Στον απόηχο της Συνάξεως των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου 

Η Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών πραγματοποιήθηκε στο Φανάρι από τις 6 έως και τις 9 Μαρτίου και ανήκει πλέον στο παρελθόν. Για τη Σύναξη, που είχε ελάχιστη κάλυψη από τα διεθνή και τα εθνικά ΜΜΕ, εκδόθηκαν στις 9 Μαρτίου Ανακοινωθέν και Μήνυμα. Στο Ανακοινωθέν σημειώνεται ότι «απεφασίσθη όπως επιταχυνομένης της προπαρασκευής της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, συγκληθή αύτη υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου και υπό την προεδρίαν αυτού εν Κωνσταντινουπόλει εντός του έτους 2016». Στο Μήνυμα αναφέρονται στοιχεία, που δεν αναφέρονται στο Ανακοινωθέν. Πρώτον επιβεβαιώνεται η «αφοσίωση» των Προκαθημένων «στην έννοια της συνοδικότητος». Δεύτερον τονίζεται ότι όλες οι αποφάσεις και σε όλα τα στάδια έως την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, η οποία, πλην απροόπτου, θα συγκληθεί το 2016 στην Κωνσταντινούπολη, «θα λαμβάνωνται καθ’ ομοφωνίαν». Και τρίτον ότι η Σύνοδος θα προεδρεύεται από τον Οικουμενικό Πατριάρχη και οι άλλοι Προκαθήμενοι θα κάθονται « εκ δεξιών και εξ ευωνύμων Αυτού».

Γιατί διαλύονται οἱ οἰκογένειες;

 

Σεβ. Μητροπολίτου Σισανίου & Σιατίστης κ. Παύλου

Η οἰκογένεια εἶναι τό ἀληθινό, τό γνήσιο, τό θεοΐδρυτο, τό εὐλογημένο κύτταρο τῆς κοινωνίας καί τῆς᾿Εκκλησίας, στό ὁποῖο βλέπει τό φῶς τοῦ ἥλιου, ἀνατρέφεται, μεγαλώνει, μορφοποιεῖται, ὡριμάζει,ὁλοκληρώνεται ὁ ἄνθρωπος. Μιά ἑνωμένη, ἀγαπημένη, φυσιολογική, χαρούμενη καί εὐλογημένη οἰκογένειαεἶναι ὁ πνευματικός χῶρος μέσα στόν ὁποῖο ὅλα τά μέλη - γονεῖς καί παιδιά - θά καλλιεργήσουν μέ τό φῶς τοῦΕὐαγγελίου ἀρετές. Μιά τέτοια οἰκογένεια προσφέρει στόν κόσμο ὁλοκληρωμένες προσωπικότητες, προσφέρει ῾Αγίους. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς οἰκογένειας· νά ἁγιάζει καί τούς γονεῖς καί τά παιδιά.
Στό μυστήριο τοῦ γάμου ἀπό τήν ἀρχή δηλώνουμε ὅτι ὁ γάμος εἶναι κοινή πορεία καί τῶν δύο στήνἀρχή, τῶν ὑπολοίπων μετά, τῶν παιδιῶν δηλαδή, πρός τήν εὐλογημένη βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καίτοῦ ῾Αγίου Πνεύματος καί προσευχόμεθα γιά τήν σωτηρία τους. ῞Ολα τά ὑπόλοιπα ἐντάσσονται μέσα σέ αὐτή τήν προοπτική. Τό μυστήριο τοῦ γάμου ἐντάσσει ὅλη τήν οἰκογένεια σέ αὐτό τό πλαίσιο ζωῆς.

Αργολίδος Νεκτάριος: ''Πονάω για την Κριμαία''

Του Αιμίλιου Πολυγένη

Τον πόνο του για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Κριμάια, εξέφρασε ο Σεβ. Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος.

Ο Σεβασμιώτατος μιλώντας για τις εξελίξεις στην χώρα του Αγίου Λουκά, μεταξύ άλλων τόνισε: "Για εμένα είναι ένας μεγάλος πόνος! Την περιοχή αυτή την ξέρω πάρα πολύ καλά, έχω πάει περίπου 100 φορές."

"Δυστυχώς το κλίμα αυτό υπέβοσκε εδώ και πολλά χρόνια μην πω δεκαετίες", πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο κ. Νεκτάριος.

Ο Μητροπολίτης Αργολίδος ανέφερε ότι δεν περίμενε κάτι τέτοιο τόσο σύντομα, υπογραμμίζοντας ότι "προσωπικά πίστευα ότι κάποτε κάτι θα γίνει, αλλά δεν περίμενα να γίνει τόσο γρήγορα και τόσο ξαφνικά."

"Ειναι μίσοι αιώνων τα οποία δυστυχώς διασπείρονται ανάμεσα στους λαούς και δεν βλέπουν το συμφέρον τους, με αποτέλεσμα να ξεκινάει αυτό το κακό τώρα και δεν ξέρω που θα καταλήξει", συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος.

Ο κ. Νεκτάριος σε άλλο σημείο τόνισε: "Παίζονται μεγάλα γεωπολιτικά παιχνίδια και οι μεγάλοι δεν αφήνουν εμάς τους μικρούς λαούς να ησυχάσουμε, και δυστυχώς πολύ φοβάμαι θα υποφέρει πολύ ο κόσμος."

"Παρακαλώ και εύχομαι ο Άγιος Λουκάς να βάλει το χέρι του, να σκεπάσει αυτόν τον λαό ο οποίος έχει υποφέρει τα πάνδηνα και στους προηγούμενους πολέμους", ανέφερε κλείνοντας ο Μητροπολίτης Αργολίδος.

 

ΠΗΓΗ: ΡΟΜΦΑΙΑ

Ήτανε μια φορά (στη Δάφνη)!

Ο Παναθηναϊκός υποδέχεται μετά βαΐων και κλάδων τον Ομπράντοβιτς, ο πρωτάρης Αλβέρτης βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με τον πιο παρασημοφορημένο προπονητή της Ευρωλίγκας και ο Βασίλης Σκουντής ανατρέχει σε εκείνο το απόβραδο που κόντεψαν να... σκοτωθούν!


Δεν ξέρω εάν ο Ομπράντοβιτς υπήρξε η πιο σοβαρή αιτία για να δαγκώσει ο Αλβέρτης -και μάλιστα "out of the blue"- το μήλο της προπονητικής αμαρτίας, σίγουρα πάντως ο Ζέλικο φταίει που ο Φράνκι έγινε καλός χορευτής και ακόμη καλύτερος τραγουδιστής!
Αυτή είναι μια ιστορία που δεν την ήξερα, αλλά μου την αποκάλυψε προχθές το βράδυ στο "Pick n' Roll" του OTE TVο Γιώργος Καλαϊτζής, που πέρασε μαζί με τους λεγάμενους τα καλύτερα χρόνια της ζωής του. Σε κάποιο από τα επινίκια γλέντια του Παναθηναϊκού οι συμπαίκτες του προσπαθούσαν, λέει, να σηκώσουν με το ζόρι τον Αλβέρτη για να ρίξει μια γύρα στην πίστα, αλλά αυτός ανθίστατο σθεναρώς. Στην άκρη του τραπεζιού ο Ομπράντοβιτς πήρε χαμπάρι τη φάση και αμέσως σηκώθηκε και πλησίασε τον Φραγκίσκο: "Κοίτα, Φράνκι πρέπει να τους κάνεις το χατίρι διότι είσαι ο αρχηγός τους και δεν μπορείς να τους απογοητεύεις. Στο κάτω κάτω δεν σου ζητάνε κάτι εξωφρενικό. Εκτός κι αν ντρέπεσαι..."

ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΡΩΤΗΣΕ ΤΟ ΘΕΟ...

    

"Μου λένε πως θα με στείλεις στη Γη αύριο, αλλά πώς υποτίθεται πως θα ζήσω εκεί, που είμαι τόσο μικρό και αβοήθητο?"

"Ο φύλακας άγγελός σου θα είναι εκεί να σε περιμένει και θα σε προσέχει."

Το παιδί ξαναρώτησε, "Πες μου όμως, εδώ στον παράδεισο για να είμαι ευτυχισμένο, δεν έχω παρά μόνο να τραγουδώ και να γελώ."

Ο Θεός είπε, "Ο φύλακας άγγελός σου θα τραγουδά και θα γελά για σένα. Και θα νιώθεις την αγάπη του και θα είσαι πολύ χαρούμενο."

