ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΓΑΠΗ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΦΑΡΜΑΚΗΣ

          

Σπουδαίο κοινωνικό έργο προσφέρει το Ίδρυμα Περιθάλψεως Ατόμων με Νοητική Υστέρηση ή και με Σύνδρομο Down, της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών στην Άνω Γλυφάδα. Διευθυντής του Ιδρύματος και Γραμματέας του Δ.Σ. του ιδρύματος είναι ο αρχιμανδρίτης Νικόδημος Φαρμάκης.

Το έργο του μαχητικού αρχιμανδρίτη, που είναι οπλισμένος με αγάπη, επαίνεσε ο μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, σε τιμητική εκδήλωση που έγινε τον περασμένο Ιανουάριο.

«Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον π. Νικόδημο που κατάφερε να αναπτύξει έναν τέτοιο οργανισμό προσφοράς σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλοί να θαυμάζουν πραγματικά αυτό το έργο. Ευχόμαστε να συνεχίσετε να προσφέρετε πάνω από όλα Αγάπη», είπε μεταξύ άλλων ο μακαριώτατος.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΩΝ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ "ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ"

        

Πανελλαδική συγκέντρωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης για τα παιδιά και τις οικογένειες τους με σοβαρά προβλήματα διαβίωσης
 
«Το Χαμόγελο του Παιδιού» ενόψει του Πάσχα κινητοποιεί για μία ακόμα φορά πολίτες και φορείς, προκειμένου να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα για τα χιλιάδες παιδιά και τις οικογένειές τους με σοβαρά προβλήματα διαβίωσης που στηρίζει πανελλαδικά και καθημερινά.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» καλεί όλους να στηρίξουν την πρωτοβουλία αυτή με δεδομένο ότι ο αριθμός των οικογενειών, που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τα στοιχειώδη για τα παιδιά τους, αυξάνεται δραματικά.
Τα ράφια στα Κέντρα Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας, που λειτουργεί ο οργανισμός πανελλαδικά, έχουν πλέον αδειάσει, ως συνέπεια των δυσμενών οικονομικών συνθηκών που αντιμετωπίζουν τόσο οι πολίτες όσο και οι εταιρίες στη χώρα μας.

Ωστόσο, χάρη σε ανάλογες κινητοποιήσεις και στη θετική ανταπόκριση των συμπολιτών μας το 2013 και παρά τις τεράστιες δυσκολίες, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στήριξε πανελλαδικά 10.547 παιδιά και τις οικογένειές τους με σοβαρά προβλήματα διαβίωσης.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΩΟΥ

      

Της Ξανθίππης Αγρέλλη

Όταν το τελευταίο  παιδί του αείμνηστου παπά Στεφανή, αποφάσισε να γίνει ιερομόναχος, κανείς δεν φανταζόταν την λαμπρή εξέλιξη του.

Παιδί πολυμελούς οικογένειας, ο κατά κόσμον Φίλιππος Διακοπαναγιώτης,  αποφάσισε να ακολουθήσει τον δικό του ξεχωριστό  δρόμο. Μοναχικός οδοιπόρος ή μάλλον ορειβάτης, στο  δύσβατο και ανηφορικό   μονοπάτι της ζωής,  επέλεξε να αντιμετωπίσει μόνος του κάθε δυσκολία που θα συναντούσε και να παλέψει με τους δικούς του προσωπικούς δυνάστες.

Ο  μικρότερος,  ο Βενιαμίν  από οικογένεια ιερέων, γεννημένος το 1960,  αποφασίζει νεότατος να βαδίσει τον  δύσκολο δρόμο που χάραξε ο Μέγας Αντώνιος και οι άλλοι Άγιοι ασκητές και αναχωρητές του Χριστιανισμού.
Ο 25χρονος Φίλιππος,    νέος  φόρεσε   το βαρύτιμο ράσο του ιερομόναχου, αφού   τέλειωσε τις πολλαπλές Θεολογικές και άλλες σπουδές του, καθώς και τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.

