Ο Πατέρας Γερμανός Δημάκος αποτελεί ένα ξεχωριστό και μοναδικό κεφάλαιο στην ιστορία της Εθνικής Αντίστασης αλλά και του Κλήρου. Ένας αγωνιστής Κληρικός που όταν ο τόπος είχε πάρει φωτιά και η ιστορία καλούσε τους τολμηρούς για να αναστήσουν την ελευθερία εγκατέλειψε την μοναχική παλαίστρα και κίνησε στα βουνά για να διαλαλήσει την ελπίδα.
Κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ τον Μάϊο του 1943 και περίμενε στην σειρά του για να πάρει το αγωνιστικό του ψευδώνυμο γιατί έπρεπε οι αγωνιστές να κρύβουν την αληθινή ταυτότητα τους για να μπερδεύουν στις επικοινωνίες τις δυνάμεις της ναζιστικής κατοχής και των συνεργατών τους. Ο υπεύθυνος αυτής της ιδιαίτερης "ονοματοδοσίας" καπετάνιος του ΕΛΑΣ Λευτέρης Χρυσιώτης αδυνατούσε να βρει ένα ψευδώνυμο κατάλληλο για τον π. Γερμανό και εκείνος τράνταξε όλο το σώμα του από ανυπομονησία. Το περιστατικό παρακολουθούσε ο Αρχηγός του ΕΛΑΣ Άρης Βελουχιώτης και έσπευσε με χαμόγελο να μιλήσει στον π. Γερμανό: "Μην είσαι ανυπόμονος Παππούλη"! Στο άκουσμα αυτής της έκφρασης ο Χρυσιώτης σηκώθηκε από την καρέκλα πέταξε τα φύλλα της κατάταξης και αναφώνησε: "Αυτό είναι το όνομα σου Ανυπόμονο θα σε ονομάσουμε"! Τα "βαφτίσια" μόλις είχαν γίνει και μόλις είχε ξεκινήσει μια βαθιά πνευματική σχέση του π. Γερμανού με τον Άρη Βελουχιώτη!
Ο Πατέρας Γερμανός Δημάκος έζησε κοντά στον Άρη Βελουχιώτη από τον Μάϊο του 1943 μέχρι τον Μάρτιο του 1945 και θυμάται όλες τις σημαντικές στιγμές στιγμές του Αρχηγού του Ελληνικού Απελευθερωτικού Στρατού. Ένα από τα πολλά περιστατικά που του άρεσε να διηγείται και που του είχε αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην μνήμη ήταν και το παρακάτω*: "Ήταν 17 Ιανουαρίου και ο Άρης γυρίζει και μου λέει: Παππούλη πόσο έχει ο μήνας αύριο; Δεκαοκτώ του απάντησα. Εγώ δεν γιορτάζω; Αναρωτήθηκε ο Άρης. Θανάση με λένε. Αύριο θα πάμε στην Εκκλησία. Πράγματι, πήγαμε στην Εκκλησία, ο Άρης στάθηκε για πολλή ώρα κλαρίνο. Θα μου πεις το έκανε για να τον δει ο κόσμος; Πάρε το κι έτσι, αλλά το έκανε. Και ποτέ δεν τα έβαλε με την θρησκεία. Κοίτα, απολογητής του Άρη δεν γίνομαι. Άλλα απολογητής της Αλήθειας γίνομαι".
Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας ο Πατέρας Γερμανός αποσύρθηκε στην Μονή Αγάθωνας, κατάφερε να επιβιώσει την περίοδο του Εμφυλίου και παρέμεινε ως Ηγούμενος της Μονής μέχρι την παραίτηση του και την πλήρη αφοσίωση του στα μοναχικά του καθήκοντα μέχρι το τέλος της ζωής του. Και το Νοέμβριο του 2000, κατόπιν προτάσεως του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστόδουλου, ο Γέροντας Γερμανός έλαβε τιμητική διάκριση από την Εκκλησία της Ελλάδος για την δράση του στην Εθνική Αντίσταση.
Είχα την μεγάλη ευλογία από τον Θεό να γνωρίσω* τον Πατέρα Γερμανό το 2000 και να συνδεθούμε με πνευματικούς δεσμούς και προσωπικές εκμυστηρεύσεις. Ζούσε σε ένα μικρό κελί που ο τοίχος δεν ξεχώριζε από τις εικόνες. Με χαμηλή όραση διάβαζε κάθε μέρα τους ψαλμούς από ένα μεγάλο βιβλίο και παρά τα προβλήματα (μεταξύ άλλων) ο αντάρτης δεν έχανε ακολουθία. Όταν τον ρώτησα, "Γέροντα πότε θα μιλήσουμε για την ιστορία και τα πρόσωπα της"; Και μου απάντησε: "Μα τώρα! Δεν ξέρεις αν θα ξανακούσω κούκο". Ήταν χειμώνας και εννοούσε πως δεν ξέρει αν θα τον βρει, αν θα είναι ζωντανός της Άνοιξη. Μου μίλησε για λόγια γεμάτα θαυμασμό για τον Άρη αλλά και για τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τον οποίο και αγαπούσε. Ήταν ένας άνθρωπος ευφυής, ταπεινός και δεν διεκδίκησε ποτέ τίποτα για τον εαυτό του. Με πηγαία αίσθηση της χαράς και με μια απλότητα της σοφίας. Έφυγε για τον Παράδεισο στις 9 Ιουνίου του 2004.
Τον θυμάμαι πάντα με αγάπη, ήταν μια από τις συγκλονιστικότερες προσωπικότητες που γνώρισα και με έμαθε να διαβάζω ένα κομμάτι της ιστορίας από εκείνον που την έζησε. Με πλούσια πατερική και θεολογική κατάρτιση που επιμελώς έκρυβε.
Να μας προσέχεις από τον Παράδεισο γλυκέ μας, Αντάρτη, Ανυπόμονε!
Κώστας Ζουρδός
*Το έχει διηγηθεί και στον Δημοσιογράφο αείμνηστο Δημήτρη Γουσίδη ο οποίος το δημοσίευσε στην εφημερίδα τα ΝΕΑ την Τρίτη 13 Ιουνίου του 1995.
*Την γνωριμία μου με τον Πατέρα Γερμανό την οφείλω στον συνοδοιπόρο εκ νεότητας και συμφοιτητή π. Πρόδρομο Κολκτουκτσόγλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου