Κενολογία «κεντροαριστερή»

 Γιανναράς Χρήστος
 
Ο​​ι προσπάθειες, επίμονα και θορυβώδικα δημοσιοποιημένες, να συγκροτηθεί ενιαίο κόμμα «Κεντροαριστεράς», είναι θέμα που δεν αφορά αποκλειστικά τους επαγγελματίες της πολιτικής. Είναι κοινωνικό σύμπτωμα με ευρύτερο ενδιαφέρον και απαιτεί ψύχραιμη ανάλυση. Μια επιφυλλίδα μόνο νύξεις σχολιασμού μπορεί να αποτολμήσει και μόνο ως αφορμή προβληματισμού.
Αρχικά προβλήθηκε σαν επιτακτική ανάγκη να συνεργαστούν κάποια φθίνοντα κόμματα ή αποφύσεις κομμάτων με κοινές, υποτίθεται, ιδεολογικές «πεποιθήσεις», δημιουργώντας ενιαίο πολιτικό φορέα. Ανάγκη, κυρίως, να υπάρξει ένας τρίτος, ισχυρός πολιτικός σχηματισμός, που να αποτρέπει την πόλωση της «δεξιάς» Ν.Δ. και του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξεμύτισε καν η ένσταση: για ποια «πόλωση» μιλάμε, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνάει με τους δεξιότατους ΑΝΕΛ, παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου! Και όταν η οποιαδήποτε κυβέρνηση απλώς εκτελεί πειθήνια τις ανυπότακτες σε κάθε έννοια Δικαίου επιταγές των «Μνημονίων», κάτω από τη στυγνή επιτροπεία της «Τρόικας».
Ευτυχώς έγινε αμέσως φανερό ότι πρόκειται μόνο για απεγνωσμένη απόπειρα διάσωσης από την πολιτική εξαφάνιση σχηματισμών με μονοψήφιο ποσοστό στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Ειδικά η εσπευσμένη επιμονή των δύο «διασημότερων» από τους συμπαίκτες να διατηρήσουν την αυτοτέλεια της κοινοβουλευτικής τους εκπροσώπησης και μετά την προσχώρηση στο καινούργιο κόμμα, έδειξε καθαρά ότι προέχει η απόλαυση της εξουσιαστικής ισχύος – η ιδεολογία «παίζει» μόνο ως πρόσχημα.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΑΚΜΗ

Σύμφωνο Συνεργασίας υπέγραψαν σήμερα, ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης και ο Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Ομίλου ΑΚΜΗ κ. Κωνσταντίνος Ροδόπουλος, στο Δημαρχείο Πειραιά.
Το Σύμφωνο Συνεργασίας περιλαμβάνει εκπαιδευτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, αθλητικές και άλλες δράσεις που θα υλοποιηθούν στην πόλη, όπως επίσης και υποτροφίες με ευνοϊκούς όρους. Παρόντες στην υπογραφή του Συμφώνου Συνεργασίας ήταν ο Γενικός Γραμματέας του Δήμου κ. Βασίλης Ταταρόπουλος, ο σύμβουλος του Δημάρχου για θέματα Παιδείας κ. Γεράσιμος Αγγελετάκης και ο Διευθυντής Μάρκετινγκ του Εκπαιδευτικού Ομίλου ΑΚΜΗ κ. Διομήδης Γεώργας.

Όταν η αγάπη δεν υπολογίζει τον φόβο…

                                                    στον π. Χρήστο Χριστοδούλου

Αν και η συζήτηση για τον ρόλο της Εκκλησίας στην επταετία της χούντας έχει εξαντληθεί και οι περισσότεροι συμφωνούν ότι δεν ήταν η αναμενόμενη, υπήρχαν και κληρικοί που αντιστάθηκαν στην καταπίεση και στην ανελευθερία και αγωνίστηκαν με τον τρόπο τους και την στάση τους, χωρίς αντάλλαγμα, για την Δημοκρατία. Για την στάση της Εκκλησίας θα σταθούμε σε αυτά που αναφέρει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, Καθηγητής Πανεπιστημίου σε μια συνέντευξή του: ««Δυστυχώς, οι ιεράρχες δεν ετήρησαν δημοκρατική στάση και δεν αφουγκράστηκαν τους παλμούς του λαού κατά την περίοδο της δικτατορίας, όπως το έπραξαν -με πολλούς τρόπους- οι απλοί παπάδες. Το μεγάλο έγκλημα της Ιεράς Συνόδου ήταν που δεν πήγε σύσσωμη στο Πολυτεχνείο. Αν το έκανε, η εξέλιξη θα ήταν βέβαια πολύ διαφορετική».

Όταν οι οικογένειες γράφουν ιστορία….

Έχει κυριαρχήσει πολλές φορές σε διάφορα κοινωνικά ή ιστορικά γεγονότα και σε πολύ μεγάλες αλλαγές που συντελέστηκαν στην πορεία της ιστορίας του κόσμου, πρωταγωνιστές να είναι παρέες που διαμόρφωσαν μια διαφορετική μοίρα, που έκαναν την ανατροπή των κατεστημένων, που έγραψαν ιστορία. Στην Εκκλησία, τα πρόσωπα που διαμορφώνουν την ιστορία, πάντα ακολουθώντας το θέλημα του Θεού, μπορεί να είναι μεμονωμένα, μπορεί να είναι μια ολόκληρη μοναστική κοινότητα, μπορεί να είναι οικογένειες που όλα τα μέλη τους μπήκαν στην διακονία της Εκκλησίας και καθόρισαν τη ζωή της. Στην πλούσια πνευματική δράση στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και για είκοσι και πλέον χρόνια, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά, υπήρξαν πολλές οικογένειες που τα περισσότερα ή και όλα τα μέλη τους μπήκαν στην διακονία της ενορίας και καθόρισαν με την δράση τους, την ζωή των ενοριτών σε όλες τις ηλικίες. Δύο τέτοιες οικογένειες, είναι οι οικογένειες Κονδύλη- Ματθαίου.

Περιδιαβαίνοντας το σιωπηλό πνευματικό μονοπάτι…

                                                  στον Παναγιώτη Χαρατζόπουλο

Στην ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν σημαντικές γνωριμίες με σπουδαίες προσωπικότητες που βάζουν τη δική τους φωτιά στην πνευματική οικοδομή της καρδιάς μας. Μπορεί να είναι εκείνοι που μαγεύουν το πλήθος με ατακαδόρικες εντυπωσιακές εκφράσεις, είναι εκείνου που σαγηνεύουν με τις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις, είναι άλλοι που μετουσιώνουν την στάση ζωής τους σε πράξεις και είναι και κάποιοι που αγωνίζονται αθόρυβα και ουσιαστικά για να πάρει το όραμα υπόσταση, για να γίνει η ελπίδα, βεβαιότητα για να δεις το προσδοκώμενο μπροστά στα μάτια σου με αρμονική φυσικότητα. Οι τελευταίοι δεν φωνασκούν, δεν κάνουν θόρυβο και δεν αρέσκονται στην προβολή. Δεν είναι από τους ανθρώπους που τους έχεις στο πρώτο πλάνο του μυαλού σου, αλλά είναι εκείνοι που όταν το μυαλό σου κοιτάξει με σύνεση πίσω από τα γεγονότα θα τους αντικρύσει πρώτους. Στην ιστορία της Τοπικής μας Εκκλησίας αλλά και της Πόλεως μας, ένας τέτοιος σπουδαίος άνθρωπος, ο αθόρυβος αρχιτέκτονας της δράσης είναι  ο Παναγιώτης Χαρατζόπουλος.

Γιορτάζοντας στον Άγιο Νεκτάριο…

Στις 8 Νοεμβρίου του 2000, φοιτούσα μαζί με αγαπημένους φίλους στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών και ο Μητροπολίτης Ύδρας Εφραίμ είχε προσκαλέσει την σχολή μας, για να συμμετάσχει στις λατρευτικές και εορταστικές εκδηλώσεις της εορτής του Αγίου Νεκταρίου. Για την σχολή μας ήταν μια τιμητική πρόσκληση που την αποδεχθήκαμε με μεγάλη χαρά και για μένα ιδιαίτερα γιατί θα επισκεπτόμουν τέτοιες εορταστικές μέρες το αγαπημένο μου νησί, την δεύτερη μου πατρίδα. Την αποστολή της σχολής, συνόδευσε ο σχολάρχης της, Διευθυντής κ. Κοσμάς Γεώργιου, αρκετοί κληρικοί, μαθητές της  σχολής και σπουδαστές από το τελευταίο έτος φοίτησης. Την περίοδο εκείνη υπήρχαν στην σχολή, σπουδαστές, νέα παιδιά, με αξιόλογα μεγάλο ταλέντο στην βυζαντινή μουσική, που διακρίνονται και σήμερα για την δράση τους και την προσφορά του στην Εκκλησία, μεταξύ τον οποίον ήταν, ο Παναγιώτης Καβαρνός ( Αρχιμανδρίτης Νικόδημος ), ο Ιωάννης Μπούτσης ( Αρχιδιάκονος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών), ο Αθανάσιος Κοσμάς ( Γενικός Αρχιερατικός της Μητροπόλεως Λευκάδος) και ο Γιάννης Αθανασίου ( θεολόγος-Πρωτοψάλτης).

Μια αληθινή ιστορία που κάπου βαθειά της ζουν τα παιδικά μας πρόσωπα…

Θα ήθελα να σας τονίσω από την αρχή ότι στην ζωή μου έχω παρακολουθήσει πολλές παρουσιάσεις βιβλίων σε όλα τα λογοτεχνικά είδη. Βιογραφίες. Μυθιστορήματα. Ιστορικά και Πολιτικά θέματα. Μέχρι και ποίηση. Όπως πρέπει με ειλικρίνεια να ομολογήσουμε πως στον λίγο ελεύθερο χρόνο που μας μένει από την γρήγορη και πολυάσχολη καθημερινότητα, το να αφιερώσουμε ένα απόγευμα μας σε μια παρουσίαση βιβλίου που συνήθως όλες γίνονται με τον ίδιο μονότονο τρόπο, δεν είναι και μια εύκολή επιλογή. Είχα την χαρά και την μεγάλη τελικά ευλογία, ακολουθώντας την εσωτερική μου παρόρμηση και εκτιμώντας αρκετά την συγγραφέα και την οικογένεια της να παρακολουθήσω μια παρουσίαση βιβλίου ξεχωριστή από όλες τις άλλες και που φεύγοντας είχα στην καρδιά μου το γλυκό συναίσθημα της ανησυχίας και του προβληματισμού και την πεποίθηση ότι έκανα ένα μικρό βήμα για να βρω την ανθρωπιά μου, το λησμονημένο παιδικό μου πρόσωπο, την γειτονία μου.

Ο Καζαντζάκης στο Φάρο

  Α-Φ Καβαλιεράτου

Η σκηνοθέτης Έφη Θεοδώρου οργανώνει και παρουσιάζει μία δραματοποιημένη αφήγηση επιλεγμένων αποσπασμάτων από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, Αναφορά στον Γκρέκο

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) εγκαινιάζει τις Παραβάσεις, μια νέα σειρά θεατρικού αναλογίου η οποία επανεξετάζει το κλασικό αυτό είδος της δραματοποιημένης ανάγνωσης θεατρικών και άλλων κειμένων, έτσι ώστε να απευθύνεται στο σύγχρονο κοινό, εμπλουτίζοντάς το με καινοτόμα στοιχεία και πειραματικές προσεγγίσεις.
Η νέα αυτή ενότητα, ξεκινά την Κυριακή 12/11 στο Φάρο στις 17.00, στο φως της δύσης του ηλίου, με το Κρατώ μιαν Αναφορά, μία δραματοποιημένη αφήγηση επιλεγμένων αποσπασμάτων από το μνημειώδες έργο του Νίκου Καζαντζάκη, Αναφορά στον Γκρέκο. Σε αυτό ο συγγραφέας, λίγο πριν το θάνατό του, καταγράφει τους σταθμούς της πορείας του ανάμεσα σε ανθρώπους, πάθη και ιδέες. Η αφήγηση εστιάζει κυρίως στα νεανικά χρόνια του συγγραφέα, μέχρι να γράψει το πρώτο του έργο Όφις και Κρίνο.
Τη σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφει η σκηνοθέτης και θεατρολόγος Έφη Θεοδώρου, ενώ ερμηνεύουν οι Μαρία Σκουλά και Γιωργής Τσαμπουράκης, συνοδεία της Σοφίας Ευκλείδου στο βιολοντσέλο, με προβολή βίντεο του Nikolay Dorozhkin.

Άγιος Νεκτάριος, ο παππούς της μητέρας μου…

Καταλαβαίνω πως όταν διαβάσει κανείς αυτόν τον τίτλο θα παραξενευθεί με το γεγονός ότι μπορεί να έχει σχέση ο Άγιος Νεκτάριος με την αείμνηστη μητέρα μου. Και όμως μπορεί να μην είχαν δεσμούς αίματος μα ήταν ο Άγιος σε όλη την πληρότητα του, ο παππούς της. Η γιαγιά μου Μαριάνθη, μητέρα της μητέρας μου, γεννήθηκε στην Κυψέλη Αιγίνης και σε ηλικία 7 ετών έμεινε ορφανή και από τους δύο γονείς και μαζί με τα άλλα δύο αδέρφια της υιοθετήθηκαν από τον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος και ανέλαβε την κηδεμονία τους. Όταν ο Άγιος έφυγε από την ζωή με υπόδειξη του τα τρία παιδιά ανατέθηκαν σε χριστιανικές οικογένειες για να τα μεγαλώσουν. Η γιαγιά Μαριάνθη είχε σχεδόν λησμονήσει το πρόσωπο του φυσικού της πατέρα που έχασε πολύ μικρή και ως πατέρα αναγνώριζε τον Άγιο Νεκτάριο που της καθόρισε τη ζωή και την γλύτωσε από την ορφάνια. Όταν και εκείνη παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε μόνιμα  στην Αίγινα, στο χωριό Κυψέλη τα έξη της παιδία μεγάλωσαν με ιστορίες από τον βίο του Αγίου Νεκταρίου που τους έλεγε η ίδια αλλά και από περιστατικά που θυμόταν τα τρία χρόνια που έζησε κοντά του. Τα παιδία μεγάλωσαν ακούγοντας για τον Άγιο Νεκτάριο, βλέποντας τον σε μια μεγάλη εικόνα που δέσποζε στο φτωχικό τους σαλόνι, και κάθε βράδυ στην προσευχή τους μιλούσαν στον παππούλη, στον δικό τους παππού που επικαλούσουν έτσι σε όλη τους τη ζωή και του μιλούσαν με αγάπη, στοργή και παρρησία, όπως θα μιλούσαν στον φυσικό τους παππού που δεν γνώρισαν.

Η τελευταία φωτογραφία της επίγειας ζωής του Αγίου Νεκταρίου.

Ο Άγιος Νεκτάριος σχεδόν σε  όλη του τη ζωή υπέφερε από  προστάτη και άντεχε την δοκιμασία του πόνου με μεγάλη καρτερία. Δύο μήνες πριν την οσιακή του κοίμηση που έγινε στις 8 Νοεμβρίου του 1920, μετέβει για να προσευχηθεί στο Μοναστήρι  της Χρυσολεόντισσας όπου υπάρχει η θαυμαστή εικόνα της Παναγιάς. Ο άγιος έμεινε στο μοναστήρι της Χρυσολεόντισσας για δεκαπέντε ημέρες προσευχόμενος και στην συνέχεια επέστρεψε στο Μοναστήρι του. Οι σωματικοί του πόνοι έκτοτε έγιναν αφόρητοι και οι μοναχές αποφάσισαν να τον μεταφέρουν για νοσηλεία στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών. Από αυτήν την μετάβαση είναι τραβηγμένη και η παραπάνω φωτογραφία, με βαθιά συγκίνηση γιατί όλοι πίστευαν πως ο Άγιος δεν θα ξαναγύριζε στο αγαπημένο του Μοναστήρι. Στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έμεινε σχεδόν δύο μήνες στους θαλάμους των απόρων γιατί δεν υπήρχαν καθόλου χρήματα για την νοσηλεία του. Στις 8 Νοεμβρίου του 1920 και αφού πρώτα μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, ο Άγιος Νεκτάριος παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Χριστού που τόσο αγάπησε. Όταν οι μοναχές του άλλαζαν τα ρούχα και ετοίμαζαν το σκήνωμα του για τον ενταφιασμό ακούμπησαν την φανέλα του στο διπλανό κρεβάτι που κείτονταν ένας ασθενής παράλυτος. Μόλις ακούμπησε την φανέλα του Αγίου, ο παράλυτος σηκώθηκε υγιής από το κρεβάτι του και περπάτησε. Αυτό ήταν και το πρώτο θαύμα του Αγίου που έκανε μετά την οσιακή κοίμηση του. Το δωμάτιο του στο Αρεταίειο Νοσοκομείο με εντολή της διοίκησης δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε ως θάλαμος ασθενών. Έμεινε ως χώρος ανάμνησης από τον οποίο πέρασε τις τελευταίες του επίγειες στιγμές ένας μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας.

Κώστας Ζουρδός

Το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου στην Αγία Τριάδα Πειραιά.

