Εγγενήθη ο Χριστός…

Ξέρω δεν είναι αυτή η ιστορία που σου μάθανε. Δεν είναι καν η αληθινή ιστορία. Καταλαβαίνω ότι δεν συμπαθής τις κυρίες με τις μουσουλμανικές μαντίλες. Ξέρω πως δεν είναι στην παράδοση μας μια τέτοια αντιστοίχιση. Είμαι σίγουρος πως μέσα σου θα πιστεύεις ότι τρελάθηκα ή ότι σου κάνω πλάκα. Τι σχέση έχει η γέννηση του Χριστού με την φωτογραφία; Ξέρεις, ό Χριστός δεν κοιτάει χρώμα, θρησκείες, διαφορές. Δεν αντιλαμβάνεται τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Δεν χωράει στα στερεότυπα και στα ανθρώπινα φαινόμενα. Δεν υπολογίζει αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα. Είναι πάντα εκεί που υπάρχει ο ανθρώπινος πόνος χωρίς να εξετάζει ποιος πονάει. Ένα μωράκι τεσσάρων ημερών κάπου στην ορθόδοξη Ελλάδα γεννήθηκε σε μια σκηνή και έχει για κρεβάτι ένα καφάσι φρούτα. Μήπως σου θυμίζει κάτι; Ξέρεις αν ο Χριστός γεννιόταν πάλι σήμερα δεν είμαι σίγουρος αν θα απέρριπτε μια τέτοια εικονιζόμενη επιλογή.  Ξέρεις ο Χριστός γεννιέται κάθε χρόνο και τώρα το βλέπεις καθαρά. Δεν έχει σημασία αν δεν είναι στην παράδοση σου, ο Χριστός δεν υπολογίζει τις παραδόσεις. Δεν έχει σημασία αν είναι μουσουλμάνοι, δεν ευθύνεται ο Χριστός για τους θρησκευτικούς διαχωρισμούς αλλά αυτοί που έχουν αυτόκλητα κληθεί να τις ερμηνεύσουν. Δεν έχει σημασία αν απεχθάνεσαι τους ξένους, ο Χριστός ήταν πάντα ξένος σε αυτή την γη. Κινήθηκαν οι μάγοι. Το αστέρι φώτισε την νύχτα. Οι βοσκοί παίζουν τη φλογέρα τους. Και τα ζώα ζεσταίνουν με τα χνώτα τους το βρέφος. Γεννήθηκε ο Χριστός φίλε. Σε ένα καφάσι με φρούτα. Δεν το βλέπεις;

Κώστας Ζουρδός

Στολίσαμεεεε…..

Στολίσαμε επιτέλους. Λίγο ακόμα και θα μας έβρισκε η σαρακοστή. Για αν είμαι ειλικρινής τα βαριέμαι λίγο τα στολίσματα και τα ξεπακεταρίσματα και αν δεν ήταν η Άννα και ο Άνθιμος θα μας έβρισκαν τα κόκκινα αυγά. Άσε που για να βρω το δέντρο και τις κούτες με τα στολίδια έπρεπε να τρυπώσω στην αποθήκη με τις ικανότητες της Κομανέτσι. Το αποτέλεσμα όμως πάντα δικαιώνει και ξεκουράζει όταν κλείσουν τα μεγάλα φώτα. Και τότε πρέπει οι σκέψεις μας να τρέχουν σε εκείνους που υποφέρουν και τα Χριστούγεννα είναι μια συνηθισμένη μέρα και σε εκείνους που δεν είναι ανάμεσα μας και μας προσέχουν εκεί που το άστρο των Χριστουγέννων πάλι θα ξεπροβάλει. Καλά Χριστούγεννα σε όλους με στιγμές αληθινής αγάπης.

Κώστας Ζουρδός

Η ταινία της Παρασκευής...

Κάθε Παρασκευή βράδυ, και λόγω ότι έρχεται η χαλαρότητα του Σαββάτου, έχουμε καθιερώσει με τον Άνθιμο την λεγόμενη « Βραδιά ταινίας ». Πυτζάμες, πικεδένια κουβέρτα, μεζεδάκια ( ναι, από τα απαγορευμένα) και πιάνουμε τους καναπέδες. Βέβαια το κινηματογραφικό μενού έχει παιδικά, αλλά δεν πειράζει. Τώρα ξέρω θα με κοροϊδεύουν οι φίλοι μου για το κατάντημα μου. Από βόλτες και μουσικές σκηνές στο καναπέ για να δούμε ραπουνζέλ. Μήπως γερνάμε; Αγαπημένη συνήθεια της παρασκευής, το ομολογώ. Έτσι Άνθιμε;

Κώστας Ζουρδός

Ο Κάτης του Μανούσου

    

                                   
Με την βοήθεια των Γερμανών, οι Ιταλοί στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο έχουν καταλάβει τα Δωδεκάνησα και έχουν εγκαταστήσει μια μικρή φρουρά στην ιστορική και ακριτική Κάσο. Οι κασιώτες περήφανοι και σκληροί προσπαθούν με διάφορους τρόπους να αντιμετωπίσουν τον μεγαλύτερο εχθρό της εποχής, μεγαλύτερο και από τον κατακτητή ιταλό. Εξάλλου τους ιταλούς δεν τους έχουν και σε μεγάλη υπόληψη αλλά την πείνα όμως;  Ο μικρός Μανούσος κάθε μέρα με τον πιστό του γάτο κατεβαίνουν στην παραλία και προσπαθούν μαζί να ψαρέψουν κανένα ψάρι και να κορέσουν την πείνα τους. Ο Μανούσος μοιραζόταν ότι έπιανε με τον γάτο του μα εκείνος δεν έκανε το ίδιο με τον Μανούσο, με αποτέλεσμα παρ’ όλες τις δυσκολίες της εποχής ο γάτος να είναι τετράπαχος. Από  καιρό ο Μανούσος είχε ακούσει πως οι ιταλοί κυνηγούσαν τις γάτες με σκοπό να τις φάνε ή έβαζαν τα κακόμοιρα τα ζωντανά σημάδι για να εξασκηθούν στα όπλα που έτρεμαν να τα στρέψουν στους κασιώτες. Φήμες ή αλήθεια δεν γνώριζε αλλά έπρεπε να είναι πολύ προσεχτικός και ανησυχούσε για τον πιστό του φίλο. Πάνω από δέκα χρόνια ο Μανούσος και ο κάτης ήταν αχώριστοι. Μαζί στο σχολείο, στο παιχνίδι, στις σκανταλιές, και τώρα στο δύσκολο αγώνα της επιβίωσης. Κάθε βράδυ ο Μανούσος κοιμόταν αγκαλιά με τον γάτο του, και οι δύο τους σίγουρα στα όνειρα τους ονειρευόντουσαν άλλες εποχές με πλούσια γεύματα.  Ο Μανούσος θα ζήσει κάποιες από αυτές  ο κάτης όμως;  

Μια ανθρώπινη στιγμή από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Ποιος είπε ότι οι Προκαθήμενοι της Ορθοδοξίας δεν περιποιούνται την κώμη και τη γενειάδα τους;
Μπορεί η Ορθόδοξη παράδοση να θέλει τα σεβάσμια πρόσωπα να διατηρούν μακρύ μαλλί και γενειάδα, ωστόσο απαιτείται και η περιποίησή τους.
Ένα μοναδικό βίντεο αλιεύσαμε από το Youtube στο οποίο απεικονίζεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος να απολαμβάνει των υπηρεσιών του αδελφού του, ο οποίος ασκεί το επάγγελμα του κουρέα.
Στο ολιγόλεπτο βίντεο που πρωτοπροβλήθηκε στη γαλλική τηλεόραση και μεταδόθηκε και από ελληνικό τηλεοπτικό δίκτυο ο κ. Βαρθολομαίος απεικονίζεται σε πολύ ανθρώπινες στιγμές.

Μια ιστορική πόλη που θα ξαναβρεί την αληθινή της ταυτότητα...

