Η Λευκή και η Κόκκινη κορώνα.

Στην ιστορική μνήμη που αποτρέπει αναβίωση νεκρών  ιδεολογικών φανατισμών.

Ο Ρεμόν Κόλμπ γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1894 σ’ ένα χωριό της πολωνικής επαρχίας Λοτζ, και έδειχνε από την παιδική του ηλικία ότι ήταν ένα ζωντανό και ανήσυχο πνεύμα. Σε ηλικία 13 ετών, τον Σεπτέμβριο του 1907, εισέρχεται στο ιερατικό σεμινάριο του Φραγκισκανικού τάγματος στη Λεόπολη, και τέσσερα χρόνια μετά προφέρει τις μοναχικές υποσχέσεις και λαμβάνει το όνομα Μαξιμιλιανός. Είναι τα δύσκολα εκείνα χρόνια για την πατρίδα του την Πολωνία η οποία βρίσκεται υπό τσαρική κατοχή. Τον Νοέμβριο του 1912, πηγαίνει στην Ρώμη για σπουδές Φιλοσοφίας στο Γρηγοριανό  Πανεπιστήμιο και θεολογίας στο Διεθνές Κολλέγιο των Φραγκισκανών. Στις 28 Απριλίου χειροτονείται πρεσβύτερος και στα τέλη Ιουλίου 1919 θα επιστρέψει στην Πολωνία με το διδακτορικό δίπλωμα θεολογίας. Αναλαμβάνει τη διδασκαλία της εκκλησιαστικής ιστορίας στην Κρακοβία, έχοντας μια κλονισμένη υγεία από σοβαρή πνευμονική ασθένεια. Στις αρχές του 1930 φεύγει για μια ιεραποστολική περιοδεία στην Ιαπωνία και μένει εκεί εργαζόμενος μέχρι τον Ιούλιο του 1936. Τον Σεπτέμβριο του 1939 πραγματοποιείτε η ναζιστική εισβολή στην Πολωνία και ο Μαξιμιλιανός συλλαμβάνεται από τους πρώτους στις 19 Σεπτεμβρίου. Αφού περάσει από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του Λαμπίνοβις, του Αμτιτς και του Οστρέζοφ, θα αφεθεί  ελεύθερος στις 8 Δεκεμβρίου 1939. Η ποιμαντική του δράση κοντά στον δοκιμαζόμενο πολωνικό λαό θα υποχρεώσει την Γκεστάπο να τον συλλάβει και να τον μεταφέρει στις 18 Μαΐου στο Άουσβιτς. Είναι ο κρατούμενος 16670.

Ο πολωνός γιατρός Ρόντλοφ Ντίεμ που εργαζόταν στο νοσοκομείο του Άουσβιτς θα μας διηγηθεί ότι:  " Πολλές φορές προσπάθησε να φέρει τον Μαξιμιλιανό στο νοσοκομείο διότι η κατάσταση της υγείας του ήταν πολύ σοβαρή, μα εκείνος κάθε φορά υπεδείκνυε άλλα  πρόσωπα που κατά την γνώμη του, είχαν μεγαλύτερη ανάγκη". Εντυπωσιασμένος από την συμπεριφορά του ο Γιατρός μια φορά θα τον ρωτήσει με επιμονή: " Μα τι είσαι εσύ, τέλος πάντων; Ένας απλός Ιερέας θα του απαντήσει".

Στα τέλη Ιουλίου 1941 ένας κρατούμενος δραπέτευσε από την πτέρυγα 14 και παρά τις έρευνες, δεν βρέθηκε πουθενά. Την επόμενη ημέρα οι Ναζί διάλεξαν στην τύχη δέκα κρατούμενους για να τους θανατώσουν ως αντίποινα. Μέσα σε αυτούς ήταν και ο Φρανσουά Γκαζοβνίτσεκ, ο οποίος είχε γυναίκα και παιδιά και έκλαιγε σκεπτόμενος ότι θα τους αποχωριστεί για πάντα. Τότε ο Μαξιμιανός θα βγει από τη σειρά του και αποφασισμένος θα κατευθυνθεί προς τον διοικητή. "Μπορώ να πεθάνω στη θέση αυτού του οικογενειάρχη;", είπε στον διοικητή και έδειξε τον Φρανσουά Γκαζοβνίτσεκ. Δεν έχω γυναίκα και παιδιά, δε χρησιμεύω πλέον σε τίποτα". Ο διοικητής δέχθηκε και ο Μαξιμιλιανός πήρε θέση ανάμεσα στους δέκα μελλοθάνατους.

 

 Από μία άλλη μαρτυρία η οποία και κατατέθηκε στη δίκη των Ναζί εγκληματιών στη Βαρσοβία, μετά το τέλος του Πολέμου, από τον Πολωνό Μπρούνο Μποργόβιετς, βοηθό των Γερμανών δημίων στο Άουσβιτς μαθαίνουμε: "Τον Ιούλιο του 1941 οδηγήσαμε τους δέκα μελλοθανάτους της πτέρυγας 14 σ' ένα υπόγειο κελί, χωρίς παράθυρο. Κλειδώνοντας την πόρτα οι φρουροί φώναξαν γελώντας: "θα μαραθείτε σαν τις τουλίπες". Από την ημέρα εκείνη δεν τους δόθηκε τροφή και νερό. Κάθε  πρωί οι φύλακες έβγαζαν από το κελί τα πτώματα εκείνων που είχαν υποκύψει. Ήμουν μάρτυρας του γεγονότος , διότι κατέγραφα τους κωδικούς αριθμούς των νεκρών κρατουμένων και εκτελούσα χρέη μεταφραστή. Κάθε μέρα άκουγα προσευχές από το κελί, ήταν ο π. Μαξιμιλιανός, που άλλοτε προσευχόταν μεγαλόφωνα και άλλοτε έψελνε. Κάπου- κάπου  άκουγα ένα υπόκωφο βουητό να ενώνεται με την ψαλμωδία του, ήταν οι συγκρατούμενοι του, αλλά και άλλοι, από τα διπλανά κελιά του θανάτου. Εξασθενημένες φωνές, ένας ανθρώπινος ρόγχος που υμνούσε το Θεό.  Όταν ανοίγαμε την πόρτα του κελιού, οι δυστυχείς παρακαλούσαν για λίγο νερό και ψωμί. Η απάντηση των δημίων ήταν κλοτσιές στην κοιλιά, που αποτελείωναν τους κρατουμένους. Ο π. Μαξιμιλιανός δε ζητούσε τίποτα, δεν παραπονιόταν για τίποτα. Τον βρίσκαμε άλλοτε όρθιο και άλλοτε γονατιστό να δίνει κουράγιο στους άλλους και να μας κοιτάζει με ένα βλέμμα αθώο, που ημέρα με την ημέρα γινόταν θαμπό. Κάθε φορά που κλείναμε το κελί οι φύλακες μουρμούριζαν : "Αυτός ο παπάς είναι ένας δίκαιος άνθρωπος".

 Το ίδιο βράδυ τούς έκλεισαν στα υπόγεια κελιά της 11ης πτέρυγας. Πέθανε τελευταίος, στις 14 Αυγούστου, παραμονή της Παναγιάς, και το σώμα του κάηκε την επομένη, ανήμερα της Παναγίας στο κρεματόριο.

 Η μάνα του Μαρία έλεγε πως όταν ήταν μικρός ο Μαξιμιλιανός, πολλές φορές έκλαιγε τα βράδια. Ένα βράδυ τον ρώτησε αν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας και γι αυτό κλαίει. Εκείνος της απάντησε με συγκίνηση: Μαμά προσευχήθηκα πολύ προς την Παναγία, για να μου αποκαλύψει τι θα γίνω στην ζωή μου. Μια  μέρα στην Εκκλησιά η Παρθένος μου εμφανίστηκε κρατώντας δύο κορώνες, μία λευκή και μία κόκκινη. Με κοίταξε τρυφερά και με ρώτησε αν τις ήθελα. Η λευκή σήμαινε ότι θα έπρεπε να ζήσω στην αγνότητα και η κόκκινη ότι θα γινόμουνα μάρτυρας. Απάντησα ότι τις δέχομαι και τις δύο. Η Παναγία τότε με κοίταξε πάλι τρυφερά και εξαφανίστηκε…

Η Εκκλησία καλείται στις μέρες μας να ξαναφορέσει και την κορώνα της αγνότητας και την κορώνα του μαρτυρίου, όπως κάνουν αρκετοί άνθρωποι σήμερα και να βροντοφωνάξει πάλι:

Η Εκκλησία δε συμμετέχει στην νέα "σταυροφορία" των καθαρών και των πατριδοκάπηλων γιατί βλέπει μια νέα "εικονομαχία" του προσώπου.

Η Εκκλησία κατανοεί και αγκαλιάζει το διαφορετικό και δεν το εχθρεύεται. Δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, την πατρίδα και τη θρησκεία.

Η Εκκλησία θέλει να σώσει τον κόσμο και όχι να γίνει φορέας της κοσμικής διάσπασής του.

Η Εκκλησία δεν αποδέχεται τη συμπεριφορά των χριστιανών όταν ασκούν  "νόμιμη" βία και όταν αφήνονται στη βία της ανομίας.

 

Η Εκκλησία συνεχίζει να πιστεύει στις αξίες, αλληλεγγύη, ισοτιμία, δικαιοσύνη, αδελφοσύνη και δε γίνεται υπηρέτρια των αγορών.

 

Η Εκκλησία αρνείται την πίστη που μετατρέπεται σε μηχανισμό μεταφυσικής νομιμοποίησης της ιδεολογίας, που δίνει το δικαίωμα στους πιστούς να βανδαλίζουν με πάθος γιατί έτσι εκτονώνουν την καθαρότητά τους ως όργανα της θείας δίκης.

 

Η Εκκλησία δεν εμπλέκεται και ούτε δημιουργεί ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, κρατάει αποστάσεις παίρνοντας παράδειγμα από τη Γη, που για να βρίσκεται στη σωστή απόσταση από τον Ήλιο, επιτρέπει τη Ζωή ( Ελύτης ).

Η Εκκλησία αγαπάει όλους τους ανθρώπους και ο Χριστός συνεχίζει να δωρίζει το Σώμα και το Αίμα του στην Εκκλησία.

Η Εκκλησία δε βάζει φυλακή την ιστορία αλλά μας καλεί να κοιταχθούμε στον καθρέφτη της ιστορικής αλήθειας. Εξάλλου κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει την Ανάσταση.

Και επειδή ο λύκος είναι εντός ή θέλει να μπει μέσα στο ποιμνιοστάσιο, ας θυμηθούμε ένα μικρό μύθο. " Είπε ο κόκορας στη νυχτερίδα: Περιμένω το φώς της αυγής, μιας και το φως της αυγής είναι για μένα. Αλλά εσύ; Τι ζητάς από το φώς της αυγής";

Στοιχεία σοκ για τις συνθήκες ζωής των παιδιών στην Ελλάδα

Δραματική είναι η εικόνα που παρουσιάζεται από τα στοιχεία της Eurostat αναφορικά με το ποσοστό των παιδιών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σύμφωνα με την έρευνα πεντακόσιες χιλιάδες παιδιά στην Ελλάδα ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το ποσοστό της....
παιδικής φτώχειας στη χώρα μας, υπολογίζεται στο 23%. Η οικονομική κρίση εκτός από την ανεργία, τη φτώχεια και τη διεύρυνση των ανισοτήτων συνοδεύεται από μειωμένες παροχές υγείας, ανασφάλεια σίτισης, χαμηλή ποιότητα διατροφής και αυξημένη παιδική νοσηρότητα και θνητότητα.
"Η κακή διατροφή μιας ολόκληρης γενιάς Ελληνοπαίδων σήμερα θα έχει μακροπρόθεσμα αρνητικές επιπτώσεις και μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την οικονομική ανάπτυξη στην Ελλάδα δεκαετίες αργότερα, όταν πια αυτά τα παιδιά γίνουν ενήλικες" επισημαίνει ο παιδίατρος -σύμβουλος γαλουχίας Στέλιος Παπαβέντσης σε ανακοίνωσή του με θέμα "Οικονομική κρίση και βρεφική διατροφή" στο 10ο Μακεδονικό Συνέδριο Διατροφής που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
Ωστόσο η οικονομική κρίση μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική ευκαιρία θετικών αλλαγών στη διατροφή των βρεφών στη χώρα μας με την εφαρμογή των κατάλληλων πρακτικών οι οποίες θα αποτελέσουν το κλειδί για τη μείωση των συνεπειών της κρίσης στη δημόσια υγεία.
Το "κλειδί" για τον περιορισμό των συνεπειών της οικονομικής κρίσης στην υγεία του παιδικού πληθυσμού είναι, σύμφωνα με τον κ. Παπαβέντση, ο μητρικός θηλασμός.
Ιδιαίτερη ανησυχία για την επίδραση της οικονομικής κρίσης στην παιδική διατροφή αλλά και για τις μελλοντικές συνέπειές της εξέφρασε η παιδογαστρεντερολόγος και υπεύθυνη του εργαστηρίου κλινικής διατροφής του ΑΤΕΙ-Θ, Θωμαή Καραγκιόζογλου.
Τα δεδομένα από προηγούμενες περιόδους κρίσης και πείνας δείχνουν ότι άτομα που εκείνη την εποχή ήταν σε εμβρυική ή βρεφική ηλικία πλήρωσαν το τίμημα της κρίσης με αυξημένη εμφάνιση παχυσαρκίας, μεταβολικού συνδρόμου και καρδιοπαθειών.

Ο Δήμος Πειραιά γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων

Με πρωτοβουλία του Δημάρχου Πειραιά, κ. Βασίλη Μιχαλολιάκου θα πραγματοποιηθεί σήμερα στην πλατεία Κοραή εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, η οποία θα ξεκινήσει στις 18:30, θα μοιραστεί στους δημότες ενημερωτικό υλικό για τα ζώα, ενώ παράλληλα στελέχη φιλοζωικών σωματείων θα ενημερώνουν το κοινό για τα δικαιώματα των ζώων.

 

Παγκόσμια ημέρα των ζώων

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων πρωτογιορτάστηκε το 1931 σ' ένα συνέδριο περιβαλλοντιστών στη Φλωρεντία, ως ένας τρόπος για την ευαισθητοποίηση κοινού και ειδικών για τα υπό εξαφάνιση ζώα. Από τότε, η γιορτή διευρύνθηκε και περιλαμβάνει όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου.
Η 4η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ζώων, επειδη συμπίπτει με τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, που έχει αναγορευτεί από την Καθολική Εκκλησία ως προστάτης των ζώων και του περιβάλλοντος. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο Άγιος Μόδεστος θεωρείται προστάτης των ζώων και την μνήμη του τιμούμε στις 18 Δεκεμβρίου.

H Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων (1978)

Άρθρο 1
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.
Άρθρο 2
1. Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου.
2. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων.
3. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο.
Άρθρο 3
1. Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά.
2. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνεις στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.
Άρθρο 4
1. Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους,
2. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.
Άρθρο 5
1. Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. 2. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.
Άρθρο 6
1. Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα.
2. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.
Άρθρο 7
Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.
Άρθρο 8
1. Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κλπ. Αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό.
2. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.
Άρθρο 9
Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.
Άρθρο 10
1. Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων. 2. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.
Άρθρο 11
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.
Άρθρο 12
1. Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί «γενοκτονία», έγκλημα απέναντι στο είδος.
2. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.
Άρθρο 13
1. Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο.
2. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται.
Άρθρο 14
1. Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση.
2. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ' τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/worldays/58#ixzz28KNtSWeS

Οι Κυριακές που μας πληγώνουν...

Με αφορμή ένα περιστατικό που συνέβη την Κυριακή που μας πέρασε σε έναν Κληρικό μας, μια ιστορία θυμήθηκα να σας διηγηθώ.

<< Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στην Βαρκελώνη της Ισπανίας το 1927, από γονείς που προέρχονταν από τις πιο συντηρητικές ρωμαιοκαθολικές οικογένειες της Ισπανικής κοινωνίας. Οικογένεια ευγενών. Μαθητής του γυμνασίου ακόμα, ακολούθησε την γιατρό μητέρα του, στον εμφύλιο ισπανικό πόλεμο στην πρώτη γραμμή των εχθροπραξιών. Ζώντας από κοντά όλες τις φρικαλεότητες του πολέμου. Ορκίστηκε να σπουδάσει και να γίνει κληρικός με σκοπό να κηρύξει το Ευαγγέλιο της ειρήνης και της χριστιανικής αγάπης σε όλο τον κόσμο. Ο νεαρός Φραγκίσκος ενεγράφη στο τάγμα του Αγίου Φραγκίσκου και σπούδασε στην φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου της Βαρκελώνης. Η φιλομάθεια, η αγάπη και η καλοσύνη του είχε εντυπωσιάσει όλους τους συν-μοναστές του ,και αυτοί με την σειρά τους τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση. Στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου ένα από τα ωραιότερα μοναστήρια της βόρειας Ισπανίας, κτισμένο στην ακτή της μεσογείου, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Βαρκελώνη, δέσποζε μια πλούσια και πολύτιμη βιβλιοθήκη με ανεκτίμητα βιβλία και χειρόγραφα. Ο ηγούμενος του μοναστηριού είχε αναθέσει στον μοναχό Φραγκίσκο το διακόνημα, επίπονο και σπουδαίο, της ανασύνταξης των καταλόγων της βιβλιοθήκης και την καταγραφή των απωλειών των βιβλίων από την φωτιά που είχαν προκαλέσει στο μοναστήρι οι κουμουνιστές κατά την διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Ο Φραγκίσκος είχε μεγάλο ζήλο για το διακόνημα του, και μια καθημερινή ακαταπόνητη εργατικότητα που την θαύμαζαν όλοι. Μια βραδιά που ήταν πνιγμένος στην δουλειά, κρυμμένος πίσω από βουνά παλιών βιβλίων και μισό-καμένων χειρογράφων, έκανε μια ανακάλυψη που του προξένησε μεγάλη έκπληξη και που στο τέλος του άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή. Μέσα σε έναν φάκελο που περιείχε έγγραφα αναφερόμενα στην ιερά εξέταση του έτους 1647 βρήκε κάποιο αντίγραφο ενός διατάγματος του πάπα Ιννοκέντιου Ι΄ στα λατινικά, στο οποίο αναθεματίζονταν ως αιρετικός κάθε χριστιανός που θα τολμούσε να πιστέψει, να ακολουθήσει η να μεταδώσει την διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου περί της αυθεντίας του αποστολικού αξιώματος. Το παράδοξο αυτό έγγραφό το γνωστό Διάταγμα του Sancti Officii υποχρέωνε όλους τους πιστούς, με την απειλή της μεταθανάτιας τιμωρίας, να πιστέψουν ότι ο Απόστολος Παύλος σε ολόκληρη την αποστολική του δράση και ζωή, δηλαδή από τότε που έγινε χριστιανός μέχρι και τον θάνατό του, δεν είχε ασκήσει το αποστολικό του έργο ελεύθερα και ανεξάρτητα από επίγεια εξουσία. Ο Παύλος συνέχιζε το διάταγμα βρισκόταν κάθε στιγμή υπό την μοναρχική εξουσία του Αποστόλου Πέτρου, εξουσία την οποία κληρονόμησαν αποκλειστικά και μόνο, μέσω απ’ ευθείας διαδοχής, οι επόμενοι Πάπες, Επίσκοποι Ρώμης. Το διάταγμα του πάπα Ιννοκέντιου Ι΄ του φάνηκε τόσο απίστευτο ώστε στην αρχή προτίμησε να εξετάσει την εκδοχή κάποιου τυπογραφικού λάθους η ίσως κάποιας ολέθριας παραποιήσεως του αυθεντικού κειμένου του, πράγμα το οποίο συνέβαινε αρκετά συχνά την εποχή κατά την οποία εκδόθηκε το έγγραφο εκείνο. Το ενδιαφέρον του Φραγκίσκου για αυτό το κείμενο μετατράπηκε σε σύγχυση, όταν ύστερα από παραβολή του κειμένου στην κεντρική βιβλιοθήκη της Βαρκελώνης διαπίστωσε ότι το έγγραφο αυτό όχι μόνο ήταν απόλυτα αυθεντικό, αλλά δεν ήταν μοναδικό στο είδος του. Και το έτος 1327 και το 1351, οι Πάπες Ιωάννης ΚΒ΄ και Κλήμης ΣΤ΄ είχαν αναθεματίσει και καταδικάσει κάθε άνθρωπο και θεωρία που θα τολμούσε να αρνηθεί ότι ο Απόστολος Παύλος υπάκουε στις διαταγές του πρώτου των Παπών, Αποστόλου Πέτρου. Αφού απέκλεισε κάθε πιθανότητα λάθους η πλαστογραφήσεως, δεν άργησε να συνειδητοποιήσει ότι με όλη αυτή την υπόθεση άρχισε να γεννιέται μέσα του ένα οδυνηρό συνειδησιακό πρόβλημα. Έπρεπε να διαλέξει η να ενταχθεί με το Ευαγγέλιο και την παράδοση η με την διδασκαλία της εκκλησίας του. Ο πνευματικός του στον οποίο και εμπιστεύτηκε τους προβληματισμούς και τα συνειδησιακά του διλλήματα του συνέστησε υπακοή στην ρωμαιοκαθολική εξουσία. Μελετώντας καλύτερα και ποιο βαθειά την εκκλησία του, συνειδητοποίησε ότι ήταν θεμελιωμένη από πράξεις και κείμενα μακριά από το Ευαγγέλιο και τη Αποστολική Παράδοση. Όταν άρχισε να κοινοποιεί τις απόψεις του, ταυτόχρονα άρχισε να κυκλοφορεί και η φήμη ότι ήταν ένας ύποπτος για αίρεση μοναχός. Ένας καρδινάλιος μάλιστα σε μια του επιστολή τον προέτρεπε να σιωπά γιατί αν ζούσε σε μια άλλη εποχή οι θεωρίες του θα τον έστελναν στο πυρ της ιεράς εξέτασης. Από τότε έρχονταν συχνά σε φραστικές διαμάχες με τους άλλους μοναχούς του μοναστηριού, που τον ρωτούσαν επίμονα, πως αυτός ο ελάχιστος μοναχός τολμούσε να κρίνει  και να ονομάζει πλανεμένους ολόκληρη την εκκλησία του με όλους τους πάπες, τις συνόδους και τους θεολόγους της. Ο Φραγκίσκος απαντούσε πως κάθε διδασκαλία που αντιτίθεται στην αλήθεια που έχει διδάξει η Εκκλησία, οι Απόστολοι και ο Χριστός, πρέπει να κρίνεται λανθασμένη. Οι συν μοναστές του τον έβριζαν, τον απειλούσαν και τον αποκαλούσαν αγνώμονα, αποστάτη της εκκλησίας των προγόνων του και τις θρησκευτικής παράδοσης της πατρίδας του. Απαντούσε με νηφαλιότητα πως δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τις πλάνες των προγόνων και οικείων του, αλλά το κύρος των Γραφών και τις εντολές του Θεού. Δεν θα ήθελα να είμαι από εκείνους έλεγε, οι οποίοι δεν μπορούν να έχουν τον αληθινό Θεό ως πατέρα, εφόσον περιφρονούν την Αληθινή Εκκλησία ως Μητέρα. Ο Φραγκίσκος φεύγοντας από το μοναστήρι διακήρυξε δημοσίως την απόφαση του να εγκαταλείψει την ρωμαϊκή εκκλησία και ζητούσε από τους ανωτέρους του να επιβεβαιώσουν εγγράφως ότι η έξοδος του από το κοινόβιο έγινε με την ελεύθερη προσωπική του βούληση και ότι κατά την διάρκεια της μοναχικής του ζωής ήταν υπόδειγμά μοναχού. Το έγγραφο αυτό τον βοήθησε στο μέλλον και ήταν αποτρεπτικό στην προσπάθεια ενεργειών που προσπαθούσαν να αμφισβητήσουν τις προθέσεις και τα κίνητρα του από την ρωμαϊκή εκκλησία. Έπειτα εγκατέλειψε την πατρίδα του  και μετά από αναζητήσεις και περιπέτειες έφτασε στην Γαλλία όπου γνώρισε την ορθοδοξία. Κατόπιν συνέταξε μια μακροσκελέστατη επιστολή, μια μακρά έκθεση της πορείας του και την έστειλε στον Οικουμενικό Πατριάρχη και στον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών. Τέλος έκανε το οριστικό βήμα ζητώντας επίσημα την είσοδο του στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού, στην Ορθοδοξία. Για τον σκοπό αυτό έφτασε στην Αθήνα και παρουσιάστηκε στον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος τον περιέβαλε με πατρική αγάπη και στοργή, ζητώντας και προσωπικά την είσοδο του στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Σύνοδος δεν άργησε να αποφασίσει την οριστική του είσοδο στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και κατά την ακολουθία του χρίσματος, με την χορήγηση του οποίου έγινε πλέον μέλος της πραγματικής αμπέλου, τιμήθηκε με το όνομα του Αποστόλου των Εθνών Παύλου και έγινε δεκτός στην Ιερά Μονή Παναγίας Πεντέλης ως μοναχός. Λίγους μήνες αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος << δι’ επιθέσεως των χειρών >> του Επισκόπου Ρωγών. Παρακολούθησε τις θεολογικές σπουδές του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1953 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το επόμενο έτος τιμήθηκε με το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα. Τις θεολογικές του σπουδές ο π. Παύλος  τις συμπλήρωσε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1958. Ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος γνώρισε τον αρχιμανδρίτη Παύλο στο Φανάρι και εξετίμησε τις ικανότητες του και κυρίως τον ιεραποστολικό του ζήλο και για αυτό το 1959 όταν εξελέγη Αρχιεπίσκοπος, τον κάλεσε στην Αμερική. Ο Αρχιμανδρίτης Παύλος είχε βαθειά θεολογική μόρφωση και μιλούσε με ευχέρεια την ελληνική, την ισπανική την πορτογαλική και την γαλλική γλώσσα. Ήταν φανερό ότι θα ήταν χρήσιμος στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Ιερατικά καθήκοντα ο π. Παύλος  ανέλαβε  κατ’ αρχάς στην κοινότητα του Ευαγγελισμού Scranton στην Πενσυλβάνια και το 1961 στην Αγία Σοφία της πόλεως του Μεξικού. Εκεί άνοιξε για τον πατέρα Παύλο ευρύ στάδιο δράσεως. Επιδόθηκε με ζήλο και αυταπάρνηση στην διακονία των χριστιανών του. Ο Σεβασμιότατος εκτιμώντας τον ιεραποστολικό του ζήλο και την πίστη του, τον διόρισε αρχιεπισκοπικό επίτροπο στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική το 1966. Για πολλά χρόνια ο π. Παύλος εργαζόταν με πολλή επιτυχία επιχειρώντας κοπιώδη ταξίδια προκειμένου να επισκεφθεί τους ανά την Κεντρική Αμερική διεσπαρμένους ορθοδόξους. Εμφανιζόταν συχνά στην τηλεόραση για να προβάλλει την ορθοδοξία, ανέπτυξε πλούσια συγγραφική δράση και δημοσίευσε πληθώρα άρθρων και μελετών σε διάφορες γλώσσες. Η Μητέρα Εκκλησία εξετίμησε την καρποφόρα διακονία του και μετά από πρόταση του Σεβασμιότατου Αρχιεπισκόπου Ιακώβου, τον προήγαγε στο επισκοπικό αξίωμα. Η χειροτονία του σε επίσκοπο Ναζιανζού τελέστηκε την 15^η Μαρτίου 1970. Ως επίσκοπος Ναζιανζού ο Παύλος ντε Μπαγιεστέρ συνέχισε την δράση του, απολαμβάνοντας τιμή και αγάπη από όλους. Ο θεοφιλέστατος επίσκοπος Παύλος την Κυριακή 22 Ιανουαρίου λειτούργησε στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας της πόλεως του Μεξικού. Ήταν η τελευταία φορά. Βγαίνοντας από τον Ναό μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας δέχθηκε δολοφονική επίθεση και έπεσε στα σκαλιά του Ναού βαριά τραυματισμένος. Το αίμα του έβαψε το πλατύσκαλο της εκκλησίας. Είχε μόλις κοινωνήσει. Υπέκυψε στα τραύματα του στις 31 Ιανουαρίου μέσα στο νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί. Δράστης ήταν ένας ηλικιωμένος άντρας 70 χρονών μεξικανός  πρώην στρατιωτικός που έπασχε από ψυχασθένεια. Δεν έχει σημασία αν ο ηλικιωμένος μεξικανός ήταν καθολικός, ορθόδοξος η πίστευε κάπου αλλού. Ήταν σίγουρα μέλος της παγκόσμιας θρησκείας που λέγετε φανατισμός. Οι αρχές του Μεξικού δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο ο δράστης να κατέχεται από ιδιάζουσα θρησκομανία.  Και ήταν Κυριακή, ημέρα του Θεού. Μια Κυριακή που μας πληγώνει….

Το περιστατικό που μου θύμισε την ιστορία και η ίδια η ιστορία είναι πραγματικά γεγονότα και ευτυχώς δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ του. Έξαλλου δεν αγκαλιάζονται χρονικά και ιστορικά. Και εδώ θέλω να τονίσω ότι ελπίζω πως η ιστορία έπαψε να επαναλαμβάνετε γιατί έχουμε καταλάβει τα διδάγματα της. Έχουν όμως μια κοινή αφετηρία ,τον φανατισμό με θρησκευτικό μανδύα. Το θέμα του φανατισμού είναι μεγάλο και σας έχω κουράσει αρκετά. Δυο λόγια θα πω: Στις μέρες μας υπάρχει μια έξαρση ζηλωτισμού και φανατισμού. Υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο φανατισμός με τις απόλυτες βεβαιότητες και η αγάπη. Οι απόλυτες βεβαιότητες είναι πάντα σαθρές. Επειδή εκείνοι που τις έχουν θεωρούν για τους ίδιους αδιανόητο η αδύνατο το λάθος. Η αυτάρεσκη πεποίθηση για το αλάνθαστο είναι ο ορισμός του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Οι απόλυτες βεβαιότητες είναι στο βάθος, το μίσος για τις πεποιθήσεις του άλλου. Από τις δογματικές βεβαιότητες πεθαίνει ο διάλογος ως επικοινωνία ανθρώπων και ιδεών. Όταν ο φανατικός κατέχει μια ηγετική θέση , νοιώθει πάντοτε αρχηγός μιας σταυροφορίας και τους οπαδούς του στρατιώτες της. Διατρεχόμενοι από τον σκοτεινό ρομαντισμό της μεγάλης αποστολής που οι ίδιοι αυθαίρετα και ανερώτητα όρισαν σκοπό στους εαυτούς τους για την σωτηρία των άλλων, γίνονται μυστικιστές. Ο αντίπαλος είναι όχι απλώς εχθρός, αλλά άξιος πυράς. Σαν οπαδοί βρίσκουν δύναμη μέσα στην ομάδα, σαν αρχηγοί μέσα στην υποβιβασμένη ομάδα. Κρατούν σε υψηλό επίπεδο τον βαθμό του φανατισμού και έτσι χαμηλώνουν γενικά οι ιδέες. Διαισθάνονται ότι ηττώνται από την νηφαλιότητα και την ψυχραιμία. Κολυμπούν έτσι μέσα στην ψευδαίσθηση που την θεωρούν διαίσθηση. Κοντά στον φανατισμό φύεται πάντοτε η κολακεία με σπορείς τους δειλούς και τους ιάγους. Και ενώ προσπαθούν μέσω ενός αμφίβολου ασκητισμού να δείξουν ότι ζουν σε ανεμόδαρτα ύψη η σε καθεστώς πνευματικής πειθαρχίας είναι άνθρωποι αγχωτικοί με τελείως αγεφύρωτο τον έξω και τον μέσα τους κόσμο.

Στον αντίποδα είναι η αγάπη. Με την αγάπη μπαίνουμε μέσα στον κύκλο λειτουργίας μιας άλλης ύπαρξης. Κοινωνούμε από την ουσία της, συμβιώνουμε τον χρόνο της, μοιραζόμαστε τη ζωή της και χέρι χέρι προσεγγίζουμε το Θεό. Η επαφή μας με τους άλλους ανθρώπους δεν προκαλεί τον αβυσσαλέο συγκλονισμό της φθοράς. Η επαφή μας με τους άλλους ανάβει τον σπινθήρα εκείνο που μας φέρνει κοντά στο Θεό. Στο γνήσιο πνεύμα της Ανατολικής Χριστιανικής Παράδοσης όχι μόνο κανένας λόγος δεν δικαιολογεί την απόρριψη του συνανθρώπου αλλά επιβάλλεται η προσκόλληση στον συνάνθρωπο ακόμα και όταν εκείνος απορρίπτει αυτόν που τον πλησιάζει. Όσο ποτέ άλλοτε, σήμερα χρειαζόμαστε αγάπη και ενότητα όλων και κυρίως μέσα στην Εκκλησία. Και η αγάπη και η ενότητα είναι δύσκολα πράγματα σε ταραγμένους καιρούς. Για να μην υπάρχουν άλλες Κυριακές που μας πληγώνουν…..

Το τελευταίο μήνυμα για την Ιωάννα!

2 Οκτ 2012

Αντίο Ιωάννα

Η Ιωάννα σήμερα το μεσημέρι έφυγε. Έφυγε ήρεμη στην αγκαλιά μου. Πάλεψε όσο μπορούσε αλλά κάποια στιγμή κουράστηκε.Σας αγαπούσε όλους όπως την αγαπήσατε και εσείς! Για όλους είχε πάντα το πιο ζεστό της χαμόγελο και έτσι θα τη θυμόμαστε για πάντα.

Αντίο Ιωάννα...Θα μας λέιψεις

Μάμα & Μπαμπάς

 

Η Ιωάννα είχε μια ασθένεια που δυστυχώς ,ενώ πάλεψε δεν είναι σήμερα κοντά μας. Οι γονείς της έφτιαξαν μια σελίδα στο ίντερνετ για τον Άγγελό τους ,από όπου είναι και το παραπάνω τελευταίο μήνυμα για εκείνην. Δεν υπάρχουν λόγια. Θα ήθελα όμως να σας παρουσιάσω και ένα μήνυμα ακόμα για να καταλάβετε το κουράγιο και τη δύναμη αυτών των γονιών.

1 Οκτ 2012

Αρρωστήσαμε :(

Εδώ μαμά Βίκυ. Χθες, γύρω στις 3 το πρωί η Ιώαννα δυστυχώς αρρώστησε. Έπεσαν οι σφυγμοί και το οξυγόνο της πολύ, καλέσαμε ασθενοφόρο και τώρα είμαστε στο νοσοκομείο. Μάλλον είναι πνευμονία :(.

Η Ιωάννα κοιμάται ήσυχη αυτή τη στιγμή μαζί με το Μίκυ και τη Μίνυ της. Ξύπνησε για λίγο και μας χαμογέλασε μόλις είδε μια φωτογραφία του μπαμπά της :)!

Να είστε όλοι καλά και ελπίζω να έχουμε καλύτερα νέα σύντομα.

 

 

 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Αν και δύσκολος μήνας ,δεν πρέπει να χάνουμε το κουράγιο και την ελπίδα μας. Οι κεραυνοί ποτέ δεν χτυπούν σε χαμηλές πεδιάδες. Ενωμένοι όλα τα μπορούμε. Καλό μήνα.

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΟ ΘΕΟ ...

Μια φορά λοιπόν, ήταν ένα μικρό αγόρι που ήθελε να συναντήσει το Θεό.
Ήξερε ότι θα ήταν ένα μακρύ ταξίδι, μέχρι εκεί που έμενε ο Θεός, και έτσι πήρε μια τσάντα, έβαλε μέσα λίγο κέικ, λίγα αναψυκτικά και ξεκίνησε το ταξίδι του.
Όταν είχε προχωρήσει γύρω στα τρία τετράγωνα, είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα, να κάθεται σε ένα παγκάκι στο πάρκο και να κοιτάζει τα περιστέρια.
Το αγόρι την πλησίασε και κάθισε δίπλα της.
Είχε διψάσει ο μικρός. Άνοιξε την τσάντα του να πάρει και να πιεί ένα αναψυκτικό.
Παρατήρησε πως η κυρία ήταν πολύ πεινασμένη και έτσι έκοψε ένα κομμάτι από το κέικ και της έδωσε.
Εκείνη με ευγνωμοσύνη το δέχτηκε και του χαμογέλασε πλατιά.
Το χαμόγελο της ήταν τόσο υπέροχο που ήθελε να το ξαναδεί, έτσι της έδωσε και ένα κουτάκι χυμό. Εκείνη του ξαναχαμογέλασε. Το αγόρι ήταν ενθουσιασμένο. Κάθισαν όλο το απόγευμα εκεί. Έπιναν, έτρωγαν, δίχως να πουν ούτε μια λέξη.
Όταν βράδιασε αρκετά, το μικρό αγόρι αισθάνθηκε κουρασμένο και αποφάσισε να γυρίσει στο σπίτι.
Αφού είχε προχωρήσει λίγα βήματα, γυρίζει και τρέχει στην κυρία και της δίνει μια μεγάλη αγκαλιά.
Εκείνη του χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελο που είχε δει ποτέ στην ζωή του.
Όταν γύρισε στο σπίτι του η μητέρα του γεμάτη έκπληξη που το είδε με την υπέροχη χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του το ρώτησε: - Γιατί σε βλέπω τόσο χαρούμενο; Τι έγινε; - Έφαγα μεσημεριανό με τον Θεό, της απάντησε εκείνο.
Προτού του πει κάτι η μητέρα του, εκείνο συνέχισε:
- Και ξέρεις ε; Τελικά, είναι γυναίκα, και έχει το ωραιότερο χαμόγελο στον κόσμο!
Εν τω μεταξύ, η γυναίκα, επίσης πολύ χαρούμενη, επέστρεψε στο σπίτι της.
Ο γιος της την ρώτησε:
- Γιατί είσαι τόσο χαρούμενη σήμερα μητέρα;
- Έφαγα κέικ σήμερα στο πάρκο με τον Θεό, απάντησε αυτή.
Και πριν την ξαναρωτήσει κάτι ο γιος της συμπλήρωσε:
- Και ξέρεις ε; Είναι πολύ πιο νέος από ότι τον φανταζόμουν…