Στην Αγία Τριάδα Πειραιά υπάρχει ένα παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου που εκτός από τόπος λατρείας έχει και ιστορική σημασία για τον βίο του Αγίου Νεκταρίου. Όταν βέβαια μιλάμε για την Αγία Τριάδα, εννοούμε τον αρχικό ναό που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του 1940. Σε αυτόν τον παλιό Ναό εκεί που είναι σήμερα το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου, ήταν μια μικρή αποθήκη στην οποία έβαζαν τα κεριά που είχαν χρησιμοποιηθεί και κάθε άχρηστο αντικείμενο που σε λίγο θα πέταγαν ή θα έδιναν σε κάποιον παλιατζή. Όταν στις 8 Νοεμβρίου του 1920 ο Άγιος Νεκτάριος άφησε την τελευταία του πνοή στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών , οι μοναχές που τον φρόντιζαν την περίοδο της νοσηλείας του, ετοίμασαν το σκήνωμα του Αγίου για αν το μεταφέρουν για την ακολουθία της ταφής στο Μοναστήρι του Αγίου, στην Αίγινα. Το 1920, οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες για τα νησιά του Αργοσαρωνικού δεν ήταν όπως σήμερα. Γινόντουσαν με μεγάλα καΐκια, σε ένα ταξίδι που διαρκούσε αρκετά, με αραιά δρομολόγια και που πολλές φορές η θαλασσοταραχή το έκανε επίπονο και κουραστικό. Οι μοναχές έπρεπε να αφήσουν το σκήνωμα του Αγίου σε έναν τόπο κοντά στο λιμάνι έτσι ώστε την επόμενη μέρα να μεταβιβαστούν στην Αίγινα για τον ενταφιασμό όπως έχουμε αναφέρει. Σκέφτηκαν λοιπόν να μεταφέρουν τον Άγιο στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιά που ήταν πολύ κοντά στο λιμάνι και στο σημείο από όπου έφευγαν τα μεγάλα καΐκια για την Αίγινα. Ο τότε εφημέριος του Ναού συμφώνησε το σκήνωμα του Αγίου να έρθει στην Αγία Τριάδα, αλλά για λόγους που μόνο ο ίδιος γνωρίζει δεν επέτρεψε το σκήνωμα να παραμείνει εντός του Ναού. Έτσι αποφασίστηκε να παραμείνει στην αποθήκη μαζί με τα χρησιμοποιημένα κεριά και τα άχρηστα αντικείμενα. Όταν ο Ναός της Αγίας Τριάδας χτίστηκε από την αρχή, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και πήρε την σημερινή του μορφή, το εκκλησιαστικό συμβούλιο αποφάσισε στο χώρο που έμεινε το σκήνωμα του Αγίου Νεκταρίου πριν την ταφή του να γίνει ένα παρεκκλήσι προς τιμήν του και να αποκατασταθεί κατά κάποιο τρόπο η παλαιότερη άστοχή συμπεριφορά. Ο Άγιος Νεκτάριος πολεμήθηκε από τις δυνάμεις τις μικροπρέπειας και του εγωισμού και εν ζωή και μετά την οσιακή κοίμηση του. Μπορεί οι άνθρωποι μερικές φορές να τον «παραπέταξαν» αλλά ο Θεός τον κατέστησε ψηλά στους ουρανούς και πάντα τον έχει σιμά του για να ακούει τις μεσιτείες και τις παρακλήσεις του για την σωτηρία των ανθρώπων….

Κώστας Ζουρδός

Εβδομήντα δύο μέρες Πειραιώτης…

Την 1 Νοεμβρίου του 2001, πριν από δέκα έξι ολόκληρα χρόνια, έφυγε από τη ζωή ένας από τους μεγαλύτερους θεολόγους του 20ου αιώνα και ανακαινιστής της θεολογικής επιστήμης με έμφαση στην επιστροφή της στην γνησιότητα της αγιοπατερικής παραδόσεως, ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Ρωμανίδης που είχε γεννηθεί στον Πειραιά στις 2 Μαρτίου του 1927. Δεκαέξι χρόνια από την κοίμηση αυτού του σπουδαίου πνευματικού ανθρώπου και η είδηση πέρασε στα «ψιλά» ακόμα και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που ασχολούνται  με εκκλησιαστικά θέματα και ειδήσεις. Ένας κληρικός που κόσμησε την θεολογική επιστήμη, που τα βιβλία του είναι ακόμα σπουδαία επιστημονικά εγχειρίδια, και η Ιερατική του πορεία ήταν θυσιαστική, πέρασε στην λησμονιά από τα ανθρώπινα και ξεχάστηκες από τα τρέχοντα.