Χρόνια πολλά στην πόλη μας που θα ξαναβρεί την αληθινή της ταυτότητα και θα βαδίσει στις ιστορικές της ευθύνες. Μια πόλη που χρωστάει την ύπαρξη της και σε ένα μοναστήρι που την στήριξε. Το μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα, εκεί που έγινε το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο προστάτης Άγιος Σπυρίδωνας να μας έχει όλους καλά. Χρόνια Πολλά σε όλους.

Κώστας Ζουρδός

Όταν η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούργιο πρόσωπο.

Μεσημέρι στο πνευματικό κέντρο. Άλλη μια κατηχητική συνάντηση ξεκίνησε. Μια ευλογημένη νεότερη συντροφιά Αγιοβασιλειωτών συγκεντρώθηκε για να ακούσει, να προβληματιστεί, να παίξει. Τα χρόνια έχουν περάσει. Αλλά τα πρόσωπα είναι αναγνωρίσιμα. Είναι φίλοι αγαπημένοι που τώρα δυστυχώς η ζωή δεν τους φέρνει συχνά στο δρόμο. Το συναπάντημα μας είναι σπάνιο, μακρινό. Αλλά η απόσταση αυτή δεν δημιουργεί περιχαρακώσεις. Δεν δημιουργούνται φράγματα σε όσους έχουν ζήσει κοινά και αληθινά. Και αν η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούργιο πρόσωπο είναι το ελπιζόμενο δικό μας ποιο φωτεινό. Επέλεξα μια φωτογραφία από μια νεώτερη συντροφιά Αγιοβασιλειωτών. Και αυτό γιατί οι νεώτεροι πάντα στηρίζουν το οικοδόμημα μιας φιλίας. Έχουμε γράψει πολλά. Θα γράψουμε και άλλα. Όμως όσα γράψουμε είναι για την ιστορία. Ήρθε η ώρα να γράψουμε και για το μέλλον. Το 2018 σε λίγο έρχεται. Πρέπει να συναντηθούμε. Μέσα στον Ιανουάριο. Εκεί στην πλατεία. Περιμένω την ανταπόκριση σας. Για να μας χαρίσει η συντροφιά ένα καινούργιο πρόσωπο. Θα είναι το δικό σου. Τι λες θα έρθεις;

Κώστας Ζουρδός

Τα όνειρα δεν κοιμούνται ποτέ γι’ αυτό τα βλέπουμε τη νύχτα…

Όταν ένα παιδί προσεύχεται κάποια ελπίδα ανταμώνει με το όνειρο και υπόσχεται την πραγμάτωση του. Κάποια ανάγκη έχει ξεγλιστρήσει από την παιδικότητα και ζητάει βοήθεια. Κάποια πληγή πρέπει να κλείσει ή να μην ανοίξει ακόμα. Όταν ένα παιδί προσεύχεται δεν μπαίνει στον κόσμο των μεγάλων αλλά στον κόσμο των αγγέλων. Και από δίπλα η καθαρή φύση. Ο πιστός σύντροφος που αναγνωρίζει τις ανάγκες χωρίς να τις ομολογεί. Τα ζώα είναι οι ταπεινοί που έχουν γνωρίσει το μυστήριο του να μην είσαι κανείς. Πιστοί σύντροφοι και οι δύο μιας αλήθειας που ομολογείται τη νύχτα στην εικόνα του εσταυρωμένου για το καλό όλου του κόσμου. Την νύχτα που τα όνειρα ποτέ δεν κοιμούνται.