Ελευθερία ή σκοταδισμός;

Σε κάθε γεγονός που ανακύπτει μέσα από την επικαιρότητα και σηκώνει θύελλα αντιδράσεων ( πολλές φορές δυστυχώς τεχνητή ) είναι καλό να αναλύουμε το γεγονός και τα αποτελέσματα του όταν έχει ηρεμήσει το τοπίο και οι λεπτομέρειες που το συνοδεύουν,  που πρόσκαιρα ή αποσιωπούνται ή κρύβονται. Αναφέρομαι στο περιστατικό που συνέβη μόλις χτες και αφόρα την ιστοσελίδα που έβριζε τον Χριστιανισμό και τον Γέροντα  Παΐσιο και οδήγησε τον χρήστη της, στις εισαγγελικές αρχές. Δεν θέλω να κουράσω και θα είμαι σύντομος και σαφείς. Και δεν θα κουράσω γιατί είμαι σίγουρος πως στον κατάλληλο καιρό αξιόλογοι αναλυτές θα ασχοληθούν με το θέμα. Θα ήθελα αρχικά να κάνω δύο αναγκαίες διευκρινήσεις. Πρώτων  ούτε ο Χριστιανισμός αλλά ούτε και ο Γέροντας  Παΐσιος  έχουν την ανάγκη της δικής μου υπεράσπισης και τέτοια δεν προσφέρω. Δεύτερη διευκρίνιση και  αναγκαία είναι πως ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός θέλει τους ανθρώπους που  ακολουθούν τον τρόπο ζωής που εκείνος προτείνει απόλυτα ελεύθερους. Και ο τρόπος ζωής που προτείνει η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τρείς άξονες: την ελευθερία την αγάπη και την ασκητική αυταπάρνηση. Και αυτός ο τρόπος ζωής βιώνεται στην Εκκλησία που είναι η << κατάληξη >> της δημιουργίας, η διαρκής Σάρκωση, που θέλει ανθρώπους ενσυνείδητους, ελεύθερους, που να ακούν, να απαντάνε, να σκέπτονται να έχουν την δυνατότητα να πουν ναι η όχι , να αγαπούν η να αρνούνται. Ο θεός ποτέ δεν παραβιάζει τη θέληση του ανθρώπου, ούτε υποτιμά τη σημασία της ενεργούς συμμετοχής του στην πραγμάτωση της σωτηρίας. Η ορθόδοξη αντίληψη περί ανθρώπου σπάει τους περιορισμούς κάθε θεοκρατικής ετεραρχίας και ανελευθερίας σε τέτοιο βαθμό που χωρίς την συγκατάθεση της Παναγίας θα ήταν αδύνατη ακόμα και η σάρκωση του Λόγου. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να αρνηθεί το θεό να γίνει θεός και να γεννήσει το θεό μέσα στην ιστορία. Όλα τα παραπάνω τονίζουν με έμφαση ότι η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι η Εκκλησία της ελευθερίας. Μόνο στην δυτική αντίληψη ( Άνσελμος ) η σχέση μεταξύ θεού και κτισμάτων είναι σχέση μεταξύ Κυρίου και υποτελών. Κατά συνέπεια η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ενοχλείτε ούτε από τις φωνές ούτε από τις αρνήσεις ούτε θέλει να φιμώσει όσους στρέφονται εναντίον της. Άρα όλοι αυτοί οι προοδευτικοί  που μίλησαν για σκοταδισμό και ανελευθερία στην περίπτωση του νεαρού που έβριζε τον χριστιανισμό και τον Γέροντα  Παΐσιο   πρέπει αλλού να ψάξουν για σκοταδιστές και καταπιεστές. Αλλά ας δούμε και μια άλλη διάσταση. Μήπως δεν είναι σκοταδισμός το να βρίζεις χυδαία ένα φυσικό πρόσωπο (τον Γέροντα Παΐσιο  ) που δεν βρίσκεται σήμερα σε αυτόν τον μάταιο κόσμο; Δεν είναι σκοταδισμός όταν αναφέρεσαι κατά του Χριστιανισμού κάτω από την ευκολία της ανωνυμίας; Δεν είναι ανελευθερία όταν βρίζεις πρόσωπα που δεν μπορούν να σου απαντήσουν; Δεν είναι ανελευθερία όταν χτυπάς έναν κεκοιμημένο Γέροντα και δεν χτυπάς έναν επώνυμο εκδότη που όπως λες πλουτίζει πουλώντας τα βιβλία του; Δεν είναι ανελευθερία το να προτείνεις σε κάποιους  να μην διαβάζουν κάτι που εκείνοι ελεύθερα θέλουν; Δεν είναι σκοταδισμός όταν τα κόμματα βγάζουν ανακοινώσεις για τον υπεύθυνο της διαδικτυακής σελίδας και δεν αναφέρουν λέξη για την προσβολή ενός νεκρού; Νομίζω πως είναι μεγάλο λάθος των Ελλήνων σοσιαλιστών να θέλουν να θεμελιώσουν τον ελληνικό σοσιαλισμό πάνω στον δυτικό αθεϊσμό και υλισμό και όχι πάνω στην ορθόδοξη ελληνική κοινοβιακή και κοινοτική μας παράδοση.  Και δυστυχώς οι προοδευτικοί αλλού πυροβολούν και αλλού είναι ο στόχος.

Γιατί χτυπάνε τον γέροντα  Παΐσιο; Γιατί ο γέροντας Παΐσιος  ακόμα και σήμερα, πολλά χρόνια από την  κοίμηση του αποτελεί εκκλησιαστική είδηση. Εκκλησιαστική είδηση δεν είναι το τι συμβαίνει στην Εκκλησία αλλά το τι φανερώνει  την Εκκλησία, το τι φανερώνει την παρουσία του θεού στον κόσμο. Ο γέροντας Παΐσιος  και με την ζωή του, αλλά ακόμα και σήμερα, αναγγέλλει τα θαυμάσια που ο θεός επιτελεί  στον κόσμο μας, το χαρμόσυνο μήνυμα ότι ο θεός επισκέπτεται και σώζει τον κόσμο. Και αυτό για τον κόσμο δεν είναι εύκολο. Ο γέροντας Παΐσιος  με την ζωή του έκανε τον Ευαγγελικό λόγο και την διδασκαλία του Θεού ποιμαντική πραγμάτωση. Με τον θεολογικό του λόγο έτρεφε την σκέψη και την προσευχή του πιστού ταυτόχρονα. Δεν έκανε προσευχή για τον κόσμο μόνο, ήταν προσευχή. Η ζωντανή του παρουσία και σήμερα παρουσία της εκκλησίας πρέπει να πολεμηθεί.

 Η  Εκκλησία είναι η πραγματική πηγή της ελευθερίας και ελεύθερους ανθρώπους θέλει κοντά της. Η Εκκλησία δεν φοβάται ούτε τις βρισιές ούτε τις απειλές, ούτε τις κατακόμβες. Αντιθέτως τις αποζητά με μεγάλη καρτερικότητα…

Φιλόζωη βρήκε 10 χρόνια μετά κακοποιημένο το άλογο που την έμαθε να ιππεύει

Η Βίκυ Λ. από την Θεσσαλονίκη δεν πίστευε στα μάτια της όταν κλήθηκε να βοηθήσει ένα υποσιτισμένο γέρικο άλογο το οποίο ήταν η Βάλερι, η φοράδα που την είχε μάθει ως παιδί να ιππεύει άλογα! Διαβάστε την συγκινητική ιστορία.
Η ΖΩΗ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!

ΟΤΑΝ ΔΕΧΤΗΚΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΚΟΥΦΑΛΙΩΝ <ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΣΠΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΟΥΣ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΑΝ ΒΙΚΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΦΟΡΑΔΑΣ> ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΤΙ Η ΦΟΡΑΔΙΤΣΑ ΑΥΤΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΟΥ ΒΑΛΕΡΗ!

Η ΒΑΛΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΙΠΠΕΥΩ,ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΥΩ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ....ΟΤΑΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΗΝ ΒΑΛΕΡΙ ΙΣΑ ΙΣΑ ΠΟΥ ΕΦΤΑΝΑ ΝΑ ΒΟΥΡΤΣΙΣΩ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ...ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ,ΕΦΤΑΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΗΣ...ΤΩΡΑ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΦΤΑΝΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΥΡΤΣΙΖΩ ΚΑΝΟΝΙΚΑ....

ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΜΟΛΟΓΗΣΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ,ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ  ΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΕΡΙΦΑΝΟ ΑΛΟΓΟ ΘΑ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΝΕΓΚΑΦΑΛΟΥ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΣΤΡΑΤΟ ΚΕΡΑΜΑΡΗ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ...ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΙΝΩ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΑΙΔΙ....Η ΒΑΛΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΠΩΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΤΟ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟΒΟΛΟ ΑΛΟΓΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ....

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΑ ΧΑΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ Η ΟΠΟΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ...ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΝΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ....

ΥΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΚΟΥΦΑΛΙΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΜΑΣΤΑΝ ΤΗΝ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΕΣΠΙ ΠΟΥ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΄ΜΙΚΡΗ΄ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΡΙΣΚΟ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΤΟ ΖΩΟ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ. ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΠΙΟ ΑΛΟΓΟ ΕΙΝΑΙ....

Η Βαλερί με την μικρή τότε Βίκυ,10 χρόνια πριν.

Η ιστορία της Κάιλι Φρίμαν.

Η ιστορία που θα θ διαβάσετε ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας. Είναι η ιστορία της Κάιλι. Του μικρότερου νεογέννητου που γεννήθηκε ποτέ. Του παιδιού που συγκλόνισε τις ΗΠΑ για τη δίψα που είχε να ζήσει. Πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις...