Ανακήρυξη Αγίου Νεκταρίου - Αίγινα, 5 Νοεμβρίου 1961

Βίντεο, της Κινηματογραφικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης "Γ.Υ.Σ.", από τις εκδηλώσεις που έγιναν στην Αίγινα, στις 5 Νοεμβρίου 1961 με αφορμή την κατάταξη του αγίου Νεκταρίου στο αγιολόγιο της Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Η επίσημη κατάταξη έγινε με την υπ' αριθμ. 260 Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 20 Απριλίου 1961, με την οποία καθορίστηκε ο εορτασμός της μνήμης του στις 9 Νοεμβρίου, δηλαδή την ημερομηνία κατά την οποία ο άγιος Νεκτάριος εκοιμήθη. Σχετικά εκδόθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας η υπ' αριθμ. 1161 Εγκύκλιος στις 30 Ιουνίου 1961, με την οποία προτρέπεται ο ορθόδοξος λαός να εορτάζει την επέτειο της μνήμης του αγίου Νεκταρίου. Η τελετή της ανακηρύξεως έγινε στην Αίγινα στις 5 Νοεμβρίου 1961 με μεγάλη λαμπρότητα και συρροή πλήθους κόσμου από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, οι οποίοι με συγκινητικές εκδηλώσεις εξέφρασαν την τιμή και τον σεβασμό τους προς τον Άγιο.

Κώστας Ζουρδός

Όταν η Δικαιοσύνη δεν…ακούει…

Πριν μία εβδομάδα περίπου ένας ασυνείδητος οδηγός είχε στην καρότσα του ένα σκυλάκι που για πολλά χιλιόμετρα το έσερνε στο δρόμο σε μια περιοχή κοντά στα  Καλαβρύτα. Το περιστατικό καταγράφηκε σε βίντεο και αρκετοί διερχόμενοι οδηγοί προσπαθούσαν να τον πείσουν να σταματήσει την αποτρόπαια πράξη του. Το σκυλί ύστερα από το ασύλληπτο βασανιστήριο πέθανε. Με την προβολή του βίντεο και του θέματος από την τηλεόραση και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για δύο τρείς μέρες το θέμα ήταν στον «αφρό» αλλά μέχρι εκεί. Ο οδηγός οδηγήθηκε στο αυτόφωρο και επικαλέστηκε στον δικαστή ότι έχει πρόβλημα ακοής και δεν άκουγε το σκυλάκι που έπεσε από την καρότσα. Ο δικαστής τον πίστεψε και ο οδηγός αθωώθηκε και αφέθηκε ελεύθερος. Έτσι απλά. Όμως γεννιούνται κάποια ερωτήματα. Ένας άνθρωπος με πρόβλημα ακοής και μάλιστα μεγάλο- όχι από ιατρικό πόρισμα-αλλά από το γεγονός ότι δεν άκουγε το γάβγισμα του σκύλου και τις εκκλήσεις των άλλων οδηγών που του έκαναν νοήματα ότι κάτι συμβαίνει στην καρότσα του, είναι ικανός να οδηγεί; Αν αντί για ένα σκυλί, έσερνε έναν άνθρωπό με την ίδια ευκολία, για λόγους ακοής, θα κατέληγε αθώος; Πόσο συμβατό με την λογική είναι να έχεις σε μια ανοικτή καρότσα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας ένα ζώο; Μπορείς σε μια ανοικτή καρότσα να κουβαλάς έναν άνθρωπό; Το θέμα είναι απλό. Εξαιρετικά απλό και για αυτό εξοργιστικό. Από τον σεβασμό που δείχνουμε στο φυσικό περιβάλλον, στα ζώα και στις ευάλωτές κοινωνικές ομάδες φαίνετε το επίπεδο της ανθρωπιάς μας και του πολιτισμού μας. Όταν με τόση ευκολία ένας άνθρωπος βασανίζει μέχρι θανάτου ένα ζώο και δεν έχει την εσωτερική συναίσθηση της πράξης του αλλά και δεν τιμωρείτε από την πολιτεία για να συνετιστεί, τότε του ανοίγετε μια χαραμάδα για μεγαλύτερες και ποιο ειδεχθείς πράξεις. Η αληθινή καλοσύνη του ανθρώπου φανερώνεται μόνο σε αυτούς που δεν έχουν και δεν μπορούν να εκφράσουν καμιά δύναμη. Πρέπει να χτίσουμε, να έχουμε έναν πολιτισμό και μια κοινωνία που να σέβεται και να προασπίζετε όλους και όλα. Και μια δικαιοσύνη που να ακούει. Ακούει;…

Κώστας Ζουρδός

Στη θέση του δάσκαλου ο ιερέας του χωριού!

 Η διαδικασία της αναπλήρωσης καθυστερεί... και το δημοτικό σχολείο στο Ματσούκι παραμένει χωρίς δάσκαλο - Ο παπάς δεν φιλοδοξεί να τα διδάξει- Κάθε πρωί τα κρατά σε επαφή με το φυσικό τους περιβάλλον και τα απασχολεί

Στιγμές από ένα μακρινό παρελθόν αναβιώνουν καθημερινά στο Ματσούκι των Τζουμέρκων. Το Δημοτικό Σχολείο παραμένει χωρίς δάσκαλο εδώ και αρκετές ημέρες.
Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει η διαδικασία αναπλήρωσης καθυστερεί.. Ελλάδα της γραφειοκρατίας άλλωστε. Κι όχι μόνο καθυστερεί αλλά κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πότε θα ξαναμπεί εκπαιδευτικός στην αίθουσα για  τους τρεις μικρούς μαθητές, που οι γονείς τους επιμένουν στα ορεινά και κρατούν ζωντανή την ύπαιθρο!
Ελλείψει δασκάλου λοιπόν και στην αίθουσα μπήκε ο παππάς! Ο ιερέας του χωριού που τυγχάνει και γονιός ενός από τους τρεις μαθητές.
Η προσπάθειά του είναι απλή. Δεν φιλοδοξεί να διδάξει, ούτε να καλύψει το κενό. Απλά κρατά τα παιδιά στο σχολείο, σε επαφή με το φυσικό τους περιβάλλον και τα απασχολεί καθημερινά τις πρωινές ώρες..
Με τον τρόπο αυτό τους παρέχει διέξοδο, να μην είναι υποχρεωμένα να κάθονται όλη μέρα στο σπίτι τους με μοναδική απασχόληση την τηλεόραση ή τον υπολογιστή.

Ο Μοναχός Νίκων…

Μια από τις σημαντικότερες πνευματικές εμπειρίες που ζήσαμε στην ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά ήταν οι συναντήσεις μας με τον μοναχό Νίκων, όταν οι περιστάσεις τον έφερναν στην Αθήνα από το Άγιον Όρος στο οποίο μέχρι και σήμερα μονάζει. Ο μοναχός Νίκων, συνδεόμενος με δεσμούς πνευματικής φιλίας με τον Νίκο ( Καλλίνικο) Μαυρολέων, σε τακτά χρονικά διαστήματα στην Παπανικολή 1 συγκεντρωνόμασταν για να ακούσουμε τον σεβάσμιο γέροντα μοναχό. Την εποχή εκείνη κανείς από εμάς τους νεότερους δεν είχαμε ακόμα την ευλογία να επισκεφτούμε το Άγιον Όρος και η συναναστροφή μας με έναν αγιορείτη μοναχό ήταν ένα ασυνήθιστο και σημαντικό γεγονός για εμάς. Ο π Νίκων, αγαπούσε πολύ την τέχνη της φωτογραφίας και σε κάθε μας συνάντηση μας έδειχνε οπτικοποιημένο υλικό από την Μοναστική Πολιτεία, το Άγιον Όρος, στο οποίο ζούσε αλλά και από φημισμένους γέροντες ασκητές για τους οποίους μας διηγούταν την άγια ζωή τους. Μετά από αυτό το μαγικό ταξίδι της εικόνας, ξεκινούσε μια πνευματική συζήτηση που κάλυπτε όλα τα θέματα και όλες τις απορίες που μπορεί να έχει ένας νέος άνθρωπος γύρω από τον μοναχισμό, τον τρόπο ζωής και βίωσης του, τα πνευματικά θέματα, την εκκλησία, τον κόσμο γενικότερα. Οι συναντήσεις αυτές ήταν μια πνευματική όαση και μια ευκαιρία για να λυθούν και να συζητηθούν όλες οι απορίες και τα προβλήματα που τριγυρίζουν το μυαλό νέων ανθρώπων και που ζητούν απαντήσεις στο τώρα.

Γιώργος Γαβριηλιδης, ο «δεύτερος» που έλαμπε πάντα σαν «πρώτος»!