Η κρίση οδηγεί στην ...υποκρισία

 

Του Πρωτοπρεσβύτερου Χρήστου Τσάκαλου

Το Μυστήριο του Γάμου είναι ένα από τα επτά Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Στην πιο σημαντική στιγμή της ζωής του ζευγαριού έρχεται η Εκκλησία μας να τους ευλογήσει, προκειμένου να ξεκινήσουν τη ζωή τους με την ευλογία του Θεού. Έτσι ατενίζουν τη νέα αυτή περίοδο της ζωής τους με αισιοδοξία και ελπίδα. Μυσταγωγός του Μυστηρίου είναι ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός.
Το σημαντικό αυτό Μυστήριο του Γάμου έχει αρχίσει εδώ και μερικά χρόνια να υποβαθμίζεται από τους ενδιαφερομένους και να θεωρείται απλώς μια επισημοποίηση της σχέσης τους. Στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας τη θέση του Μυστηρίου του Γάμου έχει καταλάβει σε κάποιες περιπτώσεις ο πολιτικός γάμος, ο οποίος θεσπίστηκε το έτος 1982 και πραγματοποιείται στα δημαρχεία των πόλεων με τις «ευλογίες» του δημάρχου.

Ο λόγος για την αύξηση τελέσεως πολιτικών γάμων έναντι θρησκευτικών λόγω διαφοράς κόστους.
Σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδος ΕΘΝΟΣ (Σάββατο 9 Μαρτίου 2013 σελ. 21), παρουσιάζει την αύξηση των πολιτικών γάμων και την μείωση των θρησκευτικών λόγω υψηλοτέρου οικονομικού κόστους του θρησκευτικού και χαμηλοτέρου του πολιτικού. Κάνοντας ένα υποθετικό κοστολόγιο καταλήγει ότι, το κόστος του θρησκευτικού γάμου ανέρχεται στο ποσό των 2.600 έως 4.200 €, στο ποσό αυτό στην εκκλησία αναλογεί το ποσό των 100 έως 500 €. Αντιστοίχως δε του πολιτικού γάμου ανέρχεται στο ποσό των 55 έως 600 €.
Και εδώ λέμε ότι περισσεύει η υποκρισία. Και αναρωτιόμαστε: Τα 100 έως 500 ευρώ, που αναλογούν στην Εκκλησία, οδηγούν τα ζευγάρια στην τέλεση πολιτικού γάμου;

Ερημίτης εν μέσω της πολυθορύβου πόλεως

 

ΜΑΡΘΑ μοναχή

Ο πατέρας του πέθανε νέος, τον άφηκε 14 ετών. Τον πήρε η μητέρα του μαζί με μια αδελφή και ήλθανε στας Αθήνας, αι οποίαι Αθήναι, μας έλεγε, άρχιζαν από την Ακρόπολη και έφθαναν ως την Παναγία τη Βλασσαρού.
Τον πάντρεψε η μητέρα του ετών 17. Μετά πέντε έτη εχειροτονήθη ιερεύς εις την εκκλησίαν του Προφήτου Ελισαίου το 1884. Δεν πέρασε πολύς καιρός, όταν ένας πατριώτης του τον παρεκάλεσε να τον λυπηθή γιατί κινδύνευε η περιουσία του από χρέος. Αμέσως προσεφέρθη
ο πονόψυχος να βάλη την περιουσίαν του ενέχυρον, για να σωθή ο πλησίον του, ώσπου τού την επήρανε και ησύχασε. Απαλλαγείς λοιπόν από τις κοσμικές και κτηματικές φροντίδες, επεδόθη ες ολοκλήρου, ψυχή τε και σώματι εις την ζωήν των μεγάλων ασκητών της ερήμου, εν μέσω της πολυθορύβου πόλεως των Αθηνών.

Κατ' αρχήν έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον. Η ενορία του απηρτίζετο από... 13 οικογένειας. Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως. Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε). Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από... οχτώ οικογενείας! Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων. Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.

Ὁ ἀναρχικὸς καταστρέφει. Ὁ ἅγιος μεταμορφώνει. Καὶ οἱ δύο ὅμως ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἴδια βάση, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ἐλευθερία.

Ὁ ἀναρχικὸς καταστρέφει. Ὁ ἅγιος μεταμορφώνει. Καὶ οἱ δύο ὅμως ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἴδια βάση, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ἐλευθερία.

π.Ανανίας Κουστένης

Όταν ο Άγγελος έκλαψε …

          

Γεμάτα τα μικρά στρογγυλά τραπεζάκια μέσα και έξω από το καφενείο, γεμάτα από βιαστικούς πελάτες που έρχονται έτσι στα γρήγορα έναν καφέ να πιουν, να στυλωθεί η ψυχή τους, και μετά να ξαναπάνε απέναντι, δίπλα να σταθούν στο δικό τους άνθρωπο, δίπλα ή καλύτερα ένα να γίνουν με τον πόνο και την ανημπόρια, που κατάληψη έχουν κάνει σε όλα τα πατώματα, σε όλα τα δωμάτια του μεγάλου νοσοκομείου και έχουν ποτίσει θαρρείς ολόκληρο το τεράστιο οικοδόμημα.
Ένα καφεδάκι, μια-μια η ρουφηξιά αλλά η σκέψη είναι εκεί, και τα πόδια χορεύουν σαν να βιάζονται να πάνε πάλι κοντά σε αγαπημένο άρρωστο. —Κάτσε εδώ, καλά είναι, τι καφέ θες να πάω να φέρω.
Σε λίγο γύρισε με το δισκάκι, δυο νεράκια και δυο καφεδάκια. Λίγα τα λόγια τους αλλά φανέρωναν την έντασή τους, την έγνοια και την ανησυχία τους. Μια φωνή έκανε και τους δυο να γυρίσουν το κεφάλι. —Με λένε Άγγελο και, αν επιτρέπετε, θα ήθελα να καθίσω μαζί σας.

“Του Πάθους και της Ανάστασης” το νέο βιβλίο του Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη από τις εκδόσεις “Αρχονταρίκι”

   

Τα κείμενα του βιβλίου είναι μια πρόσκληση σ᾽ όλους μας για να γευθούμε τη χάρη της μετάνοιας, να γνωρίσουμε τα παραδείγματα των Αγίων που προβάλλονται διαδοχικά, να προσεγγίσουμε την ιλαρή Μορφή της Παναγίας στην αγάπη του Υιού Της και να φθάσουμε στο αποκορύφωμα: την άρση του σταυρού και την συμπόρευση με τον Ανερχόμενο στον Γολγοθά Κύριο!
…Τον κόπο της ανόδου διαδέχεται η κοινωνία με τον Αναστάντα Χριστό, η αναστροφή με τους Αγίους μέσα στην Εκκλησία, που είναι Εκείνος ο Ίδιος, παρατεινόμενος εις τους αιώνας.
Αξίζει να εντρυφήσουμε, να καθρεπτισθούμε στις σελίδες του και να λάβουμε κατευθυντήριες γραμμές στον αγώνα μας…
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Πρόλογος
Α´ – ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
Εισαγωγικά
Ο χαρακτήρας της Σαρακοστής
Το σύνθημα της Σαρακοστής
“Και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου…”
Ο Τελώνης και ο Φαρισαίος
Ο άσωτος

ΝΤΟΜΠΡΗ ΝΤΟΜΠΡΕΦ Ο «Ζητιάνος του Θεού»

Κείμενο Θεοδώρα Αβαγιανού

 

Γέροντας Ντόμπρη Ντόμπρεφ. «Αγιος, ασκητής, αγωνιστής, άγγελος, μαχητής, απεσταλμένος του Θεού, οδοιπόρος, ταξιδευτής από το παρελθόν, ζητιάνος…». Φέτος συμπληρώνει τα 99 του χρόνια και συνεχίζει να βοηθάει τους ανθρώπους μοιράζοντάς τους τη μοναδική του περιουσία… την καλοσύνη και την ανθρωπιά.
O Ντόμπρι Ντόμπρεφ είναι ένας άνθρωπος που περνά την ημέρα του μπροστά στον ιερό ναό των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου. Δεν επαιτεί αλλά αναζητά ανθρώπους να τον βοηθήσουν στο θεάρεστό έργο του.
Παρόλο που οι περισσότεροι πίστευαν ότι πρόκειται για έναν συνηθισμένο ζητιάνο, πρόσφατα έγινε γνωστό ότι τα χρήματα που κέρδισε όλα αυτά τα χρόνια, τα οποία υπολογίζονται γύρω στα 40.000 ευρώ, τα έδινε για την αποκατάσταση μοναστηριών, εκκλησιών αλλά και για την ενίσχυση ορφανοτροφείων, γηροκομείων και φτωχών οικογενειών.

Η ωφέλεια της νηστείας στην κανονική παράδοση της Εκκλησίας

Αρχιμ. Φιλόθεος Πετράκος

Μία από τις σημαίνουσες νηστείες της Εκκλησίας μας είναι και αυτή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Συνιστά παλαιότατο θεσμό, καθώς διδάχθηκε από τους ίδιους τους Αποστόλους. Σύμφωνα με την αποστολική παράδοση, η νηστεία αυτή πρέπει να φυλάττεται, καθώς θεσπίστηκε σε ανάμνηση της σαρανταήμερης νηστείας του  Κυρίου στην έρημο, πριν από την έναρξη της δημόσιας, κοσμοσωτήριας επί γης δράσης Του (Μτθ. δ’, 2).

            Η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μαζί με τη νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής συνιστούν τις αρχαιότερες νηστείες της χριστιανικής Εκκλησίας.  Επίσης, οι ημέρες αυτές είναι οι μόνες περίοδοι και ημέρες νηστείας που έχουν επικυρωθεί από Οικουμενικές Συνόδους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ζωναράς στην ερμηνεία του  στον ΞΘ’ (69) κανόνα των Αγίων Αποστόλων αποδίδει ίση αξία στη νηστεία Τετάρτης και Παρασκευής με εκείνη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Όταν πεινάς για νόημα…. Μια βαθύτερη κατανόηση της τροφής και της νηστείας

Π.Λίβυος

Τροφή δεν είναι μόνο ότι τρώμε αλλά κάτι πολύ βαθύτερο σε σχέση με την ύπαρξη μας. Όταν το βρέφος πεινάει δεν χορταίνει απλώς και μόνο μέσα από ένα γεύμα, αλλά κυρίως και πρωτίστως μέσα από μια σχέση.

Η μάνα είναι τροφός όχι δίνοντας το γάλα της, αλλά μεταγγίζοντας την σχέση της, την αγάπη, την θαλπωρή, την στοργή και την ασφάλεια στο μωρό της. Είναι η τροφή εκείνη, που πέρα από την βιολογική συντήρηση προσφέρει το νόημα της ύπαρξης.

Έτσι τροφή δεν είναι απλά ο χορτασμός ενός σώματος αλλά μιας ύπαρξης που πεινάει για Νόημα.

Ο Αδάμ λαμβάνει την λάθος «τροφή» και αυτοεξορίζεται από το παράδεισο. Όμως στην πραγματικότητα η διήγηση μας λέει ότι χάνει την σχέση του με τον Θεό και αμέσως με τον συνάνθρωπο του, αφού έχει θρυμματίσει πρωτίστως την εικόνα του Εαυτού του. Η πτώση του δεν είναι ότι θέλησε να τραφεί, αλλά ότι το έκανε με λάθος τρόπο. Ότι διάλεξε λάθος τροφή να χορτάσει την πείνα του για νόημα, για ελευθερία, για Θεό.

Πιστός υπηρέτης

Για δες θαύμα κι αντίθαυμα που γίνεται στον κόσμο! Μες  στην πλατιά, στην ατέλειωτη έρημο, π’  ολόγυρα μοιάζει ν’  ακουμπά στον ουρανό, ένα λιοντάρι, θηρίο μαγαλόσωμο, κρατάει με τα δόντια του ένα σκοινί από φοινικόφυλλα πλεγμένο και σέρνει, δεμένο απ’  το σκοινί, ένα γαϊδουράκι. Ποιος να πιστέψει σε τέτοιο θέαμα! Και το γαϊδούρι, φορτωμένο ζερβά-δεξιά, ασκιά γεμάτα με νερό, ακολουθεί ήρεμα κι αργά τον παράξενο οδηγό του.
Στο βάθος άρχισε να ξεχωρίζει ένα χτίσμα, τριγυρισμένο από φράχτη χαμηλό. Κι ακόμα πιο μακριά, στη βαθουλή την κοίτη του, κυλά τα ήρεμα νερά του ο ποταμός, ο Ιορδάνης.
Τραβάνε κατά κει γαϊδούρι και λιοντάρι. Είναι το μοναστήρι που ‘χτισε ο γέροντας Γεράσιμος και είναι τα δυο ζώα του μοναστηριού οι υπηρέτες.
Σαν είχε βρεθεί κάποια φορά στην έρημο ο γέροντας, ήρθε κοντά του σέρνοντας το πόδι ένα θεόρατο λιοντάρι. Είχε στη μια πατούσα του βαθιά μπηχτεί ένα ξύλο και το θηρίο άπλωσε το πόδι στον άγιο γέροντα να του το βγάλει. Το ‘βγαλε εκείνος κι από τότε έμεινε κοντά του το λιοντάρι.

Αρρωστημένος γεροντισμός και μαγική πνευματικότητα

Κώστας Νούσης Θεολόγος - Φιλόλογος

 

Η άνθηση του μοναχισμού και ιδιαίτερα του αγιορείτικου  τα τελευταία χρόνια στον ελλαδικό χώρο ήταν φυσικό και επόμενο να επιφέρει και παρενέργειες οι οποίες έχουν αρχίσει να παγιώνονται στο γνωστό πλέον φαινόμενο της γεροντολατρίας. Πρόκειται για τη διαστροφή του χαρισματικού και μυστηριακού θεσμού της πνευματικής πατρότητας, που συναντάμε στην ορθόδοξη παράδοση σε διαχρονική βάση και η οποία ερείδεται στο μυστήριο της υπακοής, όπως αυτό αναφύεται μέσα από το ίδιο το χριστολογικό γεγονός (Φιλιπ. 2:8).

Πολλές είναι οι αιτίες που οδήγησαν στην εμφάνιση του φαινομένου. Αν θα αναφερόμασταν σε μερικές ενδεικτικά, θα τις εντοπίζαμε στην έλλειψη διαχείρισης της μοναστικής πνευματικότητας, η οποία με την εκρηκτική της αναγέννηση τάραξε τα θεμέλια της δυτικής ευσέβειας που πολυτρόπως κατέκλυζε τα καθ’ ημάς – και ταλανίζει ακόμη – και στην ανάγκη του ανθρώπου για άμεσες, ορατές και απτές λύσεις και επεμβάσεις του Θεού στη ζωή του. Πάνω σε αυτές τις δυο γενικές αιτιακές βάσεις μπορούμε να ανιχνεύσουμε και τις λοιπές γενετικές υποπαραμέτρους του προβλήματος, όπως είναι η παράλληλη εμφάνιση μιας πληθώρας τωόντι χαρισματικών ανδρών, η συμφυής τάση ειδωλοποίησης των χαρισματούχων και η υπερβολή στην προσέγγισή τους, οι εγωτικές αυτοπροβολές πολλών ιερέων εξομολόγων και η βαθιά επιθυμία τους για πνευματική φήμη και πολυεπίπεδο κατεξουσιασμό των πιστών που τους ακολουθούν και πολλές άλλες ακόμη.

«Υπάρχουν αξίες για να ανοίξουν δρόμους προς το μέλλον;»*

 

Του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνάτιου 
Εκδηλώσεις σαν τη σημερινή, δεν μπορεί παρά να γεμίζουν με πολλή χαρά, όχι μόνον τους παρισταμένους, αλλά και όλους τους συμπολίτες μας. Και αυτό, διότι η Δημοτική αρχή
επιλέγει να αφήσει, έστω και προσωρινά, κατά μέρος τα θέματα εκείνα, που γεννούν πρωτοσέλιδα, και να φέρει στο προσκήνιο το μέγα θέμα της ανακύκλωσης, που σχετίζεται άμεσα με την ποιότητα της καθημερινότητας όλων μας. Όμως κι αυτό δεν είναι παρά μια αφορμή. Αφορμή για προβληματισμό, αλλά και για ελπίδα αλλαγής στάσης απέναντι στη Φύση, αυτό το θαύμα της δημιουργίας, που μας χαρίστηκε ως δώρο πολύτιμο και που το καταντήσαμε εργαλείο απληστίας και λαφυραγωγίας.

Δυστυχώς, εμείς οι άνθρωποι, είμαστε όντα που μαθαίνουν μόνον μέσα από τα παθήματα. Σπάνια εκτιμούμε όσα έχουμε και πολύ σπανιότερα τα φροντίζουμε, ώστε να μην τα στερηθούμε. Αυτό συνέβη και με το περιβάλλον. Έπρεπε ο αέρας  να γεμίσει δηλητήριο, έπρεπε η θάλασσα να μεταμορφωθεί σε μια νεκρή υδάτινη μάζα, έπρεπε οι πόλεις μας να αποψιλωθούν από κάθε …περιττή ελεύθερη και δεντροφυτεμένη έκταση, πριν συνειδητοποιήσουμε τις επιπτώσεις της αδιαφορίας μας και της κακοποίησης των πηγών  της ζωής που μας θρέφουν και μας συντηρούν.  

Σε όλα αυτά, ήρθε να προστεθεί και ο τεράστιος όγκος των απορριμμάτων. Ίσως γνωρίζετε καλύτερα από μένα, πως η διαχείριση των σκουπιδιών αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα των μεγαλουπόλεων και κυρίως εκείνων της Μεσογείου. Η αδιαφορία, η αναβλητικότητα και η έλλειψη παιδείας και σε αυτό το θέμα έχουν οδηγήσει σε μια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά: Στη διαρκή υποβάθμιση του περιβάλλοντος, το οποίο, στις περιοχές αυτές, θα μπορούσε να αποτελεί τον κατ΄ εξοχήν παράγοντα επιβίωσης και ανάπτυξης.  

Αναστάσιος: Δεν μπορώ να διανοηθώ έναν νέο εθνικό διχασμό

Μήνυμα ελπίδας ότι μπορούμε να βγούμε από την κρίση αποστέλλει ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος μέσα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα της Κυριακής» και, αφού αποδίδει τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας στη διαφθορά, την πλεονεξία, το ψέμα και τον άκρατο εγωισμό, στη συνέχεια παρομοιάζει την κατάσταση με τον καρκίνο, ο οποίος απαιτεί χημειοθεραπεία που αποτελεί, όπως τονίζει, μια «σκληρή και οδυνηρή, όμως απαραίτητη διαδικασία».

Ταυτόχρονα ο κ. Αναστάσιος εκφράζει την ανησυχία του για το περίεργο, όπως το χαρακτηρίζει, «παιδομάζωμα», με τους μορφωμένους νέους που φεύγουν τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα, για να εργαστούν σε άλλες χώρες, οι οποίες δεν έχουν προσφέρει τίποτε για τη μόρφωσή τους. Και κάνει λόγο ακόμη ότι πρόκειται για μια αδικία σε παγκόσμιο επίπεδο.

Την ίδια ώρα ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας ανακαλεί τραγικές μνήμες από το παρελθόν και αναφέρεται στα όσα συνέβησαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Γερμανική Κατοχή. Δηλώνει ότι συχνά τα κόμματα κινούνται με μια διχαστική τακτική και απευθύνει έκκληση να μην πέσουν οι Ελληνες στην παγίδα του διχασμού. «Αλίμονο», σημειώνει, «αν μας πιάσει απογοήτευση και μελαγχολία. Αν η αγανάκτηση θολώσει το μυαλό μας και μας οδηγήσει σε τραγικές επιλογές».

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ΜΕ 20ΕΥΡΩ!

     

Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές «Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;» Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε… «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;»

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι.

Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του.

Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο. Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

«Παιδιά μου» τους είπε «Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. «Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!!

Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα. Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία, αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά. Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει ».

 

orthodoxianpress.com

Μπράβο Σταύρο κι ένα κρίμα!

