Συμπληρώθηκαν έξι χρόνια από την οσιακή κοίμηση του Μακαριστού Γέροντα Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο και αναπολούμε την στοργή και την πατρική του αγάπη που απλόχερα χάριζε σε όλους μας! Θα μπορούσε πολλά να γράψει κανείς για τον Γέροντα και ασφαλώς υπάρχουν και κάποιοι που θα μπορούσαν να πουν περισσότερα για την συγκλονιστική ποιμαντική του προσωπικότητα. Επιτρέψτε μου, στην μνήμη του, να αναφέρω τρία - τέσσερα παραδείγματα για να φωτίσω την προσωπικότητα αυτή και να θέσω ένα ερώτημα αναπάντητο ακόμα μέσα μου!
- Σαν λαϊκός κατηχητής ο Κωνσταντίνος μάζευε τους νέους του Βαρθολομιού και τους έκανε κατήχηση σε Ναό κοιμητηριού του χωριού του δίπλα στα μνήματα. Εκείνος που έκανε το μεγαλύτερο έργο εσωτερικής ιεραποστολής στην νεότερη ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος ξεκίνησε τον ποιμαντικό του δρόμο μέσα σε έναν Ναό κοιμητηρίου. Κήρυκας της αληθινής ζωής σε ζωντανούς και τεθνεώντες.
- Αγαπούσε τους νέους σε υπερβολικό βαθμό και ενώ ήταν κατάκοπος από τις διοικητικές και πνευματικές υποχρεώσεις ενός Μητροπολίτη, όταν γύριζε στο μοναστήρι του πήγαινε κατευθείαν στην κατασκήνωση για να διαπιστώσει αν οι κατασκηνωτές σιτίστηκαν σωστά.
- Ένα πνευματικό του παιδί, κληρικός, που υπηρετούσε στην επαρχία μετατέθηκε στην Αρχιεπισκοπή. Ο Γέροντας επιμελήθηκε την εγκατάσταση του στην Αθήνα με τέτοιο φροντίδα που του έκανε και πνευματικές υποδείξεις ακόμα και για τις κουρτίνες του σπιτιού του.
- Στις τελευταίες στιγμές της ζωής του ζήτησε να δει και να συγχωρεθεί με όσους τυχόν στεναχώρησε κληρικούς και λαϊκούς και πολλές συναντήσεις έγιναν στο νοσοκομείο στις τελευταίες επίγειες στιγμές του. Τα τελευταία του λόγια ήταν ικεσίας στον Χριστό για να τον τοποθετήσει σε μια μικρή γωνιά του Παραδείσου.
Νομίζω πως με όλα τα παραπάνω φανέρωσα και ξανά θύμισα την γεμάτη από Αγάπη καρδιά του Γέροντα.
Και ένα ερώτημα που ενώ φαίνεται αυτό αναφορικό νομίζω ότι για πολλούς από εμάς είναι κοινό. Γνώρισα τον Γέροντα το 1986. Εγώ ήμουν 13 χρόνων και εκείνος 60. Και με κέρδισε αμέσως. Όπως και εκατοντάδες άλλους. Ο Γέροντας δεν ήταν ψηλός, εντυπωσιακός με ξανθά μαλλιά και πράσινα μάτια ήταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος αλλά με πνευματική αύρα που σε μαγνήτιζε. Ήταν αυστηρός αλλά όχι απαγορευτικός. Ήταν πεισματάρης αλλά όχι ανυποχώρητος. Ήταν άνθρωπος περασμένων εποχών αλλά άγγιξε τις μελλοντικές. Ήταν δεινός ρήτορας (του έφταναν τέσσερις γραμμές σε ένα φύλο για να μιλήσει σε ένα μεγάλο ακροατήριο ασταμάτητα) και ιεροπρεπής βυζαντινός λειτουργός.
Ένας κληρικός που άνοιξε δρόμους που έγινε δρόμος. Ήθελε να γνωρίζει το ποίμνιο του και ο Θεός τον αξίωσε, τον ευλόγησε να αφήσει την τελευταία του πνοή στον αγαπημένο του Πειραιά.
Θα κλείσω τις θύμησες με τον Γέροντα με ένα όχι γνωστό σε όλους περιστατικό. Ο Γέροντας αγαπούσε όλους όσους προσέφεραν ιεραποστολικά για την Εκκλησία και την Μητρόπολη του ανεξαρτήτως θέσεως και ιδιότητας. Είχε πληροφορηθεί ότι μια μαγείρισσα που χρόνια διακονούσε στις κατασκηνώσεις ήταν σοβαρά ασθενής (η αξέχαστη αγιασμένη κ. Ειρήνη) και πολλά μεσημέρια μετά τις διοικητικές εργασίες της Μητροπόλεως πήγαινε στο σπίτι της για να της κάνει συντροφιά.
Αυτός ήταν ο Γέροντας Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος γεμάτος αγάπη και έγνοια για τους άλλους και αν και όπως προφήτεψε "ξεχασμένος αλλά όχι λησμονημένος" θύμα της λήθης, της άγνοιας, της μικρο σκοπιμότητας και της αγνωμοσύνης παραμένει πρώτος για πάντα στις καρδιές μας. Για αυτούς που ξέρουν και αναγνωρίζουν και είναι πολλοί ότι το κερί πάντα φωτίζει αναμμένο ή όχι.
Και από εκεί την μικρή γωνιά του Παραδείσου την "πειραιώτικη" πρεσβεύει για όλους εμάς!
Κώστας Ζουρδός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου