Η φιλαδελφία λείπει...δεν κατοικεί πια εδώ!!!

του π.Δημητρίου Θεοφίλου, για το Amen.gr

«Ένας πολιτισμός αγάπης που δεν θα απαιτούσε δικαιοσύνη από τους ανθρώπους δεν θα ήταν ένας αληθινός πολιτισμός. Δεν θα συγκροτούσε γνήσιες ανθρώπινες σχέσεις. Είναι μια καρικατούρα αγάπης το να προσπαθεί κανείς να καλύψει με ελεημοσύνες τη δικαιοσύνη πού λείπει, το να φτιάχνει μπαλώματα χρησιμοποιώντας μια επίφαση καλοκαγαθίας όταν ή κοινωνική δικαιοσύνη λείπει. Η αληθινή αγάπη αρχίζει με τη διεκδίκηση εκείνου πού είναι δίκαιο στις σχέσεις εκείνων πού αγαπούν».        
                                                                                                       OSCAR ROMERO  Αρχιεπίσκοπος  EL SALVADOR (1917-1980)
Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέμαι σε ποια εκκλησία ανήκω; Εκείνη των αδάπανων προθέσεων και των υποκριτικών προφάσεων; Που είναι τελικά παρούσα, αυτή η καλοβολεμένη, εξουσιομανής, εγκόσμια εκκλησία; Πως κατάντησε, εκ του κόσμου τούτου, πνιγμένη στους συμβιβασμούς και την τυφλή υποταγή σε συμφέροντα;
 Όταν η κοινωνική δικαιοσύνη ξεμακραίνει, τότε η αγάπη μαραίνεται, γίνεται ένα ουτοπικό – φουτουριστικό ιδεολόγημα, απομένει μια σκιά, μια καρικατούρα του εαυτού της, με ψευδώνυμο άλλοθι, την μετατροπή της Εκκλησίας και της Ευχαριστιακής της προοπτικής ως βεβαιότητα  των εσχάτων, σε ρόλους εστιάτορα και room service.


 Αυτό όμως που πληγώνει περισσότερο, είναι άλλο, είναι αυτή η εκκωφαντική σιωπή για τα κοινωνικά δρώμενα. Ένα επίκαιρο παράδειγμα, στη Χαλκιδική γίνεται «πόλεμος», που είναι η εκκλησία ως μάνα, τροφός και παρηγορήτρα να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά της, ανεξάρτητα από το σε ποια πλευρά βρίσκονται και να τα βοηθήσει να συνδιαλλαγούν. να μάθουν να κουβεντιάζουν όμορφα και απλά, με το Χριστό στη μέση, όχι με το συμφέρον, την υστεροβουλία και τον εγωισμό, στο μάτι και τη ψυχή.
Από μια εκκλησία απόλυτα συστημική,  δεν μπορώ να φανταστώ, τι θα μπορούσε να περιμένει, ο αδικημένος, ο χρεωμένος, ο εξευτελισμένος νεοέλληνας που αναμένει κάποιος να τον στηρίξει. Με μεταφυσικού χαρακτήρα  ξεφτισμένα φληναφήματα  δίχως συνέπεια και ευθύνη,  δεν πείθεται  κανείς, όλοι πλέον ζητούν συνέπεια ζωής και πράξης, αντί, των επαγγελλόμενων αξόδευτων θεωρητικών προσεγγίσεων.
Φανταστείτε το Χριστό που σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε τα πάθη τη ταφή και την ανάστασή Του, να ξανάρχεται, πάλι  εδώ και σήμερα, παρόντα σε τούτον τον τραγικό κόσμο, τον γεμάτο πόνο, αδικία και εκμετάλλευση, και να ασχολείται, με την πορεία των «εκκλησιαστικών» ομολόγων και  καταθέσεων στις τράπεζες,  να νοιάζεται για επενδυτικά προγράμματα, να φροντίζει με σπουδή για το ποικίλο εξωτερικό «φαίνεσθαι», που με τόσους τρόπους και λόγους καταδίκασε μέσα στο ευαγγέλιο Του, και να προσπερνά…  το αίμα των αδικοχαμένων παιδιών του, που δεν άντεξαν το crash test της κρίσης, τη θλίψη των πεινόντων και αστέγων νεόπτωχων,  το πόνο των θυμάτων του καπιταλιστικού  εωσφορικού πολιτισμού μας, τα βασανισμένα αδέλφια και παιδιά του, για τα οποία σταυρώθηκε και αναστήθηκε, μα δυστυχώς για τις εκκλησίες Του, αυτό το ζωοφόρο μήνυμα της ανάστασής Του, δεν έφτασε μήτε έγκαιρα μήτε έγκυρα στις ψυχές των παιδιών του, επειδή οι διακομιστές,  αποδείχθηκαν, ιστορικά  κατώτεροι της ιεραποστολής τους, με αποτέλεσμα η ελπίδα να μαραθεί και ο κόσμος να μολυνθεί από τη τοξική σκόνη του χρόνου και  τη ραδιενέργεια της αλαζονικής αδιαφορίας για τον αδιάκριτα διπλανό (πλησίον).