Τα φιλαράκια μου, πες το η παρέα μου, είναι ωραία. Και η δική σας το ίδιο. Στην Ελλάδα φύονται ωραίες παρέες. Τόχουμε. Τα τελευταία χρόνια, όποτε συναντιόμαστε μιλάμε κυρίως πολιτικά. Γκαζωμένοι ξεκινάμε. Απογοητευμένοι προχωράμε. Απαισιόδοξοι κοιτάμε προς το μέλλον. Δεν προερχόμαστε από ίδιους πολιτικούς χώρους ωστόσο ξαφνικά προκύψαμε άπαντες πολιτικά άστεγοι. Στο τι πήγε στραβά έχουμε κοινή γλώσσα, στις λύσεις το ίδιο, στην πρακτικότητα απόλυτη συμφωνία. Ένα «κοινός νους ρε γαμώτο» βγαίνει μονότονα από το στόμα μας. Στο τέλος πάντα κλείνουμε κουνώντας το κεφάλι «Μα δεν βρίσκεται ένας!». Ούτε μας περνάει από το μυαλό να είμαστε ένας από το «ένας». Αυτή είναι ακόμα μια αλλαγή στον Έλληνα του χθες, με τον Έλληνα του σήμερα. Από την προθυμία του «κάνε με εμένα Πρωθυπουργό και να δεις για πότε….» στην απροθυμία να ανακατευτεί στον πολιτικό στίβο. Μπορεί να είναι και ωριμότητα. Η πολιτική δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση τελικά. Μπορεί και νάναι συνειδητοποίηση πολλών. Κυρίως πολλών που πονάνε. Όπως για παράδειγμα ότι αυτόν τον καιρό αναζητούμε σάκους του μποξ και όχι πολιτικά όντα. Το ότι η ράτσα μας δεν κυβερνιέται εύκολα. Μπορεί το ότι δεν εκτιμάμε τους πολιτικούς να είναι το ευκολάκι των λόγων μας. Τον λαό τον εκτιμάμε; Και ποια στοιχεία τον χαρακτηρίζουν πια;

Mα, ποτάμι;

 

Κάποια στιγμή κοίταξα στα δεξιά και τους είδα με τα κινητά στη λειτουργία της κάμερας. Μπροστά μου ο Θεοδωράκης συνέχιζε να απαντά σε ερωτήσεις. Θα έχει Πασόκους; Πρώην υπουργούς; Και η νεολαία; Πώς θα λέγεται η νεολαία; Ποταμίστας; Το παπάκι πάει στην ποταμιά; Πολλά από τα αστεία που διαβάσατε στα social media ακούστηκαν εκεί για πρώτη φορά. Θα ήταν 16.00 ακριβώς όταν πάνω στο ρολόι πήγε και κάθισε η στιγμή που αρκετοί αποφάσισαν να πάρουν φωτογραφίες ή βίντεο. Όλοι τους μέτοχοι ή συνεργάτες του protagon. Πρέπει να μαζευτήκαμε καμιά πενηνταριά το μεσημέρι της Τετάρτης στα γραφεία μας. Το mail ήρθε το βράδυ της Τρίτης. «Καλησπέρα, αύριο Τετάρτη 26/2 στις 15.00 θα πραγματοποιηθεί έκτακτη σύσκεψη μετόχων και συνεργατών στα γραφεία μας. Θα υπάρξουν έκτακτες και σημαντικές ανακοινώσεις από τον Σταύρο Θεοδωράκη.»
Όντως, ήταν και έκτακτες και σημαντικές. Με ασπρο ξεχειλωμένο μπλουζάκι. Χωρίς έναν φωτογράφο και μία επαγγελματική κάμερα. Χύμα. Δεν υπάρχει φόντο, με το λογότυπο του κόμματος. Και αν ακουγόταν κάτι πέρα από τον Σταύρο, ήταν τα σποραδικά «ναι ρε μαλάκα, δεν αστειεύομαι, κόμμα που το λένε Ποτάμι» που έφευγαν από στόματα μέσα σε τηλέφωνα. Ο Θεοδωράκης ήταν στο μέσον της αίθουσας, μία περιστρεφόμενη φιγούρα που απαντάει σε ερωτήσεις.