Το παιδί όμως ξαναρώτησε, "Και πως θα καταλαβαίνω τί μου λένε οι άνθρωποι όταν μου μιλούν, αν δε ξέρω τη γλώσσα?"

Ο Θεός είπε, "Ο φύλακας άγγελός σου θα σου πει τις πιό όμορφες και γλυκιές λέξεις που θα ακούσεις ποτέ, και με πολύ υπομονή και φροντίδα, ο άγγελός σου θα σου διδάξει πώς να μιλάς."

Το δευτερόλεπτο πριν την ευθανασία

Ρέα Βιτάλη

 

Σηκώνονταν με δυσκολία, έκανε ένα, άντε δύο βήματα, άφηνε μια κηλίδα αίμα και στο επόμενο βήμα παραδίνονταν. Τον χάιδευα. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Μου έγλειφε το χέρι. Νύχτα σκληρή. Κάποτε ξημέρωσε. Τόσο δα. Περίμενα το πιο πολύ της μέρας. Τηλεφώνησα στον γιατρό. «Νομίζω δεν έχει νόημα», «Θα έρθω».
Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου, μα αμέσως τρόμαξα. Ξαφνικά εύθραυστος. Αυτό με μαχαίρωσε. Ότι δηλαδή έπρεπε να υπολογίζω τη δύναμη της αγκαλιάς μου. Ήταν και το βλέμμα του. Μια το απέφευγα και μια... Πώς σπαρταράει το ψάρι στο δόλωμα, ανίκανο πια να δραπετεύσει; Έτσι! Σπαρταράγαμε κι οι δυοα γκιστρωμένοι στα βλέμματά μας. «Α ρε Ρουντολφάκο» έλεγα σχεδόν μονότονα.
Αγκαλίτσα κατεβήκαμε στο σαλόνι. Τον άφησα και δεν τον άφησα τυλιγμένο σε μια κουβέρτα καρώ. Πήγα κουζίνα. Πηγαινοερχόμουν σαν χαζή. Έβγαλα ένα μπουκάλι ρακή από την κατάψυξη. Ετοίμασα σ΄ ένα πιάτο μεζέδες. Στον γιατρό άρεσε η ρακή. Άρεσαν οι συζητήσεις και οι διαφωνίες. Άρεσε να παρατηρεί. Άρεσε να πίνει τον καφέ του στο Θησείο για να κοιτάει Ακρόπολη. Άρεσε να σπουδάζει φιλοσοφία στο ελεύθερο Πανεπιστήμιο. Στον γιατρό άρεσε η ζωή και την τιμούσε. Και μένα μου άρεσε το πώς γελούσε. Είχαμε κάνει πολλά γέλια μαζί. Αυτό κυρίως. Μόνο σε τέτοιον γιατρό θα εμπιστευόμουν την ευθανασία του.

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΗΣΤΕΙΑ;

         

Αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου

Μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η πρόσκληση «υιέ μου δος μοι σην καρδίαν». Την καρδιά του ανθρώπου ζητά ο Θεός, για να ζει και να αναπνέει με το θέλημά Του.

Μέσα ακόμη όμως και στον χώρο των λεγομένων πιστών δεν κυριαρχεί, δυστυχώς, το θέλημα του Θεού, αλλά το ίδιον θέλημα. Εδώ τα πράγματα γίνονται τραγικά, διότι ενώ γνωρίζουν το λόγο του Θεού, όμως τον διαμορφώνουν σύμφωνα με τα μέτρα τους.

Πνευματικοί «γέροντες» κόβουν και ράβουν όπως βολεύει στην άνεση και την ευκολία των τέκνων τους, μόνο και μόνο για να μη τους χάσουν και να ονομάζονται οι ίδιοι καλοί και άγιοι και όχι για να καθοδηγούν αυτούς που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός προς την σωτηρία τους.

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδοξίας στην Κωνσταντινούπολη το 2016

 

Του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου*

Μετά από απόφαση και πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, συνήλθαν στο Φανάρι, στην Κωνσταντινούπολη, οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, στην 5η κατά σειρά Σύναξη, με πρώτη αυτή που συγκάλεσε για πρώτη φορά ο ίδιος Πατριάρχης το 1992, λίγο μετά την ανάρρησή του στον θρόνο της του Κωνσταντίνου Πόλης.

Η απόφαση για την σύγκληση αυτής της ΣΥΝΑΞΕΩΣ ήταν εξαιρετικά σημαντική, γιατί θα αποφάσιζε την πραγματοποίηση η όχι σε σύντομο χρονικό διάστημα της ΑΓΙΑΣ και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όραμα πενήντα και πλέον ετών.

Τα ζητήματα που είχαν προκύψει τα τελευταία χρόνια στις συναντήσεις των εκπροσώπων των Εκκλησιών είχαν σχεδόν αφαιρέσει την ελπίδα για την πραγματοποίησή Της . Το μόνο που απέμεινε ήταν ,όπως σωστά είχε επισημάνει ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης, που είχε την ευθύνη εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οι ίδιοι οι Πατριάρχες και Αρχιεπίσκοποι να αναλάβουν την ευθύνη!

Φίλε Σταύρο

 Γιάννης Βαρουφάκης    

 

Φίλε Σταύρο
Έκπληκτος με την απόφασή σου να φτιάξεις κόμμα, περίμενα αρκετές μέρες προτού καταγράψω τις πρώτες σκέψεις για το εγχείρημά σου. Χρειάζονταν αυτές οι μέρες για να μπορέσω να διαχωρίσω τις σκέψεις αυτές από τις μνήμες και τα συναισθήματα που έχω συνδέσει με σένα – από εκείνη την συνέντευξη που μου είχες πρωτοπάρει για το πανεπιστήμιο (στην οποία σε «φόρτωσα» με την αγανάκτησή μου με αυτά που ζούσα), τα πρώτα βήματα στο protagon, τις περιπέτειες με την άγκυρα στην Αίγινα... Καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά, κατέληξα ότι ο μόνος τρόπος να γράψω για το Ποτάμι σου ήταν υπό τη μορφή προσωπικής επιστολής. Και μιας εμείς δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε από τους αναγνώστες μας, αποφάσισα να την αναρτήσω απ ευθείας στο protagon, αντί να σου τη στείλω με email.
Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι, παρόλο που εξεπλάγην, η έκπληξη ήταν ευχάριστη. Ένα κόμμα που δεν αποτελεί φράξια, spin off, ή δεκανίκι κατεστημένου κόμματος, είναι θείο δώρο στο αποτελματωμένο πολιτικό σκηνικό, το οποίο έχει απόλυτη ανάγκη να μετεξελιχθεί στο επόμενο στάδιό του. Όπως στη φύση, έτσι και στην πολιτική, η εξέλιξη έρχεται μόνο μέσα από τις απρόβλεπτες «μεταλλάξεις» που διακόπτουν και διαταράσσουν τη διαδικασία «προσαρμογής». Το Ποτάμι σου είναι μια τέτοια μετάλλαξη. Έχουμε άμεση ανάγκη όσο το δυνατόν περισσότερων τέτοιων μεταλλάξεων, ελπίζοντας ότι κάποια από αυτές θα «πιάσει» και πως τα αποτελέσματά της θα είναι καλύτερα για τον τόπο.

Aκαταμάχητη η δυναμική των συνειδητοποιήσεων

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Στέρηση ζωής, ασύγκριτα πιο καταστροφική από την ανέχεια, είναι η αδιάκοπη, μονόδρομη ενασχόληση με τα εγκλήματα των κομματικών και τις πομπές τους. Mέρα-νύχτα, νύχτα-μέρα, «ειδήσεις»: Παζαρέματα με την τρόικα, ποσοστά ανεργίας, εξωφρενικά δισεκατομμύρια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δείχτες μείωσης των εισοδημάτων, δείχτες αύξησης των τιμών στα τρόφιμα – μια ατέρμονη δίνη, καθημερινά, εφιαλτικών συντελεστών του αδιεξόδου. «Γίνεται εσπέρα, γίνεται πρωί, ημέρα καμία»: ίδιος ζόφος και τυραννική παραζάλη.

Pημάζει τη ζωή μας η «είδηση», ζούμε το τίποτα μεταποιημένο σε εντυπώσεις. Kαι αυτουργός της μεταποίησης, η τηλεόραση. Kάποτε την κοινωνία της πληροφορίας την υπηρετούσε ο Tύπος, ο γραπτός λόγος αξίωνε εντιμότητα, γνώση, σπουδή, ήθος – οι άνθρωποι είχαν κριτήρια να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα, τον υπεύθυνο λόγο από τον παραπλανητικό και δόλιο. O σχολιασμός της πληροφορίας γινόταν πρόσωπο-με-πρόσωπο, στη γνώμη ή στην άποψη ζυγιζόταν η ευφυΐα, η ευθυκρισία, η ειλικρίνεια.

Ένας σκύλος

Στέλλα Αλαφούζου

Ο Vito είναι το 11 χρόνων σέτερ μου. Ξανθός, με κάπως κοκκινωπό τρίχωμα σε σημεία. Όμορφα μάτια -μελιά- που τελευταία θολώνουν. Γερνάει το σκυλί μου και αυτό είναι κάτι που παρατηρώ μέρα με τη μέρα. Σαν χαρακτήρας είναι το πιο κυκλοθυμικό σκυλί που έχω γνωρίσει. Όμως την πίστη του την αποδεικνύει με κάθε τρόπο, σαν να την όφειλε αυτά τα 11 χρόνια της κοινής μας ζωής. Φόβος και τρόμος όταν πρέπει. Τρυφερός και χαδιάρης όταν δεν μας βλέπουν. Τον αγαπάω τον γέρο μου. Και τώρα που πια δυσκολεύεται να συμβαδίσει, ο ένας του τρόπος να εκφραστεί είναι η όμορφη φουντωτή ουρά του που πάει πέρα-δώθε λυσσασμένα. Μαζί κι εκείνο το δεξί αυτί που ανασηκώνεται σε κάθε απορία ή ξάφνιασμα. Μέσα του επιμένει να είναι το παλαβιάρικο κουτάβι μου.

Κλείνοντας τα μάτια του σκύλου μου

Στέλλα Αλαφούζου

 

O Vito πέθανε. Εδώ είναι η πρώτη φορά που το γράφω με τις ακριβείς λέξεις. Γιατί τα ως τώρα μηνύματα έλεγαν «κάναμε ευθανασία», «τον ξεκουράσαμε». Ο Vito πέθανε. Αυτό είναι το ακριβές μήνυμα, αυτό είναι το ακριβές αποτέλεσμα της ξεκούρασης που του δώσαμε. Ο οργανισμός του δεν κατάφερε να αντιδράσει στα φάρμακα. Το σκυλί χειροτέρευε, δεν υπάρχει λόγος να σας μεταφέρω την εικόνα του.
Ο Vito ήταν ο σκύλος μου και η απόφαση της ευθανασίας έπρεπε να είναι δική μου. Οι άνθρωποί μου όταν τους κοίταζα με αγωνία στα μάτια μου έλεγαν «Εσύ Στέλλα…». Χθες το πρωί τον έβγαλα μια βόλτα στον κήπο δίχως να έχω αποφασίσει πως είναι η τελευταία. Περπάτησε αργά όλον τον κήπο απ’ άκρη σ’ άκρη και ύστερα στάθηκε μπροστά μου με τα πόδια να τρέμουν και σκυφτό το κεφάλι. Εκείνη ήταν και η στιγμή που πήρα την απόφαση. Δεν είχε κουράγιο να ξαναμπούμε στο σπίτι μας. Τον μετέφερα μέσα και τηλεφώνησα στον γιατρό ζητώντας του η διαδικασία να γίνει στο σπίτι μας. Ξαπλωμένος στην απαλή του κουβέρτα δέχτηκε τη λύτρωση. Η μουσούδα του στα δυο μου χέρια και τα χείλη μου στο αυτί του. Σε δευτερόλεπτα το σκυλί μου είχε περάσει απέναντι κι εγώ του έκλεινα τα μάτια. Αν η τρέλα είναι ο λάθος βηματισμός στο λεπτό σκοινί της ακροβασίας μεταξύ λογικής, εγώ χθες κινδύνευσα να τσακιστώ και το ήξερα. «Δεν μπορώ να είμαι δίπλα του όταν θα πεθαίνει», «Μπορώ να είμαι δίπλα του όταν θα πεθαίνει»… ως την τελευταία στιγμή ακροβατούσα και ένιωθα ότι χάνω το μυαλό μου. Ήξερα πολύ καλά τι σημαίνει αγαπώ το σκυλί μου απ’ όλα τα ωραία που ζήσαμε. Αντέχοντας όμως να το κρατώ στο θάνατό του συνειδητοποίησα τι θα πει χρέος, ευθύνη, ενηλικίωση και τελικά φιλία.

