Η Γενιά του Εγώ

 

Spinney Laura

Οταν ήταν παιδιά τους έλεγαν ότι είναι οι καλύτεροι. Σήμερα παίρνουν αντικαταθλιπτικά γιατί αισθάνονται ότι δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Ποιoς φταίει;

Εδώ και μερικές δεκαετίες τα παιδιά του δυτικού κόσμου μεγαλώνουν με κανακέματα και επαίνους και διαρκείς τονωτικές ενέσεις του Εγώ τους σε μια καλών προθέσεων προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησής τους. Πού οδήγησε αυτό; Στην εμφάνιση μιας γενιάς που αν και επισήμως ονομάζεται Γενιά Υ (ως διάδοχος της Γενιάς Χ), τώρα διεκδικεί τον καθόλου κολακευτικό τίτλο της «Γενιάς του Εγώ». Οι εκπρόσωποί της εμφανίζονται εγωκεντρικοί και νάρκισσοι, έχουν υπερτιμημένη άποψη για τον εαυτό τους και διακατέχονται από υπερβολικά υψηλές και έξω από τις δυνατότητές τους προσδοκίες, με αποτέλεσμα να «λυγίζουν» ευκολότερα κάτω από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής και να ρέπουν περισσότερο προς την κατάθλιψη. Το να σπεύσουμε να τους κατηγορήσουμε είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ πιο εποικοδομητικό να κάνουμε μια γερή κριτική και να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε υιοθετήσει ως «καλύτερο» για την ανατροφή των παιδιών μας. Οι ειδικοί έχουν ήδη μπει στη διαδικασία και οι προτάσεις τους είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες.

Είναι Νόμιμη και Συνταγματική η Μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών στα Σχολεία σε Θρησκειολογία;

 

 του κ. Πέτρου Ρηγάτου*

---

Στο Σύνταγμα στην προμετωπίδα, μετά τη φράση Σύνταγμα της Ελλάδος, διαβάζομε την πανηγυρική πρόταση-διακήρυξη «Εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος».
Εν συνεχεία δε, μετά το 1ον τμήμα του πρώτου μέρους που αναφέρεται στη μορφή του πολιτεύματος, εις το 2ον τμήμα του 1ου μέρους του Συντάγματος και κάτω από τον πανηγυρικόν τίτλον «Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας», αναγράφεται το άρθρον 3 του Συντάγματος, εις την &1 του οποίου αναφέρεται ότι «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό τηρεί απαρασάλευτα, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις.
Με την ανωτέρω διάταξιν θεσπίζεται το καθεστώς της «νόμω κρατούσης Πολιτείας», το οποίον στηρίζεται επί βάσεως δημοσίου δικαίου και το οποίον καθιστά την Εκκλησίαν αυτοκέφαλον οργανισμόν, ο οποίος έλκει τα δικαιώματά του από το Σύνταγμα. Με τον τρόπο αυτό η Εκκλησία της Ελλάδος καθιερώνεται ως προνομιούχον Ν.Π.Δ.Δ.
Είναι γεγονός ότι με την ανωτέρω Συνταγματικήν ρύθμισιν, η Ορθόδοξη Εκκλησία περιέρχεται σε προνομιακή θέσιν έναντι των άλλων θρησκειών.

Το νέο ιδεώδες της Δύσης και η προσήλωση στο φθαρτό

Βασίλης Καραποστόλης

Με πολλούς στεναγμούς ο δυτικός άνθρωπος ξαναγυρίζει σήμερα εκεί από όπου θέλησε να αποδράσει. Αναγκάζεται να ξαναμπεί στην τροχιά του μόχθου, την κυκλική κίνηση που τον έκανε κάποτε να ιδρώνει και να βαρυγκομά. Το είχε θεωρήσει σαν θεϊκή κατάρα να πρέπει να εξασφαλίζει με τέτοιους κόπους ακόμη και το δικαίωμα να αναπνέει, κι έφθασε να πιστέψει ότι ήταν το «αντίτιμο της αμαρτίας του». Για να ελαφρύνει το βάρος του αποφάσισε να γίνει πιστός: ήλπιζε έτσι ότι θα μαλακώσει η αυστηρότητα του Κριτή του και ότι θα μπορέσει κάποτε ως καλός προτεστάντης ή καθολικός να ζητήσει άφεση από τα κρίματά του.

Προτού απαντήσει στους αιτούντες ο Θεός, πρόλαβε και τους καθησύχασε ο καπιταλισμός. Τους έδωσε όλες τις ευκαιρίες για να ξεχαστούν, για να πείσουν τον εαυτό τους ότι χάρη στη σκληρή εργασία θα είχαν το προνόμιο να απολαύσουν χίλια δυο αγαθά και να περιμένουν ακόμη ότι τα χίλια θα γίνονταν πολύ περισσότερα. Χαλάλι ο κόπος, αφού η ζωή θα ανταμειβόταν με το παραπάνω. Ετσι η ζωή αναγορεύτηκε σε ύψιστο αγαθό. Λησμονήθηκε το ζήτημα της «σωτηρίας της ψυχής». Αφέθηκε στην άκρη κάθε έγνοια για το τι πρέπει να πράττει κανείς και ήρθε σε πρώτη μοίρα η μέριμνα για το πώς θα αυξηθούν τα ευχάριστα και πώς τα δυσάρεστα θα περιοριστούν στο ελάχιστο.

Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από μια νέα δουλεία. Τι συνέβη; Από τα μέσα κιόλας του προηγούμενου αιώνα οι άνθρωποι έπεσαν με τα μούτρα στην καινούργια αναγκαστική ασχολία τους - έξω από τα επαγγέλματα και πέρα από τα ωράρια. Εψαχναν το πώς και με τι θα γεμίσουν τον περιβόητο «ελεύθερο χρόνο» τους. Ηταν ένας χρόνος δεσμώτης μιας νέας αγοράς όπου κυκλοφορούσαν αδιάκοπα εντυπώσεις, παιχνίδια, θεάματα. Δεν προσφέρονταν όμως δωρεάν∙ έπρεπε να τα αγοράσει κανείς, έπρεπε συνεπώς να δουλέψει και πάλι, να δουλέψει προκειμένου να μην αναρωτιέται: «προς τι» οι προσπάθειες; Για ποιον λόγο να επιδιώκονται αυτή η παραζάλη και αυτό το καταβρόχθισμα των στιγμών;

Η γυναίκα που κυνηγάει την Apple, την Google και την Gazprom

 

  Μαρίσσα Δημοπούλου

Είναι σκληραγωγημένη, εμπνευσμένη από μία λουθηρανή αντίληψη ηθικής αλλά τολμηρή στις δηλώσεις της και με έξυπνο χιούμορ - Η Δανέζα Μαργκρέτε Βεστάγκερ, ευρωπαία επίτροπος Ανταγωνισμού, είναι το κατάλληλο πρόσωπο για το κυνήγι των κολοσσιαίων εταιρειών

Πόσοι θα ήθελαν να υπάρχει μία Αρχή που παρακολουθεί από κοντά τις πολυεθνικές κολοσσιαίες εταιρείες, αυτές που μπορούν με ένα νεύμα να κρύψουν εκατομμύρια; Ακόμη καλύτερα έναν άνθρωπο με την εξουσία και το θάρρος να στοχοποιήσει καθέναν από τους μεγαλοεπιχειρηματίες –και τις κυβερνήσεις τους- για να ελέγξει αν «παίζουν» σύμφωνα με τους κανόνες. Να τους αναγκάσει να σέβονται τους όρους του θεμιτού ανταγωνισμού. Να τους επιβάλλει να επιστρέψουν τα εκατομμύρια ίσως και δισεκατομμύρια ευρώ που χρωστάνε σε διάφορα κράτη -και άρα φορολογούμενους πολίτες. Πόσοι από εσάς θα περιμένατε ότι το πρόσωπο που τα έχει βάλει με την Apple, την Google, την Gazprom και άλλα πολυεθνικά «θηρία» του κόσμου είναι μία γυναίκα;

Αναζητώντας τον «Κ» — ή τον ΘΒ;

Kωνσταντίνος Mπλάθρας

«Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, ήταν ένα μικρό μελαχροινό αγόρι από την Κύπρο», που γεννήθηκε στη Λευκωσία την εποχή που οι Εγγλέζοι «έφτασαν στο σημείο να απαγορέψουν όχι μόνο τον ελληνικό Εθνικό Ύμνο, αλλά και τα χρώματα της ελληνικής σημαίας, ακόμα κι αν το γαλανόλευκο έδινε παρόν στις ρόδες ενός κάρου». Το μικρό εκείνο αγόρι ανδρώθηκε στους δύσκολους καιρούς της «φασιστικής», όπως σωστά τη λέει, αγγλικής Κατοχής της Κύπρου, για να έρθει στην Αθήνα μετά τον πόλεμο, τη γερμανική φασιστική Κατοχή και τον Εμφύλιο και να γίνει ένας από τους κατ' εξοχήν κινηματογραφιστές του ελληνικού σινεμά. Ο Κατσουρίδης, απ' όταν πρωτόπιασε δουλειά στου Φίνου, τον Οκτώβρη του 1951, ήταν «ο απόλυτος εργάτης του σινεμά, ο άνθρωπος που τα έχει κάνει όλα ή σχεδόν όλα: φωτογράφος πλατό, βοηθός σκηνοθέτη, βοηθός οπερατέρ, διευθυντής φωτογραφίας, μοντέρ, σκηνοθέτης, διεθυντής παραγωγής, παραγωγός» και σεναριογράφος. Για εξήντα ολόκληρα χρόνια —πέθανε στις 11 Νοεμβρίου του 2011— διέτρεξε τον ελληνικό κινηματογράφο με δέκα εφτά δικές του μεγάλες ταινίες συν ένα ντοκιμαντέρ, τριάντα εννέα ταινίες συν δύο μικρού μήκους όπου υπογράφει τη φωτογραφία, εβδομήντα επτά ταινίες συν τέσσερις μικρού μήκους ως μοντέρ, είκοσι οκτώ δικές του παραγωγές και συμπαραγωγές! Αριθμοί απίστευτοι ακόμα και για έναν «άνθρωπο που δεν κοιμάται ποτέ».

Ο λευκός άνδρας σε εκείνη την εικόνα

 

Είναι ο τρίτος άνθρωπος στο βάθρο. Ο λευκός ανάμεσα στους μαύρους. Ο πιο «γρήγορος» Αυστραλός όλων των τελευταίων δεκαετιών στα 200μ. Είναι ο Πίτερ Νόρμαν. Ο άνθρωπος που, αν και συμμετείχε στην πιο ιστορική στιγμή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1968, ελάχιστοι γνωρίζουν ακόμη και σήμερα το όνομά του. Και πολύ λιγότεροι το απίστευτο κόστος που πλήρωσε για τις επιλογές του.
Ο Πίτερ Νόρμαν στους Ολυμπιακούς του ’68 έκανε το ακατόρθωτο: τερμάτισε δεύτερος στo 200άρι πίσω από τον Αμερικανό Τόμι Σμιθ, γνωστός και με το προσωνύμιο «Το Τζετ» για ευνόητους λόγους, και κλάσματα του δευτερολέπτου μπροστά από τον Τζον Κάρλος. Ο λευκός δρομέας ανάμεσα στους δύο μαύρους και μάλιστα με τον Σμιθ να γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που έσπασε το φράγμα των 20 δευτερολέπτων τερματίζοντας με χρόνο 19.82, λογικά είναι ένα από τα μεγάλα πρόσωπα των Aγώνων.

Εντούτοις αυτό που όλοι θυμόμαστε από αυτούς τους Ολυμπιακούς του Μεξικού και πολύ περισσότερο από αυτήν την κούρσα είναι ο «Μαύρος Χαιρετισμός» -Βlack Salute- των Σμιθ και Κάρλος. Οι δύο αθλητές είχαν ήδη αποφασίσει να μετατρέψουν σε σιωπηλή διαμαρτυρία υπέρ των δικαιωμάτων των αφροαμερικανών στις ΗΠΑ την απονομή. Μπήκαν με μαύρες κάλτσες χωρίς παπούτσια στο στάδιο, για να δείξουν όπως ανέφερε τότε το ρεπορτάζ του BBC, την φτώχεια στην ρατσιστική Αμερική. Ο Σμιθ φορούσε ένα μαύρο φουλάρι για να εκφράσει την μαύρη περηφάνεια. Σήκωσε τη δεξιά γαντοφορεμένη στα μαύρα γροθιά του για να δείξει την μαύρη δύναμη στην Αμερική και ο Κάρλος την αριστερή για να δείξει την μαύρη ενότητα. Τα περίφημα αυτά δερμάτινα γάντια έγιναν το σύμβολο των Μαύρων Πανθήρων.
Και ο Νόρμαν; Αντιλήφθηκε ότι κάτι πρόκειται να συμβεί την ώρα που οι αθλητές περίμεναν για την απονομή βλέποντας τους δύο Aφροαμερικανούς χωρίς παπούτσια. Τους ρώτησε, του εξήγησαν. «Θα σταθώ στο πλευρό σας» είπε αποφασιστικά ο Νόρμαν εκφράζοντας επίσης βαθιές αντιρατσιστικές του απόψεις. «Μα τι θέλει από τη ζωή του αυτός ο λευκός Aυστραλός; Κέρδισε ασημένιο μετάλλιο, ας το πάρει και ας τελειώνουμε» σκέφτηκε εκείνη την ώρα ο Σμιθ.

Ποιος θυμάται τον μικρό Αϊλάν;

Εχουν περάσει 12 μήνες από τον τραγικό θάνατο του τρίχρονου αγοριού – Πώς η Ευρώπη προσπάθησε να πάρει ένα μάθημα ανθρωπιάς και καλύτερης διαχείρισης του Προσφυγικού και πώς το ξέχασε στην πορεία 

Ο Μοχαμάντ Μοχαμάντ, ένας σύρος ταξιτζής, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Β. Ελλάδα. Στο χέρι του κρατάει τη φωτογραφία του Αϊλάν Κουρντί. Αυτός τουλάχιστον δεν τον έχει ξεχάσει. Το μικρό παιδί πριν από ένα χρόνο είχε συγκλονίσει την παγκόσμια κοινότητα με τον αδόκητο και σκληρό τρόπο που είχε χάσει τη ζωή του. Πνιγμένο και ξεβρασμένο στα τουρκικά παράλια, συμβόλιζε τη σκληρότητα με την οποία αντιμετώπιζε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει η επίσημη πολιτική το προσφυγικό πρόβλημα.
Δώδεκα μήνες έπειτα από εκείνο το συμβάν πολλά έχουν αλλάξει και πολλά περισσότερα έχουν μείνει ίδια. Θα έλεγε κανείς πως εκείνος ο θάνατος είχε μια εκθετική δύναμη με την έννοια ότι κινητοποίησε τα ανθρώπινα αισθήματα με πιο άμεσο τρόπο και πίεσε κάπως τις κυβερνήσεις να προωθήσουν ένα μέρος πολιτικών που θα αντιμετώπιζαν τους πρόσφυγες ως ανθρώπινες οντότητες και όχι ως πρόβλημα.

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν κράτησε για πολύ, καθώς το Προσφυγικό παραμένει και σήμερα ένα από τα βασικά σημεία τριβής μεταξύ των χωρών της ΕΕ.

Eίσαι Eυρωπαίος όταν κομίζεις διαφορά

 

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Ε​​φτά χρόνια τώρα, το πολίτευμα στη χώρα μας είναι παντομίμα δημοκρατίας: Γίνονται εκλογές, αλλά ο Eλληνας ψηφοφόρος δεν έχει καμιά πολιτική επιλογή. Tου επιβάλλεται να περιοριστεί σε διαχειριστικές προτιμήσεις.
H πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, την καθορίζουν τα ψηφισμένα από τη Bουλή «μνημόνια». Tο περυσινό δημοψήφισμα (καλοκαίρι 2015), εξαιρετικά «θολό» πολιτικά, έδειξε ωστόσο ότι η πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, δεν μπορεί να την αλλάξει ούτε μια πλειοψηφία 62% των ψηφοφόρων. H χώρα έχει χρεοκοπήσει, δεν γίνεται να διαθέτει την πολυτέλεια πολιτικών επιλογών. Πρέπει να αρκεστεί στην παντομίμα. Σε προτιμήσεις διαχείρισης.
Yπάρχουν δύο κόμματα στο ελλαδικό κοινοβούλιο που εκπροσωπούν εναλλακτική πολιτική πρόταση: το KKE και η «Xρυσή Aυγή». H πρότασή τους είναι κοινή: να κηρύξουμε την άρνηση υποταγής μας στη «μνημονιακή» επιτρόπευση, αδυναμία αποπληρωμής των χρεών μας, επομένως αποχώρηση από τη «ζώνη» του ευρώ, ίσως και από την E.E.
Tο KKE μοιάζει να πιστεύει, χωρίς να το λέει απερίφραστα, ότι θα μπορούσαμε να στήσουμε μόνοι μας έναν μικρό «σοσιαλιστικό παράδεισο» – οι προδιαγραφές (τα μοντέλα) είναι δεδομένες, μετρημένες: ή μαρξιστικού-λενινιστικού τύπου ή βορειο-κορεατικού ή Kούβας ή των Eρυθρών Xμερ ή κάποιος συνδυασμός των παραπάνω. H «Xρυσή Aυγή» μάλλον δεν έχει προσδιορίσει σε τι ακριβώς αποβλέπει, λογικά υποθέτει κανείς κάποιο πολίτευμα που θα απομιμείται τις ισλαμικές «δημοκρατίες».

Τα παιδιά της τελειότητας

της Κλαίρης Τζωρτζάκη

Δεν προλαβαίνουν να κλείσουν τα τέσσερα κι αρχίζουν μαθήματα αγγλικών. Κάνουν μπαλέτο ή πολεμικές τέχνες δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. Ενδιάμεσα τένις, μαθήματα υπολογιστών, κολυμβητήριο. Στο νηπιαγωγείο είναι ήδη παιδιά θαύματα. Μαθαίνουν γραφή κι ανάγνωση στους πρώτους δύο μήνες. Γιατί οι δάσκαλοι είναι πολλοί. Κι όχι μόνο πρωινοί. Το μεσημέρι αναλαμβάνουν μαμάδες και μπαμπάδες και τα απογεύματα γιαγιάδες και παππούδες. »Έλα να δω τι έμαθες σήμερα».

Με τα πρώτα Α στους ελέγχους του δημοτικού γίνεται γιορτή. Φιλιά. Μπράβο. Αγκαλιές. Τηλέφωνα σε όλους τους συγγενείς, εσωτερικού κι εξωτερικού. »Σκίζει». Κι όσο σκίζει τόσο ξεσκίζεται. Να και η δεύτερη ξένη γλώσσα. Να και κανα ιδιαίτερο στην αριθμητική. »Γιατί τεμπελιάζεις; Τέλειωσες το διάβασμα; Τι θα πει βαριέσαι να πας για πιάνο;»
Το δράμα ξεκινά όταν μέσα στον έλεγχο τρυπώσει κανά Β. Και ήδη από τα σκαλιά του σχολείου, ακούγεται η ερώτηση – εφιάλτης για κάθε μαθητή: »Τ’ άλλα παιδάκια τι πήραν; Η Αδαμαντία γιατί είχε σε όλα Α; Είναι πιο έξυπνη από σένα;» Φυσικά, αυτός ο έλεγχος τριμήνου εξαφανίζεται. Η τηλεόραση κλειδώνει. Το πάρκο απαγορεύεται. Όπως και τα τηλεφωνήματα στην απέναντι κολλητή μικρούλα. Σε ακραίες (ή όχι τόσο;) περιπτώσεις εμφανίζονται και οι άσπρες, κίτρινες και κόκκινες πεταλουδίτσες  της Αλίκης μετά το χαστούκι του Παπαμιχαήλ.
Τα παιδιά της τελειότητας δεν πηγαίνουν στις σχολικές εκδρομές. Κάθονται να διαβάσουν. Αν τυχόν γράψουν σε κάποιο διαγώνισμα του γυμνασίου κάτω από… 20 βάζουν τα κλάματα. Ντρέπονται να κοιτάξουν τους καθηγητές στα μάτια και κοκκινίζουν όταν τους μιλάνε άλλα παιδιά. Δεν κάνουν μεγάλες παρέες. Και πολλά στα διαλείμματα είναι συνήθως μόνα τους. Σκυφτά. Τα καταλαβαίνεις ακόμα κι απ’ τον τρόπο που ντύνονται. Ή χτενίζονται. Τα παιδιά της τελειότητας δεν βγαίνουν τα Σάββατα. Ούτε μία βόλτα.

Το καλοκαιρινό σχολειό ενός «αντάρτη» παπά

 

  Μανώλης Δημελλάς
 
Που ακούστηκε, μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού ένα τσούρμο παιδιά να αφήνουν στην άκρη τον ύπνο, τη θάλασσα, τις βόλτες, το χασομέρι και όλα τα παιγνίδια τους, για να τρέξουν στο σχολείο;
«Κι όμως δεν είναι ψέμα, διανύουμε ήδη την τρίτη εβδομάδα, υπάρχει σφιχτό πρόγραμμα και στην αίθουσα δεν πέφτει καρφίτσα, δεν χωράνε άλλοι μαθητές!»
-Είναι παλαβοί, δεν υπάρχει εξήγηση. Παρατάνε τη διασκέδαση και την καλοκαιρινή τεμπελιά για να πάνε στο... σχολείο.
Το πρώην δημοτικό σχολείο στις Πυλές Καρπάθου γεμίζει ασφυκτικά από μικρούς μαθητές και από ξεχωριστούς δασκάλους, που διδάσκουν τα πιο ιδιαίτερα μαθήματα!


Ξαναχτύπησε λοιπόν ένας παπάς σκέτος αντάρτης! Μα τα δικά του όπλα είναι τα μόνα που χτίζουν συνειδήσεις κι αυτά είναι τα γράμματα.
Μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τον παπα-Καλλίνικο, τον Αρχιμανδρίτη-δάσκαλο που παλεύει και αρκετές φορές καταφέρνει, χωρίς υπερβολή, να ανάψει το φως στις ψυχές των ανθρώπων!
Ο άνθρωπος αυτός είναι ο ορισμός της πρωτοπορίας, ό,τι κάνει, όπου κι αν βρεθεί, θα βάλει το δικό του λιθαράκι στην εξέλιξη, αφήνει στην άκρη τις λέξεις όταν αυτές μοιάζουν με ακίνητες πέτρες, όταν ορίζουν επιθυμίες και χάνονται μέσα σε ρεβασμούς ονείρων. Εκείνος σηκώνει τα μανίκια από τα ράσα και πιάνει δουλειά.

Ηταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι

Κώστας Ζουρδός

Σε είδα πληγωμένο. Δεν είναι που έφυγε το καλοκαίρι ή μήπως είναι όλα αυτά που άφησε;

 Ένα ταχύπλοο που σκόρπισε το θάνατο, εκατοντάδες βάρκες να φέρνουν ξεριζωμένους, παιδικά βλέμματα σκαμμένα στην απελπισία, ο διπλανός που αυτοκτόνησε, ο γείτονας που ασθενεί, ο καναλάρχης που ταλαιπωρείται στο ράντζο για να          « σκοτώσει» εκατομμύρια, το σχολείο που ξεκινάει , το παιδί που πεινάει, ο νέος που δεν έχει στρώμα για το όνειρό του.

 Και εγώ και εσύ και ο άλλος στον καναπέ της βαρεμάρας να αναμασάμε ελπίδες σερβιρισμένες.

 Και εγώ και εσύ και ο άλλος δεν έχουμε καταλάβει πως αν δεν ενώσουμε την αγάπη μας δεν θα αποκρούσουμε τις επιθέσεις.

Και εγώ και εσύ και ο άλλος μετά τις “επιθέσεις”,  δεν πονάμε καθόλου, αλλά νιώθουμε εξάντληση γιατί είμαστε μόνοι.

Ακόμα θα είσαι μόνος;

Ακόμα θα περιμένεις κάποιον να σε λυτρώσει;

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι. Κανείς δεν ξέρει

Η επόμενη προδοσία των διανοούμενων

        

            Παναγιώτης Κονδύλης

Τα παράπονα για την «προδοσία των διανοουμένων», δηλαδή την ενδοτικότητα τους στους πειρασμούς της εξουσίας και της βίας, είναι στον αιώνα μας τουλάχιστον τόσο παλιά όσο και το ξακουστό βιβλίο του Julien Benda (1927). Όπως έπρεπε να αναμένεται, ακούστηκαν και πάλι με ιδιαίτερη ένταση μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Γιατί πολύ συχνά και για πολύν καιρό συνέδεσαν πολλοί διανοούμενοι, και όχι πάντα οι πιο ασήμαντοι, είτε ως απολογητές, είτε (οι πιο δειλοί) ως συνοδοιπόροι, τις ελπίδες τους και τις προσωπικές ηγετικές τους αξιώσεις με την πορεία του κομμουνιστικού πειράματος. Οι πλείστοι επιζώντες πασχίζουν τώρα, τύπτοντας επιδεικτικά τα στήθη ή μεθερμηνεύοντας κατ’ αρέσκεια τις προγενέστερες φράσεις και πράξεις τους, να κάμουν τα γινωμένα αγίνωτα και έτσι να διατηρήσουν τη θέση τους μέσα στο ανθηρό παζάρι της πνευματικής ζωής. Απέναντι στις αυτομαστιγώσεις ή στις αλχημείες τους ορθώνεται η έπαρση και η κάποτε ιεροεξεταστική προπέτεια εκείνων οι οποίοι εξ αρχής είχαν επιλέξει το «σωστό» (κατά την ετυμηγορία του 1989) στρατόπεδο. Και ανάμεσα στους τελευταίους συχνότατα προπετέστεροι είναι όσοι γεννηθήκαν και εμφανίσθηκαν δημοσίως με αρκετή καθυστέρηση, ώστε να ταχθούν εγκαίρως και ακίνδυνα με τον νικητή.

Αντί να καταδικάζουμε ας κατανοούμε...

π. λίβυος

Υπάρχει ένα μαρτύριο που λέγεται ανηδονία.
Δηλαδή αδυναμία να απολαύσεις ή να χαρείς με οτιδήποτε στην ζωή σου.
Η πηγή που ματαιώνει την χαρά σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν είναι εξωτερική μα εσωτερική.
Οι φλόγες της "κολάσεως" καίνε μέσα τους.
Γι αυτό έχω πει πολλές φορές, ας μην κρίνουμε τους ανθρώπους που ζουν μέσα στα πάθη και τα λάθη.
Ξέρετε πόσοι από αυτούς, έχουν μπει στο εμμονικό κυνήγι της ηδονής;
Κάνουν δηλαδή την μια αμαρτία πίσω από την άλλη, με ένα ψυχαναγκαστικό τρόπο, μόνο και μόνο για να αισθανθούν την χαρά και την απόλαυση.
Αυτά είναι τραγικά πρόσωπα που θέλουν την αγάπη και την κατανόηση μας, και όχι την κρίση και την αποστροφή μας.
Αντί να καταδικάζουμε ας κατανοούμε, μυρίζει περισσότερο παράδεισο…


Πηγή :www.synodoiporia.gr

Asa Κ. Jennings: Ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922!

Λίγοι στην Ελλάδα και την Τουρκία γνωρίζουν το όνομά του! Είναι ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% του πληθυσμού της Ελλάδος!

31 Αυγούστου 1922: Οι φόνοι, οι εμπρησμοί, οι λεηλασίες και οι βανδαλισμοί γίνονταν κάτω από την μύτη των "συμμάχων", που παρακολουθούσαν αδιάφοροι από μακριά τον «συνωστισμό στην αποβάθρα». Φωτογράφιζαν απαθέστατοι το "show", πετώντας μάλιστα πίσω στην θάλασσα τους απεγνωσμένους που έφταναν ως τα πλοία. Όσοι τελικά σώθηκαν, το κατάφεραν ύστερα από την ανθρωπιστική παρέμβαση του Αμερικανού Asa Κ. Jennings που μεσολάβησε και τελικά ύστερα από δύο ημέρες δόθηκε η δυνατότητα σε χιλιάδες πρόσφυγες να βρουν καταφύγιο στα "Πλοία της Συμπόνιας" και να καταλήξουν στην Ελλάδα!

Προπομπός του Jennings και φωτεινή εξαίρεση της διεθνούς απάθειας μπροστά στο έγκλημα ήταν ένας άγνωστος Ιάπωνας πλοίαρχος, που τις ώρες της μεγάλης σφαγής μόνος αυτός και το πλήρωμά του άδειασαν στην θάλασσα το φορτίο τους για να μαζέψουν όσον το δυνατόν περισσότερες κυνηγημένες ψυχές. Από τις προκυμαίες έφευγαν οι βάρκες γεμάτες με Έλληνες και Αρμενίους πρόσφυγες, κατευθύνονταν προς τα ξένα πλοία, που παρέμεναν για να υπερασπιστούν και να δεχτούν τους συμπατριώτες τους, αλλά δεν είχαν διαταγές να δεχτούν τους ντόπιους για να μην προσβάλουν τους Τούρκους. Όταν οι βάρκες προσάραζαν στα βρετανικά πολεμικά πλοία και προσπαθούσαν να δέσουν, οι ναύτες έκοβαν τα σκοινιά. Μερικές βάρκες καταποντίστηκαν, τους ανθρώπους τους έριχναν στην θάλασσα και από την προκυμαία άλλοι προτιμούσαν να πνιγούν κι από μόνοι τους. Κάποιοι προσπαθούσαν να ανέβουν στα πλοία αλλά οι Άγγλοι τους έλουζαν με καυτό νερό. Οι Ιταλοί, που έμειναν στην θάλασσα της Σμύρνης περισσότερο από τους άλλους, δέχονταν στα πλοία όσους κατάφεραν να τους πλησιάσουν. Οι Γάλλοι δέχονταν μόνο όσους μπορούσαν να προφέρουν στα γαλλικά έστω με κακή προφορά "Είμαι Γάλλος, όλα τα χαρτιά μου κάηκαν". Σε λίγο τους Αρμενίους καθηγητές περικύκλωσαν πιτσιρίκια και προσπαθούσαν να μάθουν αυτή την μαγική φράση.
Ο πλοίαρχος του αμερικάνικου αντιτορπιλικού έδιωχνε τα παιδιά, φωνάζοντας: "Μόνο Αμερικάνοι!". Στα πολεμικά πλοία οι ξένοι ναυτικοί παρακολουθούσαν με τα κιάλια την σφαγή και φωτογράφιζαν. Αργότερα άρχισαν να παίζουν οι μπάντες, στραμμένες προς την προκυμαία. Δεν άντεχαν να ακούνε τον κόσμο να σφάζεται...
Όμως ο Jennings δεν ήταν από τους ανθρώπους, που θεωρούσε, ότι "δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα", ούτε από εκείνους που ξεχώριζε τους ανθρώπους σύμφωνα με το θρησκευτικό τους "πιστεύω".

Άαρον Σουόρτζ: Το παιδί-θαύμα που αυτοκτόνησε

          

Ο Άαρον Σουόρτζ υπήρξε ένα παιδί θαύμα. Ξεχώρισε από την ηλικία των 14 ετών έγινε ένας από τους συντάκτες του προτύπου RSS (RDF Site Summary).

Πρόκειται για ένα τρόπο μετάδοσης πληροφοριών από μια ιστοσελίδα προς άλλες εφαρμογές ή σελίδες με απλό, εύκολο και κατανοητό τρόπο. H Apple, για παράδειγμα, αποκόμισε τεράστια κέρδη από τη δουλειά του Σουόρτζ, ενώ ακόμα και το Twitter χρησιμοποίησε το RSS για να διανέμει τα μηνύματά του.
Ανήλικος ακόμη, o Άαρον, δημιούργησε έναν ιστοχώρο τον οποίο ονόμασε Infogami. Ο ιστοχώρος αυτός στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με την- παγκοσμίως δημοφιλή υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης- Reddit . Η Reddit με τη σειρά της, το 2006, εξαγοράστηκε από την Condé Nast κάνοντας ουσιαστικά τον Άαρον πλούσιο. Η μετέπειτα πορεία του Σουόρτζ συνδέθηκε με τον ακτιβισμό. Ίδρυσε την ομάδα Demand Progress, δραστηριοποιήθηκε υπέρ της ελεύθερης διακίνησης των πληροφοριών και έδωσε μάχη κατά της διαδικτυακής λογοκρισίας.
Ο επονομαζόμενος «Ρομπέν των ψηφιακών δασών», το 2009 κατέβασε και διέθεσε ελεύθερα στο Διαδίκτυο περίπου το 20% των εγγράφων που προέρχονταν από ομοσπονδιακά δικαστήρια και τα οποία ήταν καταχωρημένα στη βάση δεδομένων PACER. Τα έγγραφα αυτά, παρά το γεγονός ότι τυπικά θα έπρεπε να είναι ελεύθερα, χρεώνονταν από την PACER. Ο Άαρον με την ενέργειά του αυτή τα έκανε προσβάσιμα στο ευρύ κοινό.

Ως τέκνα μου αγαπητά νουθετώ...

 

         π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

                Ο σύγχρονος άνθρωπος, επιθυμώντας την ελευθερία του, μεταξύ των άλλων ιδιοτήτων που έχει απεμπολήσει είναι και αυτή του παιδιού. Το παιδί δεν είναι αυτόνομο. Είναι εξαρτημένο από την αγάπη των γονέων του και κρεμασμένο από την αγκαλιά τους. Το παιδί δεν αποφασίζει για τον εαυτό του, αλλά ζητά  τη γνώμη των γονέων του. Το παιδί, ακόμη κι αν έχει διαφορετική άποψη για πράγματα και καταστάσεις της ζωής του, οφείλει να συζητά και να βρίσκει από κοινού λύσεις με τους γονείς του. Συχνά οι γονείς έχουν από το παιδί τους την απαίτηση της απόλυτης υπακοής. Φοβούνται την ελευθερία του παιδιού και δεν του τη δίνουν από καρδιάς, όταν εκείνο τη ζητεί ή δεν του τη δίνουν καθόλου. Ο σύγχρονος άνθρωπος λοιπόν, θέλοντας να είναι ελεύθερος, απορρίπτει την ιδιότητα του παιδιού και ό,τι του την θυμίζει, όχι μόνο τη γονεϊκή στάση έναντί του, αλλά και οποιαδήποτε αυθεντία μοιάζει να του περιορίζει την ελευθερία, τον Θεό, το κράτος, τους δασκάλους, τη διανόηση. Απόλυτο κριτήριο το «εγώ» του. Και το υπερτροφικό εγώ δείχνει μία ύπαρξη η οποία θέλει να αποφασίζει για τα πάντα με γνώμονα τα δικά της κριτήρια και την ίδια στιγμή να αδιαφορεί ή και να απορρίπτει όλους τους λόγους για τους οποίους κάποιος άλλος θα μπορούσε να την νουθετήσει. Ακόμη και την αγάπη.

Η Αίγινα του Γιάννη Μόραλη: 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου ζωγράφου

                                                  
Στις 9 Σεπτεμβρίου ανοίγει τις πύλες της η έκθεση με έργα του Γιάννη Μόραλη, η οποία πραγματοποιείται στην Αίγινα, στο πλαίσιο του αφιερώματος «Η Αίγινα του Γιάννη Μόραλη», που διοργανώνει ο Δήμος Αίγινας, με την ευκαιρία της ανακήρυξης της φετινής χρονιάς ως «Έτους Γιάννη Μόραλη» από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Η έκθεση περιλαμβάνει 40 περίπου έργα του ζωγράφου που προέρχονται από την Πινακοθήκη Χατζηκυριάκου Γκίκα του Μουσείου Μπενάκη, την Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, την Συλλογή Έργων Τέχνης της Alpha Bank, την συλλογή της Πέγκυς Ζουμπουλάκη και άλλες ιδιωτικές συλλογές, ορισμένες από τις οποίες βρίσκονται στην Αίγινα. Περιλαμβάνει επίσης 10 φωτογραφίες του διακεκριμένου Γάλλου φωτογράφου Jean-Francois Bonhomme από τα εργαστήρια του καλλιτέχνη στην Αθήνα και την Αίγινα. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει τριμελής ομάδα που αποτελείται από τον Γιώργο Καλόφωνο, την Δάφνη Ζουμπουλάκη και την Βάσω Καλουδιώτη.

Τα εκθέματα θα στεγαστούν σε δύο χώρους. Στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο του νησιού, όπου θα εκτεθεί μικρός αριθμός έργων μεγάλων διαστάσεων, όπως η εμβληματική «Πανσέληνος Μ´» (1977–79) ή η «Χαραυγή» (1988) και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας, όπου μικρότερα έργα, προσχέδια, σπουδές, σχέδια και σπάνια χαρακτικά του Γιάννη Μόραλη, θα βρίσκονται σε διάλογο με τα εκθέματα του Μουσείου.

Η Ευρώπη πέθανε...

                                  

Η Χριστιανική Ευρώπη των Λαών των Πολιτισμών και των αξιών πέθανε. Έχει φύγει από καιρό απλά τώρα στα παγωμένα νερά σε μία αμμουδία έγραψε το φινάλε. Όμως μην ανησυχείς έχει γεννηθεί εδώ και χρόνια η Ευρώπη του πλούτου της αδιαφορίας της καλοπέρασης. Για ένα παιδί ακόμα σιγά μην κλάψεις. Η ζωή συνεχίζετε στον μικρόκοσμο μας.  

 Καλό παράδεισο μικρέ...Εσύ πάντα θα ζείς, η Ευρώπη πέθανε η ανθρωπία μας η ψυχή μας. Αλλά για αυτά δεν θα κλάψω. Για σένα όμως... Ένα συγνώμη που δεν φτάνει και ένα ευχαριστώ που ξύπνησες   για λίγο την βολεμένη μας ύπαρξη.          

Κώστας Ζουρδός