Ως ένας από τους σημαντικότερους και πιο ποιοτικούς ρολίστες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, ο Γαβριηλίδης πλαισίωσε ιδανικά τα ιερά τέρατα της ελληνικής υποκριτικής αφήνοντας παρακαταθήκη κλασικές ερμηνείες και ρόλους-αριστουργήματα! Ο μεγάλος δευταραγωνιστής της οθόνης απαθανάτισε την ιδιαίτερη τέχνη του σε περισσότερες από 40 ταινίες, αποκαλύπτοντας τα πλούσια υποκριτικά του χαρίσματα σε μια σπουδαία καριέρα που μέτρησε περισσότερα από 50 χρόνια ζωής και επιτυχίας. Ο μισός αυτός αιώνας προσφοράς του στο θέατρο και τον κινηματογράφο και ιδιαίτερα οι υπέροχες κωμωδίες της Φίνος Φιλμ των δεκαετιών του ’50 και του ’60 φτάνουν και περισσεύουν για να δείξουν ποιος ήταν ο Γαβριηλίδης στην εποχή του, μια σταθερά της ελληνικής showbiz της εποχής που έκαναν ουρές οι παραγωγές να καπαρώσουν. Η φωνή της λογικής συνήθως στις ταινίες που πήρε μέρος, ο Γαβριηλίδης απορούσε με το χαρακτηριστικό του ύφος στις ασυνήθιστες καταστάσεις που τον υπέβαλλαν οι πρωταγωνιστές, αποκαλύπτοντας τη μεγάλη κωμική του στόφα. Πώς να τον ξεχάσεις ως εφοπλιστή Ζέμπερη που τον περνούσαν όλοι για σοφεράκι στο «Όταν λείπει η γάτα» ή σαν Τζον Μπάρκερ, Έλλην εξ Αφρικής, που τον απειλούσε ο Αθηνόδωρος Προύσαλης ότι θα του ρίξει φλιτ στο «Μια Ιταλίδα απ’ την Κυψέλη»; Ή όταν τσακωνόταν με την κινηματογραφική (και πραγματική) σύζυγό του Μαρίκα Κρεβατά στη «Γυναίκα μου Τρελλάθηκε», χαρίζοντας άλλη μια σπαρταριστή ερμηνεία; Οι δεύτεροι αλλά σημαντικότατοι ρόλοι που ερμήνευσε δεν μπορούσαν να παιχθούν από άλλους, καθώς ποιος θα πλαισίωνε καλύτερα τους ήρωες στα αξέχαστα «Πολυτεχνίτης κι Ερημοσπίτης», «Μια Τρελλή, Τρελλή Σαραντάρα», «Στουρνάρα 288», «Υιέ μου Υιέ μου», «Ο Γόης» κ.λπ.;

Ο μικρός Ιερώνυμος…

Ο Θανάσης Βισκαδουράκης είναι ένας νέος και πολύ ταλαντούχος Ηθοποιός της γενιάς μας. Το σπάνιο υποκριτικό του ταλέντο αλλά κυρίως ο όμορφος χαρακτήρας του και το πάντα χαμογελαστό, φωτεινό του πρόσωπο είναι κάτι που εντυπωσιάζει όλους όσους τον παρακολουθούν στις θεατρικές και κινηματογραφικές αλλά και στις εν γένει δημόσιες εμφανίσεις του. Ο Θανάσης Βισκαδουράκης δεν είχε πάντα έναν ανέφελο και εύκολο βίο. Δεν ήταν το πριγκιπόπουλο που όλα του ήταν δοσμένα. Δεν είχε επιλογές ούτε για τα δικά μας αυτονόητα. Για δεκατρία ολόκληρα χρόνια ήταν οικότροφος σε οικοτροφείο της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας στο οποίο και γνώρισε τον τότε Μητροπολίτη Θηβών Ιερώνυμο, τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο, που με την αγάπη του και την ζεστασιά του στάθηκε σαν αληθινός πατέρας. Τα χρόνια πέρασαν αλλά οι δεσμοί ζωής δεν κόπηκαν. Και κυρίως η αχαριστία δεν κυριάρχησε όπως συμβαίνει  στις περισσότερες ευεργεσίες. Ο Θανάσης Βισκαδουράκης πριν λίγες μέρες βάπτισε τον γιο του και του έδωσε το όνομα Ιερώνυμος προς τιμήν του ευεργέτη του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου. Μια κίνηση ήθους από αυτές που σπανίζουν στις μέρες μας και που δείχνει περίτρανα ότι η αγάπη νικάει όλα τα εμπόδια και είναι η κινητήρια δύναμη που βοηθάει τον πληγωμένο άνθρωπο να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει προς τα όνειρά του χωρίς να ξεχάσει το αρχικό του πρώτο πέταγμα…

Κώστας Ζουρδός