Του Παναγιώτη Φραγκάκου*, θεολόγου
Διάσπαρτες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Ελλαδικού χώρου, υπάρχουν Εκκλησίες
αφιερωμένες στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Ακόμα περισσότερα τα ξωκκλήσια και τα
προσκυνητάρια που προβάλουν έξαφνα, προς στον οχούμενο ή τον οδοιπόρο, για να
υπενθυμίζουν διαρκώς τον βαθύτατο σύνδεσμο την Μάνας Παναγιάς με την ψυχή του
λαού μας.
Η Θεοτόκος, ως σκεύος εκλογής του Θεού, περατώνοντας τον πρωταγωνιστικό Της
ρόλο στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας, αναχωρεί ενσάρκως προς τον ποθούμενο Υιό.
Αυτόν του γαλούχησε ως Μητέρα. αυτόν ακολούθησε διακριτικά ως προστάτρια και
συνοδίτρια στην επίγεια πορεία Του. Αυτής την καρδιά διαπέρασε δίστομος ρομφαία
τις ημέρες του Πάθους, για να μεταμορφωθεί σε κήρυκα και απόστολο της Αναστάσεως
του. Τέλος, έπειτα από την εν αφανεία και ταπεινώσει επίγεια διαδρομή της, έρχεται
να αναπαυθεί στον γνώριμο τόπο της Γεσθημανής και ως Παν-αγία να παραδοθεί ψυχή
τε και σώματι στα στοργικά χέρια του Υιού της και Θεού της. Ως
σκήνωμα του Υιού του Θεού και αφού διυλήθηκε μέσα
στον πόνο και την οδύνη, βρίσκεται όχι μόνο στο κέντρο της λατρευτικής ζωής της
Εκκλησίας μας, αλλά και της εν γένει ζωής κάθε χριστιανού, ως παραμυθία, καταφύγιο
και στήριγμα ψυχών θλιβομένων και καταπονουμένων. Ταυτόχρονα γίνεται ποδηγέτης
και ασφαλής φρουρός η Θεοτόκος, για την εν πορεία στρατευομένη Εκκλησία. Υπάρχει,
ως ασίγητη ικεσία στον Υιό Της, ο οποίος φιλάνθρωπα κάμπτεται από τις ικεσίες Της,
όπως ακριβώς και εκείνη δέχτηκε τον Ευαγγελισμό και την πραγμάτωση της σωτηρίας
του κόσμου. Έτσι, η Θεοτόκος εισχώρησε στα κατάβαθα της ανθρώπινης ψυχής, ως
Μητέρα του σύμπαντος κόσμου ( Νέα Εύα ), τροφός και συντηρήτρια της ανθρωπότητας
στην ολότητα της, όπως και κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.