Η Κάιλι γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2008. Είναι καρκίνος στο ζώδιο και την ημέρα της γέννησης της οι γιατροί ήταν κατηγορηματικοί: “Το κοριτσάκι δεν θα ζήσει.” Ζύγιζε μόλις μια λίβρα, δηλαδή 323 γραμμάρια. Ήταν ότι μικρότερο είχαν συναντήσει σε νεογέννητο ποτέ. Το πλάνο με ολόκληρο το χεράκι της να χωράει και να περισσεύει μέσα σε ένα δαχτυλίδι, τα λέει όλα. Και σαν να μη έφταναν όλα αυτά τα πρώτα 24ωρα, το βάρος της έπεσε από τη 1 λίβρα στις 13 ουγιές, δηλαδή κοντά στα 290 γραμμάρια. Όλα έδειχναν ότι δυστυχώς οι γιατροί θα επιβεβαιωθούν.

Αλλά μετά από λίγες εβδομάδες στην θερμοκοιτίδα, η Κάιλι, άρχισε να διαψεύδει όχι μόνο τους γιατρούς, αλλά και την ίδια τη φύση. Η Κάιλι, άρχισε να παίρνει γραμμάρια. Λίγα στην αρχή, πιο πολλά όσο περνούσαν οι μέρες. Οι γιατροί χαρούμενοι, έτριβαν τα μάτια τους. Οι γονείς της άρχιζαν να χαμογελούν.

Τότε εμφανίσθηκε το πρώτο πρόβλημα. Η Κάιλι, άρχισε να παρουσιάζει σημαντική επιδείνωση στις ζωτικές της λειτουργίες. Μια ασθένεια που χτυπάει τα πρόωρα μωρά, χτύπησε και τη μικροκαμωμένη Κάιλι. Η retinopathy of prematurity, κατά την οποία τα αγγεία του αμφιβληστροειδούς δεν λειτουργούν καλά και μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση. Έπρεπε να χειρουργηθεί, άμεσα αφού ήταν ήδη 3ου βαθμού. Κανείς δεν ήξερε εάν θα τα κατάφερνε. Και όμως η Κάιλι βγήκε από το χειρουργείο ζωντανή.

Οι γιατροί μίλησαν για θαύμα. Όμως η χαρά όλων δεν κράτησε πολύ. Το γαστροοισοφαγικό σύστημα της Κάιλι, σχεδόν δεν λειτουργούσε και έπρεπε και πάλι να μπει σε δεύτερο χειρουργείο. Οι γαστρεντερικές διαταραχές, έπρεπε να διορθωθούν. Οι γιατροί είπαν ότι δεύτερη νάρκωση σε τόσο εύθραυστο οργανισμό, ισοδυναμεί με καταδίκη. Η μικρή όμως έπρεπε να χειρουργηθεί. Κάποιος σίγουρα θα έβαλε το χέρι του, και πέρα από κάθε λογική η Κάιλι τα κατάφερε και πάλι.

Η μικρή ανάρρωνε και οι γιατροί άναψαν το πράσινο φως για να πάει στο σπίτι της. Το δωματιάκι της την περίμενε. Οι γονείς το είχαν ετοιμάσει, αλλά και διαμορφώσει ανάλογα. Ήταν γεμάτο μηχανήματα. Έμοιαζε με μια μικρή Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Ένα βράδυ ο καθετήρας που βοηθούσε την καρδιά να λειτουργεί, σταμάτησε. Πάλι η ζωή της Κάιλι κρεμόταν από μια κλωστή. Η καρδιά σταμάτησε. Οι γονείς της που σχεδόν είχαν αποδεχτεί ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα, την πήγαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Νόμιζαν ότι ο άγγελος τους είχε ήδη φύγει.

                            

Οι γιατροί είπαν ότι η μικρή “αντέχει ακόμη. Δύσκολα, αλλά αντέχει.” Έπρεπε όμως να υποβληθεί σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς. Οι γονείς δεν έχασαν το κουράγιο τους. Στο δωμάτιο του νοσοκομείου, γιόρτασαν το Χάλοουιν, έντυσαν τη μικρή, με τη στολή μιας μαύρης γάτας, και μετά την έκαναν μπάνιο. Την επόμενη ημέρα θα γινόταν για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής των ΗΠΑ, επέμβαση ανοιχτής καρδιάς σε τόσο μικρό μωρό. Η Κάιλι, κατάφερε να επιβιώσει και μετά από αυτή την επέμβαση. Ο οργανισμός της όμως πραγματικά είχε φτάσει στα όρια του...

                            

Στις 11 Μαΐου του 2009 οι γονείς της Κάιλι θα έφευγαν από το νοσοκομείο με το καλαθάκι του αγαπημένου τους μωρού άδειο...

Ο πατέρας της θα γράψει στο blog του: “Μπήκαμε σε ένα σπίτι άδειο, μαύρο και ψυχρό. Σε αποχαιρετούμε για λίγο μέχρι να συναντηθούμε όλοι μαζί στους ουρανούς.

                                     

Το ξέρω και εσύ άνθρωπε του καιρού και της κρίσης περνάς πολλά και μαύρες σκέψεις έρχονται στο μυαλό σου. Η μικρή Κάιλι έδωσε μεγάλο αγώνα για να ζήση και δεν λύγησε μπροστά σε κανένα εμπόδιο. Οι γονείς της είναι μέσα στην ευτυχία έστω για το λίγο που έζησαν με έναν άγγελο σαν την Κάιλι. Η ζωή είναι όμορφη έστω για λίγο ακόμα. Μέσα σε μεγάλα προβλήματα. Η Κάιλι κέρδισε τη ζωή και εμείς με το παράδειγμα της πρέπει να στηρίξουμε την δικιά μας. Δεν θα αυτοκτονήσω θα αγιάσω. Θα αλλάξω τον κόσμο. Μπορώ. Δεν στο ζητάω εγώ αλλά το βλέμμα της Κάιλι. Που ήθελε με τόσα προβλήματα να μείνει κοντά στους αγαπημένους, την στιγμή που εσύ θες να πετάξεις την ζωή σου. Η ζωή είναι μοναδική. Η Κάιλι την έζησε όλη έστω για τόσο λίγο. Και άλλαξε τους άλλους γύρω της.  Και είπε σε όλους μας: Ναι στη ζωή…

http://kayleighannefreeman.blogspot.com/

Νίκος Ορφανός: Ταϊζει αδέσποτες γάτες στην Αθήνα και δεν είναι καθόλου...tragic!

Αν κάποια μέρα τον πετύχετε γύρω από την Ακρόπολη ή το Μουσείο μαζί με την ομάδα των Εφτάψυχων να ταΐζει γάτες και αδέσποτα σκυλάκια, μην αναρωτηθείτε.

Ναι θα είναι αυτός. Ο τηλεοπτικός μας Κίτσος ή κατά κόσμον, Νίκος Ορφανός.

Ο ίδιος μάλιστα μίλησε στο “Cat is Art” για την αγάπη του στις γάτες αλλά και για την δραστηριότητα του, λέγοντας:

“Από μικρό παιδί μάζευα αδέσποτες γάτες.

Έχω ιδιαίτερη ευαισθησία στα αδέσποτα και όσο υπάρχουν στον κόσμο ποτέ δεν είμαι απόλυτα ευτυχισμένος.

Κατάφερα να αποκτήσω κατοικίδια όταν μετακόμισα σε δικό μου σπίτι.

Τώρα έχω δύο γάτες, τον Ντα Βίντσι το γάτο μου και το Μελινάκι, που το μάζεψα τον περασμένο Ιούλιο και σκαρφαλώνει στο πληκτρολόγιο τώρα που γράφω.

Ταΐζω και τρεις γάτους της γειτονιάς που έρχονται στην αυλή μου: Τον Τζίτζη, τον Κομάντο και τον Βασίλη.

Παράλληλα, όποτε έχω χρόνο, βοηθάω εθελοντικά στις Εφτάψυχες, μια οργάνωση που ταΐζει αδέσποτα.

Θα με δείτε καμιά φορά στην Ακρόπολη και στο Μουσείο να ταΐζω τις γατοσυμμορίες εκεί”.

Ο Λουκάνικος και στην Ισπανία

Ο… θρυλικός Λουκάνικος άπλωσε τα… δίχτυα του και στην Ισπανία. Το συμπαθέστατο σκυλάκι χάρισε το όνομά του σε μπυραρία της Μαδρίτης, που έχει γίνει πλέον στέκι πολλών.

Έχοντας γίνει γνωστός από την ενεργή συμμετοχή του στις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, ο γλυκύτατος σκύλος ενέπνευσε πολλούς, θετικά και αρνητικά. Είναι ανάμεσα στις υποψηφιότητες για το «πρόσωπο της χρονιάς 2011» από το Time Magazine, ενώ για χάρη του έκαψαν το αυτοκίνητο της συζύγου του Χορτ Ράιχενμπαχ, επικεφαλής του κλιμακίου παρακολούθησης της ελληνικής οικονομίας στην Αθήνα.

Αυτή τη φορά κάποιος στην Ισπανία και συγκεκριμένα στη Μαδρίτη θέλησε να τον τιμήσει, δίνοντας το όνομά του σε μπυραρία. Όπως αναφέρει το lifo.gr το μαγαζί από την πρώτη στιγμή έγινε στέκι πολιτικών συζητήσεων και καλλιτεχνικών δρώμενων και οι τοίχοι του κοσμούνται από φωτογραφίες του γνωστού σκύλου-μασκότ.

gazetta.gr

Η εντολή του λαού είναι συνεργασία, αλλά τα κόμματα δεν ακούν

Ο Σωκράτης Μάλαμας είναι μοναδικός. Και στα τραγούδια που γράφει, και στο πώς καταφέρνει να επικοινωνεί -ταυτόχρονα- με τους 20άρηδες και τους 50άρηδες, και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη ζωή.