Κώστας Ζουρδός

Στην οδό Βουδούρη…

                                                                    Β! ΜΕΡΟΣ

Στις γειτονίες της Φρεαττύδας δεν υπάρχουν αρχηγοί. Δεν μπαίνει κανενός πάνω το προσωπικό εγώ και οι επιδείξεις. Έτσι και στην Βουδούρη. Και αν ξεχωρίζουν κάποιοι είναι για να προστατεύουν τους υπόλοιπους. Για να βάλουν τον εαυτό τους, αγκαλιά ζεστασιάς για όλους. Και μπαίνουν μπροστά, ο Νίκος με την μεθοδικότητα του, ο Σάκης με την τόλμη του, ο Θανάσης με την σοβαρότητα του, ο Παντελής με τον αυθορμητισμό του και ο Σιδερής με την χαρακτηριστική απλότητα του. Και από δίπλα όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Όχι ως συμπλήρωμα. Αλλά ισότιμοι. Πολύτιμοι συμπαραστάτες στις αποκοτιές του παιχνιδιού. Σε αυτή την γειτονία δεν υπάρχουν εμπόδια, δεν υπάρχουν όρια που πρέπει να υπερβείς για να περάσεις μέσα. Δεν σου ζητάει κανείς να αποδείξεις κάτι, να κάνεις κάτι, αλλά να είσαι κάτι. Να είσαι ο εαυτός σου. Αυτό φτάνει, είναι το διαβατήριο σου, η ταυτότητα για την είσοδο στο ατέλειωτο παιχνίδι. Υπάρχει μόνο ένας απαράβατος κανόνας. Κανείς δεν τον λησμονεί. Κανείς δεν διανοείται να τον προσπεράσει. Προστασία  και ισότητα στους μικρότερους. Σεβασμός στα κορίτσια. Τα κορίτσια που συμπαραστέκονται στα αγορίστικα παιχνίδια και πλουτίζουν με την παρουσία τους τα υπόλοιπα κοινά. Το κρυφτό στα σοκάκια. Η αμπάριζα στις κολόνες. Το εξοντωτικό κυνηγητό. Τα κορίτσια που ξεχωρίζουν με τα χαρακτηριστικά τους. Η Αγάπη με το γλυκό όνομα και τους φινετσάτους τρόπους, γεμάτους από έμφυτη ευγένεια. Η Σάσα με το αγέρωχο παράστημα και το καλόκαρδο, φωτεινό χαμόγελο. Η Τασία με το διαπεραστικό όμορφο βλέμμα και την αέρινη παρουσία. Και τόσες άλλες κοριτσίστικες μορφές που η μνήμη ξεχνά στο διάβα του χρόνου αλλά όχι, δεν τις παραδίδει  στη λησμονιά. Γιατί κάποια άλλη μνήμη θα ξυπνήσει σήμερα και θα τις θυμηθεί.

Στην οδό Βουδούρη…

                                                                 Α! ΜΕΡΟΣ

Έχασκε ο επιβλητικός όγκος γεμάτος μυστήριο. Το παλιό αρχοντικό στο τέλος του δρόμου στέκει επιβλητικό μαζί με τον μύθο του και τις απορίες που γεννάει. Η περίτεχνη αρχιτεκτονική είναι παράταιρη με τις σύγχρονες πολυκατοικίες και στα μάτια των παιδιών ξεπροβάλουν ιστορίες γεμάτες φαντασία και αλήθεια τόσο αναμεμιγμένες που έχουν μπερδευτεί αξεδιάλυτα. Ένας συμμαθητής με την οικογένεια του έμεναν εκεί, Καράλης ή κάπως έτσι ήταν το επίθετό του. Περίεργο παιδί. Λιγομίλητο και απόμακρο με στιγμές αντικοινωνικές και συμπεριφορές αλλόκοτες. Σε μια εκδρομή, στο δρόμο πριν τον τελικό προορισμό του, του είχε βγει το παπούτσι και ούτε που γύρισε να το μαζέψει. Επέστρεψε σπίτι του με ένα παπούτσι. Δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ. Ούτε και κάποιος δικός του. Έμενε εκεί στο νεοκλασικό στο τέρμα της οδού Βουδούρη που κανείς δεν είχε μπει μέσα και κανέναν η οικογένεια που κατοικούσε δεν είχε προσκαλέσει ποτέ. Τα παντζούρια του πρώτου ορόφου ήταν πάντα κλειστά. Και κανείς δεν γνώριζε για την ιστορία του. Δεν γνώριζε ή δεν έλεγε. Όλα συντηρούσαν το μύθο του. Και η παιδική φαντασία συντηρούσε την ονειροπόληση και έπλεκε ιστορίες για το αλλόκοτο και το διαφορετικό. Ώσπου μια μέρα η οικογένεια εγκατέλειψε το αρχοντικό. Έμεινε για μήνες έρημο και προκλητικά σκοτεινό. Η φαντασία ξανάρχισε πάλι να ξετυλίγει το κουβάρι. Τώρα είχε στοιχεία. Περίεργες σκιές στα αετώματα. Ήχοι εκκωφαντικοί και απόκοσμη. Κραυγές ζώων ανεξήγητες στο μισοσκόταδο. Ένα βράδυ ανηφορίζοντας μετά από ένα ξέφρενο παιχνίδι στον Παπανικολή, ένα παράθυρο του αρχοντικού άνοιξε διάπλατα. Πυκνό σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα στο μάτι του τολμηρού που θέλησε να κοιτάξει. Τι λέτε, μπαίνουμε;

