Με πιάσανε τα κλάματα.

Αγαπημένε μου φίλε, σου γράφω από την Ελλάδα.
Δεν είμαστε καλά και δε ποθούμε , βέβαια το ίδιο και για σένα.
Η καθημερινότητα μας όσο πάει χειροτερεύει.
Θυμάσαι όταν ήμασταν παιδιά και ονειρευόμασταν έναν κόσμο καλύτερο,
με ιδεολογία, με πίστη και αγάπη στη ζωή;
Τώρα, καμία σχέση! Η μιζέρια πλέον είναι κυρίαρχη.
Θυμάσαι φίλε μου που πολεμούσαμε το άδικο;
Τελικά, μας νίκησε το άδικο. Κανείς δεν σέβεται κανέναν.
Αποφάσεις για την ζωή μας, παίρνουν κάτι ξένοι.
Ξένοι με τον άνθρωπο-ξένοι με την Ελλάδα-ξένοι με τον πολιτισμό.
Κάτι ανθρωπάκια κατευθυνόμενα από αριθμούς, σαν τα παιχνίδια που παίζαμε μικροί.
Δεν ξέρω πως τους λένε, αλλά κι αυτοί δεν ξέρουν από πού είναι. Και μου φαίνεται ότι δεν κατάγονται από πουθενά.
Οι φίλοι μας δεν περνάνε καλά, οι περισσότεροι είναι άνεργοι.
Άλλοι ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν, άλλοι δεν άντεξαν την οικογένεια από τα οικονομικά βάρη, χώρισαν και έμειναν μπακούρια.
Βλέπεις τηλεόραση, θέλεις να τη σπάσεις, και μαζί όλες τις προβεβλημένες μούρες ψευτοπολιτικάντηδων που συνεχώς μειοδοτούν σε ξένες αποστολές.
Εδώ ο κόσμος χάνεται και η << ελεύθερη ραδιοφωνία >> κατά το πλείστον χαριεντίζεται με ήχους
τουρκομπαρόκ, και για έρωτες πλημμυρισμένους από ουίσκι και βότκα.
Ο πατέρας του Τάκη δε βγαίνει με τη σύνταξη, πάει τα μεσημέρια και τρώει στην Εκκλησία.
Η Εκκλησία καλά άσε... Τα ίδια και χειρότερα, ούτε που ακούγεται.
Θυμάσαι που μιλούσαμε για την ανάγκη να προσφέρουμε; Ξεχασέ τα. Τώρα όλοι ζητάνε.
Ζητάει το κράτος που δεν υπάρχει, ζητάει η κυβέρνηση που δεν κυβερνά, ζητάνε τα κόμματα που δεν είναι πια προπύργια της Δημοκρατίας. Ζητάνε όλοι αυτοί που σκόρπισαν τα πάντα στους πέντε ανέμους. Και τώρα φίλε μου, στην πατρίδα φυσά άλλος αέρας.
Αέρας-προδότης, που δεν παίρνει να στείλει μακριά τους καταπατητές των συνειδήσεων μας, τους άχρηστους, τους τεμπέληδες, τους ανέμπνευστους, τις καρικατούρες ανθρωπόμορφων που καταστρατηγούν την άλλοτε ποιητική καθημερινότητα μας.
Η πατρίδα, φίλε μου, παραμένει όμορφη.
Μωρέ δεν πα να την καίμε, να την μπαζώνουμε, να την βρομίζουμε, να ασελγούμε όλοι πάνω της:
Ο ήλιος πάντα λάμπει, δεν τα ΄χει πάρει ακόμα.
Τώρα το φθινόπωρο βρέχει τόσο ωραία.
Μυρωδιές...ξέρεις.
Και μετά πάλι ήλιος.
Οι παραλίες ομορφαίνουν, τα βουνά ομορφαίνουν, οι κάμποι;
Δεν αφήνουν τους αγρότες να φυτεύουν ό,τι θέλουν, αυτοί οι ξένοι κι αυτό.
Φίλε μου, μάλλον θα πάω σε ψυχίατρο. Έχω πια ξενοφοβία.
Θα συνεχίσω άλλη φορά. Με πιάσανε τα κλάματα. 

Γιάννης Ζουγανέλης

Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες: Δυσλεξία

Οι Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες παραπέμπουν σε κάποια ειδική γνωστική διαταραχή, η οποία δημιουργεί στο παιδί δυσκολίες στην προσπάθεια του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου. Οι δυσκολίες αυτές δεν είναι συνέπεια χαμηλής νοητικής ικανότητας, νευρολογικής βλάβης, αισθητηριακής βλάβης, συναισθηματικών διαταραχών, άγχους, ψυχολογικών προβλημάτων ή κακών περιβαλλοντολογικών συνθηκών. Ο όρος της δυσλεξίας έχει χρησιμοποιηθεί ευρύτατα για να υποδηλώσει τις μαθησιακές δυσκολίες οι οποίες σχετίζονται με την ανάγνωση και τη γραφή. Σύμφωνα με την παγκόσμια ομοσπονδία της Νευρολογίας, η δυσλεξία περιγράφεται ως εξής: Είναι μια διαταραχή η οποία παρουσιάζεται σε παιδιά που φοιτούν σε συνηθισμένες σχολικές τάξεις, έχουν επαρκή κοινωνικό-πολιτιστικά ερεθίσματα, όμως αποτυγχάνουν να αποκτήσουν γλωσσικές δεξιότητες που σχετίζονται με την ανάγνωση, τη γραφή και την ορθογραφία σε βαθμό ανάλογο με τις νοητικές τους ικανότητες. Ορισμένες από τι δυσκολίες που χαρακτηρίζουν συνήθως τα παιδιά με δυσλεξία:

Α. Γενικά

Διαφορά ανάμεσα στις επιδόσεις του παιδιού στο σχολείο και στις αναμενόμενες επιδόσεις σύμφωνα με τις νοητικές του ικανότητες.
Προκαταβολικό άγχος για τη μάθηση που ελέγχεται με γραφή και ανάγνωση.
Τάση αποφυγής του γραψίματος και της σχολικής μελέτης γενικότερα.
Τάση χαμηλής αυτοεκτίμησης, ιδιαίτερα στον σχολικό χώρο.
Συχνή διάσπαση προσοχής.
Έλλειψη οργάνωσης στη μελέτη και στον προσωπικό χώρο.
Πιθανή δυσκολία προσανατολισμού στο χώρο και το χρόνο.
Πιθανή δυσκολία στη διάκριση αριστερού-δεξιού.

Β. Δυσκολίες στην ανάγνωση

Ανάγνωση αργή, με συλλαβισμό, χωρίς ρυθμό.
Παράλειψη ή πρόσθεση γραμμάτων.
Αντικατάσταση ή αντιμετάθεση γραμμάτων.
Δυσκολία στην διαφοροποίηση φθόγγων με ηχητική συγγένεια.
Συχνά λάθη προφοράς σε λέξεις με συμφωνικά συμπλέγματα ( μπρ,στρ ).
Ελλιπής τήρηση τονισμού και στίξης.
Δυσχέρεια επαναφοράς σε κάθε επόμενη γραμμή ανάγνωσης με αποτέλεσμα το χάσιμο της σειράς.
Ελλιπής κατανόηση του κειμένου.

Γ. Δυσκολίες στην Γραφή

Κακογραφία, ακαταστασία, μουντζούρες στο γραπτό.
Κατάργηση διαστημάτων ανάμεσα στις λέξεις, αδικαιολόγητα κενά.
Ελλιπής ευθυγράμμιση των λέξεων κατά τη γραφή.
Αστάθεια και εκτροπές των γραμμάτων, ακόμα και στην ίδια σειρά.
Απουσία σημείων στίξης.
Απουσία κεφαλαίων ή παρεμβολή κεφαλαίων ανάμεσα στα μικρά.
Σπάνια χρήση τονισμού ή τονισμός σε τυχαία επιλεγόμενες συλλαβές.
Αλλαγή θέσεις, κυρίως του δεύτερου ψηφίου σε πολυψήφιους αριθμούς.
Πολλά ορθογραφικά λάθη ακόμα και σε λέξεις που έχουν συστηματικά διδαχθεί.
Γραμματικά λάθη όσον αφορά σε χρόνους και φωνές ρημάτων.

Ο Ποιητής που παίζει πιανό με το ένα χέρι...

                                                
Ο Τούμας Τράνστρεμερ είναι ένας αφοσιωμένος δημιουργός-ποιητής που εξακολουθεί και γράφει παρά τη μερική του παράλυση, και στον οποίο η Σουηδική λογοτεχνία απένειμε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2011. Ο Τράνστρεμερ σπούδασε ψυχολογία και εργάστηκε για χρόνια σε διάφορα ιδρύματα της Σουηδίας. Οι μεγάλες του αγάπες ήταν πάντοτε η ποίηση και η μουσική.
Ο Τράνστρεμερ εξαιτίας ενός εγκεφαλικού επεισοδίου υπέστη μερική παράλυση και από τότε επικοινωνεί με τον κόσμο μέσω της συζύγου του Μόνικας με την οποία είναι παντρεμένος 53 χρόνια. Το 2003 σε ένα διεθνές ποιητικό φεστιβάλ  της Στρούγκας στην πΓΔΜ,όπου του απένειμαν το καθιερωμένο ετήσιο βραβείο, η γυναίκα του Μόνικα που ήταν συνεχώς δίπλα του, διάβαζε τα χείλη του, του μεταβίβαζε τα όσα του έλεγαν. Ο Τράνστρεμερ στο τέλος έπαιξε δύο-τρία κομμάτια στο πιάνο, με το  ένα χέρι φυσικά, το αριστερό, αφού το άλλο έχει να το κουνήσει από το 1990. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβει κανείς πως θα υπήρξε εξαιρετικός πιανίστας.

Αν...

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική, μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα, μαθαίνει να καυγαδίζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία, μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή, μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση, μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο, μαθαίνει να εκτιμά.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην δικαιοσύνη, μαθαίνει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνει να πιστεύει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε επιδοκιμασία, μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
Αν ένα παιδί ζει σε παραδοχή και φιλία, μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.

R.RUSSEL.

Κάντε την τρέλα σας...

<< Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ δεν έχει γλιτώσει από αυτόν.
Ο θάνατος είναι, ίσως η καλύτερη ανακάλυψη της ζωής. Και έτσι μάλλον, πρέπει να είναι. Ο θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να ΄ρθει το καινούργιο. Αυτή τη στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθήτε σιγά σιγά σε << παλιό >>. Και θα...ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια. Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας την ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα του να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήσετε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτο σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε γνωρίζουν είδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Μείνετε πεινασμένοι. Κάντε την τρέλα σας>>.

Απόσπασμα από την ομιλία του Τζόμπς στο Στάνφορντ

Εγκαταλείπουν τα άρρωστα παιδιά

Στο έλεος του Θεού εγκατέλειψε τα παιδιά και τους εφήβους που πάσχουν από μη ιάσιμες παθήσεις η ελληνική  πολιτεία αφού δεν υπάρχουν μονάδες και υπηρεσίες για να τα φροντίσουν πριν καταλήξουν.
Μπορεί η 8η Οκτωβρίου να έχει ορισθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ανακουφιστικής Φροντίδας στην Ελλάδα όμως ουδείς μπορεί να μιλά για φροντίδα καθώς καταγράφεται τραγική έλλειψη υπηρεσιών για παιδιά και εφήβους. Δραματική έλλειψη υπηρεσιών παιδιατρικής ανακουφιστικής φροντίδας στη χώρα μας, καταγράφει η Ελληνική Εταιρεία για την Ανακουφιστική Φροντίδα Παιδιών και Εφήβων, όταν τα 2/3 των παιδιατρικών θανάτων ετησίως οφείλονται σε οξύ πρόβλημα υγείας. Η παιδιατρική ανακουφιστική φροντίδα διαφέρει σημαντικά από αυτή των ενηλίκων και ενώ σε πολλές χώρες του κόσμου έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες με μονάδες  και άλλες δομές, στην Ελλάδα είναι δραματικά περιορισμένη, υπογραμμίζουν οι ειδικοί, ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Ανακουφιστικής Φροντίδας στις 8 Οκτωβρίου. Επιτακτική είναι η ανάγκη ύπαρξης στη χώρα μας, επισημαίνουν οι επιστήμονες, υπηρεσιών ανακουφιστικής φροντίδας για παιδιά και εφήβους που αντιμετωπίζουν μη ιάσιμη πάθηση. Πρόκειται για ολοκληρωμένη ιατρονοσηλευτική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη των παιδιών ή εφήβων από τη διάγνωση της πάθησης έως και την περίοδο πένθους της οικογένειας.

Οι Έλληνες πωλούνται σκλάβοι στη Μπαρμπαριά;

Η ιστορία μας, που γράφεται τα τελευταία 15 χρόνια, είναι ένα δράμα σε τρεις πράξεις:

Α΄ Πράξη: Χρηματιστήριο, η ληστεία όλων των Ελλήνων με τις ευλογίες της Κυβέρνησης.

Β΄ Πράξη: Ο εξευτελισμός της ακίνητης περιουσίας και το ξεπούλημα των χρημάτων που ξόδεψε ο ελληνικός λαός για να τοποθετήσει τις οικονομίες ετών!
Σήμερα όλοι οι Έλληνες πληρώνουν ενοίκιο στο κράτος για να κατοικούν στα ιδιόκτητα σπίτια τους.

Γ΄ Πράξη: Όλοι οι Έλληνες φημολογείται ότι θα πουληθούν << σκλάβοι στη Μπαρμπαριά >>

Καληνύχτα, Δημήτρης Μυταράς.

     

Νέος Μητροπολίτης Χίου, ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, π. Μάρκος Βασιλάκης

Με 75 ψήφους εκλέχθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Ελλάδος, ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, π. Μάρκος Βασιλάκης, ως Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο Νέος εψηφισμένος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, γεννήθηκε στις 26/4/1965 στη Χίο ,όπου και τελείωσε και τις εγκύκλιες σπουδές του στη Χίο. Διακόνησε ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Γραμματέας και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου και Φιλόλογος στην Μέση Εκπαίδευση. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Θεολογικού Τμήματος του ιδίου Πανεπιστημίου. Η εις επίσκοπο χειροτονία του Θεοφιλεστάτου εψηφισμένου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών και Οινουσσών θα τελεστεί το Σάββατο 8 Οκτωβρίου, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου. Την χειροτονία θα τελέσει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, συμπαραστατούμενος από πλειάδα Ιεραρχών

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΜΑΣΚΑ

Ο Τζεγγκξιάνγκ είναι 6 ετών. Έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο σαν το παιδί με τη μάσκα. Έναν χρόνο πριν, ενώ έπαιζε ανέμελος με το κουτάβι του, είχε ένα τραγικό ατύχημα. Πήρε φωτιά ένας σωρός από άχυρα, σε ένα χωρίο έξω από το Πεκίνο. Το παιδάκι υπέστη καθολικά εγκαύματα στο κεφάλι του. Οι γιατροί του έσωσαν τη ζωή. Όμως το πρόσωπο του καταστράφηκε. Ακολούθησαν χειρουργικές επεμβάσεις. Το πρόβλημα δεν λύθηκε. Ο Τζενγκ όπως τον φωνάζουν, πρέπει να περιμένει τουλάχιστον 10 χρόνια για μια ολική πλαστική προσώπου. Ο μικρός πρέπει να φοράει συνεχώς τη μάσκα. Γιατί, οι πληγές δεν έχουν κλείσει και είναι ευάλωτος στα μικρόβια. Πολλές φορές πονάει. Αλλά το υπομένει. Πηγαίνει και σχολείο. Οι συμμαθητές του τον φοβούνται. Δεν τον πλησιάζουν. Όπως λέει ο πατέρας του, αγοράζει από το υστέρημά του σοκολάτες και μπισκότα για να τα δελεάζει και να τον κάνουν παρέα. Όμως κινδυνεύει. Μια απροσεξία πάνω στο παιχνίδι μπορεί να του στοιχίσει τη ζωή...

ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΣΑΡΔΕΛΑ

Ο μουσικός παραγωγός και παρουσιαστής των Ράδιο Αρβύλα Στάθης Παναγιωτόπουλος περιγράφει τη σχέση του με το πιο ΑΓΑΠΗΤΟ ΣΚΥΛΙ της ελληνικής (τηλεοπτικής ) πραγματικότητας. Την οποία βρήκε μια χειμωνιάτικη ημέρα παρατημένη στην αυλή του...Από τον Γιώργο Νάστο.