Σήμερα μιλάει πολιτικά και επισημαίνει ότι οι Έλληνες ζητούν επειγόντως συνεργασίες, αλλά τα κόμματα δεν ακούν. «Η εντολή» -λέει- «είναι η συννενόηση», διαφωνώντας έτσι με όσους μιλούν για κυβέρνηση της Αριστεράς.

Θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα «πιο συμπαθητικό απ’ τους άλλους», χαρακτηρίζει τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο «συμπαθείς και φιλόδοξους σε ζόρικους καιρούς», ενώ για τον Παπανδρέου και τον Καραμανλή έχει ερώτημα: «γιατί βρε πουλάκι μου»;

Όσο για το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, τονίζει ότι κάτι τέτοιο θα προκαλέσει κοινωνικές εκρήξεις.
 

- Σε άκουσα πριν λίγες εβδομάδες στο «Σταυρό του Νότου». Από κάτω είδα πολλούς 20άρηδες και 30άρηδες. Μιλάς μαζί τους; Τι σου λένε για τη χώρα και το μέλλον τους;

Η τελευταία ερώτηση που μου έγινε , γραπτώς είναι η εξής: «Η βλακεία ,η εγωπάθεια , η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα, σε φέρνουν στην ανάγκη να ξεράσεις… Τι ψηφίζουμε Σωκράτη;»
Το παραπάνω είναι δείγμα ήπιο. Υπάρχουν νέοι που είναι εξαγριωμένοι και άλλοι που βρίσκονται σε διανοητικά αδιέξοδα. Πώς να μιλήσεις για το μέλλον όταν το παρόν σου καίει τα χέρια; Στα μάτια πολλών βλέπω ένα ποιήμα του Αλέξανδρου Παναγούλη γραμμένο στη φυλακή.

Θέλω να προσευχηθώ
Με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω
Θέλω να τιμωρήσω
Με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω
Θέλω να προσφέρω
Με την ίδια δύναμη που ήθελα στο ξεκίνημα
Θέλω να νικήσω
αφού δεν μπορώ να νικηθώ.

- Αν γινόσουν ξανά 20 χρονών και υπήρχε η σημερινή τεράστια ανεργία, θα έμενες στην Ελλάδα να ψάξεις για δουλειά ή θα ξενιτευόσουν;

Αρνούμαι κατηγορηματικά την πιθανότητα επανάληψης των νεανικών μου χρόνων, έστω και υποθετικά. Μην ξεχνάτε ότι ανήκω στη γενιά των παιδιών που μεγάλωσαν μέσα σε μια στρατοκρατούμενη κοινωνική δομή, με μια σειρά αρχών και υπηρεσιών που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια της ηλιθιότητας και της βαρβαρότητας. Πιστέψτε με, όταν σας λέω ότι μια τραυματισμένη , εξουθενωμένη Δημοκρατία είναι προτιμότερη από μία «σωτήρια» τυραννία. Σε δύσκολες καταστάσεις θα έκανα τα πάντα για να ορθοποδήσω.

Οι Έλληνες ζητούν συνεργασίες αλλά τα κόμματα δεν ακούν

- Έχουμε ελπίδα ως Έλληνες στις εκλογές; Εσύ τι θα ψηφίσεις; Εχεις αποφασίσει;

Είναι η πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία των Ελλήνων, όπου το αίτημα της κάλπης μπορεί να μεταφραστεί σαν έξυπνο, ευέλικτο, υπεύθυνο και συμπαθητικό. Πράγματι, οι Έλληνες ζητούν επειγόντως σύγκλιση, συνεννόηση, συνεργασία, ομοθυμία και δουλειά απ’ τις πολιτικές ομάδες. Μόνο που οι ομάδες αυτές, δηλαδή τα κόμματα, δεν ακούν ή παριστάνουν τους ανήξερους. Σαν να μην αφορά τους ίδιους η ψήφος όλων μας. Απ’ αυτή τη στάση τους μπορεί να προκύψει μια τραγική κωμωδία όπου ο χορός θα είμαστε πάλι εμείς και το καμμένο χαρτί θα είναι στα χέρια μας, Θα σας πώ τι δεν θα ψηφίσω. Όχι σε πρόσωπα παθητικότητας, λαϊκισμού , ψεύδους , αποφυγής, διαπλοκής , δουλικότητας , αγνωσίας, απληστίας. Όχι σε κομψευάμενους , στους άσχετους στις << παλιές καραβάνες>> τους δήθεν έμπειρους, τα κομματικά σκυλιά στους πολιτικούς δούλους όλων των αποχρώσεων. Θα ψάξω με το φανάρι του Διογένη ανθρώπινες αποχρώσεις και, αν είναι δυνατόν, νέους ανθρώπους.

- Πώς θα χαρακτήριζες τον Έλληνα στα χρόνια του Μνημονίου;

Χαμένος στη μετάφραση.

- Έχεις καταλήξει μέσα σου για το ποιος -ποιοι φταίνε που η Ελλάδα χρεοκόπησε;

Εγώ φταίω που αντί να γράφω τραγούδια και να σας διασκεδάζω, έπρεπε να ζητήσω μια θέση φύλακα στη Βουλή των Ελλήνων όταν διορίζονταν όλοι σε δημόσιες θέσεις και κάθε μέρα να ρίχνω έναν κουβά παγωμένο νερό στα κεφάλια των εκπροσώπων του Έθνους. Εγώ φταίω που δεν έπιασα απ’ το χεράκι τους γνώστες των οικονομικών δεικτών να τους περπατήσω σ’ ένα σχολείο της περιφέρειας, σ’ ένα νοσοκομείο, σε μια υπηρεσία σε ώρα αιχμής, σ’ ένα ασφαλιστικό ταμείο, σε μια τράπεζα, σ’ ένα χωράφι κατεστραμμένο, σ’ ένα στρατόπεδο, σε σπίτια ανέργων ή σε σπίτια-επιδοτούμενων- πολιτών, στο τιμόνι μιας νταλίκας, ενός ταξί, σ ένα σκυλάδικο και σ’ όλα αυτά που γνωρίζετε πολύ καλά. Ας πάμε, όμως, και στην άλλη πλευρά. Η θρησκεία που ονομάζεται «ελεύθερη αγορά» , η επιστήμη της αγοράς του χρήματος, Οίκοι Αξιολόγησης και όλος ο συρφετός των επιτήδειων, εργαζόμενοι σκληρά, όσο εμείς και πολλά άλλα έθνη ομφαλοσκοπούμε, μεταμόρφωσε το κοινωνικό, οικονομικό , πολιτισμικό, πνευματικό μας σπίτι σε χοιροστάσιο. Έβαλε πάγκους του τζόγου και έπαιξε με μεγάλο ενθουσιασμό τα κεφάλια όλων. Αριβίστες –κυνικοί, εφευρέτες μιας πλασματικής οικονομίας , αντικατέστησαν τα χαρτιά των πλεονεκτημάτων σε χαρτιά χρέους. Έπειτα έβαλαν στοίχημα ποιος θα εξαφανιστεί πρώτος απ’ τις οθόνες τους. Κανείς δεν πήρε μυρουδιά ότι όλα είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου; Ούτε και τώρα κατανοούν ότι ένας χαμένος μεταμορφώνει τους πάντες σε χαμένους;

- Τι γίνεται τώρα; Πόσο ρεαλιστική πιστεύεις ότι είναι η πρόταση των περισσοτέρων κομμάτων για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου;

Το κεφάλαιο είναι αξιόλογα ανεκτικό με τις αντιρρήσεις. Όλα είναι πιθανά όταν οι διαπραγματεύσεις έχουν το κατάλληλο έρεισμα και όταν μακροπρόθεσμα εξασφαλίζεται η επιβίωσή του.

- Ο Σύριζα και το ΚΚΕ (με διαφορετική φρασεολογία) μιλάνε για ακύρωση του Μνημονίου. Πιστεύεις ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο θα υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις για τη χώρα, όπως διακοπή χρηματοδότησης ή και αποβολή απ’ το ευρώ;

Θα ήταν ευχής έργο κάτι τέτοιο, αλλά θυμάμαι τις κορώνες του Ανδρέα Παπανδρέου πρίν την εκλογή του για έξοδο από το ΝΑΤΟ, για κλείσιμο των Αμερικανικών βάσεων και διάφορα άλλα επαναστατικά που αποσύρθηκαν σιωπηλά και γρήγορα απ’ τη φρασεολογία των τότε πολιτικών. Ο εξορθολογισμός της πολιτικής και η ρητορική της είναι δυό ξεχωριστά κεφάλαια. Ας μην ξεχνάμε ότι ήμασταν εξαρτώμενοι από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους. Σήμερα δεν είμαστε;

- Πιστεύεις ότι πρέπει να μείνουμε στο ευρώ πάση θυσία; Συμφωνείς ότι η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστροφή για τη χώρα -και ιδιαίτερα για τους οικονομικά ασθενέστερους;

Γνωρίζουμε ότι η επιστροφή στο παλιό μας νόμισμα ισοδυναμεί με αποδιοργάνωση των πάντων. Οι κοινωνικές και οικονομικές αναταράξεις θα γίνουν εκρηκτικές. Επίσης, η παραμονή μας στο ευρώ με τους υπάρχοντες όρους θα κοστίσει τα αυτονόητα. Το πνεύμα των Ελλήνων και στις δύο περιπτώσεις θα δοκιμαστεί στο έπακρο. Αυτός είναι ο μύθος της Σκύλλας και της Χάρυβδης. Αν εξετάσετε ειλικρινά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα διαπιστώσετε ότι οι οικονομικά ισχυρές προς στιγμήν οικονομίες, κερδοσκοπούν πάνω στα κεφάλια των αδύναμων. Δεν υπάρχει πολιτική βούληση, δεν υπάρχει ένωση. Η αρχή του ευρωπαϊκού οράματος λέγεται διαχωρισμός.

