"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο! Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλη σου θα ματώσεις απ΄ τις φωνές, το πρόσωπο σου θα ματώσει από τις σφαίρες - μα ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων, κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία!...Και πρόσεξε μην ξεχαστείς ούτε στιγμή!"....
Στις 30 Οκτωβρίου, ξημερώματα Κυριακής του 1988, στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο αφήνει την τελευταία του πνοή μετά από αλλεπάλληλες επεμβάσεις ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές των νεοελληνικών γραμμάτων. Ο Τάσος Λειβαδίτης - κατά την γνώμη μας - είναι ο μεγαλύτερος λαϊκός "θεολόγος" εκτός θεολογικής σχολής και ο κύριος εκφραστής της θεολογίας της αγάπης, του δοσίματος στον άλλον, του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Ένας ποιητής που αγωνίστηκε στην πράξη, που τραγουδήθηκε και που συνέδεσε το έργο του με τον αγώνα των απλών ανθρώπων για ειρήνη, καταπολέμηση της φτώχιας και των κοινωνικών ανισοτήτων. Ένας κοινωνικός "ευαγγελιστής", ένας "απόστολος" της αγάπης και της ελευθερίας!...
"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί να αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου. Δεν θα διστάσεις. Θα απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου, θα απαρνηθείς την βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι, για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο. Μπροστά σε τίποτα δεν θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς. Το ξέρω, είναι όμορφο να ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς ένα άστρο, να ονειρεύεσαι. Είναι όμορφο σκυμμένος πάνω από το κόκκινο στόμα της αγάπης σου, να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον. Μα εσύ πρέπει να τα αποχαιρετήσεις όλα αυτά και να ξεκινήσεις γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τα άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος!"...