Τα χέρια του παππού μου

Αύγουστος Κορτώ

Σπάνια τα θυμάμαι χωρίς ένα τσιγάρο, τα πρώτα τρία δάχτυλα του δεξιού χεριού κιτρινισμένα με τα χρόνια απ’ τον καπνό, σαν κοντόχοντρα κομμάτια κεχριμπάρι. Κι ούτε είχα πολλές ευκαιρίες να τα περιεργαστώ από κοντά, μιας κι όποτε βρισκόμουν πλάι του, τα χέρια του ήταν τυλιγμένα γύρω απ’ τους ώμους μου καθώς μ’ έσφιγγε στην αγκαλιά του, ή βυθισμένα στα ξανθά μαλλιά μου, χαιδεύοντάς με τρυφερά, με μια στοργή που νέος δεν είχε μάθει ακόμα να δίνει ούτε καν στον αγαπημένο του γιο, τον πατέρα μου.
Ο παππούς μου, Πέτρος Χατζόπουλος. Θυμάμαι πόσο μ' εντυπωσίαζε όταν ήμουνα μικρός το γεγονός πως είχαμε το ίδιο ονοματεπώνυμο, σαν να ’μασταν ο ίδιος άνθρωπος σε διαφορετικές στιγμές της ζωής του. Κι εκείνος ο σφραγιδόλιθος στο μικρό δάχτυλο, σφηνωμένος κι αμετακίνητος, με τα κοινά μας αρχικά χαραγμένα σαν προφητεία με δύο γράμματα. Π.Χ. Θα μπορούσε να σημαίνει και «προ Χριστού» –τόσο πανάρχαια μου φαινόταν η συγγένειά μας.

Έχω γράμμα για τον Σταύρο

το κορίτσι του διπλανού portal

Παίδες θα σας μιλήσω ανοιχτά! Είχα πει να πάρω τα (ωραία) μάτια μου και να πάω να αράξω σε καμιά βραχονησίδα τώρα, αφού πέθανε η κυρά της Ρω και εκκενώθηκε μία θέση πατριωτικής εργασίας. Μετά βεβαίως το ξανασκέφτηκα. Ο πατριωτισμός δεν είναι πια της μόδας. Μυρίζει μίζες. Άστο να πάει στο διάολο. Άλλωστε να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Εγώ πολύ το γουστάρω το  νησί αλλά έχω γίνει κάπως ελληνάρα, τις θέλω τις βολές μου, οπότε προτίμησα κάτι σε μεγαλόνησο. Πήγα στα Χανιά λοιπόν, άραξα σε ένα φίλο μου που φοιτά εκεί (χαλαρά, μη φανταστείτε) και ερευνούσα τα γαμοχωριά μαζί μ΄ αυτόν και τη γκόμενά του, ώστε να επιλεγεί τελικά το χωριό που θα είχε τη χαρά και την τιμή να με φιλοξενήσει (στην κυριολεξία, γιατί από φράγκα zero visibility). Mετά από δύο εβδομάδες και 5 ταξίδια τρικάβαλο με σαραβαλιασμένη εντούρο, αποφάσισα να πάω να την κάτσω σε ένα φίνο χωριουδάκι, ορεινό και αεριζόμενο. Βρήκα κι ένα σπιτάκι, τύπου στάβλος, (ιδανικό για μένα το ζώον, θα έλεγε η μάνατζερ) έναντι 50 ευρώ το μήνα και ένιωσα βασιλιάς. Την πρώτη μέρα έπιασα κολλητιλίκια με τη γιαγιά του ιδιοκτήτη, μια γιαγιά να την πιείς στο ποτήρι, που αποδείχτηκε πολύ large: με έμπασε στο σπίτι της που είχε ένα τζάκι σαν το φούρνο του Βενέτη και μου έφτιαξε σε ένα δίωρο: 1) καφέ 2) πορτοκαλάδα από πορτοκάλι 3) ομελέτα με αυγά από κώλο κότας και τυρί δικό τους 4) χορτόπιτα με φύλλο χειροποίητο ολικής αλέσεως και 6) τρία κιλά λιόσπορους να τους πάρω μαζί μου, να περνάω την ώρα μου όταν θα βλέπω τηλεόραση το βράδυ.

Τι θα έλεγε ο Ευαγόρας Παληκαρίδης για το νέο σχέδιο Ανάν

 

Κωνσταντίνος Χολέβας—Πολιτικός Επιστήμων 

Ξημέρωνε η 14η Μαρτίου 1957. Στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας η αγχόνη των Άγγλων αποικιοκρατών έκοβε το νήμα της σύντομης ζωής του δεκαοκτάχρονου μαθητή και ποιητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Ο Βαγορής, όπως τον φώναζαν, από την Πάφο είχε ενταχθεί στο απελευθερωτικό κίνημα της ΕΟΚΑ για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Όταν αποφάσισε να ανέβει στο βουνό για να αποτινάξει τη βρετανική κυριαρχία ο νεαρός μαθητής άφησε ένα ποίημα στους δασκάλους και στους συμμαθητές του:

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ....».
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και άλλοι οκτώ Έλληνες της Κύπρου απαγχονίσθηκαν για την Ένωση με την Ελλάδα. Πολλοί άλλοι συναγωνιστές τους έπεσαν μαχόμενοι εναντίον πολλαπλασίων δυνάμεων. Στα Φυλακισμένα Μνήματα των Κεντρικών Φυλακών οι τάφοι τους αποτελούν αιώνιο προσκύνημα του Ελληνισμού και δίπλα τους ως ακοίμητος φρουρός στέκεται μία λήκυθος με χώμα από τον Παρθενώνα. Με το αίμα τους, με την αγωνία τους, με τον αγώνα τους, με τα ποιήματά τους, με τις μαθητικές διαδηλώσεις οι έφηβοι και τα κορίτσια της Κύπρου έδωσαν κατά την τετραετία 1955-59 το μήνυμα ότι ήταν είναι και θα παραμείνουν υπερήφανοι Έλληνες!

Ενας από τους σημαντικότερους σταθμούς της πρόσφατης εκκλησιαστικής Ιστορίας

του μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, από το ένθετο της Δημοκρατίας για την Ορθοδοξία

 

Αγγελμα παρηγοριάς και ελπίδας υπήρξε, μόλις πριν από λίγες ημέρες, η κοινή διακήρυξη που υπεγράφη στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Φανάρι από όλους σχεδόν τους ηγέτες των Ορθοδόξων Εκκλησιών, απανταχού της γης. Πρόκειται για διακήρυξη ειρήνης, αξιών και ελπίδας.

Το γεγονός αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της πρόσφατης ορθόδοξης εκκλησιαστικής Ιστορίας, καθώς αποτελεί το προανάκρουσμα της Μεγάλης Πανορθόδοξης Συνόδου, που θα πραγματοποιηθεί το 2016 στην Κωνσταντινούπολη, εντός του ναού της Αγίας Ειρήνης, όπου και πραγματοποιήθηκε η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος το 381. Σε αυτήν θα προεδρεύσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης και θα συμμετάσχουν πολυπληθείς αντιπροσωπίες απ’ όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Εντυπωσιακό στοιχείο αποτελεί η ανακοίνωση της πρόσφατης Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης, πως στην επερχόμενη Σύνοδο όλες οι αποφάσεις θα είναι ομόφωνες.

Αναζήτηση στο Άγιον Όρος

 

 (Πρώτο Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Λογοτεχνίας

που διοργάνωσε η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών,

στην κατηγορία Νουβέλα, το 2012)

 

Του Βαγγέλη Ντελή (*)

Πήρα το Διαμονητήριο από το γραφείο της Ουρανούπολης. Ένα κίτρινο, σκληρό χαρτί με όμορφα, καλλιγραφικά γράμματα. Είναι το διαβατήριό μου. Γράφει το όνομά μου και ότι έχω δικαίωμα να μείνω μόνο τέσσερις μέρες στο Άγιον Όρος. Είναι ένα γλυκό πρωινό. Πλησιάζοντας στην Ουρανούπολη χάραζε η μέρα. Όμορφα χρώματα στην Ανατολή κι η θάλασσα ντυμένη στο βαθύ ροζ ως το βιολετί. Γαλήνη. Τα πεύκα αγγίζουν τη θάλασσα.