- Αισθάνεσαι ότι έφτασε η ώρα για κυβέρνηση της Αριστεράς;

Δεν αισθάνομαι καλά εκτεθειμένος σε μονόχρωμα πλάνα. Η εντολή, είναι η ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ με κάθε τίμημα. Δεν ανέχομαι να εξαιρούνται οι διάφορες τάσεις και στάσεις στον πολιτικό χώρο. Χρειαζόμαστε μια Εκκλησία του Δήμου και πρέπει οπωσδήποτε να τα καταφέρουμε.

Ο Τσίπρας πρωθυπουργός; Είναι πιο συμπαθητικός απ’ τους άλλους!

- Πώς θα σου φαινόταν ο Αλέξης Τσίπρας για πρωθυπουργός;

Ποιο συμπαθητικός από τους προηγούμενους ή τους εραστές της πρωθυπουργίας. Νέος που θα μάθει πολύ γρήγορα της απαραίτητες κινήσεις, όπως και όταν χρειαστεί.

- Έχω ρωτήσει και αρκετούς άλλους και έχω πάρει πολύ ενδιαφέρουσες απαντήσεις. Αν έπεφτες πάνω στον Γιώργο Παπανδρέου και Κώστα Καραμανλή τι θα τους έλεγες;

Πιστεύετε ότι σ’ ένα βαθιά διαπλεκόμενο έργο ο Παπανδρέου ή ο Καραμανλής μπορούσαν να κάνουν πολλά; Η εξουσία δεν ήταν στα χέρια τους. Το λεγόμενο «βαθύ κράτος», η «κόζα νόστρα», δηλαδή η πελατειακή συμμορία, έχει τα ηνία στα χέρια της. Δεν θα τους έλεγα κάτι. Ίσως τους κερνούσα ένα τσιγάρο και μία ρακί ,αλλά ξέρω τι θα τους έλεγε η μάνα μου: «Γιατί βρε πουλάκι μου;»

Σαμαράς & Βενιζέλος; Συμπαθείς & φιλόδοξοι

- Πώς θα χαρακτήριζες τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο;

Συμπαθείς , ασθμαίνοντες, ανησυχούντες , με μεγάλες φιλοδοξίες σε ζόρικους καιρούς.

- Φτωχαίνει η Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα. Και στο τραγούδι. Τι ήταν για σένα ο θάνατος του Δημήτρη Μητροπάνου;

Η Ελλάδα δεν φτωχαίνει επειδή φεύγουν κάποιοι εκπρόσωποι- όποιοι και να είναι και όποιες αξίες κι αν κουβαλούν. Το πολιτιστικό, πολιτισμικό μας επίπεδο γεννάει τους αντίστοιχους εργάτες. Εγώ βλέπω μια άλλη δυναμική στα νεότερα στρώματα με γνώση, διάθεση και ενθουσιασμό. Μην κοιτάτε τις οθόνες σας ούτε τα πολυτελή καταστήματα της εμπορίας μουσικών προτάσεων του «τίποτα». Αλλού παίζει η νέα υπόθεση.

- Κάποτε λέγαμε οτι ο Στράτος Διονυσίου ήταν ο διάδοχος του Καζαντζίδη. Διάδοχος του Μητροπάνου υπάρχει;

Λάθος διαπιστώσεις κάνετε και ύστερα τις πιστεύετε ως αληθινές. Ο Διονυσίου ήταν ο Διονυσίου και δεν είχε σχέση διαδοχής με τον Καζαντζίδη. Το ίδιο και ο Μητροπάνος σε σχέση με το Διονυσίου. Χρειάζεστε μια συνεπή σειρά δεδομένων και όταν δεν προκύπτει, βρίσκετε ένα κενό. Τις συσχετίσεις θα τις βρείτε αργότερα, πολύ αργότερα.
 

Το life style δεν πεθαίνει έτσι εύκολα

- Η κρίση εξαφάνισε και την Ελλάδα του life style. Της ψευτογκαμουριάς, των δήθεν που έκλειναν πάντα πρώτο τραπέζι -πίστα στα μπουζούκια. Πόσο κακό έκανε όλο αυτό στο ελληνικό τραγούδι;

Περιμένετε. Είστε βιαστικός στις κρίσεις σας. Το life style δεν πεθαίνει έτσι εύκολα. Είναι η δικαιολογία του διαταραγμένου και αυτού που χρειάζεται την προσοχή μας πάση θυσία. Η πνευματική φτώχεια και η αίσθηση απώλειας του εσωτερικού μας πυρήνα , γεννάει την ανάγκη εξωτερικής διακόσμησης. Ένας πιστός του life style, αν του επιτρεπόταν να εκφραστεί με μία μόνο λέξη, μπορεί να φώναζε «βοήθεια»!!! Το πιο πολύχρωμο πουλί και αυτό που κρώζει πιο δυνατά, στην ουσία ζητάει την αγάπη μας.

- Ξεχωρίζεις κάποιο νέο τραγουδοποιό; Κάποιο νέο ερμηνευτή η ερμηνεύτρια;

Σας το είπα πιο πάνω. Υπάρχουν και θα τους βρείτε σε μικρά μαγαζιά , σε μπάρ, σε μικρές μουσικές σκηνές , στο δρόμο, σε ταβέρνες. Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, η γκρεμισμένη δισκογραφία και τα έντυπα, συνεχίζουν συντεταγμένα να προβάλουν το πρότυπο ενός ηλιθίου.

- Πες οτι αποφάσιζες να φύγεις απ’ την Ελλάδα. Ποιο τραγούδι θα διάλεγες να πάρεις μαζί σου; Ποιο συνθέτη, ποιον τραγουδιστή, ποιον ποιητή;
Και τι θα άφηνες για πάντα πίσω σου;

Δεν φεύγω από την Ελλάδα εκτός και αν με διώξετε. Έτσι, δεν χρειάζεται να μεταφέρω κανέναν και τίποτα πουθενά.

- Διάλεξε ένα τραγούδι απ’ την ελληνική δισκογραφία και ένα απ’ τη διεθνή.

Ένα τραγούδι από άποψη στίχου, μουσικής και ερμηνείας είναι το ”Πώς να σωπάσω μέσα μου”, σε στίχους του Κώστα Κινδύνη, μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και ερμηνεία Νίκου Ξυλούρη. Και ένα τραγούδι του John Lennon το “Imagine”.

Από τον Βαγγέλη Λιακόγκονα

Απόδραση απ' τη σιγουριά

της Sadahzinia

Παλιά γαντζωνόμουν απ’ τα όμορφα που συνέβαιναν στη ζωή μου και τα έφερνα στο μυαλό μου ξανά και ξανά σαν ζωηρή παλινωδία. Με έκανε να αισθάνομαι ασφάλεια αυτή μου η συνήθεια. Σιγουριά και γλύκα. Όταν πριν δεκαοχτώ χρόνια προέκυψαν στη ζωή μου οι Active Member άρχισα να εκπαιδεύομαι άθελα μου σε ένα διαφορετικό κυνήγι για τα όμορφα πάντα. Κι αυτό γινόταν μόνο με αποδράσεις από την σιγουριά, από την νοσταλγία. Οι στιγμές ντανιάζονταν μέσα μου, πλήρες απόθεμα στην ψυχή μου, ξέχειλη η μνήμη μου κι όλες μου οι αισθήσεις μέσα σε πλημμύρα από πράγματα που συνέβησαν, λόγια, στίχους, ματιές, μυρωδιές. Αλλά έμαθα να τα βάζω όλα μέσα μου. Σαν αρχείο. Όχι σαν εκθετήριο στιγμών. Να τα πατικώνω καλά, να φτιάχνω χώρο για τα επόμενα. Δύσκολη δουλειά. Ο φόβος ότι κάτι θα πάει στραβά και θα βουτηχτείς στην ασχήμια και την μιζέρια του άλλου είναι εκεί. Σε προκαλεί να κάνεις πίσω. Να κάνεις πίσω βήματα και να αναπολήσεις όλα όσα θα μπορούσαν να σε φασκιώσουν για τα καλά με το σίγουρα ωραίο που η επιλεκτική σου μνήμη φρόντισε να κρατήσει. Όμως, χιλιάδες φορές εβρισκα το κουράγιο να αφήνω χώρο στην έκπληξη και σε αυτό που θα ΄ρθει. Και είχα το δίκιο με το μέρος μου. Αν ψάχνεις τα όμορφα διαρκώς οι μούσες θα σταθούν γενναιόδωρες και θα σου ανοίξουν δρόμους.

Φέτος, ως Active Member γιορτάζουμε 20 χρόνια. Όχι όμως για να αναπολήσουμε, γιατί ακόμα έχουμε πολλά κουράγια για να ζήσουμε και να φτιάξουμε. Γιορτάζουμε που πέρασαν 20 χρόνια κι ακόμα είμαστε εδώ, πιο δυνατοί – που αντέξαμε και δε λυγίσαμε και έχουμε μαζί μας δυο και τρεις γενιές ανθρώπων να μουρμουράνε τραγούδια μας. Γιορτάζουμε ήδη τα επόμενα 20 χρόνια κι όσα θα βρούμε εκεί. Ή οσα θα φτιάξουμε αν τίποτα δε βρούμε.

Τα γιορτάσια μας συνεχίζονται σε διάφορα μέρη, σε βάλτους και ηλιοπέρβολα καθώς και μέσα από τον ερχόμενο δίσκο μας το «Αρσενάλι»...

Από την ιστοσελίδα  Πρωταγωνιστές