Απορώ γιατί να ασχοληθεί κανείς με τη Σαρδέλα περισσότερο απ΄ ότι με οποιοδήποτε άλλο σκυλί. Η ιστορία της είναι πολύ απλή, συνηθισμένη, μια ιστορία όπως χιλιάδες άλλων αδέσποτων σκυλιών που βρήκαν ένα σπίτι τυχαία. Αλλά, ξέχασα, η Σαρδέλα βγαίνει στην τηλεόραση, είναι ένα διάσημο σκυλί, << η ελληνίδα Λάσι >>, που λέει και η κυρία Βούλα, η μάνα μου. Δεν πειράζει, από τη στιγμή που η ίδια δεν τα καταλαβαίνει όλα αυτά και τους δίνει τη σημασία που τους αξίζει, κανένα πρόβλημα. Και σε τελική ανάλυση, αν η ιστορία της Σαρδέλας επηρέασε έναν υποψήφιο << κύριο >> σκύλου προς τη σωστή κατεύθυνση, κέρδος θα είναι. Η Σαρδέλα γεννήθηκε ( σύμφωνα με τις ακριβέστερες εκτιμήσεις του κτηνιάτρου της ) την Πρωτοχρονιά του 2001, κάπου στην παραλία των Νέων Επιβατών της Θεσσαλονίκης. Σε ηλικία λιγότερο των δύο μηνών κάποιος την παράτησε έξω από την αυλή του σπιτιού όπου έμενα τότε, ήταν λίγο πριν τα γενέθλια μου. Ξυπνώντας, άκουσα κάτι να κλαψουρίζει, ήταν ένα τρίχρωμο χνουδωτό μπαλάκι. Είχα ένα άλλο ημίαιμο σκυλάκι παλαιότερα, αλλά όταν χώρισα με την τότε κοπέλα μου, εκείνη...κέρδισε την επιμέλεια του, δεν τον ξαναείδα, είχαν περάσει χρόνια. Έβαλα ένα πιατάκι γάλα στο χνουδωτό μπαλάκι. Το ήπιε και αρέστηκε, έμεινε εκεί. Την άλλη μέρα πήρα το χνουδωτό μπαλάκι και το έβαλα στο σπίτι. Κατουρούσε και αφόδευε το σύμπαν. Επιστράτευσα την εφημερίδα και άρχισε η σχετική διαδικασία της εκμάθησης. Του έκοβε του σκυλιού, τα έμαθε γρήγορα. Ήταν όμως ( και παραμένει! ) πολύ λαίμαργο: Έτρωγε ρολόγια, σήτες, κάλτσες, έπιπλα, πλαστικά, ότι τρωγόταν, και μερικά που ήθελε πολλή φαντασία και λαιμαργία για να τα φας. Πρόσφατα, είχα ένα ταψί γεμιστά στο φούρνο. Άνοιξε τον φούρνο με το πόδι, τράβηξε προς τα έξω το ταψί, χωρίς να το σπάσει, χωρίς να κάνει καμία ζημιά, και έφαγε όλα τα γεμιστά, το ταψί δεν ήθελε καν πλύσιμο! Δέν τη μάλωσα, ήμουν πολύ απασχολημένος να προσπαθώ να μη γελάσω μπροστά της και της δώσω θάρρος. Κακώς. Πόσο περισσότερο θάρρος να έπαιρνε; Τέλος πάντων, μεγάλωσε λίγο, πήγε το πρώτο της ταξίδι στην Αλόννησο, το 'σκασε από το σπίτι. Μου τηλεφώνησαν από ένα πολύ μακρινό μέρος του νησιού: << Γεια σας, μήπως έχετε ένα σκυλί έτσι και έτσι;>>. << Μάλιστα, έχω>>. << Είναι στην Μαρπούντα ,ελάτε να το πάρετε>>. Βουρ με το μηχανάκι, η κυρία Σαρδέλα πτώμα, ήξερε να φύγει αλά βαριόταν να γυρίσει με τα πόδια. Από τότε το κάνει συνέχεια. Το σκάει, πάει στον Μεγάλο Μουρτιά, κάνει μπάνιο, τρώει στην ταβέρνα και περιμένει να πάω να την πάρω με το μηχανάκι, κάνει ζέστη το καλοκαίρι στην ανηφόρα του γυρισμού. Τον χειμώνα, όταν πάει στην Αλόννησο, δεν το σκάει ποτέ. Μόλις καλοκαιριάσει και ανοίξουν οι ταβέρνες, λες και το ξέρει, φεύγει και δεν κοιτάζει πίσω. Ρεζίλι σε όλο το νησί. Όταν ήρθε σε ηλικία ώριμη, ρώτησα όσο κόσμο ήξερα και δεν ήξερα αν ήθελε ένα κουτάβι, όλοι ήθελαν ράτσες. ( Πρόβλημα τους ). Αναγκάστηκα να της κάνω ημιστείρωση, δεν μένει έγκυος. Ίσως καλύτερα έτσι. Η γραμμή της καταγωγής της τελειώνει με αυτήν. Θα είναι για πάντα η μία και μοναδική Σαρδέλα. 

Σε είδα!

Σε είδα ξαπλωμένη στο πεζοδρόμιο μπροστά από το cashpoint της Τράπεζας Κύπρου στο Μαρούσι, ντυμένη στα μαύρα ολόκληρη, και το κεφάλι καλυμμένο. Ολόκληρη, σαν να μην είχες πρόσωπο. Έτσι έγινες μια ζωντανή μεταφορά: Δεν ήσουν πια μια ζητιάνα, ήσουν το φάντασμα της φτώχειας που πήρε σάρκα και οστά μπροστά στην στερημένη πηγή του χρήματος. Και φυσικά νίκησες.
 Ο εφιάλτης σου έγινε ξαφνικά ο εφιάλτης όλων των περαστικών

Λένα Διβάνη

Σταματήστε να εξοντώνεται ανθρώπους

Λίγες σταγόνες λάδι και ένα ξερό ψωμί για να περάσουμε τη μέρα. Ναι, είναι εικόνα από την Ελλάδα, σήμερα. Και δεν είναι η τελευταία. Κάποιους αξιοπρεπείς ανθρώπους αυτό το κράτος τους έκανε ζητιάνους.

