Χρόνης Εξαρχάκος, ο ηθοποιός που χρειαζόταν μόνο μια σκηνή!...

 

42 χρόνια χωρίς - αλλά και με -  τον Αγαπημένο Χρόνη Εξαρχάκο!

 Ο Χρόνης Εξαρχάκος ήταν κυρίως ένας δευτεραγωνιστής του θεάτρου και του κινηματογράφου αλλά αυτή είναι μια γρήγορη και επισφαλείς διαπίστωση. Έφτανε στον Εξαρχάκο μια σκηνή για να θυμάσαι όλο το έργο από την ερμηνεία του.

Ο Χρόνης Εξαρχάκος (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Πολυχρόνης Έξαρχος, γεννήθηκε το 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου και σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αποφοίτησε το 1963 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη «Βίλα των οργίων», με τον θίασο Ρηγόπουλου-Αναλυτή. Ένα χρόνο μετά κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά, με την ταινία του Οδυσσέα Στελέχους Διαζύγιο αλά ελληνικά. Εμφανίστηκε σε 20 ταινίες και έπαιξε σε 60 επιθεωρήσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) κ.ά. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο «Ακροπόλ» στο έργο «Το παραμύθι πάει σύννεφο» (1982).

Συγκατοικούσε με τη μητέρα του, Άννα, η οποία αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, ενώ κατά τον κύκλο του, η έντονη επιρροή που ασκούσε πάνω του ήταν καθοριστική στο να μην κάνει οικογένεια.

Ασθένησε σοβαρά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, χωρίς όμως επιτυχία. Πέθανε μόνος στο Νοσοκομείο του Αγίου Σάββα στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 από καρκίνο και μέχρι την τελευταία του αναπνοή δεν έχασε καθόλου της εύθυμη του διάθεση την οποία εκδήλωνε με πολύ αγάπη στο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό του Νοσοκομείου. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, και μην αντέχοντας τον χαμό του απεβίωσε και η μητέρα του από κατάθλιψη (1985).

Η ζωή και η καριέρα του Χρόνη Εξαρχάκου δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα σύντομο βιογραφικό αλλά και η καλλιτεχνική του αξία. Αεικίνητος, αφοπλιστικός, με αστείρευτη κίνηση και ενέργεια αλλά και με χαρακτηριστική εμφάνιση, μάγευε το κοινό και δεν χρειαζόταν παρά μια σκηνή για να το καθηλώσει. Ασφαλώς όλοι θυμούνται τις κωμικές του στιγμές αλλά ο αγαπημένος ηθοποιός ήταν «φτιαγμένος» για όλα τα είδη της υποκριτικής τέχνης και μπορεί να ανατρέξει κανείς στην ταινία Γυμνοί στον Δρόμο που κάνει έναν περιθωριακό clochard ξεδιπλώνοντας τις μεγάλες του υποκριτικές ικανότητες.

Στην προσωπική του ζωή ήταν μοναχικός και ας του άρεσε να είναι το πειραχτήρι σε κάθε παρέα. Αλλά όταν έκλειναν τα φώτα της σκηνής και όταν τελείωναν οι συντροφικές διασκεδάσεις παρέμενε μόνος.

Ο χαρισματικός αυτός ηθοποιός και άνθρωπος θα είχε ασφαλώς πολλά να δώσει στην υποκριτική τέχνη αλλά το πέρασμα του από αυτήν του χάρισε την αθανασία και μέσα από τις κινηματογραφικές ταινίες τον έμαθαν και τον μαθαίνουν όλες οι γενιές των Ελλήνων!...

Κώστας Ζουρδός