Στον Πειραιά «Μιλώντας με τα παιδιά μας για όλα …» !

Στο αρχοντικό του παλιού Ταχυδρομείου, στη σημερινή Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, οι εκδόσεις ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ πρόσφεραν στους Πειραιώτες την Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2017 μια ζεστή βραδιά! Όσοι οργάνωσαν και συμμετείχαν στην παρουσίαση του Συλλογικού Τόμου με τίτλο «ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΛΑ…», συνέθεσαν μια εξαιρετική εκδήλωση.
Για το βιβλίο μίλησαν ο Δάσκαλος-Θεολόγος π. Καλλίνικος Μαυρολέων, ο Εκπαιδευτικός-Ψυχολόγος κ. Λεωνίδας Κωλέττης και ο Παιδοψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής κ. Δημήτρης Κούκης. Αρμονικά δέθηκε με τη βραδιά η μουσική από το πιάνο του κ. Ηλία Λιαμή, και τις φωνές της κ. Άννας Λιαμή και του κ. Ανδρέα Καραούλη που απέδωσαν τραγούδια με μοναδικό τρόπο. Μια ακόμη πρωτοτυπία ήταν ο συντονισμός και η διεύθυνση του προγράμματος από την κα Σοφία Χατζή, ραδιοφωνική παραγωγό της «Πειραϊκής Εκκλησίας»! Μετά την Αθήνα και την Κόρινθο, ήρθε η σειρά του Πειραιά να «ξεφυλίσσει» σελίδες από το νέο βιβλίο των εκδόσεων ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, στο οποίο συμμετέχουν 23 επιστήμονες.

Πηγή: Συνοδοιπορία

«Εφυγε» ο Μανουέλ Μαρίν, «πατέρας» του Erasmus

Ο ισπανός πρώην επίτροπος απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών. Μας κληροδότησε το πρόγραμμα που έδωσε την ευκαιρία σε εκατομμύρια φοιτητές να ζήσουν σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα και να πάρουν κάτι πολύ περισσότερο από γνώσεις. Ο πατέρας ενός από τους πιο επιτυχημένους θεσμούς της Ενωμένης Ευρώπης και –άθελά του- ο «πατέρας» πολλών χιλιάδων παιδιών που «γέννησε» το πρόγραμμα Erasmus, ο ισπανός πρώην επίτροπος Μανουέλ Μαρίν πέθανε σε ηλικία 68 ετών. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τη σχέση με τις ευρωπαϊκές κοινότητες ήταν επικεφαλής της ομάδας διαπραγμάτευσης για την ένταξη της Ισπανίας στην ΕΟΚ που τελικά έγινε το 1986. Στη συνέχεια, όπως αναφέρει το AFP, από το 1986 ως το 1999 είχε καταλάβει σειρά θέσεων στην Κομισιόν, ενώ διετέλεσε επίτροπος για θέματα Εκπαίδευσης. Από αυτήν ακριβώς τη θέση προώθησε το 1987 την εφαρμογή του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών Erasmus, το οποίο τιμά με το όνομά του τον μεγάλο ολλανδό φιλόσοφο του 15^ου-16^ου αιώνα Ερασμο ο οποίος ταξίδευε σε όλη την Ευρώπη.