Πηγη: laikoyra.gr

Μια ιστορία του Κοέλο για τη φιλία...

Ένας άντρας, το άλογο του και ο σκύλος του περπατούσαν σε ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη. Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δύο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια τους κατάσταση. Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σ' ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και εκείνοι ίδρωναν και διψούσαν. Σε μιά στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης μας κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:
-Καλημέρα.
-Καλημέρα απάντησε ο φύλακας.
-Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;
-Αυτός είναι ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
-Τι καλά που φτάσαμε στον Παράδεισο, γιατί διψάμε!
-Μπορείτε κύριε να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε, και ο φύλακας του έδειξε την πηγή.
-Και το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης.
-Λυπάμαι πολύ, είπε ο φύλακας, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.
Ο άντρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μιας και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις, έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα που οδηγούσε σε ένα χωματόδρομο περικυκλωμένο με δέντρα. Στη σκιά του δέντρου καθόταν ένας άνδρας, και είχε το κεφάλι του σκεπασμένο με ένα χρυσαφί καπέλο. Ο διαβάτης μας κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο. Μάλλον κοιμόταν.
-Καλημέρα είπε ο διαβάτης.
Ο άνδρας έγνεψε σε απάντηση με το κεφάλι του.
-Διψάμε πολύ, το άλογο μου, ο σκύλος μου κι εγώ.
-Υπάρχει μια πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια, είπε ο άντρας δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε. Ο άνθρωπος, το άλογο, και ο σκύλος πήγαν στην πηγή και κατεύνασαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω για να ευχαριστήσει τον άντρα.
-Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε, του απάντησε εκείνος.
-Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος; ρώτησε ο άντρας.
-ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
-Ο Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μου είπε ότι εκεί ήταν ο Παράδεισος!
-Εκεί δεν ήταν ο Παράδεισος. Ήταν η κόλαση, απάντησε ο φύλακας. Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.
-Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομα σας! Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προκαλέσει μεγάλο μπέρδεμα, είπε ο διαβάτης.
-Σε καμία περίπτωση! Αντέτεινε ο άντρας. Στην πραγματικότητα, μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους τους φίλους...!

Όταν ο άνθρωπος γίνεται αριθμός

 

Ακούμε καθημερινά από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας ,πως το σχέδιο των δανειστών μας είναι η μείωση του δημόσιου τομέα, με την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων. Πίσω από κάθε δημόσιο υπάλληλο υπάρχουν όνειρα, ανάγκες, φιλοδοξίες, ικανότητες, φοβίες, αγωνίες ,ιδανικά. Ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός και στατιστική. Αλήθεια,  πόσο μεγάλη είναι η ηθική πτώση της κοινωνίας μας σήμερα; Πως θα βγούμε από αυτό το πνευματικό αδιέξοδο; Είμαστε έτοιμοι να πετάξουμε στη χωματερή χιλιάδες ανθρώπινες ζωές με ευκολία.  

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στηρίζει τους Φιλόζωους

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.Ιερώνυμος συμπαρίσταται με μήνυμα του σε όλους εκείνους που πασχίζουν για τα δικαιώματα και την ευζωϊα των ζώων στη χώρα μας. Ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρει μεταξύ άλλων: Ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα σας για συμμετοχή στην προσπάθεια για τον περιορισμό και την εξάλειψη του φαινομένου της κακοποίησης των ζώων αισθάνομαι βαθειά ανάγκη εν πρώτοις να σας συγχαρώ. Να συγχαρώ όλους εσάς, τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που εθελοντικά και παρά τις καθημερινές σας υποχρεώσεις, αγωνίζεσθε ,εκπροσωπούμενοι από την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή Φιλοζωικών Σωματείων ( ΠΣΕΦΣ ) για πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα[...]. Ο σεβασμός στα ζώα, ως απόρροια της σχέσεως του ανθρώπου με το Θεό, ως ευχαριστιακή στάση ζωής, είναι έκδηλος στην Εκκλησιαστική και πνευματική μας παράδοση. Αλλά και στο κοινωνικό επίπεδο, ποιος δεν θα συμφωνούσε ότι οι εικόνες των κακοποιημένων ζώων είναι αδιανόητες. ότι δυσφημούν τη χώρα μας και την κοινωνία μας; Ότι αποτελούν ενδείξεις βαρβαρότητας; Συμμερίζομαι την απορία σας: Πως είναι δυνατόν η μεγάλη κρίση την οποία διερχόμαστε να μη μας κάνει πιο ευαίσθητους, λιγότερο ανάλγητους, πιο προσεκτικούς και σ' αυτό το θέμα;  

