. Φυσικά, έσταξε η ουρά του γαϊδάρου από τα σχόλια Καστανίδη. Φυσικά, ο κ. Καστανίδης νόμισε πως το πολιτικό διαμέτρημα λειτουργεί με τον μηχανισμό των συγκοινωνούντων δοχείων-χαμηλώνεις κάποιον για να ψηλώσεις ο ίδιος. Όμως, αυτός που υπερασπίζεται με έπαρση τον πολιτικό πολιτισμό, είναι ο πρώτος που ( στα δύσκολα ) κονιορτοποίησε την ευπρέπεια και την αξιοπρέπεια. Ας κρατήσουμε όμως κάτι απ' τον ανθρώπινο πολιτισμό, ώστε όταν βγούμε από τούτη την κρίση να χουμε κάποιες αξίες γραμμένες στον σκληρό δίσκο μας. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης είχε πει μια φράση που τσούζει και που συνοψίζει ευσύνοπτα το τηλεοπτικό σχόλιο του υπουργού Εσωτερικών- << το ρήμα που ταίριαζε στην περίπτωση του ήταν:βουλιάζω >>.

   Χριστίνα Πουλίδου

Άνθρωποι- μυρμήγκια με τεράστιο ΕΓΩ

Είμαστε ένας λαός με τεράστιο ΕΓΩ. Έχουμε δε, τόσο πολύ μπουρδουκλωθεί και χαθεί πίσω από τα ΕΓΩ μας, που δεν ΒΛΕΠΟΥΜΕ πια, ο ένας τον άλλον. Μικρά ΕΓΩ, μέσα κι έξω από το σπίτι μας, στις κοινωνικές μας συναναστροφές, στη Βουλή, στο δρόμο, στις τηλεοράσεις, βλέπεις κάτι ανθρωπάκια να τιτιβίζουν, τσιρίζοντας και χειρονομώντας, προσπαθώντας να ακουστεί το ΕΓΩ του καθενός περισσότερο, χωρίς να ΑΚΟΥΕΙ τον άλλον. Αν δει κανείς την εικόνα από μακριά είναι σαν να βλέπει κάτι μυρμήγκια, το ένα πάνω στο άλλο, που προσπαθεί το καθένα να βγει στην επιφάνεια, ενώ ο γύρω χώρος φλέγεται. ΔΕΝ τον βλέπουν, δεν ΜΠΟΡΟΥΝ να τον δουν, γιατί είναι ΤΡΟΜΕΡΑ απασχολημένα με το να φανεί το δικό τους κεφάλι πιο πάνω από τα άλλα. Εν τω μεταξύ, η φωτιά εξακολουθεί να καίει. Να τσουρουφλίζει. Δεν νομίζω ότι θα την πάρουν χαμπάρι, έως ότου καούν εντελώς και τα ίδια. Αυτή είναι η πραγματικότητα μας, η καθημερινότητα μας τα δύο τελευταία χρόνια, που όσο πάει και χειροτερεύει. Δεν μπορεί κανείς να σβήσει αυτή τη φωτιά, χωρίς να πνιγούμε μέσα στο νερό και όλα αυτά τα ανθρωπάκια-μυρμηγκάκια με τα τεράστια ΕΓΩ. Πρέπει τα ανθρωπάκια με τα ΕΓΩ, να σταματήσουν, να καταλάβουν τι κάνουν, και να σωθούν μόνα τους. Ελπίζω προτού η γύρω περιοχή- ΠΑΤΡΙΔΑ- μέσα στην οποία ζούμε, έχει εν τω μεταξύ καεί ολοσχερώς.


Ναταλία Τσαλίκη

Ο Καντάφι και η Ύβρις

Αυτή η ιστορία με το πτώμα του Καντάφι μ΄έστειλε σε πολύ βαθειά κι΄ανήλιαγα πηγάδια στην απόλυτη βαρβαρότητα, στους ανθρώπους των σπηλαίων. Η ανθρωπότητα, καλώς η κακώς, πολεμάει και αγριεύει και δολοφονεί και ο νόμος του πολέμου είναι σκληρός και άτεγκτος-αλλά υπάρχει. Μ΄ αυτό το αηδιαστικό θέαμα που είδαμε στις τηλεοράσεις μας ( δεν μας φτάνανε τα δικά μας και η παράταση της αγωνίας μας μέχρι την Τετάρτη και μετά από αυτό ποιος ξέρει μέχρι πότε ), έπρεπε τα διεθνή και τα ελληνικά κανάλια να μας βάλουν μέσα στα σπίτια μας ένα κουφάρι δρυός πεσούσης σε άθλια κατάσταση, το ίδιο σώμα όπου κάποτε κατοικούσε ο φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου και τόσων άλλων διεθνών ηγετών αρχιδολοφόνος Καντάφι. Όσο ήταν ζωντανός ήτανε βδέλυγμα, χειρότερος από το πιο σιχαμερό δηλητηριώδες και επιθετικό ερπετό- και να είχα την δυνατότητα να τον φτύσω κατάμουτρα θα το έκανα ευχαρίστως στην πρώτη ευκαιρία ( αντίθετα με τον πρωθυπουργό μας που πήγε να τον δει κιόλας τον butcher και του πήγε και παλιά φωτογραφία με τον << μπαμπά >> να του την υπογράψει-ο σφαγέας-σαν ενθύμιο φιλίας. Εγώ, πάλι όχι, τον σιχαινόμουνα πάντα και θύμωνα που τον κουβαλούσε ο Αντρέας στον Αστέρα της Βουλιαγμένης και μεσολαβούσε για τις συναντήσεις του με δυτικούς ηγέτες-σε διάφορες στιγμές τις πρόσφατης σχετικά ιστορίας. Άλλο αυτό όμως και άλλο η ιερότητα του άψυχου πια, δικαίως δολοφονημένου εχθρού. Αιώνες πίσω ( σε φάσεις πιο << πολιτισμένες >> και με << αρχές >> ) το νεκρό σώμα του χειρότερου εχθρού στον Πόλεμο, έπρεπε ή να ταφεί με σοβαρότητα και με το τυπικό της φυλής η της θρησκείας του, ή έπρεπε να παραδοθεί στον εχθρό. Όπως και η Ειρήνη, έτσι και ο Πόλεμος έχουν νόμους. Αυτή η πολυδιαφημισμένη από τα ΜΜΕ εικόνα του φριχτού μεταθανάτιου εξευτελισμού μιας μάζας ανόργανης ύλης, με αηδίασε. Και με έκανε να σκεφτώ για άλλη μια φορά πως παρα τα ηλεκτρονικά μας θαύματα και τους θριάμβους μας στα επιστημονικά εργαστήρια, ξαναζούμε μια περίοδο άγριας βαρβαρότητας. Το νεκρό σώμα ενός ηττημένου, ποτέ όσο θυμάμαι, δεν είχε υποστεί τέτοια βία, αγριότητα και μίσος-που κινηματογραφούν τα διεθνή συνεργεία και περήφανα, μας τα << πουλάνε >>.

Και λυπάμαι που το λέω αλλά θα περίμενα μια δήλωση από τον ΓΑΠ. Η οικογένεια του είχε στενούς οικογενειακούς και οικονομικούς δεσμούς με την οικογένεια Καντάφι ( για την ενίσχυση του κόμματος βέβαια ) πολλές δεκαετίες τώρα...

Άρης Δαβαράκης