Έφυγα στις 3 νύχτα απ’ την Καρδίτσα. Ένα ταξίδι σιωπηλό μες στο σκοτάδι και τις σκέψεις. Την προηγούμενη μέρα έλαβα εκείνο το γράμμα. Όμορφα γράμματα, προσεκτικά σκαλισμένα, «σαν μικρές ζωγραφιές», που έλεγε η δασκάλα μας στο χωριό. Τον θυμόμουν στο σχολείο να λυγίζει το κορμί του δεξιά, να σκύβει λοξά πολύ χαμηλά και με το αριστερό του χέρι να γράφει προσεκτικά, για να μην αγγίξει τα γράμματα και λερώσει με την υγρή ακόμη μελάνη το χαρτί. «Η γραφή αυτή δεν είναι για αριστερόχειρες!», έλεγε συχνά θυμωμένος, όταν τελικά δεν τα κατάφερνε και μια μουτζούρα σαν συννεφιά σκέπαζε τις μικρές του ‘’ζωγραφιές’’.

«Τετάρτη πρωί κατά τις 8 να είσαι στην Ουρανούπολη. Θα βγάλεις διαμονητήριο. Θα πεις ότι είσαι προσκεκλημένος στη Μονή Αγίου Γρηγορίου. Τους έχω ήδη ειδοποιήσει. Θα πάρεις το πρωινό πλοίο. Στις 8. Δεν είναι ταξίδι, αδερφέ μου. Είναι αναζήτηση. Η δική μου αναζήτηση πριν δυόμισι χρόνια. Το δρόμο θα τον βρεις μόνος σου από κει κι ύστερα. Θα μείνεις τέσσερις μέρες. Μην πεις σε κανέναν ακόμη τίποτε. Θα σε περιμένω. Έχουμε τόσα να πούμε!»

Τα πτηνά της Θεοτόκου που ζουν στις αετοφωλιές του Περιβολιού της

 

Γέροντας Αβιμέλεχ Μικραγιαννανίτης

(Μπονάκης Γεράσιμος του Ιωάννου, εκ Χανίων,

γεν. 1860, προσέλευση 1890, κουρά 1891, κοίμηση 1965)

Ζούσε εδώ κοντά μας, στο γειτονικό ασκητήριο, ο Γέρων Αβιμέλεχ. Σεβάσμιος Γέροντας, φίλος του Αγίου Νεκταρίου του Πενταπόλεως, του Θαυματουργού, και ο οποίος Γέροντας συνέγραψε τον πρώτο «Βίο του Αγίου Νεκταρίου». Ζούσε ασκητικά εδώ εις το ασκητήριον και τον επισκέφτηκε κάποια στιγμή ένας νέος φοιτητής που είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είχε σπουδές και στο Παρίσι,ο μετέπειτα Καθηγούμενος των Ιερών Μονών Σταυρονικήτα και Ιβήρων, Πατήρ Βασίλειος Γοντικάκης. Εκμυστηρεύτηκε στον Γέροντα την επιθυμία του: «Γέροντα, σκέφτομαι να γίνω Ιερεύς.Τι λέτε εσείς για την ιεροσύνη;» Ήταν δε και πατριώτες από τη μεγαλόνησο Κρήτη και οι δύο. «Παιδί μου», είπε ο σοφός Γέροντας, «η ιεροσύνη είναι όπως η κόρη του οφθαλμού μας, η οποία δεν επιδέχεται κανένα σκουπιδάκι». Και με τη φράση αυτή ήθελε να δηλώσει το ύφος του μυστηρίου αυτού της ιεροσύνης, πόσο δηλαδή πρέπει να προσέχει κανείς όταν σκέπτεται και όταν αναλάβει αυτή τη διακονία της Θείας Λειτουργίας.

***

Στην Αγία Άννα ασκείτο ο Γέρων Ζαχαρίας. Είχε τρία μεγάλα χαρίσματα∙ ήταν ανυπόκριτος, αυθόρμητος και ειλικρινής. Παλαιότερος του ήταν ο Γεώργιος Αρσένιος Καυσοκαλυβίτης, ο περίφημος ξυλόγλυπτης, με τα γνωστά σε όλον τον κόσμο ξυλογλυπτικά έργα του, τη Σταύρωση στη Μεγίστη Λαύρα και την Ανάσταση στην Αμερική.