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ:4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ - Γίνε η φωνή τους

Η μέρα των ζώων γιορτάστηκε για πρώτη φορά στην Φλωρεντία, το 1931, σε συνέδριο περιβαλλοντιστών, για τα υπό εξαφάνιση ζώα. 'Ομως η 4η Οκτωβρίου τελικά καθιερώθηκε ως η παγκόσμια ημέρα ζώων, για κάθε ζώο και τα δικαιώματα του. Μάλιστα η 4η Οκτωβρίου είναι ημέρα γιορτής της μνήμης του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, προστάτη των ζώων στην καθολική εκκλησία. Την ημέρα αυτή δεν πρέπει να ξεχνάμε κάποια στοιχεία που μας παρέχει η κυρία Λιάνα Αλεξανδρή, διευθύντρια της Ελληνικής Φιλοζωικής Εταιρίας: << Παγκοσμίως η ετήσια σφαγή ζώων ξεπερνά τα 50 δις. ζώα. Κάθε λεπτό 1.680 σφάζονται για την τροφή μας, τα περισσότερα θανατώνονται σχεδόν μόλις ενηλικιωθούν η και μικρότερα, ενώ ταχείας εκτροφής κοτόπουλα, σε άθλια πτηνοτροφεία, σφάζονται σε ηλικία 6-7 μόλις εβδομάδων. Η βιομηχανία αβγών στις ΗΠΑ θανατώνει ζωντανά 250 εκ. αρσενικά κοτόπουλα, επειδή δεν παράγουν αβγά και συνεπώς θεωρούνται άχρηστα. Στην ίδια χώρα 25 εκ. σπονδυλωτά ζώα χρησιμοποιούνται για πειράματα κάθε χρόνο συμπεριλαμβανομένων, μαϊμούδων, σκύλων, γατιών, κουνελιών, ποντικιών, πουλιών και άλλων έμβιων όντων. Κάθε χρόνο 6 με 8 εκ. σκύλοι και γάτες οδηγούνται σε καταφύγια στην Ευρώπη, εκ των οποίων 3-4 εκ. ευθανατώνονται λόγω μη υιοθεσίας>>. Δέν ξέρω αν με όλα αυτά τα στοιχεία πρέπει να μιλάμε για γιορτή η για μνημόσυνο. Εμείς πρέπει να φροντίζουμε τα ζώα όλες τις ημέρες του χρόνου και να απολαμβάνουμε την αγάπη τους που είναι η μόνη άδολη αγάπη στον κόσμο. Κανένα ζώο πεινασμένο και διψασμένο. Κανένα ζώο στο δρόμο.

Μακάριοι...

Βιώνουμε σήμερα την κρίση ενός ολόκληρου πολιτισμού, του πολιτισμού της πείνας και της κατανάλωσης , της βίας και της αποξένωσης ,της μαζοποίησης και της μοναξιάς. Ενός πολιτισμού που σ' άλλους στερεί ψωμί, σε άλλους ελευθερία και σ΄ άλλους νόημα ζωής. Ο άνθρωπος μόνος μέσα στο πλήθος, ενδεής μέσα στα πλούτη, αναζητά εναγωνίως απελευθέρωση από την ανάγκη και την υποταγή ,έντρομος μπροστά στο θάνατο και το μηδέν. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε στις μέρες μας για να υπερβαίνουμε τον εγωκεντρισμό και την αντιπαράθεση, και να προσφέρουμε το όραμα της αδελφικής ενότητας και της παγκόσμιας αλληλεγγύης, είναι μια νέα ιεράρχηση αναγκών και αξιών. Και η μεγαλύτερη αξία που χάσαμε είναι η Αγάπη. Ξεχάσαμε ότι η ζωή είναι συνώνυμη της αγάπης και ότι δεν υπάρχει χειρότερος θάνατος από την ψυχική πενία και την μόνωση στην εγωκεντρική εστία. Ξεχάσαμε τη ζωή, της αυθυπέρβασης και της προσφοράς της αληθινής ευτυχίας. Δεν υπάρχουν στις μέρες μας ευτυχισμένοι άνθρωποι; Υπάρχουν και είναι, μακάριοι οι μηδέν έχοντες, ότι κατέχουν τα πάντα, μακάριοι όσοι περιφρονούν τη δόξα του κόσμου τούτου, μακάριοι όσοι την αδικία και το ψεύδος αρνήθηκαν. Μακάριοι οί απορρίπτοντες τούς επαίνους και τις πρωτοκαθεδρίες, οι κεκρυμμένοι δίκαιοι, όσων τα ονόματα γνωρίζει καλώς ο Θεός. Μακάριοι οί ανεχόμενοι τη μωρία και την κατηγορία των ανθρώπων, μακάριοι όσοι μόχθησαν για να σώσουν τους άλλους. Μακάριοι οί υμνούντες τη συμφιλίωση και την καταλλαγή, μακάριοι όσοι το σώμα και το πνεύμα στούς άλλους εδώρησαν. Μακάριοι όσοι τον εαυτό τους ενίκησαν, όσοι αγάπησαν πρώτα τους εχθρούς τους. Μακάριοι όσοι αρνήθηκαν πλούτο και δύναμη, μακάριοι οι αρνητές του εφήμερου. Μακάριοι όσοι σκότωσαν τον κόσμο μέσα τους. Είναι η ώρα για μιά κοινότητα αγάπης, μιά κοινωνία αδελφοσύνης, με ενότητα ειρήνης και αγάπης.

Όλοι μαζί μπορούμε

Ο Γιώργος ήταν το ποιό χαρούμενο και αισιόδοξο παιδί του στρατιωτικού θαλάμου. Σε μιά νυχτερινή έξοδο, ένα παλιό μηχανάκι, μιά απότομη στροφή και ένα ατύχημα κλείδωσε τον Γιώργο στο αναπηρικό καροτσάκι. Το γεγονός αυτό δεν στάθηκε ικανό να του σταματήσει την δύναμη και την πίστη στη ζωή. Σέ ένα του γράμμα, λίγα χρόνια μετά, μου έγραφε << Ξέρεις πόσο μικροί, πόσο μοναχικοί, πόσο αδύναμοι και τρωτοί είναι οι άνθρωποι στήν εποχή μας. Ξέρεις, ότι υπάρχουν δάκρυα πού κανείς ποτέ δε θα προσέξει. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει σχεδόν μεγαλύτερη λύπη απ΄ αυτήν μιάς καρδιάς που δε βρίσκει κατανόηση καί ενδιαφέρον. Ξέρεις ότι η ζωή είναι ένας ανυπόφορος πόνος για ορισμένους ανθρώπους. Νά είσαι ευγενικός! Κάνε ότι μπορείς γιά νά καταλάβεις και να βοηθήσεις άλλους ανθρώπους. Βημάτισε μέσα στή θλίψη τους, στήν απόγνωση τους. Κατέβα από τα ύψη της αυτάρκειας σου και προχώρα στήν κοιλάδα τών ανθρώπων που είναι μόνοι και υποφέρουν. Πότε να μην είσαι αυστηρός. Πότε να μην τούς κρίνεις. Στήν ευγένεια και στήν πραότητα βρίσκεται ή αδιάκοπη παρηγοριά για τούς ανθρώπους πού νοιώθουν μέσα τους μοναξιά, φόβο και ανασφάλεια. Πλησίασε τούς μοναχικούς ανθρώπους. Δείξε ενδιαφέρον για τα προβλήματα τους. Χάρισε τους ένα πλούσιο χαμόγελο, ένα τρυφερό λόγο, μιά αυθόρμητη ενεργητική αγάπη. Τ ότε μέσα σου θ΄ απλωθεί η χαρά. Θά πλημμυρίσει την καρδιά σου ένας υπέρλαμπρος ήλιος. Η ζωή σου θ΄ αποκτήσει αληθινό νόημα. Θά είσαι ένα καλό άτομο μέσα στην κοινωνία. Θά είσαι ένας σωστός ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Αυτό μόνο αξίζει περισσότερο από όλα στη ζωή. Στήν αλήθεια αυτή με οδήγησε ή μακρόχρονη προσωπική μου σχέση μέ τήν αναπηρία. Αυτή ή αλήθεια εύχομαι ολόψυχα νά γίνει ή πυξίδα τών σκέψεων και των πράξεων τής ζωής σου >>. Στίς μέρες μας που με όλες αυτές τις οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες  βρισκόμαστε σε απόγνωση, ίσως τελικά η λύση να είναι μία. Νά ενώσουμε τα χέρια και τίς φωνές μας ,χωρίς αποκλεισμούς και με αγάπη. Νά ξαναβρούμε την χαμένη μας ανθρωπιά ,και να ξεκινήσουμε όλοι μαζί. Γιατί όλοι μαζί μπορούμε.