Παύλος Σιδηρόπουλος: 20 χρόνια απουσίας

  

Τζίνα Δαβιλά

Φύλαξες την αγάπη σου, την Τέχνη σου, όπως φυλάει η μάνα το μονάκριβο μωρό της, με σεβασμό. Ήσουν ένας ιερέας της Θεάς Μουσικής. Ευσεβής, ευγενής, ευφυής, γνήσιος, αληθινός, απλός, κατανοητός, διαβασμένος, ουσιαστικός, Άνθρωπος. Αυτός ήσουν, Παύλο...

Τι να σου πω βρε Παύλο… Κούκλος… Μέσα κι έξω… Βλέπω ξανά και ξανά τον «Ασυμβίβαστο» του Ανδρέα Θωμόπουλου. Βλέμμα ευαίσθητο, φωνή μελωδική, αντίληψη κοφτερή, στήσιμο που λέει «εδώ είμαι έλα να σε αγκαλιάσω, μη φοβάσαι…». Λόγος σου καυστικός, σφάζεις με το βαμβάκι, απευθύνεσαι σε όλους, σε ακούν πραγματικά λίγοι, σε αντιλαμβάνονται ακόμα λιγότεροι. Επέλεξες την απομόνωση για να μην χάνεις το χρόνο σου αντιμετωπίζοντας τις τρικλοποδιές των μικρών… Ήσουν μεγάλος και έξω από το σύστημα. Ασυμβίβαστος, ανένταχτος, μοναχικός, αυτοεξόριστος, μοναδικός! Φύλαξες την αγάπη σου, την Τέχνη σου, όπως φυλάει η μάνα το μονάκριβο μωρό της, με σεβασμό. Ήσουν ένας ιερέας της Θεάς Μουσικής. Ευσεβής, ευγενής, ευφυής, γνήσιος, αληθινός, απλός, κατανοητός, διαβασμένος, ουσιαστικός, Άνθρωπος. Αυτός ήσουν Παύλο. Ή μήπως είσαι; Παύλε ζεις! (για να μην κατακρεουργώ και τη γλώσσα…). Καθοδηγείς τη Ροκ, είσαι ο ασυνείδητος Δάσκαλος. Σε όλους; Όχι βέβαια, μόνο εκείνους που δεν παριστάνουν τους ξερόλες.Αποτραβήχτηκες στην άκρη σου για να δημιουργήσεις παρέα με τους ‘φίλους’ σου. Ερωτεύτηκες, αγάπησες και έπαιξες με τη φωτιά από επιλογή. Δεν έριξες τις ευθύνες κάπου. Ανέλαβες αντρίκια την ευθύνη σου. Δεν ξεχνούσες να θυμίζεις ότι «πρέζες υπάρχουν πολλές, η ηρωίνη σκοτώνει». Ετη φωτός μπροστά από την εποχή σου. Όρθωσες ανάστημα ακόμα και σε μεγάλες μορφές της ελληνικής μουσικής σύνθεσης, στο Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι, υπενθυμίζοντάς τους ότι η απλότητα και η μνήμη είναι ό,τι σημαντικότερο χαρακτηρίζει ένα δημιουργό. Ποιος; Εσύ! Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο δισέγγονος του Ζορμπά και ο ανιψιός της Έλλης Αλεξίου! Αλητάκος από τη φύση σου, ωραίος αλητάκος, με ψυχή, αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό, υγιή τσαμπουκά. Ένας επαναστάτης με αιτία, άποψη, θέση.

Όταν ο μπαμπάς δεν είναι πια εδώ για σένα!

