Το 1990 στο σεμινάριο στελεχών Κατηχητικής διακονίας της Μητροπόλεως Πειραιώς ο Μακαριστός Μητροπολίτης Γέροντας Πειραιώς Καλλίνικος μετά το τέλος του σεμιναρίου έδινε στους συμμετέχοντες από ένα βιβλίο από δύο στοίβες που είχε δίπλα του. Όταν ήρθε η σειρά μου πήρα το βιβλίο «Πείνα και Δίψα» του Χρήστου Γιανναρά (το άλλο βιβλίο που έδινε ο Σεβασμιώτατος ήταν το «Ζώον θεούμενο» του Παναγιώτη Νέλλα)! Ένα βιβλίο και ένας συγγραφέας άγνωστος σε εμένα. Το διάβασα το ίδιο βράδυ και το διάβασα πολλές φορές με ζήλο και θαυμασμό. Έφτασα σε σημείο να αποστηθίζω ολόκληρα κομμάτια από στήθους: «Κάθε τι αληθινό μέσα στη ζωή είναι αναπόφευκτα δεμένο με το στοιχείο του πάθους». Ήταν τόσο το πάθος μου για την μελέτη του έργου του που ο τότε Διευθυντής του Πνευματικού Κέντρου της Ενορίας του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, κατηχητής και Δάσκαλος Νίκος Μαυρολέων (Ηγούμενος σήμερα στην Ι. Μονή Αγίου Γεωργίου Βασών Καρπάθου) μου χάρισε όλα τα μέχρι τότε βιβλία του Χρήστου Γιανναρά που είχε στην βιβλιοθήκη του. Ήθελα να αποκτήσω την σκέψη του, να γράφω και να μιλάω σαν εκείνον. Ήταν η πρώτη παρακίνηση για να γίνω θεολόγος!
Τις ημέρες αυτές αλλά ασφαλώς και αργότερα έχουν ειπωθεί και θα ειπωθούν πολλά για τον αείμνηστο, σπουδαίο Καθηγητή Χρήστο Γιανναρά. Και αυτό είναι λογικό και αυτονόητο. Τα κείμενα αυτά είναι από την θέση των ανθρώπων που τα περιγράφουν με βάση την δική τους ματιά για το έργο και την παρουσία του Καθηγητή Χρήστου Γιανναρά και ως εκ τούτου είναι καλοδεχούμενα στον δημόσιο διάλογο χωρίς καμία διάθεση για κριτική από μέρους μας. Θα ήθελα από την μεριά μας όσο το δυνατόν σύντομα να κωδικοποιήσω και εγώ τις σκέψεις μου για το πόσο σπουδαίος και σημαντικός ήταν ο Καθηγητής Χρήστος Γιανναράς για την Εκκλησία, την Θεολογία την Επιστήμη και την Κοινωνία.