 Ανδριάννα Γεροντή

Το μυαλό σίγουρα δεν θυμάται, θυμάται όμως η ψυχή μου. Ένα τόσο δα πλασματάκι, δεν μπορεί να έχει μνήμη… δεν μπορεί να θυμηθεί σκηνές ή καταστάσεις, όμως σίγουρα τις έχει αφομοιώσει το σώμα του. Ετσι τις αφομοίωσε και το δικό μου σώμα και παρόλο που δεν θυμάμαι, το ξέρω πως με αγκάλιασες, με φρόντισες και αμέτρητες φορές με κοίμησες στην αγκαλιά σου ως βρέφος, όπως κάνουν οι περισσότεροι μπαμπάδες στα μικρά τους. Είμαι σίγουρη πως η καρδιά σου χτύπησε δυνατά οταν για πρώτη φορά σε φώναξα μπαμπά, όπως και οταν με είδες για πρώτη φορά να στέκομαι όρθια μόνη μου και να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Και σιγά σιγά μεγάλωνα και ήθελα να προχωράω μόνη μου. Και εσύ ήσουν εκεί… με έμαθες να μπορώ… με έμαθες να προσπαθώ να παλεύω και να κερδίζω αυτό που θέλω. Ίσως όχι εντελώς συνειδητά, μα δεν με ενδιαφέρει. Εκείνο που έχει ουσία, είναι το αποτέλεσμα. Και έτσι χάραξα και ξεκίνησα να περπατώ, τον δικό μου  δρόμο. Έναν δρόμο στον οποίο βρήκα δυσκολίες, αναποδιές και που πολλές  φορές χάθηκα… μην ξέροντας που να πατήσω, τι να κάνω και στην αδύναμη στιγμή, να αμφιβάλλω αν τελικά ο δρόμος που επέλεξα ήταν ο σωστός.

Οι «βοηθητικές» στη ζωή…

Το πότε έμαθε κανείς ποδήλατο και έβγαλε τις βοηθητικές ρόδες δεν είναι σταθερό και δεδομένο. Ο καθένας έχει τα δικά του όρια. Δεν μοιάζουμε σε όλα και ας μην διαφέρουμε σε πολλά. Έμαθα ποδήλατο εκεί στο πλακόστρωτο του Παπανικολή. Για την ακρίβεια δεν είμαι σίγουρος αν ξέρω ακόμα. Έκανα ποδήλατο εκεί που έκανες και εσύ. Εκεί που και σήμερα κάνουν τα παιδιά μιας άλλης γενιάς. Με βοήθησαν οι βοηθητικές. Μου παρείχαν την σταθερότητα που δεν ήξερα πώς να την αποκτήσω. Μου έδωσαν αυτοπεποίθηση πως δεν θα πέσω. Δεν θα ξεφτιλιστώ και δεν θα προσφέρω γέλιο με μια εντυπωσιακή τούμπα. Είναι απαραίτητες οι βοηθητικές αλλά μόνο στο ποδήλατο. Στη ζωή υπάρχουν οι βοηθητικές αλλά πρέπει να τις αποχωριστείς γρήγορα γιατί αν το αναβάλεις δεν θα μπορέσεις να τις αποχωριστείς ποτέ. Εκτίμησε τις βοηθητικές που σου έδωσαν. Μάθε να αντιμετωπίζεις το δρόμο χωρίς αυτές. Πέρασαν χρόνια για να μάθω πως στο πέσιμο υπάρχει η ουσία. Εκεί κρύβετε η ζωή. Στο τσαλάκωμα, στην απώλεια της ισορροπίας. Και στον θρίαμβο του να παραμένεις όρθιος μετά από τόσες τούμπες. Δεν χρειάζεσαι τα δεκανίκια. Δεν είσαι δεκανίκι κανενός. Διέσχισε το δρόμο μέχρι το τέλος. Τόλμησε το πέσιμο. Και όταν σηκωθείς θα είσαι δυνατότερος από ποτέ. Θα  είναι δίπλα σου, εκείνοι που αντέχουν να σε βλέπουν πεσμένο, προσφέροντας ένα χέρι για να σηκωθείς. Ήρθε η ώρα να βγάλουμε τις βοηθητικές. Δεν αργήσαμε, τι λες;…

Κώστας Ζουρδός

Δύο χρόνια…

Δεν ξέρω αν σου έχει συμβεί. Θα ήθελα να σου ευχηθώ να μην σου συμβεί. Δεν θα σου πω την αλήθεια. Όλοι μας θα βιώσουμε την απώλεια αγαπημένων προσώπων. Κάποιοι θα βιώσουμε την απώλεια των γονιών μας. Είναι δύσκολα. Ήταν 3 Δεκεμβρίου του 2015. Το απόγευμα. Δύο χρόνια ακριβώς. Εκεί στον αγαπημένο Πειραιά. Στη Φρεαττύδα. Που άφησε την τελευταία της πνοή η αγαπημένη μας Μητέρα. Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσα να γράψω για αυτήν. Θα αρκεστώ επί του παρόντος σε δύο. Αρκετά σημαντικά. Ενώ βίωνε τις τελευταίες της στιγμές και είμαι σίγουρος ότι το ήξερε μας, ζητούσε να την πάμε σε ένα νοσοκομείο για να δει έναν ανιψιό της που νοσηλευόταν. Αγάπη και νοιάξιμο μέχρι την τελευταία στιγμή. Και το δεύτερο, ήθελε να κοινωνήσει. Δεν προλάβαμε. Δεν ξέρω αν ο χρόνος θεραπεύει. Δεν το νομίζω. Απλά ο πόνος ωριμάζει μαζί με εσένα και γίνετε διαφορετικός. Κάποιες φορές διαχειρίσιμος. Άλλοτε όχι.

Πριν τη σέντρα….

Μια «φουρνιά» της ομάδας των Πρωτοπόρων ετοιμάσετε για την σέντρα. Σε λίγο η ποδοσφαιρική συνάντηση θα ξεκινήσει και όπως κάθε ομάδα που σέβεται την ιστορία της, πριν τον αγώνα, θα πάρει θέση για την αναμνηστική φωτογραφία. Ευτυχώς. Γιατί τώρα υπάρχει για να μας θυμίζει εκείνες τις στιγμές. Σε κάποιο «ξερό» γήπεδο με την ενδυμασία της εποχής και την εμφάνιση της ομάδας να δεσπόζει. Με τις μισό φουσκωμένες και ταλαιπωρημένες μπάλες, έτοιμες να σκάσουν. Με τα παπούτσια, της βόλτας, του μπάσκετ , του κουστουμιού. Με τις σηκωμένες κάλτσες μέχρι το γόνατο με το χαλαρωμένο λάστιχο που τις ρίχνει στον αστράγαλο στο πρώτο τρέξιμο. Όλοι με το πλούσιο μαλλί της εποχής με την περιπετειώδη φράντζα. Πόσο μακρινά φαίνονται όλα αυτά. Μα είσαι εσύ, εγώ, ο άλλος σε αυτήν ή σε παρόμοια φωτογραφία. Πόσοι φορέσαμε αυτήν την κόκκινο-μπλε φανέλα με την μεγάλη λαιμόκοψη και τον περίτεχνο γιακά; Πολλοί. Διαφόρων ηλικιών και εποχών. Πότε ταυτόχρονα και πότε παράλληλα. Αντικρίζοντας προσεκτικά θα διακρίνεις στα βλέμματα τη χαρά, το πείσμα και τη λαχτάρα για το παιχνίδι και την νίκη. Η ίδια λαχτάρα και το ίδιο πεινασμένο βλέμμα ας ελπίσουμε ότι υπάρχει ακόμα. Υπάρχει και σήμερα. Για την ίδια νίκη…

Κώστας Ζουρδός

Η συγκλονιστική διαφήμιση του ΟΠΑΠ με πρωταγωνιστή τον Γκάλη

Πρωταγωνιστής σ' ένα συγκλονιστικό διαφημιστικό είναι ο Νίκος Γκάλης, ο οποίος έστειλε ένα τεράστιο μήνυμα ζωής. Η υπόκλιση του "Θεού" του μπάσκετ στους αθλητές με αμαξίδιο.

«Όταν σας βλέπω καταλαβαίνω πόσα πολλά έχω να μάθω», τονίζει μεταξύ άλλων στο βίντεο ο Νίκος Γκάλης, ο οποίος έχει για συμπρωταγωνιστές τους παίκτες της Εθνικής ομάδας μπάσκετ με αγωνιστικό αμαξίδιο.